Eloxio do plano xeral
CAPTURAR O MOVEMENTO: De LUMIERE á James BENNING.
1895: Invención centífica
Novas formas de ver –e facer- o cinema
Cine e TV Mainstream: O que a xente entende por “cine”
O 90 % do consumo de cine do planeta
11%
5 %
14%
34 %
13 %
2019
Las 5 grandes majors en tiempos de blockbuster (78 %)
Minimajors
3,6 %
2,5 %
UA/MGM
FOX
Dream works
0,4 %
Rip
0,3 %
5 grandes corporacións dominan o ocio do mundo
Cinema mainstream
Modo de representación institucional
Cinema industrial
Cinema dominante ou hexemónico
Cine popular
Cine de consumo
Blockbusters
Cine convencional
TEMPO FÍLMICO E TEMPO REAL. O cinema como arte da ELIPSE (elimina todo o que non teña relevancia na historia) e da planificación (focaliza o interés narrativo a traves de diversos planos). O cinema da verosimilitude, da sensación de realidade..
O RITMO crease coa duración material e sicolóxica dos planos. Depende como “peguemos” os planos, os movementos de cámara, as veces con sosego, as veces con rapidez…con continuidade FRAGMENTADA, outras con planos secuencia, adecuándonos SEMPRE á historia narrativa e A INVISIBILIDADE DA MONTAXE. Todo cambio de plano ten intencionalidade ao servizo da historia.
CINEMA INDUSTRIAL: Todos os elementos da produción e difusión do filme veñen determinados pola RENDIBILIDADE COMERCIAL polo tanto os filmes están baixo das regras narrativas do modelo de representación dominante, do mesmo xeito que a TV comercial. O cinema so é un negocio.
Modo de Representación institucional ou mainstream
PROCESO DE PRODUCIÓN: Os filmes parten dun guión estruturado, sendo producidos por UN GRAN EQUIPO profesionalizado con FUNCIÓNS ESPECIALIZADAS que precisa un ORZAMENTO CONSIDERABLE que deberá ser amortizado na taquilla
Velázquez sabe pintar
Goya pinta de cojones…
Qué artistazo é Millet
Antonio López é un mestre contemporáneo da pintura
Iste so sabe pintar manchas e parece desenfocado
Qué é isto?
Parece de 1º da ESO
Hai que estar jamado…
Isto non é arte…
Eso fago eu…
A idea MAIORITARIA de que o cinema non pode ser así
?
?
¿
?
Qué película podo facer eu?
COMPOÑER: “Me lo contaron y... lo olvidé; Lo vi y... lo entendi. Lo hice y... lo aprendí”
DEBUXAR: “Para amar un cadro haI que ser un pintor en potencia” (Jean Renoir)
ESCRIBIR “Aprendemos o que o martillo polo martillazos” (Ortega y Gasset).
“O cinema non será libre ata que non poda facerse coa mesma sinxeleza cun poema” (Cocteau)
Mobígrafo
Cinema Wabisabi
Expresión audiovisual individual
1.-Cine imperfecto, ao marxe do cine industrial realizado por persoas individuais Ao marxe da narración dominante.
2.-Predominio da mirada propia. Encontrar o punto de aquelo que nunca existiría sin vos.
3.Historias que só ti e nada más que tí poderias contar
4.Contexto democrático e participativo
(a túa familia e amigos)
5.-Borradores imperfectos, pero que teñen ALMA
1º CAMIÑO.-De Lumiere á James Benning.
(Cinema observacional, contemplativo..etc). Reflexión sobre o plano.
“Aspiro a ensinar a ver e escoitar, a adicar tempo a concentrarse no momento presente..en definitiva; en definitiva, a observar…!
1895-1910
Esta é una película obrigatoria
1.-DE LUMIERE Á JAMES BENNING
52 segundos nun só plano.
Prácticas realizadas con teléfonos mobiles, cámaras domésticas ou cámaras fotográficas
LA MERIENDA
EL TREN
UN ROSAL
AUGA
Arte na rúa
OS PRIMEIROS CINEASTAS ERAN FOTOGRAFOS: REPASA ¡¡¡¡¡
ENCADRE E COMPOSICIÓN.
Mirada propia.
Peso visual.
Tipoloxías de plano (PX, PA,PM, PP, PPP). Funcións.
Angulación (picado, contrapicado, holandés).
Campo e fora de campo.
Profundidade (3º parede)
Eloxio do plano xeral
REGRAS DE COMPOSICIÓN.
Regla dos tres terzos, regla do horizonte, proporción áurea, Simetría dinámica, regra dos impares, enmarcado, espazo negativo ou aire, composición horizontal, vertical, diagonal, triangular, curvilínea. Regra da ollada e movemento.
ENCADRE, LUZ E COMPOSICIÓN NA PINTURA: Brueghel, Vermeer, Hopper
As CONDICIÓNS DE RECEPCIÓN determiñan o visionado dos filmes. O plano xeral recupera en gran medida a función orixinaria coas novas TVs.
TEMPO E RITMO. Concepto de lento Multisoporte. (visionados en mobil.)
O plano xeral, traballado como un marco que crea o espazo e do tempo e tamén un marco para a acción. Unha ventana para mirar e revelar ao mundo.
Espazo polo que o espectador é libre e pode transitar, non está dirixido nin lle ordenan ONDE debe mirar ou o que debe facer ou pensar.
Moi interesante
Sleep
CINE OBSERVACIONAL. O concepto foi introducido en 1969 por P. Adams Sitney para describir un cinema que se realizaba fora das tendencias convencionais e sin vontade narrativa: posición fixa da cámara (aínda que non necesariamente estática), montaxe en bucle ou repetitivo, parpadeo o destello, refilmación da pantalla, etc. Concepto Asociado a cine verité, ou cine directo. Este tipo de filmes supoñen unha crítica á excesiva presenza do narrador. RECUPERA A MIRADA DO CINEMA PRIMITIVO.
Andy Varhol
“Siempre me gusta cuando le muestro mis películas a gente que nunca los ha visto y que nunca han sido desafiados por el tiempo, porque la mayoría de las veces se frustran y muchos se van, pero algunos se quedan y al final empiezan a ver diferente. Y esto pasa cuando la audiencia está acostumbrada a ese tipo de tiempo establecido por Hollywood y lo confrontan con este nuevo tipo de dirección y es así que reconsideran su manera de ver, lo cual es la parte más importante… El tiempo es un asunto muy ilusorio.»
Es gracioso porque la gente dice a todo “Es muy largo…” pero me pregunto ¿cómo puede algo ser “muy largo”? ¡Es lo que es! No puedes decir: “Eso dura diez minutos, es muy largo. Lo podría haber visto en cinco minutos”… ¡No, no podrías! ¡Hubieras visto 5 minutos entonces! Incluso si nada sucede. Que no pase nada en cinco minutos es bastante diferente de que no pase nada en diez minutos, ya que te pones más ansioso si quieres que pase algo. Si no pasa nada en dos segundos, eso no es nada pero si no pasa nada en diez minutos, ahí aparecen los sentimientos que te provoca que nada pase o el completo placer quizás si es que te gusta que no pase nada
“Slow tv"
Abbas Kiarostami
Moitos dos mellores directores contemporáneos utilizan o plano xeral constantemente
Eloy Enciso, Otto Roca, Angel Santos, Xacio Baño, Oliver Laxe, Xisela Franco, Carla Andrade, etc…