Ο Λούστρος

Κωστής Γ΄ τάξη!!!

​

​

Παλιότερα που ο κόσμος περπατούσε σε χωμάτινους δρόμους, τα παπούτσια σκονίζονταν ή λασπώνονταν εύκολα.

Το μαύρο δερμάτινο ή καφέ σκούρο παπούτσι ή σκαρπίνι ήταν συνηθισμένο για τον άνδρα της γύρας και έπρεπε πάντα να είναι λουστραρισμένο για να κάνει εντύπωση.

Τότε γνώρισε άνθηση και το επάγγελμα του λούστρου ή λουστραδόρου, δηλαδή  του πλανόδιου που αναλάμβανε να βερνικώνει και να γυαλίζει παπούτσια περαστικών. Στη δουλειά του λούστρου χρησιμοποιείται κασελάκι που μέσα έχει τα βερνίκια και βούρτσες για το γυάλισμα των παπουτσιών

Τη Δεκαετία του 50 και του 60 λούστροι γίνονταν πολλά παιδιά γιατί δεν είχαν άλλο τρόπο να επιβιώσουν. Αν είχαν όνειρο να σπουδάσουν, με τα λεφτά αυτά αγόραζαν τα βιβλία τους.

​

Συνήθως οι λούστροι είχαν συγκεκριμένο στέκι. Επέλεγαν ένα συγκεκριμένο, στρατηγικό σημείο για την επιχείρησή τους. Πολλές φορές, όμως, ήταν πλανόδιοι, γυρνώντας σε διάφορα μέρη με το κασελάκι κρεμασμένο στο λαιμό τους.

​

​

Το βίντεο που ακολουθεί, είναι απόσπασμα από την ελληνική ταινία του 1962 «Ο Λουστράκος».