PETENG

Indra lagi asyik ngelapi sepedhane. Kabeh diresiki ora ana kang kliwatan. Sela-selaning ruji uga ora keri. Tangan kiwane nyemproti nganggo cairan pengilap logam. Tangan tengene banjur ibut nggosoki nganggo suwekan kaos tilas sragam bal-balane. Rujine bola- bali digosok. Indra mesam-mesem. Dheweke ngilo ing slebor sepedhane kang kincling meling meling. Wayangane pancen katon cetha, nanging wujude malih dadi pating plethot urut karo wujude slebor sepedha. Sirahe Indra dadi dawa. Raine dadi lucu.
"Wis jam setengah pitu, Ndra. Ndang mangkat, mengko telat!" Simboke Indra ngelingake karo madhahi tela pohung ana ing bagor. Sedyane arep digawa menyang pasar.
"Ya iya, iki ya wis arep mangkat. Njaluk sangune, Mbok!" Indra wangsulan karo ngadeg, nguncalake gombal suwekan ana pojokan.
"Kae anane mung limang ewu. Aku lagi arep adol tela iki ing pasar, muga-muga wae mengko langsung dadi dhuwit," wangsulane Mboke Indra karo ubat-ubet naleni bagor isi tela pohung.
"Mung limang ewu? Semono kuwi kanggo tuku apa, Mbok?" Indra mecucu. Ora let suwe Indra wis nyangklong tas ireng lecek. Ing pinggir ana gambar tengkorak e. Sepedha banjur dicengklak, ora suwe Indra banjur nggeblas. Ibune gedheg-gedheg karo unjal ambegan.
Thet... thet... thet... Swara bel sekolah tandha mlebu wis muni. Swarane seru ngaget ngageti, Ngalahake swarane bocah kang padha pating bengok ing latar sekolah. Bareng krungu swara bel, banjur padha baris urut ing ngarep kelase dhewe-dhewe. Jenenge bocah, wis baris ya isih kober gojegan, geret-geretan. Siswa lanang-lanang ana saperangan kang pancen rada nyebahi. Bocah-bocah mau lagi gelem anteng nalika weruh bapak ibu guru sing wis miyos saka ruang guru tumuju ing kelas.
"Sugeng enjing para siswa," Bu Weni guru kelas telu paring salam.
"Sugeng enjing, Bu," para siswa wangsulan.
"Sapa sing ora mlebu dina iki?" Bu Weni mbacutke pitakon.
"Indra, Bu. Sampun gangsal dinten," Jatmika ketua kelas atur wangsulan.
"Apa ana sing ngerti, neng ngendi Indra kok wis limang dina ora mlebu?" pitakone Bu Weni maneh.
"Esti niku sing ngertos, Bu!" Bagiyo celathu.
"Boten dhing, Bu. Kula boten ngertos," Esti bocah wadon lemu ginuk-ginuk gage nrambul matur gurune. Kanca-kancane ger-geran. "Wis-wis, aja mbeda kanca ta, ora becik! Ya wis, mengko dakrembugan karo guru BP." Bu Weni ngendika. Wulangan banjur diwiwiti. Bocah-bocah banjur padha meneng nggatekake plwulange Bu Weni, guru ayu tur pinter idholane bocah-bocah.
Dina candhake, langit mendhung. Dalan-dalan isih teles. Ing papan-papan legokan, banyu katon isih ngembong. Udan mau bengi sajake rada deres. Banyu-banyu udan kang ana ing godhong isih padha netes. Kaya luh kang netes saka mripate Mboke Indra kang bola bali diusapi nganggo kacu lusuh.
"Estu Bu, kula boten mangertos menawi anak kula ngaten menika. Lha wong menawi enjing pamitipun nggih sekolah, nggih sragam, Bu. Malah nggih nyuwun sangu barang. Bu!" Mboke Indra crita ndhrindhil.
"Inggih Bu, kula mangertos, nanging yektosipun makaten Indra sampun gangsal dinten boten mlebet tanpa katrangan. Kamangka, kalih minggu malih sampun UNAS. Lha miturut dhata, Indra dereng nate lulus saben wonten latihan ujian. Menika rak mrihatosaken. Mila, Ibu kula aturi rawuh mriki supados mangertosi underaning perkara kadadosan menika," Bu Weni njlentrehake kahanan. Swasana ing njaba saya peteng amarga mendhunge saya kandel, malah banjur grimis. Banyu udan kang netes saka gegodhongan saya akeh kaya luhe Mboke Indra kang ora bisa kabendung mrebes mili dleweran neng pipine.

Wengi saya peteng. Kahanan sepi nyenyet. Walang-walang kang lumrahe muni padha meneng. Kaya-kaya melu rumangsa wegah arep padha gojegan. Wong ing Desa Kemiri, ya desane Indra, padha milih kemul sarung sinambi nonton televisi. Gerdhu sing biyasane ger-geran uga sepi nyenyet kaya kuburan. Hawa adhem njekut, nanging ora mangkono swasana ing omahe Indra. Hawane krasa panas.
"Lha kowe ki kok ngapusi barang ta, Ndra? Karepmu ki kepriye? Pamitmu jare sekolah, nanging nyatane kowe ora tekan sekolahan. Simbok isin ditimbali neng sekolahan, Le! Simbok isin! Hara, saiki aku daktakon! Ora sekolah ki kowe lunga nyang ngendi?" mboke
Indra ngedrel takon. "Dolan," Indra wangsulan cekak aos karo ethok-ethok bikut ndandani sepedhane. Cagak slebor ngarep tugel entuk pojokan gerdhu wingi awan. "Dolan? Dolan neng ngendi?" Mboke Indra takon maneh. "Dolan ya dolan," Indra wangsulan karo mecucu.
"Ndra, ngendikane Bu Guru, ujian kari rong minggu. Yen kowe nganti ya ora bisa lulus," mboke Indra ngelingake.