درس سی ام

ابلیس و گناه

مطالعه:

عبرانیان 2: 8-9

Lesson 30

​

​

THE DEVIL AND SIN

Reading:

​

Hebrews 2:9-18

Christadelphian Bible Mission, Box CBM, 404 Shaftmoor Lane, BIRMINGHAM, B28 8SZ, UK

Sin and temptation

​

Sin comes from our minds. We are tempted to sin by our own natural desires. But the temptation itself is not sin – it is part of human nature. It is when we give in to our wrong desires and allow them to become evil thoughts or actions that we sin: “But each person is tempted when he is lured and enticed by his own desire. Then desire when it has conceived gives birth to sin, and sin when it is fully grown brings forth death” (James.1:14,15).

Jesus himself spoke of sin and also showed that it comes from the mind: “For from within, out of the heart of man, come evil thoughts, sexual immorality, theft, murder, adultery, coveting, wickedness, deceit, sensuality, envy, slander, pride, foolishness. All these evil things come from within, and they defile a person” (Mark 7:21-23).

Jesus also showed that the evil thought can be as wrong as the action itself: “You have heard that it was said, ‘You shall not commit adultery.’ But I say to you that everyone who looks at a woman with lustful intent has already committed adultery with her in his heart” (Matthew 5:27,28).

گناه و وسوسه

گناه از ذهن ما می‌آید. ما توسط امیال طبیعی خود برای گناه کردن وسوسه می‌شویم. اما خود وسوسه گناه نیست و بخشی از ذات انسانی است. این امر زمانی واقع می‌شود که ما تسلیم اميال اشتباه خود شده و به آنها اجازه داده تا به افکار شریر تبدیل شوند و باعث رفتاری شوند که منجر به گناه است: "هنگامی‌که کسی وسوسه می‌شود، هوای نَفْس خودِ اوست که او را می‌فریبد و به دام می‌افکند. هوای نَفْس که آبستن شود، گناه می‌زاید و گناه نیز چون به ثمر رسد، مرگ به بار می‌آورد" (يعقوب 1: 14-15).

مسیح از گناه سخن گفت و نشان داد که از ذهن ما می‌آید: "زیرا این‌هاست آنچه از درون و دل انسان بیرون می‌آید: افکار پلید، بی‌عفتی، دزدی، قتل، زنا، طمع، بدخواهی، حیله، هرزگی، حسادت، تهمت، تکبّر و حماقت. این بدیها همه از درون سرچشمه می‌گیرد و آدمی ‌را نجس می‌سازد" (مرقس 7: 21-23).

مسیح همچنین نشان می‌دهد که افکار پلید می‌تواند همانند اعمال اشتباه باشد: "شنیده‌اید که گفته شده، زنا مکن. امّا من به شما می‌گویم، هر که با شهوت به زنی بنگرد، همان دم در دل خود با او زنا کرده است" (متی 5: 27-28).

Because sin is caused by failure to control our wrong desires, James shows the importance of keeping our desires under control: “What causes quarrels and what causes fights among you? Is it not this, that your passions are at war within you? You desire and do not have, so you murder. You covet and cannot obtain, so you fight and quarrel …” (James 4:1,2).

Even the best of us fail to control our human desires. Paul found it hard to do good and easy to do wrong (Romans 7:18,19). Our minds are naturally self-centred rather than God-centred. We sin by seeking our own desires rather than God’s will.

​

گناه نتیجه شکست ما در کنترل امیال غلط است. یعقوب اهمیت کنترل امیال را نشان می‌دهد: "از کجا در میان شما جنگ و جدال پدید می‌آید؟ آیا نه از امیالتان که درون اعضای شما به ستیزه مشغولند؟ حسرت چیزی را می‌خورید، امّا آن را به دست نمی‌آورید. از طمع مرتکب قتل می‌شوید، امّا باز به آنچه می‌خواهید نمی‌رسید. جنگ و جدال بر پا می‌کنید، امّا به دست نمی‌آورید، از آن رو که درخواست نمی‌کنید" (يعقوب 4: 1-2).

حتی بهترین انسان نیز در کنترل امیال خود شکست می‌خورد. پولس نشان داد که انجام کارهای خوب سخت و اشتباه کردن بسیار آسان است (رومیان 7: 18-19). ذهن ما طبيعتا خودپسند است نه خدا پسند. پس در نتیجه گناه می‌کنیم. چون به جای خواسته‌های خدا در پی خواسته‌های خود هستیم.

​

Overcoming sin

​

Jesus had human nature like us and was tempted as we are. He had desires that would have grown into sin if had he not kept them under control. He was sinless because he never gave in to those desires. His temptations in the wilderness show that Jesus immediately recognised that these desires were wrong. He chose to cut them from his thinking straight away, before they had time to grow into sinful thoughts or actions.

غلبه بر گناه

مسیح نیز همانند ما ذات انسانی داشت و همانند ما وسوسه می‌شد. او هم امیالی داشت که اگر کنترل نمی‌شد او را به گناه می‌کشاند. او بی‌گناه ماند چون هرگز تسلیم امیالش نشد. وسوسه‌هایش در بیابان نشان می‌دهند که عیسی به محض شنیدن آنها، متوجه شد که اشتباه است و ترجیح داد که فورا آنها را از ذهن خود پاک کند و اجازه ندهند تا رشد کرده و به افکار و اعمال گناه آلود تبدیل شود.

His example shows us what the Bible means by overcoming sin – to overcome the desires of our own nature. The verses quoted above clearly show that sin comes “from within” – from our minds. There is no supernatural being that makes people do evil. W hen we sin it is our fault, because we have failed to control our wrong desires. But none of us likes to be told, “You are wrong!” It is much easier to blame someone else! To do this is to deceive ourselves: “The heart is deceitful above all things, and desperately sick …” (Jeremiah 17:9).

False teaching about the devil and satan come from wanting to blame someone else.

When God called Adam out of hiding (Genesis 3) and asked him if he had eaten of the Tree of the Knowledge of Good and Evil, Adam answered, “The woman whom you gave to be with me, she gave me fruit of the tree, and I ate”.

Adam was trying to blame God for giving him the woman, and blame the woman for giving him the fruit. But it was his own fault – he made the wrong choice. Eve blamed the serpent. Adam and Eve did not want to take the blame for disobeying God. The first step to overcoming sin is to accept that the problem lies within our selves.

​

مثال او به ما نشان می‌دهد که منظور کتاب مقدس از غلبه بر گناه چیست. غلبه بر گناه یعنی غلبه بر خواسته‌های درونی خود. آیاتی که در بالا ذکر شد نشان می‌دهد که گناه از درون ما و از ذهن ما می‌آید. هیچ قدرت ماورای طبیعی وجود ندارد که ما را به سمت شرارت سوق دهد. گناه کردن اشتباه ماست. چون در کنترل خواسته خود شکست خورده ایم. گفتن واژه "اشتباه می‌کنیم" برای هیچ یک از ما خوشایند نیست و سرزنش کردن دیگران آسانتر است. انجام این کار فریفتن خود است: "دل از همه چیز فریبنده‌تر است، و بسیار بیمار؛ کیست که آن را بشناسد؟" (ارمیا 17: 9).

تعالیم اشتباه درباره شیطان و ابلیس به این دلیل به وجود آمده است تا نشان دهد ما نیاز داریم دیگران را برای گناهانشان سرزنش کرده و مقصر بدانیم.

وقتی خدا آدم را صدا زد (پیدایش باب ۳) و از او پرسید که آیا از درخت معرفت نیک و بد خورده است، آدم پاسخ داد: "این زن که به من بخشیدی تا با من باشد، او از آن درخت به من داد و من خوردم" (پیدایش 3: 12).

آدم سعی داشت تا خدا را به خاطر زنی که برایش خلق کرده بود سرزنش کند. زیرا آن زن میوه را به آدم داده بود و آدم نیز از میوه خورد. اما این اشتباه خود آدم بود. انتخاب آدم اشتباه بود. حوا مار را سرزنش کرد. آدم و حوا نمی‌خواستند به دلیل سرپیچی از خدا سرزنش شوند. اولین قدم برای غلبه بر گناه قبول این واقعیت است که مشکلات از درون ما می‌آید.

​

​

The meaning of the word ‘devil’

​

It surprises many people to find that the first time the devil is mentioned in the Bible is in the New Testament, when we are told about the temptation of Jesus in the wilderness. If the devil is an all-powerful wicked being, where was it in Old Testament times?

The words ‘devil’ and ‘satan’ are both used in the temptation of Jesus. In Lesson 17 we saw that the tempter of Jesus could not have been an all-powerful evil being. The world belongs to God and no one else was able to offer it to Jesus. Also, Jesus would not have followed such a being, knowing him to be evil, to Jerusalem or anywhere else!

The word ‘devil’ is an ordinary Greek word (diabolos) which means ‘slanderer’ or ‘false accuser’. It is occasionally used about people who say wrong things about others: “Older women likewise are to be reverent in behaviour, not slanderers or slaves to much wine” (Titus 2:3).

See also 1 Timothy 3:11 and 2 Timothy 3:3. The word is used of Judas Iscariot who betrayed Jesus:

معنی کلمه "ابلیس"

جالب است بدانیم که کلمه ابلیس اولین بار در عهد جدید، جایی که در مورد وسوسه مسیح در صحرا به ما گفته می‌شود، استفاده شد. اگر ابلیس یک موجود با قدرت‌های شریرانه است پس در زمان عهد عتیق کجا بود؟

كلمه ابلیس و شیطان هر دو در وسوسه مسیح به کار رفته اند. در درس ۱۷ دیدیم که وسوسه کننده مسیح، نمی‌توانست یک قدرت شريرانه باشد. جهان متعلق به خداست و هیچ شخص دیگری نمی‌توانست پیشنهاد مالکیت آنرا به عیسی بدهد. اگر عیسی می‌دانست که او ابلیس است هرگز دنبال او به اورشلیم و یا هیچ جای دیگری نمی‌رفت.

کلمه "ابلیس" یک واژه یونانی ( (diabolosاست که به معنی "غیبت گو" و یا "تهمت زننده" می‌باشد. این واژه معمولا در مورد کسانی به کار می‌رود که در مورد افراد دیگر غیبت می‌کنند: "به همین‌سان، زنان سالخورده باید شیوۀ زندگی محترمانه‌ای داشته باشند. نباید غیبت‌گو یا بندۀ شراب باشند، بلکه باید آنچه را که نیکوست تعلیم دهند" (تيتوس 2: 3).

(1 تیموتائوس3: 11)، (2 تیموتائوس3: 3) را نیز ببینید. این کلمه برای یهودا اسخریوطی که به مسیح خیانت کرد نیز استفاده شده است:

“Jesus answered them, ‘Did I not choose you, the Twelve? And yet one of you is a devil.’ He spoke of Judas the son of Simon Iscariot, for he, one of the Twelve, was going to betray him” (John 6:70,71).

But this same word ‘devil’ is used in the New Testament to represent human sinfulness.

​

"عیسی به آنان پاسخ داد: مگر شما دوازده تن را من برنگزیده‌ام؟ با این حال، یکی از شما ابلیسی است. او به یهودا، پسر شَمعون اَسخَریوطی، اشاره می‌کرد، زیرا او که یکی از آن دوازده تن بود، پس از چندی عیسی را تسلیم دشمن می‌کرد" (يوحنا 6: 70-71).

اما همین کلمه ابلیس برای گناهان انسان نیز در عهد جدید استفاده شده است.

​

‘Devil’ is used in the Bible to describe sin

1 John 3:4-7 and 1 John 3:8-10 contain many very similar ideas. The following comparison helps us to understand the way the Bible uses the term ‘devil’:

ابلیس در کتاب مقدس برای توصیف گناهان به کار برده شده است

اول يوحنا 3: 4-7 و 8-10 نظرات مشابهی دارند. مقایسه زیر برای درک بهتر کاربرد کلمه ابلیس در کتاب مقدس به ما کمک می‌کند.

​

We see that “to destroy the works of the devil” is the same as “to take away sins”. Hebrews 2:14 says that the devil “has the power of death”. It is sin that leads to death: “Therefore, just as sin came into the world through one man, and death through sin, and so death spread to all men because all sinned …” (Romans 5:12)

“For the wages of sin is death …” (Romans 6:23).

Therefore, the devil represents sin. The following verses show that what the Bible says about the devil, it says about sin. This shows sin and the devil are the same.

می‌بینیم که "گناهان را بر دارد" و "اعمال ابلیس را باطل سازد" معنای مشابهی دارند. عبرانیان 2: 14 می‌گوید که ابلیس "قدرت مرگ را دارد". این گناه است که ما را به مرگ می‌کشاند: "پس، همان‌گونه که گناه به واسطۀ یک انسان وارد جهان شد، و به واسطۀ گناه، مرگ آمد، و بدین‌سان مرگ دامن گیر همۀ آدمیان گردید، از آنجا که همه گناه کردند" (رومیان 5: 12).

"مزد گناه مرگ است" (رومیان 6: 23).

بنابراین ابلیس نمایانگر گناه است. آیات زیر نشان می‌دهد که کتاب مقدس در مورد ابلیس و گناه چه می‌گوید. همچنین نشان می‌دهد که گناه و ابلیس برابرند.

... پس گناه است (رومیان 6: 13)

... so is sin (Romans 6:13).

با ابلیس مقاومت کنید چون دشمن خداست (يعقوب 4: 7)

The devil is the enemy of God (James 4:7)

... پس همان امیال گناه آلود است (يعقوب 1: 13-15)

... so are sinful desires (James 1:13-15).

ابلیس فریبنده است (مکاشفه 12: 9)

The devil is the enemy of God (James 4:7)

... پس گناه است (رومیان 7: 11)

... so is sin (Romans 7:11).

ابلیس فریبنده است (مکاشفه 12: 9)

The devil is deceitful (Revelation 12:9)

... و همانطور گناه (رومیان 5: 12)

... so does sin (Romans 5:12).

ابلیس موجب مرگ می‌شود (عبرانیان 2: 14)

The devil causes death (Hebrews 2:14)

... و همینطور گناه (رومیان 6: 6)

... so was sin (Romans 6:6).

ابلیس توسط مرگ مسیح نابود شد (عبرانیان 2: 14)

The devil was destroyed by Christ’s death (Hebrews 2:14)

کلمه ابلیس در عهد جدید نمایانگر گناه است

​

The devil is used in the New Testament to represent sin

Acloser look at Hebrews 2:14

​

1 John 3 told us that Jesus came to destroy the “works of the devil”. Hebrews 2:14 tells us that Jesus came to destroy the devil, as well as his works:

نگاهی دقیق‌تر به عبرانیان 2: 14

اول يوحنا باب 3 به ما گفت که مسیح آمد تا "اعمال ابلیس" را نابود کند. عبرانیان 2: 14 به ما می‌گوید که مسیح آمد تا ابلیس و گناهانش را نابود کند.

This verse says that Jesus was born as a human being so that he could destroy the devil through his death. This means that Jesus overcame his natural desires and so conquered sin for himself. The verse presents problems to those who believe that the devil is a powerful evil being.

این آیه به ما می‌گوید که عیسی مسیح بعنوان یک انسان متولد شد تا ابلیس را با مرگش نابود کند. این بدین معناست که مسیح بر امیال طبیعی خود غلبه کرده و بر گناه پیروز شد.

این آیه مساله ای را برای کسانی که می‌پندارند ابلیس یک قدرت شریر است ایجاد می‌کند.

• It says Jesus has already destroyed the devil. So why do people wrongly believe that the devil exists today as a supernatural evil spirit?

​

• If the devil is an all-powerful evil being, then why does this verse emphasise that Jesus had to have human nature to destroy the devil?

​

• How could Jesus by his death destroy the devil if it was a supernatural evil being? Surely it would have been better for Jesus to be immortal like the angels. A dying person is very unlikely to win such a battle!

​

The devil which Jesus destroyed was really the desire to sin which was in him, as it is in all human beings. Jesus inherited human nature with this tendency from his mother. It was essential that he had our nature so that he could experience temptations to sin and overcome these temptations. This is why the verse emphasises the fact that Jesus had the same nature as we have. The final temptation Jesus needed to overcome was the temptation to avoid death on the cross. Having overcome this, he had completely conquered – or destroyed – sin.

• می‌گوید که مسیح ابلیس را نابود کرده است. پس چطور مردم به اشتباه هنوز می‌پندارند که ابلیس بعنوان یک روح شرير ماورای طبیعی وجود دارد؟

​

• اگر ابلیس یک موجود شریر است، پس چرا این آیه تاکید می‌کند که مسیح می‌بایست ذات انسانی می‌داشت تا ابلیس را نابود کند؟

​

• اگر او یک موجود ماورای طبیعی بود چطور مسیح توسط مرگش توانست آن را نابود کند؟ مطمعنا برای مسیح بهتر بود که یک موجود جاودان همانند فرشتگان باشد. انسان فانی به سختی می‌تواند در این نبرد پیروز شود.

​

ابلیسی که مسیح نابود کرد میل به گناه در خودش بود, میل به گناه درون همه انسان‌ها وجود دارد، مسیح ذات انسانی و میل به گناه کردن را از مادرش به ارث برد. ضروری بود که او همانند ما باشد تا بتواند وسوسه گناه را تجربه کرده و بر آنها پیروز شود. به همین دلیل در این آیات تاکید شده است که ذات عیسی مسیح همانند ذات ماست. آخرین وسوسه‌ای که مسیح باید از آن می‌گذشت وسوسه مقابله با مرگ بر روی صلیب بود. با غلبه بر این وسوسه او گناه را کاملا از بین برد.

This is why the verse tells us that Jesus destroyed the devil by his death, and why 1 John 3:8 says he appeared “to destroy the works of the devil”. Jesus completely destroyed sin for himself because when he died he destroyed the very nature that could be tempted. He can no longer be tempted now! “… he (Jesus) has appeared once for all at the end of the ages to put away sin by the sacrifice of himself” (Hebrews 9:26).

​

به همین دلیل این آیه به ما می‌گوید که مسیح با مرگش ابلیس را از بین برد و همینطور به همین دلیل است که 1 يوحنا 3: 8 به ما می‌گوید که او ظاهر شد "تا اعمال ابلیس را نابود کند". مسیح گناه را کاملا از بین برد. چون با مرگش ذات قابل وسوسه را از بین برد. اکنون او دیگر وسوسه نمی‌شود.

"... یک بار برای همیشه در نقطۀ اوج تمامی ‌اعصار ظاهر شد تا با قربانی خود، گناه را از میان بردارد" (عبرانیان 9: 26).

Jesus lived a perfect life. He “in every respect has been tempted as we are, yet without sin” (Hebrews 4:15). By conquering sin for himself Jesus has made it possible for our sins to be forgiven.

مسیح زندگی کاملی داشت. او "از هر حیث همچون ما وسوسه شده است، بدون اینکه گناه کند" (عبرانیان 4: 15). مسیح با غلبه بر گناه، این امر را برای ما نیز امکان‌پذیر ساخت تا گناهانمان بخشیده شود.

مسیح ابلیس را با مرگش از بین برد

​

مسیح بر گناه غلبه کرد

Jesus destroyed the devil by his death

​

Jesus put away – or overcame – sin

Why does the Bible use the term ‘the devil’?

Why does the Bible use the term ‘the devil’? The word ‘devil’ is used in the Bible to represent sin. It is an example of personification – speaking of something as if it were a person. But why is it that the Bible so often uses the word ‘devil’ instead of just saying ‘sin’? And why does it speak of this devil as if it were describing someone with tremendous power? It is surely so that we can understand just how powerful and deceitful sin is, to make us realise how much we need to fight against it each day. In the temptation of Jesus, the devil is used as picture language to describe the battle that took place in Jesus’ mind.

This battle against his own desires required all the strength he possessed. This is why the temptations to sin are described as a great power – the devil. It shows us how much we need to fight against sin each day and helps us to appreciate what the Lord did for us in overcoming sin.

چرا کتاب مقدس کلمه ابلیس را استفاده می‌کند؟

کلمه ابلیس در کتاب مقدس برای نشان دادن گناه به کار رفته است. این مثالی از شخصیت بخشیدن به چیزهاست. یعنی به گونه‌ای درباره تفکرات انسان صحبت کنیم که گویی یک انسان است. اما چرا کتاب مقدس به جای کلمه گناه از کلمه ابلیس نیز استفاده کرده است و چرا به گونه‌ای ابلیس را توصیف می‌کند که گویی در مورد یک شخص با قدرت صحبت می‌کند؟ به این خاطر است که ما متوجه قدرت و فریبندگی گناه بشویم و همینطور درک کنیم که تا چه اندازه هر روزه با گناه در نبردیم. در وسوسه مسیح از زبان تصویری برای توصیف نبرد بین ابلیس و مسیح که در ذهن ما اتفاق افتاد استفاده شد.

این نبرد علیه خواسته‌هایش، به تمام قدرت او نیاز داشت. به همین خاطر است که وسوسه گناه همانند قدرت بزرگ ابلیس تشبیه شده است. این امر به ما نشان می‌دهد که تا چه اندازه باید با گناه مبارزه کنیم و به ما کمک می‌کند تا قدردان کاری باشیم که عیسی مسیح برای ما انجام داد تا بر گناه پیروز شود بدانیم.

One all-powerful Creator

​

God is all-powerful and created all things. There is no supernatural being at work in the universe to oppose Him. God would not have created such a being. However, people throughout the ages have thought that there is a great power opposed to God. The ancient Persians believed in two great powers. The first was thought to be the creator of light and goodness, and the second the creator of darkness and evil. In answer to this wrong belief, God sent this message: “I am the LORD, and there is no other, besides me there is no God; I equip you, though you do not know me, that people may know, from the rising of the sun and from the west, that there is none besides me; I am the LORD, and there is no other. I form light and create darkness, I make well-being and create calamity, I am the LORD, who does all these things” (Isaiah 45:5,7).

The great Creator is the only great power in the universe, and controls everything. The only opposition to God is from sin in the minds and lives of men and women. There is no all-powerful evil being which some call the devil and others call satan.

یک خالق قدرتمند

خدا خالق قدرتمند همه چیز است. هیچ قدرت ماورای طبیعی دیگری که مخالف با او باشد در کار نیست. خدا هرگز چنین موجودی را خلق نمی‌کند. اگرچه در طول ایام مردم می‌پنداشتند که قدرت بزرگی است که با خدا مخالفت می‌کند. پارسیان قدیم بر دو قدرت بزرگ اعتقاد داشتند. یکی خالق نور و خوبی و دیگری خالق تاریکی و بدی. در جواب به این اعتقاد غلط، خدا این پیام را فرستاد. "من یهوه هستم و دیگری نیست؛ به ‌جز من خدایی نیست. اگرچه مرا نمی‌شناسی، تو را تجهیز خواهم کرد، تا از محل طلوع آفتاب تا محل غروب آن، بدانند که غیر از من کسی نیست؛ من یهوه هستم و دیگری نیست؛ پدید آورندۀ روشنایی و خالق تاریکی، موجد سعادت و آفرینندۀ مصیبت؛ آری من، یهوه، تمام اینها را به جا می‌آورم" (اشعیا 45: 5-7).

خالق بزرگ تنها قدرت جهان است و همه چیز را کنترل می‌کند. گناه تنها چیزی است که مخالف خدا است و از ذهن مردان و زنان می‌آید. هیچ قدرت شریری که بعضی آن را ابلیس و بعضی آن را شیطان می‌خوانند وجود ندارد.

The idea of an evil being – a devil or satan – that has existed through the centuries does not fit with the teaching of Scripture that God alone has immortality (1 Timothy 6:16). God would not give immortality to a being that challenged His great purpose! Some wrongly believe that an angel sinned and became the devil or satan, but angels cannot sin or die (Lesson 28) – and we are told the devil was destroyed when Jesus died!

تفکر موجود شریر، ابلیس و یا شیطان که قرن‌ها وجود داشته با آموزه‌های کتاب مقدس که تنها خدا را جاودانه می‌داند، مغایرت دارد. خدا هرگز به موجودی که هدفش را به چالش بکشد جاودانگی نمی‌دهد (1 تیموتانوس 6: 16). برخی به اشتباه بر این باورند که فرشته‌ای گناه کرد و تبدیل به ابلیس و یا شیطان شد. اما فرشتگان نه گناه می‌کنند و نه می‌میرند (درس ۲۸) و به ما گفته شد که با مرگ مسیح ابلیس از بین رفت .

Symbols for sin

​

The serpent was an animal (Genesis 3:1,14). God allowed it to speak, just as He allowed Balaam’s donkey to speak (Numbers 22:28). God used the serpent to test Adam and Eve – and they failed. The serpent did not make them eat the fruit – it just provided the test. Adam and Eve decided for themselves. After this the serpent became a symbol for sin, just as the devil is a symbol for sin. In the last lesson we saw that ‘satan’ means ‘adversar y’ or ‘opposer’, but it can also be used as a symbol – for anything that opposes God, including sin. This is why ‘satan’ is used (as well as ‘devil’) in the temptations of Jesus, because Jesus’ desires were opposing God’s will.

نمادهای گناه

مار یک حیوان بود (پیدایش 3: 1و14). خدا به او اجازه حرف زدن داد. همانطور که به الاغ بلعام اجازه حرف زدن داد (اعداد 22: 28). خدا از مار استفاده کرد تا آدم و حوا را بیازماید و آنها شکست بخوردند. مار آنها را مجبور به خوردن میوه نکرد. تنها آزمایش را فراهم کرد و آدم و حوا خود تصمیم گرفتند.

بعد از آن مار نمادی از گناه شد، همانند ابلیس که نمادی از گناه است. در درس قبل دیدیم که شیطان به معنای دشمن و یا مخالفت کننده است. اما می‌توان بعنوان یک نماد از هر چیزی که همانند گناه مخالف خداست، نیز استفاده کرد. به همین خاطر است که شیطان و یا ابلیس در وسوسه مسیح استفاده شده است. چون خواسته‌های مسیح با خواسته‌های خدا مغایرت داشتند.

Revelation is a book full of symbols, and the serpent, satan and the devil are all brought together in Revelation 12:9 to show, in picture language, the final removal of sin from the earth.

​

مکاشفه کتابی است پر از نمادهای مختلف و مار و شیطان و ابلیس که همه کنار هم قرار گرفته اند. در مکاشفه 12: 9 آخرین نابودی گناه از روی زمین را به زبانی تصویری می‌بینیم.

We cannot help ourselves, so what are we to do?

The serpent was an animal It is very important to understand that sin is unacceptable to God. It comes from our minds and so the problem lies within us. W e are responsible for our own sins and cannot blame anyone else. It is only when we accept this that we can begin to understand our need of forgiveness and God’s grace and mercy to us. Then we will be ready to turn to God and repent (be truly sorry for our sins and seek forgiveness), and make a new start in life through baptism. It is only through repentance and baptism that our sins can be completely forgiven. This is discussed in the next lesson.

نمی‌توانیم به خود کمک کنیم، پس چه باید کرد؟

فهم این امر که گناه در نزد خدا پذیرفته نمی‌شود بسیار مهم است. گناه از ذهن ما می‌آید، پس مشکل از درون ماست. ما خود مسئول گناهانمان هستیم و نمی‌توانیم شخص دیگری را سرزنش کنیم. تنها زمانی که این امر را پذیرفتیم در می‌یابیم که به بخشش و فیض و رحمت خدا نیازمندیم. پس برای روی آوردن به خدا آماده می‌شویم و توبه می‌کنیم (برای گناهانمان عمیقا متاسف شده و بخشش می‌طلبیم) و با تعمید زندگی جدیدی را آغاز می‌کنیم. تنها از طریق توبه و تعمید است که گناهانمان کاملا بخشیده می‌شود. در مورد این امر در درس بعد بیشتر توضیح داده می‌شود.

خلاصه

Summary

• خدایان گناه از ذهن ما می‌آید. ما توسط امیال طبیعی خودمان وسوسه می‌شویم.

​

• واژه ابلیس به معنای غیبت گو و تهمت زننده است. در کتاب مقدس بعنوان نمادی برای گناه به کار برده شده است. هیچ قدرت ماوراء طبيعی شریری وجود ندارد.

​

• مسیح در خود بر گناه پیروز شد و با مرگش ابلیس را نابود کرد.

​

• تنها در صورتی گناهان ما بخشیده می‌شود که توبه کرده و تعمید بگیریم.

• Sin comes from our minds. W e are tempted to sin by our own natural desires.

​

​

• The word 'devil' means ‘slanderer’ or ‘false accuser’. It is used in the Bible as a symbol for sin. There is no supernatural evil being.

​

​

• Jesus overcame sin in himself – he destroyed the devil through his death.

​

• Our sins can be forgiven if we repent and are baptized.

آیاتی جهت مطالعه:

​

​

A verse to learn:

یعقوب 1: 14-15

"هنگامی ‌که کسی وسوسه می‌شود، هوای نَفْس خودِ اوست که او را می‌فریبد و به دام می‌افکند. هوای نَفْس که آبستن شود، گناه می‌زاید و گناه نیز چون به ثمر رسد، مرگ به بار می‌آورد".

​

James 1:14,15

“But each person is tempted when he is lured and enticed by his own desire. Then desire when it has conceived gives birth to sin, and sin when it is fully grown brings forth death.”

مزامیر 14: 2-3

​

یعقوب 1: 12-27

​

رومیان باب 6

​

رومیان 7: 14-25

​

غلاطیان 5: 16-2

Psalm 14:2,3

​

James 1:12-27

​

Romans 6

​

Romans 7:14-25

​

Galatians 5:16-24