Καταγωγή βοτσαλωτών
Τα βοτσαλωτά δάπεδα είναι μεγάλης αντοχής δεν λερώνονται, είναι αισθητικά ευφρόσυνα με τα διακοσμητικά και συμβολικά του σχέδια.
Στην Χίο στα μεσαιωνικά χωριά πολύ πιθανό να είχαμε δάπεδα στο κεντρικό τουλάχιστον κτιριο(διοικητικό πύργο)αφού έχουμε έγγραφα με τεχνικές εντολές κατασκευής ώστε να έχουμε το δικαίωμα να υποθέσουμε ότι η ιδέα των βοτσαλωτών ήτανε γνωστή, έστω κι αν δεν έχουμε κατασκευές από τότε .Οι Γενοβέζοι λοιπόν αφού ξέρουμε ότι εκεί που εγκαταστάθηκαν , επιχείρησαν να δημιουργήσουν με τη διάταξη των κτισμάτων την κηποτεχνία και με κάθε λεπτομέρεια, ένα ύφος Γενοβέζικης επαρχίας, γιατί να μην δεχθούμε ότι έστρωσαν και βοτσαλωτά.Το ύφος αυτό υποστήριξαν ως τα τελευταία χρόνια οι ισχυροί γάμοι μεταξύ Χίων και Ιταλών και οι εμπορικοί δεσμοί μεταξύ τους.
Οι Γενοβέζοι
Δάπεδα με μεγάλα βότσαλα έχουμε από τα μινωικά χρόνια.Το βοτσαλομωσαϊκό παίρνει την πρώτη και γνωστή μορφή του στη ρωμαϊκή περίοδο,συνεχίζεται στην ελληνιστική με τα αριστουργήματα του ανακτόρου της Πέλλης.Τα ψηφιδωτά της Πελλής είναι κατασκευασμένα πολύ μικρά χαλίκια ποτάμια.
Τα βοτσαλωτά δάπεδα τα συναντάμε την ίδια εποχή που μπαίνουν οι βάσεις της νεοελληνικής αστικής αρχιτεκτονικής(Χίο,Βέροια κ.α.) σε τόπους όπου συναντιούνται λόγιοι και έμποροι κινούμενοι σ’ Ανατολή και Δύση και σε όλη τη μεσογειακή λεκάνη.