มหาสติปัฏฐานสูตร คือการเจริญสติที่เป็นวิปัสสนา ไม่ใช่สมถะ
กรรมฐาน ๔๐ คือการฝึกสติที่เป็นสมถะ ไม่ใช่วิปัสสนา
อานาปานสติ คือการฝึกสติที่เป็นสมถะ ไม่ใช่วิปัสสนา
กายานุปัสสนาสติปัฏฐาน เวทนานุปัสสนาสติปัฏฐาน และจิตตานุปัสสนาสติปัฏฐาน ทั้ง ๓ นี้
ย่อมรวมลงได้ในธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน
การนำดินมาปั้นเป็นก้อน แล้วเพ่งปฐวีกสิณ ก็คือการเจริญวิปัสสนา พิจารณาปฐวีธาตุ ซึ่งเป็นการเจริญกายานุปัสสนาสติปัฏฐานอย่างหนึ่งนั่นเอง
ลมอัสสาสะปัสสาสะที่เป็นอารมณ์ของการเจริญสติปัฏฐาน เป็นทุกขสัจจ
สติที่กำหนดลมอัสสาสะปัสสาสะเป็นอารมณ์ เป็นทุกขสัจจ
การเจริญธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน สามารถพิจารณานิวรณ์ซึ่งเป็นอกุศลเป็นอารมณ์ได้ แสดงว่า สติในขณะนั้นพิจารณาอกุศลเจตสิกที่เกิดร่วมกันในจิตขณะนั้นเป็นอารมณ์ของวิปัสสนา
ในโพธิปักขิยธรรม องค์ธรรมของวิมังสา, ปัญญินทรีย์, ปัญญาพละ, ธัมมวิจยสัมโพชฌงค์ และสัมมาทิฏฐิ คือปัญญาเจตสิกในมรรคจิต
การกระทำให้มากซึ่งโยนิโสมนสิการ เป็นอาหารของโพชฌงค์
