�Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν.�

Μήνα σε γάμο ρίχνονται;

 μήνα σε χαροκόπι;

Ουδέ σε γάμο ρίχνονται

ουδέ σε χαροκόπι.

Η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ' αγγόνια.�Αρβανιτιά την πλάκωσε στου Δημουλά τον πύργο:

�«Γιώργαινα, ρίξε τ' άρματα, δεν είναι εδώ το Σούλι.�Εδώ είσαι σκλάβα του πασά, σκλάβα των Αρβανίτων». �

«Το Σούλι…

κι αν προσκύνησε,

�κι αν τούρκεψεν η Κιάφα,�

��η Δέσπω ,αφέντες Λιάπηδες ,δεν έκαμε, δεν κάνει». � �

Δαυλί στο χέριν άρπαξε,

κόρες και νύφες κράζει:

«Σκλάβες Τούρκων μη ζήσωμε,

�παιδιά μ', μαζί μου ελάτε» �

και τα φυσέκια ανάψανε, κι όλοι φωτιά γενήκαν.

Ριζά Πρεβέζης, πάνω από τη Γέφυρα της Δέσπως 

Όπως στα περισσότερα εγκαταλειμμένα και παραμελημένα κάστρα, η είσοδος δεν είναι πρόβλημα. Το δύσκολο είναι η προσέγγιση και η περιήγηση μέσα σε αυτό.

«Δέσπω Μπότση» (1803)

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν.

Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι;

Ουδέ σε γάμο ρίχνονται, ουδέ σε χαροκόπι.

Αρβανητιά την πλάκωσε στου Δημουλά τον πύργο.

«Γιώργαινα, ρίξε τ’ άρματα, δεν είν’ έδώ το Σούλι.

Εδώ είσαι σκλάβα του Πασά, σκλάβα των Αρβανήτων»

-Το Σούλι, κι αν προσκύνησε, κι αν έπεσεν η Κιάφα,

Η Δέσπω, αφέντες, λιάπηδες, δεν έκανε, δεν κάνει!

Δαυλί στο χέρι άρπαξε, κόρες και νύφες κράζει:

«Σκλάβες Τουρκών, μη ζήσωμεν,

παιδιά, μαζί μου ελάτε!»

Και τα φυσέκια ανάψανε…κι όλα φωτιά γενήκαν!»

Αχός = βροντή άρματα = όπλα

Δαυλί =ξύλινη λαμπάδα φυσέκια =μπαρούτι για το όπλο

μήνα = μήπως κλεισμένο μέσα σε χαρτί

χαροκόπι = γλέντι λιάπηδες = Αλβανοί

Ουδέ = ούτε