Λοβοτομή

Μπαμπαλής Νικόλαος

Η ιστορία της λοβοτομής

ο 1935, ο Πορτογάλος νευρολόγος Έγκας Μονίζ ανακάλυψε τη λοβοτομή, κερδίζοντας βραβείο Nobel για την δουλειά του.

Σαν χειρουργική τεχνική, διέφερε πολύ από τις υπόλοιπες ριζικές θεραπείες, όμως πρόσφερε μια δόση ελπίδας.

Σύντομα, ασθενείς που παρουσίαζαν ποικιλία συμπτωμάτων άρχισαν να κάνουν λοβοτομές σε πολλές χώρες.

​

Παρόλο που τα ακριβή αίτια για την θεραπεία σε συγκεκριμένους ασθενείς ποικίλλαν, συχνά γινόταν σε διασπαστικούς ασθενείς σε ψυχιατρεία οι οποίοι έκαναν την ζωή των υπαλλήλων και των υπόλοιπων ασθενών δύσκολη. Επιπλέον χρησιμοποιούταν πιο συχνά σε γυναίκες παρά σε άντρες.

{

…

• Μια τέτοια γυναίκα ήταν η Ρόζμαρι Κένεντι, η αδελφή του Τζόν Φ. Κένεντι, η οποία έκανε λοβοτομή το 1943 όταν ήταν μόλις 23. Ο χειρουργός της ήταν ο Αμερικανός Γουόλτερ Φρίμαν, ο οποίος αργότερα ανακάλυψε μια πιο γρήγορη λοβοτομή, αυτή περιελάμβανε ένα χειρουργικό εργαλείο που έμοιαζε με παγοκόφτη, το οποίο εισερχόταν μέσα από το δέρμα γύρω στο μάτι.

Η διαδικασία της λοβοτομής

• Μέθοδος: Ανοίγονταν τρύπες στο κρανίο και τοποθετούσαν ένα εξειδικευμένο όργανο για να κόψει τις συνδέσεις στον προμετωπιαίο φλοιό.
• Στόχος:
• Να μειωθεί η διέγερση, οι αυταπάτες και οι ακραίες συναισθηματικές αντιδράσεις.

Διακογχική λοβοτομή (η πιο κοινή)

• Αναπτύχθηκε το 1946 από τον Walter Freeman ως μια πιο γρήγορη εναλλακτική λύση με επιτόπου εφαρμογή στο γραφείο του ιατρού.

​

• Ένα αιχμηρό εργαλείο εισαγόταν μέσα από την κόγχη του ματιού και στη συνέχεια το μετακινούσαν από την μια πλευρά στην άλλη, για να χωριστούν οι συνδέσεις του μετωπιαίου λοβού.

​

• Η επέμβαση μπορούσε να εκτελεστεί μέσα σε λίγα λεπτά, οδηγώντας σε ευρεία και αδιάκριτη χρήση.

Γιατί χρησιμοποιήθηκε η λοβοτομή�

• Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι επιλογές θεραπείας ψυχικών ασθενειών ήταν περιορισμένες. Πολλοί ασθενείς ζούσαν σχεδόν ισοβίως σε άσυλα με λίγες αποτελεσματικές θεραπείες. Η λοβοτομή εισήχθη ως ένας τρόπος ελέγχου δύσκολων συμπεριφορών σε ασθενείς, που κατά τα άλλα θεωρούνταν ανίατοι.

Γιατί η λοβοτομή θεωρήθηκε θεραπεία για ψυχικές ασθένειες;

• Πιστευόταν ότι διακόπτει τα ελαττωματικά κυκλώματα του εγκεφάλου, προκαλώντας ψυχιατρικές αλλαγές.
• Εκείνη την εποχή, υπήρχαν λίγες επιλογές θεραπείας για καταστάσεις όπως η σχιζοφρένεια, η κατάθλιψη και το σοβαρό άγχος, με αποτέλεσμα η ψυχοχειρουργική να φαίνεται σαν μια σημαντική ανακάλυψη.

Πώς επηρέαζε μακροπρόθεσμα τους ασθενείς η λοβοτομή;

• Πολλοί ασθενείς εμφάνισαν:

​

• Γνωστική εξασθένηση
• Απώλεια προσωπικότητας και συναισθηματικού βάθους
• Μειωμένες ικανότητες λήψης αποφάσεων
• Σοβαρή απάθεια ή έλλειψη κινήτρων
• Μερικοί αφέθηκαν σε σχεδόν κατάσταση φυτού, απαιτώντας δια βίου φροντίδα.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας