Η Ιστορία της ζεστής Χνουδομπαλίτσας
9ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ _ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ERASMUS+_ MAΡTIOΣ 2024
Μια φορά κι έναν καιρό, πολύ παλιά, ζούσαν δυο πολύ ευτυχισμένοι άνθρωποι, που τους έλεγαν Τίμο και Μαργαρίτα.
Ζούσαν μαζί με τα δυο παιδιά τους, τον Γιάννη και τη Λουκία.
Για να καταλάβετε πόσο ευτυχισμένοι ήταν, πρέπει να καταλάβετε πως ήταν τα πράγματα εκείνη την εποχή.
Βλέπετε, σε εκείνη την ευτυχισμένη εποχή δινόταν σε όλους τη στιγμή της γέννησής τους ένα μικρό, απαλό σακουλάκι με Χνουδομπαλίτσες. Κάθε φορά που κάποιος έβαζε το χέρι του σ’ αυτό το σακουλάκι μπορούσε να βγάλει μια ζεστή Χνουδομπαλίτσα.
Οι ζεστές Χνουδομπαλίτσες είχαν μεγάλη ζήτηση, γιατί όποτε έπαιρνε κάποιος μία τον έκανε να νιώθει ζεστασιά και σιγουριά παντού.
Εκείνη την εποχή ήταν πολύ εύκολο να βρεις ζεστές Χνουδομπαλίτσες .
Οποιαδήποτε στιγμή ένιωθε κάποιος ότι το χρειαζόταν, μπορούσε να έρθει και να σου πει, «Θα ήθελα μία ζεστή Χνουδομπαλίτσα».
Τότε εσύ θα έβαζες το χέρι σου στο σακουλάκι σου και θα έβγαζες μία ζεστή Χνουδομπαλίτσα.
Μόλις η ζεστή Χνουδομπαλίτσα έβλεπε το φως της μέρας, χαμογελούσε και άνθιζε σε μια τεράστια, μαλλιαρή Χνουδομπάλα.
Μετά θα την έβαζες πάνω στον ώμο ή το κεφάλι ή την αγκαλιά του ανθρώπου και αυτή θα μαζευόταν και θα έλιωνε πάνω στο δέρμα του και θα τον έκανε να νιώσει καλά παντού.
Οι άνθρωποι ζητούσαν πάντα ο ένας από τον άλλο μία ζεστή Χνουδομπαλίτσα
Υπήρχαν πάντα άφθονες και έτσι όλοι ήταν ευτυχισμένοι.
Μια μέρα μια κακιά μάγισσα θύμωσε γιατί όλοι ήταν τόσο ευτυχισμένοι και κανένας δεν αγόραζε φίλτρα και αλοιφές.
Η μάγισσα ήταν πολύ έξυπνη και σκέφτηκε ένα πολύ κακό σχέδιο.
Ένα ωραίο πρωινό η μάγισσα σύρθηκε μπροστά στον Τίμο, ενώ η Μαργαρίτα έπαιζε με την κόρη τους, και ψιθύρισε στο αυτί του…
«Κοίταξε εδώ, δες όλα αυτές τις ζεστές Χνουδομπαλίτσες που η Μαργαρίτα δίνει στη Λουκία…
Ξέρεις, αν συνεχίσει, κάποτε θα της τελειώσουν και δεν θα μείνουν καθόλου για σένα!!!».
Ο Τίμος έμεινε έκπληκτος. Γύρισε στη μάγισσα και είπε, «Θέλεις να μου πεις ότι δε θα υπάρχει για πάντα μια ζεστή Χνουδομπαλίτσα στο σακουλάκι μας μέσα» ;
Και η μάγισσα είπε, «'Όχι, φυσικά όχι, κι αν σου τελειώσουν, αυτό ήταν δεν θα έχεις άλλες πια».
Λέγοντας αυτά, η μάγισσα πέταξε μακριά, γελώντας και κακαρίζοντας.
Ο Τίμος την πίστεψε, ανησύχησε και αναστατώθηκε …
Πίστεψε ότι δεν ήταν σωστό να ξοδεύει όλες τις ζεστές Χνουδομπαλίτσες στα παιδιά και στους άλλους ανθρώπους.
Έτσι σταμάτησε να δίνει ζεστές Χνουδομπαλίτσες σε άλλους ανθρώπους τόσο συχνά και τα κρατούσε γι' αυτόν.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι πήγαιναν στη μάγισσα να αγοράσουν φίλτρα και αλοιφές, αν και δεν φαίνονταν να έχουν αποτέλεσμα.
Η κακιά μάγισσα επινόησε ένα καινούριο σχέδιο …
Σε όλους δινόταν ένα σακουλάκι, το οποίο έμοιαζε πολύ με το παλιό, μόνο που αυτό αντί να έχει ζεστές είχε κρύες Χνουδομπαλίτσες….. που έκαναν τους ανθρώπους να αισθάνονται κρύα μοναξιά και ανασφάλεια! Πλέον ο καθένας νοιαζόταν μόνο για τον εαυτό του!
Τα παιδιά το έβλεπαν αυτό και σύντομα άρχισαν να πιστεύουν ότι ήταν λάθος να δίνουν τις ζεστές Χνουδομπαλίτσες σε άλλους ανθρώπους . Έγιναν κι αυτά, επίσης, πολύ προσεκτικά. Παρακολουθούσαν τους γονείς τους από κοντά και όποτε νόμιζαν ότι ο ένας από τους δυο έδινε πάρα πολλές στους άλλους, άρχιζαν κι αυτά να διαμαρτύρονται.
Έτσι έγιναν όλο και περισσότερο τσιγκούνηδες. Άρχισαν να μην αιαισθάνονται τη ζεστασιά και σιγουριά που ένιωθαν παλιά και να κρυώνουν
Μια μέρα όμως μια αξιαγάπητη, δυνατή γυναίκα με ένα χαρούμενο χαμόγελο ήρθε σ’ αυτόν το δυστυχισμένο τόπο.
Φαινόταν να μην είχε ακούσει για τη μάγισσα και δεν ανησυχούσε μήπως της τελειώσουν οι ζεστές Χνουδομπαλίτσες
Τις έδινε ελεύθερα, ακόμα κι όταν δεν της τα ζητούσαν. Οι άνθρωποι τη φώναζαν Χαρά Χαμογέλιου και μερικοί δεν την ενέκριναν γιατί έδινε την εντύπωση στα παιδιά ότι δεν θα έπρεπε να ανησυχούν μήπως ξεμείνουν από τις ζεστές Χνουδομπαλίτσες.
Τα παιδιά τη συμπαθούσαν πάρα πολύ γιατί ένιωθαν καλά γύρω της. Κι άρχισαν, κι αυτά επίσης, να δίνουν ζεστές Χνουδομπαλίτσες σε άλλους.
Οι μεγάλοι άρχισαν να ανησυχούν και αποφάσισαν να κάνουν ένα νόμο για να προστατέψουν τα παιδιά απ' το να χρησιμοποιούν τα αποθέματά τους. Ο νόμος έλεγε ότι ήταν ποινικό αδίκημα να δίνεις ζεστές Χνουδομπαλίτσες, χωρίς άδεια.
Τα παιδιά, ωστόσο, έδειχναν να μην ξέρουν ή να μη νοιάζονται και, παρά το νόμο, συνέχισαν να δίνουν το ένα στο άλλο ζεστές Χνουδομπαλίτσες, όποτε τους άρεσε, και πάντα όταν τους τα ζητούσαν!
Άραγε τι θα συμβεί;
Θα σταματήσουν οι δυνάμεις του νόμου και της τάξης τα παιδιά;
Θα ενωθούν οι μεγάλοι με τη Χαρά Χαμογέλιου, για να έχουν τα παιδιά μια ευκαιρία να έχουν πάντα ζεστές Χνουδομπαλίτσες ;
Ο αγώνας πάντως εκείνων των παιδιών εξαπλώθηκε σε όλο τον τόπο και πιθανότατα συνεχίζεται ακριβώς εδώ που ζείτε.
Τι λέτε λοιπόν; Θα αγωνιστείτε μαζί με τα παιδιά;
Αν θέλετε κι εσείς, κι ελπίζω να θέλετε, μπορείτε να πάρετε μέρος δίνοντας και ζητώντας ζεστές Χνουδομπαλίτσες για να είστε όσο αξιαγάπητοι και υγιείς μπορείτε!
ΤΕΛΟΣ
ή
Μια νέα αρχή;
ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΖΕΣΤΕΣ ΧΝΟΥΔΟΜΠΑΛΙΤΣΕΣ
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΡΥΑ - ΖΕΣΤΗ ΧΝΟΥΔΟΜΠΑΛΙΤΣΑ
ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟΣ