Historia do Mesón do Vento
A historia do Mesón do Vento parece comezar nos anos 70 do século XVIII. Ata entón a principal vía de comunicación da zona era o Camiño Real -o que hoxe denominamos Camiño Inglés- que pasaba por Bruma e Cabeza de Lobo. Pero en 1764 comezou a construción do Camiño Novo -Na actualidade a estrada N-550- que fixo aumentar a poboación ao longo do seu trazado e, ao mesmo tempo, provocou un estancamento na área do camiño antigo.
É evidente que xa existía o lugar do Mesón do Vento e é posible que xa houbese algunha casa con anterioridade, pero debemos vencellar o seu nacemento como vila á nova ruta. Máis antiga que o Mesón é a aldea da Adina na que se celebraba unha feira os terceiros sábados do mes que se converteu nunha das máis importantes e famosas da provincia no século XIX, aínda que a súa orixe é moi anterior (xa se fala dela no Catastro del Marqués de la Ensenada do ano 1750).
Historia do Mesón do Vento
20 anos despois da construción do novo camiño, no mapa de 1784 do Reyno de Galicia aparecen Cabeza de Lobo e Bruma pero non A Adina nin Mesón do Vento.
En 1822 o cartógrafo Domingo Fontán parou a comer no lugar. No seu caderno escribiu en castelán "Mesón del Viento". Evidentemente xa había algún tipo de establecemento para atender aos viaxeiros despois da temible subida de Herves.
En 1835, durante a 1ª guerra carlista, unha partida de carlistas da zona de Sobrado ataca as dilixencias no Mesón.
No ano 1846 edítase o “Diccionario de Madoz”. Nel méncionase o lugar de “Mesón del Viento” pero sen aportar ningún dato máis. Da Adina dise que ten 3 veciños (casas) e 14 habitantes. A feira dura seis horas e asiste xente desde 3 ou 4 leguas de distancia -ata 20 km!- basicamente para comprar gando, aínda que tamén se vendía gran.
Historia do Mesón do Vento
Ao longo do século XIX o Mesón é un lugar de paso. Á metade de século faise o camiño cara a Betanzos polas Travesas. Abundan as narracións de viaxeiros contando como os rapaces mendigaban cando alguén paraba.
No ano 1905 incendiouse a pousada onde paraba a dilixencia. Afortunadamente só houbo un ferido.
Nestes tempos a feira da Adina era tan famosa e concorrida que atraía tamén a unha cantidade importante de xente de mal vivir. Eran habituais os conflitos entre os asistentes: coiteladas, garrotazos … e diversos delitos como roubos e moeda falsa (1891). En 1909, por exemplo, tres bandidos roubáronlle a un tratante 528 pesetas!
En xaneiro de 1912 a feira comezou a celebrarse tamén os primeiros sábados do mes (o día anterior a das Travesas). Era libre de impostos.
No ano 1915 o madrileño Alejandro Pérez Lugín publica "La casa de la Troya".
O protagonista da novela pasa polo Mesón do Vento do que da unha pobre descrición: unhas poucas "casucas" negras e uns rapaces esfameados e sucios. Os estudantes da novela róubanlle chourizos e pan á iracunda pousadeira que aínda así no perdeu cartos.
O éxito da novela e da posterior película fai que o nome do Mesón sexa coñecido en toda Galicia.
Comeza a haber automóbiles e o número de accidentes e avarías preto do Mesón é alto.
Historia do Mesón do Vento
A feira da Adina seguiu medrando. Pónselle un imposto para comprar unha báscula pero o alcalde de Ordes, Manuel Rivas, suprímeo en 1925. Nese tempo Antonio Ramos Insua era o máis rico propietario da zona.
É unha época difícil. Os membros das asociacións agrarias teñen conflitos cos non asociados e as dereitas coas esquerdas. Todas estas tensións desembocarán na Guerra Civil de 1936.
En 1921 incéndiase a casa chamada “A antiga”. Houbo que intentar apagar o lume con terra por falta de auga.
Nese mesmo ano pasa polo lugar o fotógrafo J. Solá. Así era a pousada (actual casa de Celsita) e a feira.
Historia do Mesón do Vento
Despois da guerra do 36 o Mesón sufriu as mesmas penurias que o resto de Galicia e España. A economía da vila seguiu dependendo da feira e da estrada N-550. A emigración á Coruña, a América e logo a Europa foi a única maneira para moitos de escapar da fame.
En 1946 o Mesón seguía sendo bastante pequeno. Destaca a gran explanada onde se celebraba a feira. O camiño cara a Cerceda non estaba exactamente na mesma liña que a estrada actual. Había algunhas casas na Folgueira e logo varias máis ao longo da estrada nacional, entre elas as tres máis importantes: o mesón de Celsa, onde paraban os autobuses, a casa de Armas ou de Raposo do lado norte e a de Hilario (o estanco) que estaba máis ao leste.
Nos anos seguintes o Mesón foi medrando moi lentamente. Nos anos 50 xa estaba feita a estrada a Cerceda e un desnivelado campo de fútbol ao seu carón.
Historia do Mesón do Vento
Os anos 60 foron unha época de pequenos cambios. O crecemento da vila víase obstaculizado porque moitos dos mellores terreos estaban en mans de dona Celsa Ramos.
En 1963 estableceuse a nova emisora de RNE e a longa antena de 117 metros converteuse na imaxe máis representativa da vila.
No ano 1964 erixiuse a igrexa en terreos cedidos por dona Celsa.
En 1967 unha avioneta francesa estrelouse e morreron os 3 tripulantes.
Nos anos 70 a feira da Adina sufriu a competencia da de Ordes. Logrou gañar esa batalla pero non puido coa dos cambios socioeconómicos do país. Hoxe só é unha fracción do que en tempos foi.
A construción da Central Térmica de Meirama a partir de 1974 foi un momento de gran auxe económico e demográfico para toda a zona pero sobre todo para o Mesón do Vento.
Historia do Mesón
Isto propiciu a creación en 1979 do colexio público, en gran parte polos esforzos do profesor Roberto Forján. Este bo momento durou máis dunha década. En 1987 tivo que ser ampliado o colexio debido á gran cantidade de rapaces que enchían as aulas.
Pero a mediados dos 90 comezou a caída demográfica. O colexio foi perdendo alumnos, cousa que se agudizou con traslado dos grupos de 7º e 8º ao instituto “Maruxa Mallo” de Ordes debido á LOGSE. Houbo protestas que non serviron de nada.
En setembro do ano 2000 comezou a construción da nave do campo da feira. No 2005 arranxouse todo o entorno e o Mesón do Vento acadou -máis ou menos- o seu aspecto actual.