ΤΑ ΚΌΚΚΙΝΑ ΛΟΥΣΤΡΊΝΙΑ

Αλλάζουμε το τέλος

Γκιουζαλίδης Θεόδωρος Α1

…. Βγήκα έξω ψάχνοντας την κόρη του δασκάλου για να της δώσω τα παπούτσια. Την βρήκα και μόλις της έδωσα τα λουστρίνια, της είπα πως ήμουν ερωτευμένος μαζί της! Η κόρη του δασκάλου, όμως, μου τα έδωσε πίσω, λέγοντάς μου πως ποτέ δε θα έπαιρνε κάποιο δώρο από εμένα γιατί ήμουν φτωχός. Κι έτσι απλά, γύρισε και έφυγε…

Τα λόγια της με πείραξαν τόσο πολύ που δεν ήθελα άλλο τα παπούτσια. Σκέφτηκα να τα καταστρέψω! Αμέσως το μετάνιωσα! Θα ήταν κρίμα! Τα είχα φτιάξει με τόσο πολύ κόπο…

Κι ενώ τα σκεφτόμουν όλα αυτά, βλέπω ξαφνικά μπροστά μου την Κοκκινοσκουφίτσα. Πόσο θα ταίριαζαν με το κατακόκκινο παλτό της! Κατάλαβα τι έπρεπε να κάνω. Την πλησιάζω και της τα προσφέρω. Εκείνη από τη χαρά της έχασε τα λόγια της. Μιλήσαμε για λίγο, με ευχαρίστησε κι αφού την αποχαιρέτησα, έφυγα με το κεφάλι σκυφτό.

Γκρίζος Ευθύμιος Α1

… Πηγαίνοντας να δώσω τα παπούτσια στην κόρη του δασκάλου, παρατήρησα κάτι που θα άλλαζε την απόφασή μου ριζικά. Είδα ένα κορίτσι, περίπου στην ηλικία μου, που ζητιάνευε έξω στον δρόμο. Ήταν ξυπόλυτη και φορούσε κοντομάνικα ρούχα παρόλο το κρύο που έκανε!

Είχα αποφασίσει να δώσω τα παπούτσια στο κορίτσι που μου άρεσε αλλά τώρα δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Έκατσα, λοιπόν, σε ένα παγκάκι εκεί κοντά της και συλλογιζόμουν. Η κόρη του δασκάλου ήταν πλούσια και δεν είχε ανάγκη το δώρο μου. Από την άλλη αυτό το κορίτσι τα χρειαζόταν πραγματικά! Οπότε πήγα και της τα έδωσα. Η χαρά της ήταν απερίγραπτη! Μιλήσαμε για αρκετή ώρα. Από εκείνη τη στιγμή συναντιόμασταν συχνά και μιλούσαμε με τις ώρες. Μια μέρα της είπα ότι μου άρεσε αλλά η αντίδρασή της με παραξένεψε. Εξαφανίστηκε για μέρες μέχρι που ξαφνικά ένα απόγευμα εμφανίστηκε στην πόρτα του σπιτιού μου και μου τα αποκάλυψε όλα. Μου είπε ότι ήταν πάμπλουτη αλλά παρίστανε τη φτωχή για να την αγαπήσει κάποιος για την καρδιά της και όχι την περιουσία της. Και τα κατάφερε!

Κιμιτσίδου Ελένη Α1

… Τελικά, το νεαρό τσαγκαρόπουλο, χάρισε τα γοβάκια στην αδελφή του και εκείνη χάρηκε πάρα πολύ. Για την κόρη του δασκάλου, το ξανασκέφτηκε. Κατάλαβε ότι δεν θα τον ερωτευόταν άμα τις χάριζε τα λουστρίνια.

Την επόμενη μέρα πήγε στην κόρη του δασκάλου με ένα τριαντάφυλλο στο χέρι για να της πει ότι την είχε αγαπήσει.Την βρήκε στη βεράντα του σπιτιού της. Πήγε κάθησε κοντά της και της εξομολογήθηκε τον έρωτά του.

Στην αρχή η κοπέλα ντράπηκε αλλά κατάλαβε ότι του άρεσε και το ίδιο και εκείνης. Τελικά, τον επόμενο μήνα αρραβωνιάστηκαν και συμφώνησαν να γίνει ο γάμος τους σε δύο εβδομάδες. Αφού παντρεύτηκαν, έκαναν 3 παιδιά, τα οποία ήθελε η αδερφή του να τα προσέχει κάποιες φορές. Επειδή τα αγαπούσε και τα λάτρευε αλλά και γιατί του είχε υποχρέωση, αφού της χάρισε τα κόκκινα λουστρίνια!!

Μαυρομάτη Αναστασία Α1

… Ο μικρός τσαγκάρης ήταν πολύ χαρούμενος για την απόφαση που πήρε. Ξαφνικά του ήρθε μια ιδέα. Να κάνει άλλα τρία ζευγάρια λουστρίνια, αλλά σε άλλο χρώμα.  Είπε στο αφεντικό του, λοιπόν, ότι θα δούλευε περισσότερες ώρες. Αυτός συμφώνησε και άρχισε να φτιάχνει κατευθείαν τα λουστρίνια.

Πέρασαν τρεις εβδομάδες και τα λουστρίνια ήταν έτοιμα. Την επόμενη μέρα τα πήρε σπίτι κι έδωσε το ένα ζευγάρι στην μητέρα του και τα άλλα δύο στην αδερφή του. Αυτή τον ρώτησε γιατί της έκανε κι άλλα λουστρίνια εφόσον της έκανε είδη ένα δώρο, και αυτός της απάντησε: <<Για να σε βλέπω ευτυχισμένη και χαρούμενη να λάμπει το σπίτι απ ' την ευτυχία σου>>!

Αραμπατζής Αρσένης Α2

… Την κρίσιμη μέρα τύλιξε τα παπούτσια, τα πήρε σπίτι και τα έκρυψε. Ήθελε πρώτα να μιλήσει της μάνας, να τα πούνε οι δυο τους και να τα συμφωνήσουνε. Για να γίνει τούτο, έπρεπε πρώτα να κοιμηθούνε τα άλλα παιδιά. Καθίσανε στο τραπέζι. Τα φαγητά ξανόσταιναν στο στόμα του.

Υπομόνεψε να σηκώσουν το τραπέζι. Όταν μαζεύτηκε το τραπέζι και πήγαν τα υπόλοιπα παιδιά για ύπνο, πήγε και κάθισε δίπλα στη μάνα του. Της εξήγησε τι ήθελε να κάνει και της έδειξε τα λουστρίνια. Εκείνη τα κοιτούσε για κάμποση ώρα και μετά από μερικά λεπτά ησυχίας, είπε ότι ούτε συμφωνούσε με την ιδέα του αλλά ούτε διαφωνούσε. Του πρότεινε απλά ότι αν νιώθει έτσι για την κοπέλα, να πάει αύριο μαζί της να βοηθήσει μήπως και βρει ευκαιρία να της τα δώσει. Εκείνος την ευχαρίστησε και πήγε να κοιμηθεί. Πριν κοιμηθεί όμως, η μάνα τον προειδοποίησε να κρατάει μικρό καλάθι λόγω της κατώτερης κοινωνικής κατάστασης που βρισκόντουσαν.

Την επόμενη μέρα, η μάνα ξύπνησε το παιδί νωρίτερα για να πάνε να καθαρίσουν. Όταν φτάσανε στο σπίτι του δασκάλου, τους υποδέχτηκε ο ίδιος ο δάσκαλος και δίπλα του βρισκόταν καμαρωτή η κόρη του. Όταν έφυγαν η μάνα του και ο δάσκαλος, ο νέος αποφάσισε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να της δώσει τα λουστρίνια.

Πήρε το πακέτο και το έδωσε στη κόρη. Τα μεγάλα καφέ μάτια της άστραψαν από την περιέργεια και άρχισε να σκίζει το χάρτινο πακέτο. Μόλις το άνοιξε, αντίκρισε ένα ζευγάρι κόκκινα αστραφτερά λουστρίνια. Το χαμόγελό της σύντομα κόπηκε μόλις είδε την μάνα της να βρίσκεται πίσω από τον νέο. Η μάνα της, σε πολύ ψυχρό τόνο, της ζήτησε να φύγει και να της δώσει τα λουστρίνια. Μόλις έφυγε η κόρη, η μάνα της άρχισε να τον μαλώνει με τον ίδιο ψυχρό τόνο.

Άρχισε να του λέει πώς πίστεψε ότι ένας βρόμικος αμόρφωτος, θα είχε καμία ελπίδα

με την κόρη της. Πρόσθεσε ότι η κόρη της έχει καλύτερα πράγματα να κάνει από το να ξοδεύει τον χρόνο της με ένα άτομο σαν εκείνον. Τα λόγια της τον πόνεσαν, αλλά πριν προλάβει να πει το οτιδήποτε, η μάνα της φώναξε μια υπηρέτρια να φωνάξει την δικιά του. Πριν προλάβει να καταλάβει τι έγινε, η μάνα του είχε απολυθεί και τους είχαν διώξει.

Κατά τον δρόμο της επιστροφής δεν μίλησε με την μάνα του, αλλά ούτε μπορούσε να την αντικρίσει. Όταν γύρισαν στο σπίτι, η μάνα του, εξήγησε στον πατέρα του τι είχε συμβεί. Εκείνος έσμιξε τα φρύδια του και δεν είπε τίποτα. Εκείνο το βράδυ το παιδί, πήγε για ύπνο νηστικός και σκεφτόταν το πόσο ηλίθια φέρθηκε και τι θα κάνει τώρα. Με όλες αυτές τις σκέψεις στο κεφάλι του αποκοιμήθηκε.

Αραμπατζή Ελπίδα Α2

… Το παιδί καθόταν στο τραπέζι τρώγοντας το φαγητό του με την οικογένειά του. Το μυαλό του δεν ξεκολλούσε από την κόρη του δασκάλου και το σχέδιό του. Έτσι μάζεψε όλο το θάρρος του και μίλησε στην μάνα του γι’ αυτό που σκεφτόταν να κάνει. Αυτή δεν πίστευε στα αυτιά της! Αυτά που μόλις άκουσε από τον ίδιο της τον γιο, την άφησαν έκπληκτη! Δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό της, ότι ο γιος της μπορεί να είναι ερωτευμένος με αυτό το κορίτσι.

Τότε κατευθείαν άρχισε να του λέει κάτι που είχε ακούσει καθώς καθάριζε την κουζίνα τους! Το κορίτσι αγαπούσε κάποιον άλλον νέο. Αυτός το αρνούνταν και με δάκρυα στα βλέφαρά του άρχισε να φωνάζει πως δεν είναι δυνατόν να υπάρχει άλλος και πως δεν είναι καθόλου δίκαιο!! Τώρα όλη η δουλειά που είχε κάνει για να ευχαριστήσει το κορίτσι του δασκάλου είχε πάει χαμένη. Όμως αυτός χωρίς να το βάλει κάτω, ντύθηκε επίσημα, έφτιαξε τα μαλλιά του και με βιασύνη έφυγε από το σπίτι του. Στα χέρια του σφιχτά κρατούσε το δώρο της με την ελπίδα πως θα το δεχτεί και πως θα της αρέσουν. Μόλις έφτασε χτύπησε την πόρτα της και περίμενε να του ανοίξουν. Το άγχος τον είχε κατακτήσει και δεν μπορούσε να σταματήσει να τρέμει από τον φόβο του! Ευτυχώς η ίδια του άνοιξε και αυτός χωρίς καν να την κοιτάξει της έδωσε το κουτί και ψιθυριστά της είπε: “αυτά είναι για σένα, ελπίζω να σου αρέσουν”.

Βασιλείου Δέσποινα Α2

… Ο μικρός τσαγκάρης κοίταξε την αδελφή του και την είδε να φοράει παπούτσια σκισμένα και φόρεμα ξεθωριασμένο με λεκέδες από καθαριστικά φάρμακα. Στενοχωρήθηκε τότε κι αναρωτήθηκε αν θα έπρεπε να δώσει τα κόκκινα λουστρίνια στην φτωχή αδελφή του.

Η αδελφή του τον είδε σκεπτικό και τον ρώτησε τι έχει. Ο μικρός τσαγκάρης αρχικά δίστασε κι αγχώθηκε να πει την αλήθεια. Όμως, μετά από λίγο της είπε για την πανέμορφη κοπέλα που είχε ερωτευθεί και τι σκόπευε να κάνει με τα κόκκινα λουστρίνια που με τόσο κόπο είχε φτιάξει ο ίδιος!

Η αδελφή κατάλαβε πόσο ερωτευμένος ήταν και τον παρακάλεσε να κρατήσει τα παπούτσια και να τα δώσει στην κοπέλα. Έτσι έκανε ο μικρός τσαγκάρης. Κράτησε τα παπούτσια και τα έδωσε στην όμορφη κοπέλα.

Η κοπέλα, έκπληκτη, αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον μικρό τσαγκάρη.

Δημητρακοπούλου Χριστιάνα Α2

… Τη μέρα που τελείωσα την κατασκευή των παπουτσιών, έκλεισα το μαγαζί και πήγα γρήγορα σπίτι να μιλήσω στη μητέρα μου για να τα συνεννοηθούμε. Εννοείται πως θα της τα έδινα  εγώ ο ίδιος και δεν θα τα έστελνα με την μητέρα μου, οπότε, θα έπρεπε, ήθελα δεν ήθελα, να της τα πω όλα, ό,τι είχα σχεδιάσει να κάνω. 

        Μόλις ο πατέρας μου και τα υπόλοιπα παιδιά πήγαν για ύπνο, μείναμε στο τραπέζι εγώ, η μητέρα μου και η αδελφή μου. Περίμενα αρκετή ώρα, ακόμα, μέχρι να τελειώσουν τις δουλειές αλλά κάποια στιγμή κατάφερα να μείνω στην τραπεζαρία εγώ και η μητέρα μου. Έτσι πίστευα τουλάχιστον! Η αδελφή μου είχε καταλάβει ότι κάτι ήθελα να πω στην μητέρα μου, και έκατσε να κρυφακούσει  κρυμμένη πίσω από τον τοίχο που χωρίζει την κουζίνα από τα υπόλοιπα  δωμάτια. Ξεκίνησα να μιλάω στη μητέρα μου, χωρίς να καταλάβω ότι είναι κάποιος στο δωμάτιο, και εκείνη με άκουγε χωρίς να πει απολύτως τίποτα.

Τελικά συμφωνήσαμε να της δώσω τα παπούτσια σε τρεις μέρες που θα πήγαινε να καθαρίσει στο σπίτι τους. Περίμενα με μεγάλη αγωνία, και επιτέλους ήρθε η μεγάλη μέρα! Αργά το πρωί κατά τις 11 φτάσαμε στο σπίτι τους, χτυπήσαμε το κουδούνι και μας άνοιξε η ίδια. Δεν ήθελα να μπω μέσα γιατί αν με έβλεπε ο πατέρας της να της δίνω τα παπούτσια θα με έδιωχνε. Έτσι η μητέρα μου πέρασε μέσα και εγώ της έδωσα τα παπούτσια στην πόρτα. Άνοιξε το κουτί και χάρηκε πολύ μόλις είδε τα γοβάκια. Με αγκάλιασε και εγώ έγινα κατακόκκινος από ντροπή. Μου είπε όμως πως δεν τα χρειάζεται. Τα αγάπησε από την πρώτη στιγμή, με την πρώτη ματιά, αλλά μου είπε ότι έχει πολλά άλλα ζευγάρια που δεν τα φοράει. Επίσης μου είπε να τα δώσω σε κάποιον που τα έχει περισσότερο ανάγκη.

        Έτσι σκέφτηκα να φτιάξω και άλλα ζευγάρια παπούτσια και να οργανώσω ένα μπαζάρ. Με αυτόν τον τρόπο θα κατάφερνα να βγάλω κάποια χρήματα αλλά και να βοηθήσω κάποιους ανθρώπους, αφού θα τα είχα σε αρκετά χαμηλή τιμή!

Μανωλίδου Ελένη Α2

… Τα πάντα σκιές εκτός από την κόρη του δασκάλου. Την έβλεπε ξεκάθαρα σαν να ήταν μπροστά του. Μετά από λίγο, μόλις έπεσαν τα άλλα αδέρφια για ύπνο, κάθισε με την μητέρα τους να κανονίσουν το πώς θα της τα δώσει.

 Το σχέδιό τους ήταν έτοιμο. Είχαν κανονίσει την επόμενη μέρα κιόλας, πρωί-πρωί, να πήγαινε μαζί της τάχα για να την βοηθήσει. Μόλις έμπαιναν μέσα και βολεύονταν, θα έδινε τα παπούτσια στην κοπέλα.

Κι έτσι έγινε. Ξύπνησαν πιο νωρίς από τις άλλες μέρες για να μην τους πάρουν χαμπάρι τα υπόλοιπα αδέρφια, ετοιμάστηκαν και έφυγαν. Όταν έφτασαν είδαν την κόρη του δασκάλου να κάθεται μόνη της στο περβάζι του παραθύρου της κουζίνας. Την πλησίασε και την καλημέρισε κι αυτή το ίδιο και έπιασαν κουβέντα. Μετά την γνωριμία τους  αποφάσισε να της τα δώσει.

Ήταν πολύ ενθουσιασμένος! Περίμενε να της τα δώσει πώς και πώς!!! Μόλις της έδωσε το κουτί της χαμογέλασε και της είπε να το ανοίξει. Το κορίτσι ήταν περίεργο να δει τι έχει το κουτί. Δεν περίμενε ούτε λεπτό και το άνοιξε κατευθείαν.

Μόλις είδε τα παπούτσια ενθουσιάστηκε, τα μάτια της έλαμψαν σαν διαμάντια και τα φόρεσε αμέσως. Το αγόρι χάρηκε που την είδε να χαμογελάει χαρούμενα. Ξαφνικά γύρισε και τον κοίταξε χαμογελώντας, τον πλησίασε και τον αγκάλιασε. Το αγόρι πετούσε στα σύννεφα, ήταν τόσο χαρούμενος που την έσφιξε στην αγκαλιά του. Από τότε έχουν έρθει πιο κοντά.   

Γκέσιος Ιωάννης Α2

… Ο νεαρός ολοκληρώνει την εργασία για το δώρο και είναι έτοιμος να το παραδώσει στη κόρη του δασκάλου. Κανονίζει να συνοδεύσει την μητέρα του, την επόμενη φορά που θα πάει με την πρόφαση να τη βοηθήσει ώστε να βρει τρόπο να πλησιάσει το κορίτσι. Έτσι όταν συναντάει το κορίτσι της δίνει το δώρο και εκείνη το δέχεται με μεγάλη ευχαρίστηση. Ενθουσιάζεται από την κίνησή του και δεν του κρύβει ότι και εκείνη είχε αρχίσει να τον συμπαθεί από τις πρώτες κιόλας συναντήσεις τους. Ο νεαρός χαίρεται ιδιαίτερα με αυτήν την εξέλιξη και ελπίζει ότι μπορεί κάποια στιγμή να τον ερωτευτεί η κόρη του δασκάλου.

Κουντουργιάννη Γεωργία Α3

  … Την κρίσιμη μέρα τύλιξε τα παπούτσια, τα πήρε σπίτι και τα ‘κρυψε. Ήθελε πρώτα να μιλήσει της μάνας. Πέρασε μια σκέψη απ' το μυαλό του να χαρίσει τα γοβάκια στην αδερφή του, που ποτέ δε θα' χε την ευκαιρία να αποκτήσει ένα τέτοιο ζευγάρι γοβάκια. Ο έρωτας του όμως για την κόρη του δασκάλου δε τον άφηνε να σκεφτεί λογικά. Η μάνα του κατάλαβε πως ό,τι κι αν του έλεγε δε θα του άλλαζε γνώμη. Έτσι το ίδιο απόγευμα τον πήρε μαζί στο σπίτι του δασκάλου. Εκεί βρήκε την ευκαιρία να δώσει στο κορίτσι τα γοβάκια. Εκείνη χαμογέλασε, τον ευχαρίστησε κι ανέβηκε στο δωμάτιο της. 

Την επόμενη ημέρα μαθεύτηκε ότι η κόρη του δασκάλου ετοιμαζόταν να παντρευτεί τον γιο του φούρναρη. Ο νεαρός τσαγκάρης ένιωσε τον κόσμο να γκρεμίζεται γύρω του. Τόσος κόπος, τόση κούραση, τόση προσπάθεια πήγαν χαμένα. Μετάνιωσε πίκρα που δε χάρισε τα γοβάκια στην αδερφή του που θα τα εκτιμούσε πραγματικά.

Νικολαΐδου Στεφανία Α3

… Συνέχεια, σκεπτόταν και συλλογιζόταν για το ποια από τις δύο θα ήταν πιο δίκαιο να τα πάρει. Από την μία πλευρά ήταν η κόρη του δασκάλου που την είχε ερωτευτεί από την πρώτη φορά που την είδε, ήταν τόσο όμορφη και ήθελε τόσο πολύ να της τα δώσει αφού και ο αρχικός σκοπός του ήταν αυτός. Από την άλλη πλευρά όμως, ήταν η αδερφή του που ήταν φτωχή, καθάριζε σπίτια και δεν είχε καλά παπούτσια. Είχε όλο και όλο ένα ζευγάρι κι αυτά ήταν φθαρμένα. Τελικά μετά από πολλή σκέψη αποφάσισε να δώσει τα παπούτσια στην κόρη του δασκάλου γιατί σκέφτηκε ότι έτσι θα κέρδιζε την προσοχή της και θα μπορούσαν να γίνουν ζευγάρι. Οι σκέψεις του το ότι μπορεί να μην τα εκτιμήσει γιατί ήταν πλούσια και είχε πολλά παπούτσια ήταν απλά υποθέσεις και αμφιβολίες που δεν τον εμπόδισαν όμως να τα δώσει στην αγαπημένη του. Επιπρόσθετα, σκέφτηκε ότι θα κατασκεύαζε άλλο ένα ζευγάρι για την αδερφή του που θα είναι πιο ωραία, πιο γυαλιστερά και ακριβώς στο νούμερό της!.

Μελισσοπούλου Δανάης Α4

… Ο νεαρός τελικά αποφάσισε να δώσει τα γοβάκια που έφτιαξε στην κόρη του δασκάλου,

που αγαπούσε. Πήγε το επόμενο πρωί στο σπίτι της και της τα έδωσε. Η κοπέλα χάρηκε

τόσο πολύ που τα φόρεσε κατευθείαν.Τον ευχαρίστησε και του πρότεινε να πάνε μια βόλτα.

Ο νεαρός ενθουσιάστηκε με την ιδέα και ξεκίνησαν. Στον περίπατο μίλησε ο καθένας τόσο πολύ για την ζωή του που κατάλαβαν ότι έχουν πολλά κοινά οι δυό τους. Κάπως έτσι

ξεκίνησαν να βρίσκονται τακτικά, η σχέση τους εξελίχθηκε και στο τέλος παντρεύτηκαν! 

Μέξα Καλλιόπη Α4

… Ο νεαρός παρατήρησε πόσο φτωχικά ήταν ντυμένη η αδερφή του και για μια στιγμή του πέρασε από το μυαλό να της χαρίσει τα γοβάκια. Ο έρωτάς του όμως για την κόρη του δασκάλου ήταν τόσο μεγάλος που η επιθυμία του  να της τα χαρίσει, νικούσε τα πάντα. Έτσι, όταν κοιμήθηκαν όλοι, έπιασε τη μάνα του και της τα εξομολογήθηκε όλα. Εκείνη συμφώνησε να τον βοηθήσει. Την άλλη Πέμπτη θα πήγαινε στο σπίτι της κοπέλας για να καθαρίσει. Συμπτωματικά οι γονείς της θα έλειπαν σε μια επίσκεψη και έτσι ο γιος της θα είχε την ευκαιρία να της μιλήσει και να της δώσει το δώρο του. 

Η άλλη Πέμπτη έφτασε. Η κοπέλα τους άνοιξε την πόρτα κι έφυγε γρήγορα στο δωμάτιο της. Κάποια στιγμή βγήκε και συναντήθηκαν στο σαλόνι του σπιτιού. Εκείνος της έπιασε την κουβέντα. Της είπε ότι τη γνωρίζει καιρό και πως είναι πολύ ερωτευμένος μαζί της. Της έδωσε και τα γοβάκια. Εκείνη την ώρα μπήκαν οι γονείς της στο σπίτι. Η κοπέλα κρύβοντας πίσω της τα παπούτσια έτρεξε γρήγορα στο δωμάτιό της. Ο νεαρός και η μάνα του μόλις τελειώσαν τις δουλειές του σπιτιού, έφυγαν. Το αγόρι ήταν πολύ απογοητευμένο, γιατί δεν είχε πάρει καμία απάντηση. 

Από τότε πέρασε ένας μήνας κι εκείνος ήταν όλο και πιο λυπημένος. Μια μέρα εμφανίστηκε στα ξαφνικά το κορίτσι στο τσαγκαραδικο. Του είπε ότι δεν ήξερε πώς να αντιδράσει κι ότι όλο αυτό τον καιρό τον σκεφτόταν. Του πρότεινε να κάνουν αρχικά παρέα, ώστε να γνωριστούν καλύτερα. Ο νεαρός έστω κι έτσι ήταν πολύ ευχαριστημένος. Έκαναν παρέα για ένα χρόνο περίπου και περνούσαν πολύ όμορφα, όταν ήταν μαζί. Μια μέρα σε μια βόλτα τους στο δάσος το κορίτσι του είπε πως τον αγαπά και ότι είναι ο καλύτερος άνθρωπος που έχει γνωρίσει. Τα παιδιά αποφάσισαν να γίνουν ζευγάρι και ήταν πολύ ευτυχισμένοι μαζί!

Παπαδοπούλου Μαρία Α4

… Ο νεαρός τσαγκάρης παρόλες τις σκέψεις του, έδωσε τελικά τα λουστρινένια γοβάκια στην κόρη του δασκάλου και χάρηκε πάρα πολύ. Την επόμενη μέρα ο νεαρός παρατηρούσε την αδερφή του, ξέθωρη, χωρίς καμία ιδιαίτερη ομορφιά, δεν περπατούσε καμαρωτά σαν την άλλη. Άρχισε να σκέφτεται και να έχει τύψεις που δεν έδωσε τα παπούτσια στην αδερφή του. Σκεπτικός ο μικρός τσαγκάρης πήρε μια απόφαση, θα μάζευε λεφτά και θα έφτιαχνε ένα καινούριο ζευγάρι λουστρινένια γοβάκια για την αδερφή του όσο χρόνο και αν του έπαιρνε.

Ο καιρός περνούσε και μάζευε όσο περισσότερα χρήματα μπορούσε για να ευχαριστήσει την αδερφή του. Πήγε και πήρε το καλύτερο δέρμα που υπήρχε, πέρασε ώρες ατελείωτες στο τσαγκαράδικο δουλεύοντάς το. Ώσπου ήρθε επιτέλους αυτή η στιγμή και εκείνο το βράδυ που το σπίτι γέμισε χαρά και χαμόγελο. Την επόμενη μέρα ο τσαγκάρης πήγε στη δουλειά τόσο χαρούμενος και τόσο ευτυχισμένος γιατί ήταν σίγουρος ότι έκανε το σωστό για την οικογένειά του.

Παπαθανασίου Παύλος Α4

… Τι θα έκανα αν ήμουν στη θέση του τσαγκάρη;

Αν ήμουν στη θέση του νεαρού τσαγκάρη, θα χάριζα τα κόκκινα λουστρίνια στην αδελφή μου, όπως έκανε και ο ήρωας της ιστορίας.

Η αγάπη για την αδελφή μου, θα ήταν πολύ μεγαλύτερη απ΄ότι ο κρυφός έρωτας που θα ένιωθα για την κόρη του δασκάλου. Άλλωστε, θα μπορούσε να έχει ό,τι θελήσει, λόγω της οικονομικής δυνατότητας που είχε η οικογένειά της και θα ήταν απλά ακόμη ένα ζευγάρι παπούτσια στη συλλογή της.

Αντίθετα η αδελφή μου, που είχε μόνο ένα ζευγάρι καλά παπούτσια, θα τα είχε περισσότερο ανάγκη. Εκείνη θα χαιρόταν πραγματικά και θα εκτιμούσε το δώρο μου.

Σαμπάτζε Βικτώρια Α4

… Καθώς ήθελε να τα χαρίσει στην αδερφή του, σκεφτόταν όμως και την κόρη του δασκάλου που του άρεσε πολύ. Η απόφαση ήταν δύσκολη, αλλά σκέφτηκε να τα χαρίσει σε αυτήν που του χάρισε όλο τον κόσμο και σε αυτή που αγαπούσε περισσότερο απ' όλα, στη μητέρα του. Έδωσε τα λουστρίνια στη μητέρα του, το πρόσωπό της έλαμψε από χαρά και γλυκά, τα μάτια της φώτιζαν πιο φωτεινά κι απ' τα άστρα. Το' νιωθε τώρα πως θα είναι ευτυχισμένη για πολύ καιρό.

Στεφανίδης Ευδόξιου Α4

… Αφού έφτιαξε τα παπούτσια, δεν ήταν σίγουρος σε ποιον ήθελε να τα δώσει. Οι επιλογές ήταν ή να τα δώσει στην αδερφή του ή στην κόρη του δασκάλου. Τέλος, μετά από πολλή σκέψη αποφάσισε να τα δώσει στην κόρη του δασκάλου, γιατί την είχε ερωτευτεί.

Έτσι τα έβαλε σε ένα ωραίο ξύλινο κουτί και περίμενε τη μέρα που θα της τα δώσει. Όταν ήρθε η Κυριακή πήγε στο σπίτι της. Χτύπησε την πόρτα και όταν την άνοιξε ο νεαρός της είπε ότι ήταν για εκείνη και ότι τα έφτιαξε μόνος του. Εκείνη τον ευχαρίστησε και τον προσκάλεσε για ένα μεγάλο δείπνο σε μια ταβέρνα. Τα παπούτσια ήταν η αρχή για μια καινούργια ζωή.