ภวังคจิต ย่อมไม่ประกอบด้วยอกุศลเจตสิก
ภวังคจิต ย่อมไม่รับรู้อารมณ์ใดๆ
ในแต่ละขณะของชีวิต มีจิตเกิดขึ้นทีละ ๑ วิถี คือ ๑๗ ดวง
เมื่อมีเสียงมากระทบ ตัดกระแสภวังค์ จิตดวงแรกที่รับรู้เสียงนั้นเป็นอารมณ์คือวิบากจิต
ชวนจิต ของปุถุชน ย่อมเป็นกุศล หรืออกุศล อย่างใดอย่างหนึ่ง และเป็นการทำกรรมทางใจ (มโนกรรม) เท่านั้น
ในวิถีจิตหนึ่งๆ ชวนจิตทั้ง ๗ ดวง ย่อมเป็นจิตชนิดเดียวกันทั้งหมด
ปัญจทวารวิถี ย่อมรับรู้อารมณ์ที่เป็นปัจจุบันเสมอ
มโนทวารวิถี ย่อมรับรู้อารมณ์ที่เป็นปัจจุบันเสมอ
ในขณะที่ผู้ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานเผลอคิดเรื่องอาหารที่เคยกิน แสดงว่าชวนจิตขณะนั้น เป็นจิตที่ประกอบด้วยโมหะเจตสิก โดยมีรสารมณ์ในอดีตเป็นอารมณ์
ในขณะที่ผู้ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานกำลังมีสติกำหนดรู้ว่าเผลอ แสดงว่าชวนะจิตในขณะนั้นเป็นมหากุศล โดยมีอกุศลจิตที่เป็นชวนะจิตในวิถีจิตก่อนๆ เป็นอารมณ์
