درس سی و هشتم

مشارکت با هم ایمانان

مطالعه:

اول قرنتیان باب 3

Lesson 38

​

​

FELLOWSHIP WITH THOSE

OF THE SAME FAITH

Reading:

​

1 Corinthians 3

Christadelphian Bible Mission, Box CBM, 404 Shaftmoor Lane, BIRMINGHAM, B28 8SZ, UK

What is fellowship?

​

Because the Lord Jesus filled his life with the Word of God and never sinned, he enjoyed true fellowship with His Father. They were of one mind and purpose, which is why Jesus could say that he and his Father were one (John 17:11). They were one because they shared the same way of thinking, not because they were part of a Trinity (Lesson 16). They were one because Jesus did God’s will completely. Jesus prayed that his followers “may be one, even as we are one” (John 17:11).

He wanted believers to be one with him and His Father. When we are baptized we become sons and daughters of God. He wants a close relationship with us in this life. Baptized believers can have fellowship with God and His Son now, because they are trying to do God’s will. But they still sin. Complete fellowship will only be achieved when they are made immortal and therefore no longer able to sin. Only then will they be completely at one with God. Members of God’s family have something very special in common with each other. They have fellowship with each other because of their fellowship with God and the Lord Jesus.

مشارکت چیست؟

چون عیسی مسیح زندگیش را با کلام خدا پر کرد و هرگز گناه نکرد، از مشارکت با پدرش لذت برد. آنها از یک ذهن و یک هدف بودند. به همین خاطر است که مسیح می‌گوید من و پدر یک هستیم (يوحنا 17: 11). آنها یکی بودند زیرا یک طرز فکر داشتند، نه بخاطر اینکه بخشی از تثلیث بودند (درس ۱6). آنها یکی بودند چون مسیح اراده خدا را کاملا بجا آورد. مسیح دعا کرد و در مورد پیروانش گفت: "بیش از این در جهان نمی‌مانم، امّا آنها هنوز در جهانند؛ من نزد تو می‌آیم. ای پدرِ قدّوس، آنان را به قدرت نام خود که به من بخشیده‌ای حفظ کن، تا یک باشند، چنانکه ما هستیم" (يوحنا 17: 11).

او می‌خواست که ایمانداران با او و پدر یکی باشند. وقتی تعمید می‌گیریم به پسران و دختران خدا تبدیل می‌شویم. او رابطه‌ای نزدیک با ما در زندگی می‌خواهد. اکنون ایمانداران تعمیدی می‌توانند با خدا و پسرش مشارکت کنند چون سعی در اجرای اراده خدا دارند. اما هنوز مرتکب گناه می‌شوند. مشارکت کامل زمانی پدید می‌آید که جاودانه شده باشند و دیگر قادر به گناه کردن نباشند و با خدا یکی شده باشند.

اعضای خانواده خدا یک وجه مشترک دارند، آنها بخاطر خدا و پسرش با هم مشارکت می‌کنند.

We can understand this by thinking about everyday life, where we see people becoming friends because of a common interest or shared experience. In the same way, true believers have fellowship together because of their common faith, their shared hope and their way of life which is so different from people in the world. Christian fellowship is based on a belief in God’s Word, and since this is so important to true believers it affects them all greatly and so they have a strong fellowship with other true believers. Bible fellowship is therefore a special close relationship with God and the Lord Jesus, through belief and baptism. It results in a strong bond with others who also share the same privileged position of being God’s sons and daughters, and therefore share a common purpose and way of life. All over the world, men and women share fellowship together when they belong to the family of God. Christian fellowship is not the same as just getting on well with someone – it is a spiritual relationship which depends upon sharing the same faith in God.

ما با تفکر در زندگی روزمره به این درک می‌رسیم و می‌بینیم که مردم بخاطر علایق و تجربیات مشترک با هم دوست می‌شوند. بطور مشابه ایمانداران واقعی با یکدیگر بخاطر ایمان و امید مشترک و روش زندگی که متفاوت از بقیه است با هم مشارکت دارند. مشارکت مسیحی بر پایه ایمان در کلام خداست و از آنجایی که این امر برای ایمانداران واقعی بسیار حائز اهمیت است، بر آنها بسیار تأثیر گذاشته و به سبب آن با دیگر ایمانداران نیز مشارکت مستحکمی ‌دارند.

بنابراین مشارکت کتاب مقدسی رابطه‌ای خاص با خدا و عیسی مسیح به واسطه ایمان و تعمید است و به رابطه‌ای مستحکم با وجه مشترک پسران و دختران خدا بودن می‌انجامد. بنابراین هدفی مشترک و راه زندگی خواهد بود. در تمام دنیا مردان و زنان وقتی عضو خانواده خدا هستند با هم مشارکت می‌کنند. مشارکت مسیحی تنها به معنای کنار آمدن با یکدیگر نیست بلکه رابطه‌ایست روحانی که بر پایه ایمان مشترک بر خداست.

مشارکت یعنی اشتراک. مشارکت کتاب مقدسی یعنی مشترک بودن در ایمان، امید و پرستش خدا با هم.

​

Fellowship means sharing. Bible fellowship means sharing beliefs, hopes and worship together with fellow-believers.

“Be separate”

​

The apostle John writes about fellowship in his first letter. He explains that true believers are people who believe the truth about the Lord Jesus and who try to practise it. Christian fellowship only exists between people if they have a close relationship with God themselves. .

مقدس بودن

يوحنای رسول در مورد مشارکت در اولین نامه‌اش نوشته است. او توضیح می‌دهد که ایمانداران واقعی کسانی هستند که حقیقت را در مورد عیسی مسیح باور داشته و سعی دارند که به آن عمل کنند. مشارکت مسیحی تنها زمانی بین مردم وجود دارد که آنها رابطه‌ای نزدیک با خدا داشته باشند.

During his ministry Jesus raised To enjoy fellowship with God and His Son we need to be separate from the world. The New Testament commands followers of Christ to live apart from the world. This does not mean leaving the world – that would be impossible – but, rather, to live differently from the world and its godless ways as Abraham did (Hebrews 11:8-13). Jesus prayed for his followers that they would be kept by God from the evil in the world, adding: “They are not of the world, just as I am not of the world. Sanctify (separate) them in the truth; your word is truth” (John 17:16,17). The world was regarded by Jesus and his apostles as an evil and wicked place (1 John 2:15-17). It is full of people who have no desire for the things of God, and who make life hard for true Christians to do as God commands. James 4:4 tells us that “whoever wishes to be a friend of the world makes himself an enemy of God”. People of the world have different standards as well as a different way of life. What is most important to us is of little or no interest to them. We dare not share our lives with people of the world, so having brothers and sisters in Christ who share a love of God’s Word helps us in our discipleship. People who have wrong religious beliefs, as well as people who do not respect God, can lead true believers astray from God.

برای لذت بردن از مشارکت با خدا و پسر او می‌بایست از دنیا جدا باشیم. عهد جدید به پیروان مسیح دستور می‌دهد تا جدا از دنیا زندگی کنند. این به معنای ترک دنیا نیست، این کار غیر‌ممکن است. بلکه به معنای متفاوت بودن از دنیاست و اینکه باید از روش‌های غیر خدایی دوری کنیم، همانند ابراهيم (عبرانیان 11: 8-13). مسیح برای پیروانش دعا کرد تا توسط خدا از شریر حفظ شوند. در ادامه می‌گوید: "آنها به این دنیا تعلّق ندارند، چنانکه من نیز تعلّق ندارم. آنان را در حقیقت تقدیس کن. کلام تو حقیقت است" (يوحنا 17: 16-17).

مسیح و شاگردانش دنیا را مکانی برای شرارت تلقی کرده بودند (1 يوحنا 2: 15-17). مکانی شده بود پر از انسانهایی که هیچ میلی در راستای امور خدایی نداشتند و کارهایی انجام می‌دادند که زندگی را برای یک مسیحی واقعی که فرامین خدا را انجام می‌دهد، سخت می‌کرد. یعقوب 4: 4 می‌گوید: "هر که در پی دوستی با دنیاست، خود را دشمن خدا می‌سازد". مردم دنیا معیارها و روش‌های زندگی متفاوتی دارند. آن چیز که برای ما حایز اهمیت است توجه آنها را جلب نمی‌کند. ما هرگز وقایع زندگی خود را برای مردم دنیا بازگو نمی‌کنیم. پس داشتن برادران و خواهران در مسیح که در عشق به کلام خدا با هم شریک هستند در معیارهای ما به ما کمک می‌کند. افرادی که باورهای مذهبی اشتباهی دارند و همینطور کسانی که به خدا احترام نمی‌گذارند می‌توانند باعث منحرف شدن ایمانداران واقعی از خدا شوند.

Adam and Eve

​

Adam and Eve were made for each other and were meant to help and support each other (see Genesis 2:18). Their marriage showed fellowship – sharing all that God had given, enjoying one another’s company, working together and appreciating together all God’s blessings. This fellowship existed because both were at one with God. Man, woman and God were in harmony.

When Adam and Eve broke God’s law (Genesis 3) this fellowship with God was broken. God is holy and cannot accept sin, nor can sinners exist in His presence. Adam and Eve had to leave the Garden of Eden. As well as ending their close contact with God, their sin affected their human relationship – Adam blamed Eve for what had happened. This is a lesson for us. Only when we “walk in the light, as he is in the light, we have fellowship with one another”.

Our sins prevent us having fellowship with God (Isaiah 59:2) and can affect our fellowship with our brothers and sisters.

آدم و حوا

آدم و حوا برای هم ساخته شده بودند و قرار بود به یکدیگر کمک و از هم حمایت کنند (پیدایش 2: 18 را ببینید). ازدواج آنها نشانی از مشارکت در تمام نعمات خدا و لذت بردن از کنار هم بودن و همکاری و شکر برای برکات خدا می‌باشد. این مشارکت بدین خاطر وجود داشت که هر دوی آنها با خدا یکی بودند. زن، مرد و خدا با هم هماهنگ بودند.

وقتی آدم و حوا قانون خدا را شکستند (پیدایش باب ۳)، مشارکت آنها با خدا نیز شکسته شد. خدا مقدس است و گناه را نمی‌پذیرد و همینطور گناهکاران نیز نمی‌توانند به درگاه خدا حضور یابند. آدم و حوا باید باغ عدن و همینطور رابطه نزدیک خود با خدا را ترک می‌کردند. گناه آنها بر روابط انسانی نیز تأثیر گذاشت. آدم، حوا را برای اتفاقی که افتاده بود سرزنش می‌کرد. این درسی برای ماست. تنها زمانی که ما "در روشنایی راه می‌رویم چون او در روشنایی است با یکدیگر مشارکت داریم".

گناهان ما را از مشارکت با خدا باز‌داشته (اشعيا 59: ۲) و تأثیر زیادی بر مشارکت ما با خواهران و برادران دارد.

Fellowship at Pentecost

​

There was a wonderful response to the teaching of the apostles at Pentecost. Many believed in the death, resurrection and teaching about Jesus and were baptized. They enjoyed fellowship together because they all accepted the apostles’ teaching and now had a different purpose and way of life. They showed their fellowship by sharing their possessions and breaking bread together in homes:

“And they devoted themselves to the apostles’ teaching and fellowship, to the breaking of bread and the prayers. And all who believed were together and had all things in common. And they were selling their possessions and belongings and distributing the proceeds to all, as any had need. And day by day, attending the temple together and breaking bread in their homes, they received their food with glad and generous hearts” (Acts 2:42,44-46).

This example of the first century believers, in meeting for fellowship, breaking of bread and prayers, is one Christadelphians today still follow. They have different standards from the people in the world and so seek the fellowship of others with the same way of life.

مشارکت در پنتیکاست

عکس العمل شگفت‌انگیزی در مقابل تعالیم رسولان وجود داشت. بسیاری به مرگ، رستاخیز و تعالیم مسیح ایمان آورده و تعمید گرفتند. آنها از مشارکت با یکدیگر لذت بردند. چون همگی آموزه‌های رسولان را پذیرفته بودند و اکنون هدف و روش زندگی متفاوتی داشتند. آنها مشارکت خود را با شریک کردن در اموال خود و مراسم عشای ربانی در خانه‌های خود نشان دادند.

"آنان خود را وقف تعلیم یافتن از رسولان و رفاقت و پاره کردن نان و دعا کردند... مؤمنان همه با هم به سر می‌بردند و در همه چیز شریک بودند. املاک و اموال خود را می‌فروختند و بهای آن را بر حسب نیاز هر کس بین همه تقسیم می‌کردند. ایشان هر روز، یکدل در معبد گرد می‌آمدند و در خانه‌های خود نیز نان را پاره می‌کردند و با خوشی و صفای دل با هم خوراک می‌خوردند" (اعمال رسولان 2: 42 و 44-46).

این مثال ایمانداران قرن اول در مشارکت، مراسم عشای ربانی و دعا امری است که کریستادلفینی‌ها امروزه باید از آن پیروی کنند. آنها معیارهای متفاوتی از مردم دنیا داشته، بنابراین به دنبال کسانی با اهداف مشترک هستند.

Every week members living in the same area meet to worship God and to remember Jesus in the way he appointed in the ‘Breaking of Bread’ service.

هر هفته اعضا در مکانی مشترک همدیگر را ملاقات کرده تا خدا را پرستش كنند و همانطور که مسیح از آنها خواسته بود، فداکاری او را با اجرای مراسم نان و شراب یادآور شوند.

​

The Breaking of Bread

​

Disciples of Christ need regular contact if they are to grow together in love, and in truth (Hebrews 10:24,25). The breaking of bread to remember the Lord Jesus and his great salvation is the centre of true Christian fellowship. By eating a small piece of bread and drinking a sip of wine we remind ourselves of the huge cost for our salvation when Jesus died on the cross (1 Peter 1:18,19). It encourages us to remember the promise we made at our baptism – to serve God and not to please ourselves. It is a time to ask ourselves whether we really are walking in the light. It is important to share this simple feast with the right attitude as 1 Corinthians 11:26-29 shows. This becomes a wonderful time of fellowship as we come closer to God and His Son by asking forgiveness and meditating on the sacrifice of our Lord. The bread and wine are symbols of the body and the blood of Jesus.

مراسم عشای ربانی

​

​

پیروان مسیح اگر می‌خواهند در حقیقت و عشق رشد کنند باید با هم در تماس باشند (عبرانیان 10: 24-۲۵). مراسم عشای ربانی برای به خاطر آوردن عیسی مسیح و نجات بزرگ او در مرکز مشارکت مسیحیان قرار دارد. با خوردن تکه‌ای از نان و نوشیدن جرعه‌ای از شراب ما بهای سنگینی را که مسیح با مرگش بر روی صلیب برای نجات ما پرداخت کرد به یاد می‌آوریم. این امر ما را تشویق می‌کند تا عهدی را که در تعمید خود بستیم به یاد آوریم، یعنی خدمت به خدا و نه خشنودی خود. اکنون زمانی است که باید از خود بپرسیم آیا واقعا در نور راه می‌رویم؟ اجرای این مراسم ساده بسیار ضروری است. در این مورد در اول قرنتیان 11: 26-29 نیز می‌خوانیم.

وقتی با طلب بخشش از پسر خدا در فداکاری او تمرکز می‌کنیم، با شرکت در این مراسم به خدا نزدیکتر می‌شویم. نان و شراب نماد بدن و خون مسیح است.

There is nothing magical or mystical about them; for example, the bread does not change into the actual body of the Lord Jesus, as some people wrongly believe.

هیچ جادو و رمزی در نان و شراب نیست. برای مثال بر طبق باور غلط بعضی ایمانداران نان به بدن واقعی مسیح تبدیل نمی‌شود.

​

1 قرنتیان 11: 26-29

"زیرا هر گاه این نان را بخورید و از این جام بنوشید، مرگ خداوند را اعلام می‌کنید تا زمانی که بازآید. پس هر که به شیوه‌ای ناشایسته نان را بخورد و از جام خداوند بنوشد، مجرم نسبت به بدن و خون خداوند خواهد بود. مّا هر کس پیش از آنکه از نان بخورد و از جام بنوشد، خود را بیازماید. زیرا هر که بدون تشخیصِ بدن بخورد و بنوشد، در واقع محکومیت خود را خورده و نوشیده است".

​

1 Corinthians 11:26-29

For as often as you eat this bread and drink the cup, you proclaim the Lord's death until he comes. Whoever, therefore, eats the bread or drinks the cup of the Lord in an unworthy manner will be guilty of profaning the body and blood of the Lord. Let a person examine himself, then, and so eat of the bread and drink of the cup. For anyone who eats and drinks without discerning the body eats and drinks judgment on himself.

Jesus said to his close followers, “Do this in remembrance of me” (Luke 22:19), which allows only baptized believers to share this service of remembrance. Christadelphians therefore only break bread with other baptized members of the community (2 Corinthians 6:14-18). They recognise that it is important to have fellowship only with others who believe the same basic Bible truths, to keep the doctrine pure (see 1 Timothy 1:3,4; 2 Timothy 1:13,14; Titus 2:1). If you become a Christadelphian by being baptized into Christ, all other Christadelphians are your brothers and sisters. (Remember the name ‘Christadelphian’ means ‘brothers in Christ’.) It is a great joy to belong to such a family. Christadelphians are one in Christ (Galatians 3:27,28).

We read of the first century Christians breaking bread on a Sunday, the first day of the week (Acts 20:7, 1 Corinthians 16:2) so Christadelphians usually break bread on a Sunday. This is different from the Sabbath (Saturday).

مسیح به یارانش گفت: "این را به یاد من به جا آرید" (لوقا 22: 19) که تنها به ایمانداران واقعی اجازه می‌دهد تا این کار را برای یادآوری انجام دهند. بنابراین کریستادلفینی‌ها تنها با دیگر اعضای تعمیدی این کار را انجام می‌دهند (2 قرنتیان 6: 14-18). آنها درک کرده‌اند که مشارکت با افرادی که ایمان مشترک به کتاب مقدس داشته و اهداف را همانگونه که هست قبول کرده اند، بسیار حایز اهمیت است (1 تيموتائوس 1: 13-14 و تیتوس 2: 1 را ببینید). اگر با تعمید در مسیح یک کریستادلفینی شوید کریستادلفینی‌های دیگر، برادران و خواهران شما خواهند شد (بیاد آورید که کریستادلفین به معنای برادران در مسیح است). عضوی از این خانواده شدن لذتی بزرگ است. کریستادلفینی‌ها در مسیح یکی هستند (غلاطیان 3: 27-28).

ما در مورد مراسم عشای ربانی با مسیحیان قرن اول در روز اول هفته هم نظر هستیم (اعمال رسولان 20: 7 و اول قرنتیان 16: 2). پس کریستادلفینی‌ها نیز معمولا در روز یکشنبه‌ها این امر را انجام می‌دهند. این واقعه با سبت (شنبه) متفاوت است.

Spirit and truth

​

A Samaritan woman asked Jesus whether people should worship on Mount Gerizim near where they were talking, or at Jerusalem. Jesus gave an answer which she must have found surprising. He said that neither place mattered, and then added: “But the hour is coming, and is now here, when the true worshippers will worship the Father in spirit and truth, for the Father is seeking such people to worship him” (John 4:23).

In AD 70, about 40 years after that conversation, both Jerusalem and Mount Gerizim could not be used as places of worship because the Roman armies had swept through the land of Israel and destroyed its religious places. Those Jews who survived the wars, and who did not escape, were taken into captivity and sold as slaves. So if their religion was to depend upon temples and holy sites, they would have had to give it up. Jesus was showing that true worship has nothing to do with buildings and shrines; instead it has to do with belief, sincerity, and truth. “Spirit and truth” in the quotation above is a very important combination. Some people today claim to have, or be led by, the spirit.

روح و راستی

زنی سامری از مسیح پرسید که آیا مردم باید برای پرستش به کوه جِرِزيم بروند (نزدیک مکانی که صحبت می‌کردند) و یا باید به اورشلیم بروند. مسیح به او جوابی داد که برایش غافلگیر کننده بود او گفت: "مکان هیچ اهمیتی ندارد" و در ادامه افزود: "امّا زمانی می‌رسد، و هم‌اکنون فرا رسیده است، که پرستندگانِ راستین، پدر را در روح و راستی پرستش خواهند کرد، زیرا پدر جویای چنین پرستندگانی است" (یوحنا 4: 23).

هفتاد سال پس از میلاد مسیح، حدود چهل سال بعد از به صلیب کشیدن مسیح اورشلیم و کوه جِرِزیم نمی‌توانستند مکانی برای پرستش استفاده شوند. چون ارتش روم سرزمین اسرائیل را از بین برده و تمام مکانهای مذهبی را نابود کرده بودند. آن دسته از یهودیانی که از جنگ نجات یافته بودند و فرار نکرده بودند به اسارت برده شده و بعنوان برده فروخته شدند. پس اگر مذهب آنها بر پایه مکان‌های مقدس و معبدها می‌بود می‌بایست عبادت خدا برای همیشه فراموش می‌شد. مسیح نشان داد که پرستش واقعی هیچ ارتباطی به مکانها و معابد ندارد. در عوض بر پایه ایمان، راستی و احترام است.

"روح و راستی" این نقل قول ترکیب بسیار مهمی ‌است. افرادی امروزه ادعا می‌کنند که روح را داشته و یا توسط آن هدایت می‌شوند.

But when you talk to them, you soon realise that they do not know what the Bible teaches. Perhaps they believe in going to heaven at death, whereas the Bible clearly teaches that God’s kingdom will be set up on earth. Or they might believe that Jesus Christ is part of a Trinity, when the Bible teaches that Jesus’ life started when he born, having been conceived by the action of God’s power, the Holy Spirit, on Mary. People who claim to have the Spirit, but who lack Bible truth, must be wrong. True worshippers today are not impressed by large churches or places of worship. The true church is not about buildings but people; and it does not matter how many people there are. W hat really matters is what they believe, and how they worship God. It is good to have the right spirit in worship, but this comes from believing Bible truth and doing what is right with God.

اما وقتی با آنها صحبت می‌کنید به زودی در می‌یابید که آنها اطلاعی از تعالیم حقیقی کتاب مقدس ندارند. ممکن است بر این باور باشند که پس از مرگ به بهشت می‌روند. در صورتی که کتاب مقدس به طور واضح نشان می‌دهد که پادشاهی خدا بر روی زمین برقرار خواهد شد و یا ممکن است بر این باور باشند که عیسی مسیح بخشی از تثلیث است. در صورتی که کتاب مقدس می‌آموزد که زندگی مسیح با تولد او و توسط قدرت خدا یعنی "روح‌القدس" بر مریم آغاز شد. افرادی که ادعا بر مالکیت این روح دارند و حقیقت کتاب را نمی‌دانند حتما در اشتباه هستند.

پرستندگان واقعی امروزه توسط مکان‌های بزرگ پرستش و کلیسا‌ها متحیر نمی‌شوند. کلیسای واقعی نه به ساختمان، بلکه به مردم اهمیت می‌دهد و تعداد آنها اصلا مهم نیست. آنچه حائز اهمیت است این است که آنها بر چه باوری هستند و چگونه خدا را می‌پرستند. داشتن روحی پاک و درست بسیار خوب است، اما این روح از ایمان به حقیقت کتاب و انجام دستورات خدا بدست می‌آید.

God’s dwelling place

​

True believers are God’s dwelling place – He wants to live in them and with them every day of their lives. Paul said to the Corinthian church: “Do you not know that you are God’s temple and that God’s Spirit dwells in you?” (1 Corinthians 3;16. See also Ephesians 2:19-22).

Church buildings are not important. Jesus never built one and he described the magnificent temple in Jerusalem as a den of thieves and robbers. He wanted his disciples to follow him and not the temple priests. His Last Supper was held with his disciples in an upper room in Jerusalem, and there the apostles met to worship afterwards (Acts 1:13). The services of the apostles in the early church took place in homes (Colossians 4:15) or hired rooms (Acts 28:23-31).

مکان زندگی خدا

ایمانداران واقعی مکانی برای زندگی خدا هستند. او می‌خواهد هر روز در آنها زندگی کند. پولس به کلیسای قرنتس گفت: "آیا نمی‌دانید که معبد خدایید و روح خدا در شما ساکن است؟" (1 قرنتیان 3: 16).

(همچنین افسسیان 2: 19-22 را نیز ببینید). مکان کلیساها اهمیتی ندارد. مسیح هرگز کلیسایی نساخت و معبد عظیم در اورشلیم را لانه دزدان توصیف کرد. او می‌خواست که شاگردانش از او پیروی کنند و نه از کاهن معبد. شام آخر او در اتاقی در اورشلیم برگزار شد و رسولان پس از آن برای پرستش آنجا جمع می‌شدند (اعمال رسولان 1: 13). خدمت‌های شاگردان در کلیسای اولیه در خانه‌ها (کولسیان 4: ۱۵) و یا اتاق‌های اجاره‌ای (اعمال رسولان 28: 23-31) صورت می‌گرفت.

God’s dwelling place

​

Instead of using the word ‘church’, Christadelphians often use ‘ecclesia’ (the Greek word for ‘church’ in the Bible, which means ‘those called out’). The Bible word ‘church’ does not refer to a building but to a group of people called out from the world. They meet to break bread; to study God’s W ord together, and also have meetings to preach the Gospel to non-members.

Some ecclesias also have activities for children. Like the first century believers, there are no priests, because the Lord Jesus is our High Priest. The believing men (brothers in Christ) share the duties of the service. At the breaking of bread meeting one brother presides – he arranges the hymns and readings and prayers, and calls upon others to help with these duties. Another will have prepared a short talk to encourage the congregation – the exhortation.

When those present have been suitably prepared to remember Jesus, the emblems of bread and wine are shared together – just as Jesus did at the Last Supper long ago (read Luke 22:14-30).

پرستش با هم و یا جدا

بجای کلمه کلیسا، کریستادلفینی‌ها از کلمه اکلژیا استفاده می‌کنند (کلمه‌ای یونانی برای کلیسا در کتاب مقدس که به معنای افراد فراخوانده شده است). کلمه کلیسا در کتاب مقدس به ساختمان اشاره نمی‌کند بلکه به افرادی که از سرتاسر دنیا فرا خوانده شده اند اشاره دارد. آنها با یکدیگر ملاقات کرده تا مراسم عشای ربانی را اجرا کرده، کلام خدا را مطالعه کنند و همینطور در جلساتی برای آموزش کلام به افراد غیر تعمیدی شرکت کنند.

بعضی از اکلیژيا‌ها فعالیت‌هایی برای کودکان نیز دارند.

همانند ایمانداران قرن اول هیچ کشیشی وجود ندارد. چون عیسی مسیح کاهن اعظم ماست. مردان ایماندار (برادران در مسیح) در مسئولیت خدمت با هم شریک می‌شوند. در مراسم نان و شراب یکی از برادران جلسه را هدایت می‌کند، سرود را آماده کرده و مطالعات و دعاها را مشخص کرده و به دیگران نیز برای کمک در این خدمت مسئولیت‌هایی محول می‌کنند. برادر دیگر سخنرانی کوتاهی برای دلگرمی و تشویق حضار انجام داده که به آن "موعظه" می‌گویند.

وقتی افراد حاضر در شرایط کاملا مناسبی برای یادآوری مسیح قرار گرفتند، مراسم نان و شراب با هم انجام می‌شود. دقیقا همانگونه که سالیان پیش مسیح در شام آخر آن را بجا آورد (لوقا 22: 14-۳۰ را بخوانید).

There is usually a collection during these breaking of bread meetings, and this is an opportunity for giving however much people want to give (1 Corinthians 16:1-3). No-one else knows how much an individual gives. The principle of giving is important as it is an act of fellowship, or sharing, as well as a small way of thanking God for His great love in giving Jesus. The money collected is used in many ways, including supporting preaching work and our members who are isolated or sick.

Christadelphians break bread on their own if no other believers live nearby, but they are still in fellowship with Christadelphians worldwide, who will also be breaking bread on the same day. In time, it may please God to call other believers in that area and thus allow the development of a new ecclesia of worshippers.

معمولا در زمان مراسم نان و شراب پول‌هایی نیز جمع آوری می‌شود و این فرصتی است برای افرادی که می‌خواهند کمک کنند (1 قرنتیان 16: 1-3). هیچکس نمی‌داند که هر فرد چه مقدار کمک می‌کند. این امر همانند عمل مشارکت و یا تشکر از خدا برای محبت او که عیسی مسیح را برای ما فرستاد، حائز اهمیت است. از پول‌های جمع آوری شده به روش‌های مختلفی استفاده می‌شود که شامل پشتیبانی از آموزش و یا حمایت از اعضایی که تنها و یا بیمار هستند می‌شود.

اگر کریستادلفینی‌ها تنها باشند، در تنهایی خود مراسم نان و شراب را بجا می‌آورند. اما همچنان با تمام کریستادلفینی‌های دنیا که در همان روز این مراسم را بجا می‌آوردند در مشارکت هستند. اینگونه اگر تمامی‌ ایمانداران را فرا خوانیم و با هم مشارکت داشته باشیم، موجب خشنودی خدا شده و به طبع باعث رشد اکلژیایی جدید از پرستندگان می‌باشیم.

خلاصه

Summary

• مشارکت رابطه‌ای خاص است که یک ایماندار به واسطه ایمان و تعمید خود از خدا و مسیح لذت می‌برد. این امر منجر به رابطه بین افرادی می‌شود که ایمان و روش زندگی مشابهی دارند.

​

• ایمانداران واقعی نمی‌توانند با کسانی که حقیقت کلام را نپذیرفته‌اند در مشارکت باشند.

​

• ما باید به وسیله تمرکز، دعا و مطالعه کتاب مقدس در پی مشارکت با خدا و عیسی مسیح باشیم.

​

• نزدیکترین مشارکت با خدا، مسیح و دیگر ایمانداران زمانی برقرار می‌شود که ما نان و شراب را در مراسم عشای ربانی با هم اجرا کنیم.

​

• مشارکت کاملی با خدا در پادشاهی او بر روی زمین برگزار خواهد شد.

• Fellowship is a special relationship that a believer enjoys with God and the Lord Jesus through belief and baptism. It results in a bond of fellowship between those who share the same beliefs and way of life.

​

• True believers cannot have fellowship with those who do not accept true Bible teaching.

​

• We must seek fellowship with God and the Lord Jesus through prayer, meditation and Bible reading.

​

• The closest fellowship with God, the Lord Jesus and our fellow-believers is when we share the bread and wine at the Breaking of Bread service.

​

• There will be perfect fellowship with God in His kingdom on earth.

آیاتی جهت مطالعه:

​

​

A verse to learn:

2 قرنتیان 6: 16 28

"و معبد خدا و بتها را چه سازگاری است؟ زیرا ما معبد خدای زنده‌ایم. چنانکه خدا می‌گوید: بین آنها سکونت خواهم گزید و در میانشان راه خواهم رفت، و من خدای ایشان خواهم بود و آنان قوم من خواهند بود"

​

2 Corinthians 6:16

“What agreement has the temple of God with idols? For we are the temple of the living God; as God said, ‘I will make my dwelling among them and walk among them, and I will be their God, and they shall be my people”

1 یوحنا باب 1

​

1 قرنتیان باب 10

1 John 1

​

1 Corinthians 10