ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ
ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗ
Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός , ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος,και σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών. Αμήν .
ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. ΑΜΗΝ
Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου, ελθέτω η Βασιλεία Σου, γεννηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.
Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου,
Πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας
Και αργολογίας μη μοι δως.
Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης,
Υπομονής και αγάπης
Χάρισαί μοι τω σω δούλω.
Ναι, Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι
Του οράν τα εμά πταίσματα, και
Μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου
Ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν.
Ήταν ένας άνθρωπος πλούσιος πολύ. Και βέβαια αυτό σημαίνει, για εκείνη την εποχή, ότι είχε απέραντα χωράφια με σιτάρια, αμπέλια, ελιές, φρουτόδενδρα, και κοπάδια τα ζώα του έβοσκαν στα πλούσια λιβάδια των αγρών του! Κοντά σε όλα αυτά, εκείνο τον χρόνο ο Αγαθός Θεός έδωσε πλούσια την ευλογία στη γη και η καρποφορία ήταν πολύ μεγαλύτερη από άλλες χρονιές.
Άφρονας Πλούσιος
Τι θα περίμενε κανείς να πει ο πλούσιος;
— «Δόξα τω Θεώ»! Να δω τώρα πώς θα Τον ευχαριστήσω! Ποιος δεν έχει· για να του δώσω από τα πλούτη που μου έδωσε ο Θεός!
Καμιά όμως τέτοια σκέψη. Τίποτε το ευγενικό και ανώτερο στην καρδιά του! Καμιά ευαισθησία! Αντίθετα! Σαν να τον βλέπουμε να τρέχει από χωράφι σε χωράφι και να επιτηρεί τη συγκομιδή! Έγνοια του, να μη χαθεί τίποτα από τη σοδειά του! Βλοσυρός και κατσουφιασμένος, ενώ θα έπρεπε να είναι χαρούμενος! Μα τι έπαθε; Τι έπαθε! Να! Αγωνία και ανησυχία και έγνοια μεγάλη έχουν αναστατώσει την ψυχή του! Γιατί; Συλλογίζεται, και μεγάλη ζαλάδα του φέρνει αυτή η σκέψη:
—Τι θα κάνω τώρα; Οι αποθήκες μου δε χωρούν όλη αυτή τη σοδειά! Πού θα την αποθηκεύσω; Πού θα την κρύψω; Δεν εννοούσε ούτε σπυρί σιτάρι να μείνει έξω από τις αποθήκες του! Και ξέρετε, παιδιά; Εκείνο τον καιρό οι φτωχοί άνθρωποι, που δεν είχαν δικά τους χωράφια, έπαιρναν το σακούλι τους, πήγαιναν πίσω από τους θεριστές και μάζευαν σπόρο - σπόρο ό,τι έπεφτε από τα δεμάτια. Οι καλόψυχοι εργάτες άφηναν να πέφτουν οι σπόροι ή οι ελιές από τα κοφίνια τους, ή δεν νοιάζονταν κι αν ξέμεναν μερικά μικρά τσαμπάκια στο αμπέλι, μόνο και μόνο για να τα μαζεύουν οι φτωχοί άνθρωποι. Ο πλούσιος όμως αυτός φαίνεται ότι θα απαγόρευε κάτι τέτοιο!... Ζαλάδα, λοιπόν, στο μυαλό του!
—Τι θα κάνω!;... Πού θα τα στοιβάξω όλα! Μη μου ξεφύγει τίποτα!... Και που ησυχία πια! Που γαλήνη στην καρδιά. Αγρύπνια και ξενύχτια! Βημάτιζε εκνευρισμένος πέρα - δώθε στο δωμάτιό του! Έβγαινε στις βεράντες! Πουθενά ησυχία! —«Τι ποιήσω»! Τι θα κάνω τώρα!;... Σε κάποια στιγμή — εκεί που είχε πέσει ίσως αποκαμωμένος στην πολυθρόνα του — ξάφνου, τεντώνει ζωηρός τα μάτια! Πετάγεται όρθιος με ενθουσιασμό! Του ήρθε να χειροκροτήσει!
—Το βρήκα, φώναξε! Αυτό θα κάνω! Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω άλλες μεγαλύτερες! Και θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα αγαθά μου! Όλη τη σοδειά μου την πλούσια! Τίποτε δε θα αφήσω απ’ έξω! Και συνέχισε να φωνάζει δυνατά και το υπόλοιπο σχέδιό του:
Και έπειτα αφού τα συγκεντρώσω όλα και τα ασφαλίσω με αμπάρες και λουκέτα(!), θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή μου και όρεξή μου, έχεις ό,τι επιθυμείς. Έχεις πολλά και πλούσια υλικά αγαθά αποθηκευμένα. Σου φτάνουν για να καλοπερνάς πολλά χρόνια! Μη νοιάζεσαι πια για τίποτα. Αναπαύσου κι απόλαυσε ζωή ξεκούραστη! Φάε ό,τι και όσο θες! Πιες άφθονα από τα μυρωδάτα κρασιά σου! Ευφραίνου! Απόλαυσε την ευχαρίστηση στο γλέντι και τη διασκέδαση!...
Και μόλις τα είπε αυτά, ήσυχος πια ότι όλα τακτοποιήθηκαν, ικανοποιημένος ότι δε θα έχανε ούτε σπόρο από τα αγαθά του, έπεσε να κοιμηθεί κατακουρασμένος! Αλλά τι φοβερή συνέχεια! Μόλις έκλεισαν τα βλέφαρά του, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, άξαφνα, μια βροντερή, αυστηρή και σοβαρή φωνή, τράνταξε το δωμάτιο και τον ύπνο του! Τον τίναξε και πετάχτηκε τρομαγμένος!
—«Άφρον»! έλεγε η φωνή. Άμυαλε κι ανόητε! Αυτή τη νύχτα, τώρα, θα έρθουν να σου πάρουν χωρίς αναβολή την ψυχή σου! Θα πεθάνεις! Όλα αυτά, λοιπόν, που ετοίμασες και αποθήκευσες, τίνος θα είναι;... Απερίσκεπτε! Στήριξες την ευτυχία σου στα πρόσκαιρα υλικά πλούτη! Νόμισες ότι από αυτά εξαρτάται η μακροζωΐα και η ευτυχία σου! Αλλά να! Αυτή ακριβώς τη νύχτα θα πεθάνεις! Τι θα γίνουν όσα ετοίμασες για την πρόσκαιρη ζωή σου;...
—Ακριβώς έτσι θα πάθει και τέτοιο τέλος θα έχει καθένας, που θησαυρίζει μόνο για τον εαυτό του υλικά αγαθά στη γη και δεν φροντίζει να έχει τα πλούτη που θέλει ο Θεός. Πράξεις αγάπης και αρετής, σύμφωνα με το άγιο θέλημά Του.
Ας πάμε στα παιδιά. Μα μπορεί να έχει ένα παιδί πλεονεξία;
Να σας ρωτήσω, παιδιά: τι θα κάνατε εσείς στη θέση αυτού του πλουσίου;
Όμως, παιδιά, στην εποχή μας υπάρχει το ελάττωμα (το πάθος) της πλεονεξίας, που βασάνιζε τον άφρονα πλούσιο;
Υπάρχει η νοοτροπία της υλικής καλοπέρασης και η αδιαφορία για ανώτερη πνευματική ζωή με απλότητα και αγάπη;
Πολλά παιχνίδια
Ας πάμε στα παιδιά. Μα μπορεί να έχει ένα παιδί πλεονεξία;
Πολλά ρούχα
Σχολικά είδη
Υπάρχει λοιπόν στην εποχή μας πλεονεξία; Υπάρχουν, σε κάποιο βαθμό, «άφρονες πλούσιοι», που μαζεύουν και ξοδεύουν μόνο για την καλοπέρασή τους;
—Υπάρχουν! Γι’ αυτό και η εποχή μας έχει χαρακτηριστεί «υλιστική» και «καταναλωτική».
«Δεν είναι κακό το κρασί, αλλά το μεθύσι»
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Σύνθημα: Μακριά από κάθε πλεονεξία
Χριστέ, τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, τὸ φωτίζον καὶ ἁγιάζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον, σημειωθήτω ἐφ’ ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου, ἵνα ἐν αὐτῷ ὀψώμεθα φῶς τὸ ἀπρόσιτον, καὶ κατεύθυνον τὰ διαβήματα ἡμῶν πρὸς ἐργασίαν τῶν ἐντολῶν σου, πρεσβείαις τῆς παναχράντου σου Μητρός, καὶ πάντων σου τῶν ἁγίων. Ἀμήν.
Ιερά Μητρόπολις
Μεσογαίας & Λαυρεωτικής
Γραφείο Νεότητος