Epistola al Hebreos

Introduction: Deo parlava plenmente e finalmente in Su Filio

1:1 Post haber parlate partialmente[1] e in varie manieras a nostre ancestres[2] per le medio del prophetas, 1:2 in iste ultime dies Deo parlava nos in Su Filio, le qual esseva constituite herede de toto[3] e per le qual Ille creava le universo[4]. 1:3 Le Filio es le splendor de Su gloria e le representation[5] de Su essentia[6]. Ille sustene tote le cosas con Su parola potente[7] e assi, quando Ille accompliva le purification de nostre peccatos, Ille se sedeva al dextera del Majestate in locos excelse[8]. 1:4 Assi Ille deveniva multo melior del angelos in tanto que Ille heredava un nomine plus excellente de illes.

Le Filio es superior al angelos

1:5 Perque, a qual del angelos Deo jammais diceva: “Tu es mi filio! Hodie io te generava[9] e, in un altere placia, Ille dice: “Io essera pro Ille un patre e Ille essera mi Filio[10]?

6 E ancora quando Ille introduce le Primogenito in le mundo, dice: Que tote le angelos de Deo le adora! 7 E quanto al angelos Ille dice: De su angelos Ille face spiritos, e de su ministros flammas de foco, 8 Ille dice del Filio: Tu throno, oh Deo, es in le seculos del seculos, e le sceptro de rectitude es le sceptro de tu regno. 9 Tu ha amate le justitia e odiate le iniquitate; ergo Deo, tu Deo, te ungueva con oleo de exultation, plus que a tu companiones. 10 E tu, Senior, in le principio, tu fundava le terra, e le celos es opera de tu manos. 11 Illos perira, mais tu permane; tote illos inveterara como un veste, 12 e como un mantello tu los involvera, e tu los mutara; mais tu remane le mesme, e tu annos non finira. 13 E a qual del angelos diceva Ille jammais: Sede a mi dextra usque io pone tu inimicos como scabello de tu pedes? 14 Non es forsan tote illes spiritos ministrantes, mandate a servir a pro de illes qui debe hereditar le salvation?

CAPITULO 2

1 Per tanto es necessari que nos observa con plus diligentia le cosas que nos audiva, a fin que nos non nos disvia de illos. 2 Perque, si le parola pronunciate per medio de angelos se demonstrava firme, e omne transgression e disobedientia recipeva un juste retribution, 3 como escappara nos si nos neglige un assi grande salvation? Lo qual, post haber essite primo annunciate per le Senior, nos esseva confirmate per illes qui lo habeva audite, 4 dum Deo ipse testimoniava conjunctemente con illes, con signos e prodigios, con varie operas potente, e con donos del Spirito Sancte distribuite secundo su voluntate. 5 Perque Deo non subjectava al angelos le mundo futur del qual nos parla; 6 mais, alcuno ha in un certe placia testificate: Que es le homine perque tu le memora o le filio del homine perque tu le visita? 7 Tu le faceva de pauc inferior al angelos; Tu le coronava de gloria e de honor; 8 Tu poneva tote le cosas sub su pedes. E si Ille le subjectava tote le cosas, nil esseva excludite. Mais al presente nos non vide ancora que tote le cosas le es subjectate; 9 mais nos vide ille qui esseva de pauc inferior al angelos, Jesus, coronate de gloria e de honor a motivo del passion de su morte, a fin que, mediante le gratia de Deo, ille gustava le morte per totos. 10 Pois que conveniva que ille pro cuje causa es tote le cosas, e mediante le qual tote le cosas subsiste, pro conducer al gloria multe filios, perfectionava per su afflictiones le autor de lor salvation. 11 Perque ille qui sanctifica e illes qui es sanctificate, proveni tote ex un; per tal ration ille non se vergonia de appellar les fratres, 12 dicente: Io annunciara Tu nomine a mi fratres; in medio al ecclesia io Te laudara. 13 E de nove: Io mittera mi fiducia in Ille. E ancora: Ecce, io e le filios que Deo me ha date.

14 Assi como le filios participa del sanguine e del carne, anque ille similemente ha participate, a fin que, mediante le morte, destrueva ille qui habeva le imperio del morte, id est; le diabolo, 15 e assi liberava tote illes qui per le timor del morte esseva per tote le vita subjecte al sclavitude. 16 Perque, certemente, ille non veniva pro adjutar le angelos, mais pro adjutar le progenie de Abraham. 17 Pois que ille debeva esser in omne cosa simile a su fratres, e assi deveniva un summe sacerdote misericordiose e fidel in le cosas pertinente a Deo, pro complir le expiation del peccatos del populo. 18 Pois que, ille ipse ha suffrite habente essite tentate, assi ille pote succurrer illes qui es tentate.

CAPITULO 3

1 Per tanto, fratres sancte, vos qui es participe de un celeste vocation, considera Jesus, le Apostolo le Pontifice del nostre profession de fide, 2 le qual es fidel a Ille qui le ha constituite, como etiam lo esseva Moses in tote le casa de Deo. 3 Pois que ille esseva considerate digne de un major gloria que Moses, perque major es le honor de qui construe le casa, que le casa ipse. 4 Pois que omne casa es fabricate per alicuno; mais qui ha fabricate tote le cosas es Deo. 5 E Moses esseva fidel in tote le casa de Deo como servo pro testimoniar del cosas que debeva esser annunciate; 6 mais Christo es como Filio, in su casa; e su casa es nos, si nos remane firme usque le fin in nostre fiducia, gloria e sperantia. 7 Per tanto, como dice le Spirito Sancte, hodie, si vos audi su voce, 8 non indurar vostre cordes, como in le die del provocation, in le die del tentation in le deserto 9 ubi vostre patres me tentava e me mitteva al proba, e illes videva mi operas per quaranta annos! 10 Per tanto io me indignava contra celle generation, e io diceva: Sempre erra lor corde; e illes non cognosce mi vias, 11 assi que io jurava in mi ira: Illes non entrara in mi reposo! 12 Vide, fratres, que non se trova in alcuno de vos un perverse e incredule corde, pro departir vos del Deo vivente; 13 al contrario exhorta vos le unes le alteres tote le dies, durante que on pote dicer: `Hodie', a fin que necun de vos sia indurate per le peccato; 14 pois que nos ha devenite participe de Christo, a condition que nos remane firme usque le fin in le fiducia que nos habeva desde le principio, 15 pois que on dice: Hodie, si vos audi su voce, non indurar vostre cordes, como in le die del provocation. 16 E qui esseva illes qui post haber le audite le provocava? Non esseva forsan tote illes qui habeva exite del Egypto, conducite per Moses? 17 E qui esseva illes con qui Ille se indignava durante quaranta annos? Non esseva forsan illes qui peccava, cuje cadaveres cadeva in le deserto? 18 E a qui jurava Ille que non entrarea in su reposo, si non a illes qui esseva disobediente?19 E nos vide que illes non poteva ibi entrar a motivo del incredulitate.

CAPITULO 4

1 Nos time, ergo que post le promissa de entrar in su reposo, alcun de vos remane retro. 2 Pois que a nos como a illes esseva annunciate un bon novelle; mais le parola audite non les profitava nil perque illo non esseva assimilate per fide per illes qui lo audiva. 3 Pois que nos qui ha credite, entrara in celle reposo, perque Ille diceva: Pois que io jurava in mi ira: Illes non entrara in mi reposo! e assi diceva anque si Su operas esseva terminate desde le fundation del mundo. 4 Perque in altere loco, a proposito del septime die, on diceva: E Deo se reposava in le septime die de tote su operas; 5 e ancora: Illes non entrara in mi reposo! 6 Pois que ergo, il es concedite a alcunos de entrar ibi e illes al quales le bon novelle esseva primarimente annunciate non entrara ibi a motivo de lor disobedientia, 7 E Ille determina de nove un die "Hodie" parlante mediante David, post longe tempore, como on diceva ante: Hodie, si vos audi su voce, non indurar vostre cordes! 8 Perque si Josue les habeva date reposo, Deo non haberea de nove parlate de un altere die. 9 Resta dunque un reposo sabbatic per le populo de Deo; 10 pois que, qui ha entrate in le reposo de Deo se reposa de su ipse operas, como etiam Deo se reposava del sue. 11 Vamos a cercar dunque de entrar in celle reposo, e que nemo cade in le mesme exemplo de disobedientia. 12 Perque le parola de Deo es vivente e efficace, e plus affilate de qualcunque spada a duple filo, e penetra desde le division del anima e del spirito usque al juncturas e medulla; e judica le sentimentos e le pensamentos del corde. 13 E non ha alcun creatura que sia occultate ante Ille; mais tote le cosas es nude e discoperite al oculos de Ille al qual nos debera render conto. 14 Habente nos dunque un grande Summe Sacerdote que ha passate trans le celos, Jesus, le Filio de Deo, vamos a restar firme in le profession de nostre fide. 15 Perque nos non ha un Summe Sacerdote que non pote compatir se de nostre nostre infirmitates; mais nos ha uno que in omne cosa esseva tentate como nos, mais sin peccar. 16 Vamos dunque con plen fiducia al throno del gratia, a fin de obtener misericordia e trovar le gratia e reciper auxilio al momento opportun.

CAPITULO 5

1Perque omne summe sacerdote, prendite de inter le homines, es constituite a favor del homines, in le cosas concernente Deo, pro offerer donos e sacrificios pro le peccatos; 2 e ille pote condoler se del ignorantes e del errantes, perque anque ille es circumferite de infirmitates; 3 e per tal ration ille debe offerer sacrificios per le peccatos, sia pro se mesme que pro le populo. 4 E nemo prende pro se ipse iste honor; salvo que ille sia vocate per Deo, como in le caso de Aaron. 5 Assi etiam Christo non prendeva pro se le gloria de esser un Summe Sacerdote; mais Ille qui le diceva: Tu es mi Filio; hodie io te ha generate; 6 como etiam Ille dice in altere loco: Tu es sacerdote in eternal secundo le ordine de Melchisedec. 7 Le qual, in le dies de su carne, con preces e supplicationes con grande clamor e lacrimas a Ille que le poteva salvar del morte, esseva audite per su reverentia, 8 similemente [Jesus] essente Filio, apprendeva le obedientia per le cosas que suffreva; 9 e essente consummate, ille deveniva pro tote illes qui le obedi, le autor de un salvation eternal, 10 essente per Deo appellate Summe Sacerdote secundo le ordine de Melchisedec. 11 Del qual nos ha multe cosas a dicer vos, grande e difficile de explicar, perque vos ha devenite dur de aures. 12 Pois que per ration de tempore vos deberea esser jam maestros, totevia vos ha ancora necessitate de esser inseniate in le principios elemental del oraculos de Deo; e vos arrivava al puncto de necessitar de esser nutrite de lacte e non de alimento solide. 13 Perque quicunque se nutri de lacte non ha experientia in le parola del justitia, pois que es parve; 14 mais le alimento solide es pro homines perfecte; pro illes, qui per le consuetude ha le sensos exercitate pro discerner le ben del mal.

CAPITULO 6

1 Per tanto, lassante le inseniamento elemental circa Christo, vamos continuar usque le perfection, e non vamos tornar a poner de nove le fundamento del repententia de operas morte e del fide in Deo, 2 del doctrina del baptismo e del imposition del manos, del resurrection del mortos e del judicio eternal. 3 E assi nos facera, si Deo lo permittera. 4 Perque illes qui habeva essite un vice illuminate e ha gustate le dono celestial e ha participate del Spirito Sancto 5 e ha gustate le bon parola de Deo e le virtutes del mundo futur, 6 si illes cade de nove, essente ancora renovate in repententia, illes crucifige de nove pro se ipse le Filio de Deo, e le expone a infamia. 7 Perque le terra que bibe le pluvia que le cade multe vices supra, e produce herbas utile a qui los cultiva, recipe benediction ex Deo; 8 mais si illo produce spinas e tribulos, illo es reprobate e proxime a esser maledicite; e su fin es le combustion. 9 Mais de vos, amatissime, nos spera cosas melior e plus vicin al salvation; 10 pois que Deo non es injuste per oblidar vostre operas e le amor que vos ha monstrate in su nomine con le servicio que vos ha facite e face ancora al sanctos. 11 Mais nos desidera que cata un de vos demonstra usque al fin le mesme zelo pro arrivar al plenitude del sperantia, 12 pro non devenir indolentes mais imitatores de illes qui per fide e patientia heredita le promissas. 13 Perque, quando Deo faceva le promissa a Abraham, pois que Ille non poteva jurar per uno major, Ille jurava per se ipse, 14 dicente: Certemente, io te benedicera e io te multiplicara grandemente. 15 E assi, habente Abraham expectate con patientia, ille obteneva le promissa. 16 Perque le homines jura per alcuno major de illes; e pro illes le juramento es le confirmation que pone fin a omne controversia. 17 Assi Deo pro monstrar plus abundantemente al heredes del promissa le immutabilitate de su consilio, interponeva un juramento, 18 a fin que, mediante duo cosas immutabile, in le quales es impossibile que Deo mente, nos trova un fortissime consolation al cercar nostre solide refugio in le sperantia promittite; 19 lo qual nos tene como ancora del anima, secur e firme que penetra ultra le velo, 20 ubi Jesus ha entrate pro nos qual precursor, habente devenite Summe Sacerdote in eterne secundo

CAPITULO 7

1 Perque iste Melchisedec, rege de Salem, sacerdote del Deo altissime, qui vadeva incontro a Abraham quando ille tornava del defaite del reges e le benediceva, 2 a al qual Abraham dava etiam le decima de omne cosa, cuje nomine secundo le interpretation es rege de justitia, e etiam rege de Salem, que significa rege de pace, 3 sin patre, sin matre, sin genealogia, sin principio de dies ni fin de vita, mais essente simile al Filio de Deo, iste Melchisedec remane sacerdote in perpetue. 4 considera vos quanto grande esseva iste al qual Abraham, le patriarcha, dava le decima del butino.5 Le filios de Levi qui recipe le sacerdotio, ha le ordine, secundo le lege, de prender le decime del populo, id es, de lor fratres, anque si illes exiva ex le lumbos de Abraham; 6 mais iste, qui non esseva de lor stirpe, prendeva le decima de Abraham e benediceva ille qui habeva le promissas! 7 Sin contradiction, le inferior es benedicite per le superior; 8 e hic, illes qui prende le decimas es homines mortal; mais ibi lo prende un del qual on attesta que vive. 9 E, assi, in le persona de Abraham, Levi ipse, qui prende le decimas, pagava le decima; 10 perque illes esseva ancora in le lumbos de su patre, quando Melchisedec incontrava Abraham. 11 E si le perfection esseva possibile per medio del sacerdotio levitic (perque sub illo le populo recipeva le lege), que necessitate habeva ancora que surgeva un altere sacerdote secundo le ordine de Melchisedec e non seligite secundo le ordine de Aaron? 12 Perque, cambiate le sacerdotio, occurre per necessitate anque un cambiamento de lege. 13 De facto, ille a proposito del qual iste parolas esseva pronunciate, pertineva a un altere tribo, del qual nemo habeva servite al altar; 14 perque il es manifesto que nostre Senior sortiva ex le tribo de Juda, circa le qual Moses non diceva nil concernente le sacerdotio. 15 E isto es ancora plus evidente si surge un altere sacerdote, a similitude de Melchisedec, 16 qui esseva facite, non secundo un lege de ordinantias carnal, mais in virtute del potentia de un vita indissolubile; 17 pois que de ille si da iste testimonio: Tu es sacerdote in eternal secundo le ordine de Melchisedec. 18 Pois que le commandamento precedente es abrogate a motivo de su debilitate e inutilitate 19 (pois que le lege nil ha perfectionate); mais illo es le introduction de un melior sperantia, mediante la qual nos approxima nos ipse a Deo. 20 E isto non esseva facite sin juramento (pois que illes sacerdotes lo deveniva sin juramento, 21 ma iste lo deveniva con le juramento de qui le diceva: Le Senior ha jurate e ille non se

repentira: tu es sacerdote in eternal), 22 e assi Jesus deveniva garante de un plus excellente testamento. 23 In ultra, il habeva un grande numero de sacerdote, perque le morte les impediva de permaner; 24 mais iste, pois que permane in eternal, ille ha un sacerdotio que dura in perpetue; 25 e in tal modo ille pote salvar qui se approxima a Deo mediante ille, vivente sempre pro interceder pro illes. 26 E de facto a nos conveniva un sacerdote como iste, sancte, innocente, immaculate, separate ex le peccatores e excelse in le celos; 27 le qual non ha cata die necessitate, como le altere summe sacerdotes, de offerer sacrificios per su ipse peccatos e postea per illes del populo; perque isto ille faceva un sol vice, quando ille offereva se ipse. 28 Le lege de facto constitue summe sacerdotes homines subjecte a infirmitates; mais le parola del juramento que veniva post le lege constitue le Filio, qui deveniva perfecte pro sempre.

CAPITULO 8

1 Nunc, le puncto principal del cosas que nos sta a dicer, es isto: que nos ha un tal Summe Sacerdote, que se poneva a seder al dextra del throno del majestate in celo, 2 ministro del sanctuario e del ver tabernaculo, que le Senior, e non un homine, ha fundate. 3 Pois que omne summe sacerdote es constituite pro offerer donos e sacrificios; per tanto es necessari que etiam iste Summe Sacerdote ha qualcosa pro offerer. 4 Si ille esseva ancora super le terra, ille non esserea ni un sacerdote, perque il ha le sacerdotes qui offere le donos secundo le lege, 5 le qual sacerdotes serve como figura e umbra del cosas celestial, secundo lo que esseva declarate per Deo a Moses quando ille stava pro construer le tabernaculo: Mira de facer omne cosa secundo le modello que te esseva monstrate super le monte. 6 ma nunc, ille ha obtenite un ministerio multo plus excellente, pois que ille es mediator de un pacto anque illo melior, fundate super melior promissas. 7 Pois que si celle prime pacto esseva sin defecto, non se haberea cercate loco pro un secunde. 8 De facto, Deo, al reprehender le populo, diceva: Ecce le dies venira, dice le Senior, quando io concludera con le casa de Israel e con le casa de Juda, un pacto nove; 9 non un pacto como celle que io faceva con lor patres in le die que io les prendeva per mano pro conducer les foras del terra de Egypto; perque illes non permaneva in mi pacto, e io les negligeva, dice le Senior. 10 E iste es le pacto que io facera con le casa de Israel post celle dies, dice le Senior: Io ponera mi leges in lor mentes, e io los scribera in lor cordes; e io essera lor Deo, e illes essera mi populo. 11 E non instruera plus cata un su proprie proxime e cata un le proprie fratre, dicente: Cognosce le Senior! Perque totos me cognoscera, desde le minor al major de illes, 12 perque io habera misericordia de lor iniquitates, e io non recordara plus lor peccatos. 13 Dicente: Le nove pacto, faceva devenir vetere le prime. Nunc, lo que deveni antique e invetera es vicin a disparer.

CAPITULO 9

1 Ora anque le prime pacto habeva del normas pro le culto e un sanctuario terren. 2 De facto il esseva preparate un prime tabernaculo, in le qual on trovava le candeliero, le tabula, e le presentation del panes; e illo se appellava Loco sancte. 3 E detra le secunde cortina il habeva le tabernaculo appellate Loco sanctissime, 4 continente un incensario de auro, e le arca del pacto, tote recoperite de auro, in le qual on trovava un vaso de auro continente le manna, le virga de Aaron que habeva florite, e le tabulas del pacto. 5 E supra le arca, le cherubines del gloria, que adumbrava le propitiatorio. Del qual cosas nos non pote ora parlar detaliatemente. 6 Ora essente le cosas assi disponite, le sacerdotes entra continuemente in le prime tabernaculo pro celebrar le actos del culto; 7 mais in le secunde, il entra un vice solmente al anno le summe sacerdote, e non sin sanguine, le qual ille offere pro se ipse e pro le errores del populo. 8 Le Spirito Sancte voleva con isto significar que le via al sanctuario non esseva ancora manifestate usque subsisteva ancora le prime tabernaculo. 9 Illo es un figura pro le tempore actual, conformemente al qual on offere donos e sacrificios que non pote, quanto al conscientia, render perfecte qui offere le culto, 10 pois que se tracta sol de mangiar, de bibitas e de varie ablutiones, in summa, de regulas carnal imponite usque al tempore del reforma. 11 Mais arrivate Christo, Summe Sacerdote del futur benes, ille, trans le tabernaculo plus grande e plus perfecte, non fabricate con manos, id es, non de iste creation, 12 e non mediante le sanguine de oves e de vitellos, mais mediante le proprie sanguine, ha entrate un vice pro sempre in le sanctuario, habente acquirite un eternal redemption. 13 Perque, si le sanguine de oves e de tauros e le cineres de un vitella spargite supra illes qui es contaminate, sanctifica in modo de purificar le carne, 14 quanto plus le sanguine de Christo que mediante le Spirito eternal ha offerite se ipse pur de omne culpa a Deo, purificara vostre conscientia ex le operas morte pro servir al Deo vivente? 15 E es per iste ration que Ille es mediator de un nove pacto, a fin que, adveniente su morte pro le redemption del transgressiones committite sub le prime pacto, illes qui esseva vocate recipeva le eternal hereditate promittite. 16 In effecto, ubi ha un testamento, es necessari que adveni le morte del testator. 17 Perque un testamento es valide post que adveni le morte; pois que illo non ha valor usque vive le testator. 18 Perque ni anque le prime pacto esseva consacrate sin sanguine. 19 De facto, quando tote le commandamentos esseva, secundo le lege proclamate per Moses a tote le populo, ille prendeva le sanguine del vitellos e del boves con aqua, lana scarlatin e hyssopo, e aspergeva le libro e tote le populo, 20 dicente: Iste es le sanguine del pacto que Deo ha ordinate pro vos.21 E equalmente aspergeva de sanguine le tabernaculo e tote le mobiles del culto. 22 E secundo le lege, quasi omne cosa es purificate con sanguine; e sin effusion de sanguine non ha remission. 23 Esseva dunque necessari que le cosas refigurante illos in le celos esseva purificate con iste medios, mais le cosas celeste debeva esser lo con sacrificios plus excellente de istes. 24 Pois que Christo non ha entrate in un sanctuario fabricate con manos, figura de illo ver; mais in le celo ipse, pro comparer nunc, ante de Deo, pro nos; 25 e non pro offerer se ipse plus vices, como le summe sacerdote, qui entra omne anno in le sanctuario con sanguine non sue; 26 que, in iste caso, ille deberea suffrer plus vices desde le fundation del mundo; mais ora, un vice sol, al fin del seculos, esseva manifestate, pro annullar le peccato con su sacrificio. 27 E como esseva stabilite que le homines debe morir un sol vice e postea veni le judicio, 28 assi anque Christo, post haber essite offerite un sol vice pro portar le peccatos de multos, apparera un secunde vice, sin peccato, a illes qui le expecta pro lor salvation.

CAPITULO 10

1 Pois que le lege, habente un umbra del futur benes e non le realitate exacte del cosas, non pote nunquam con celle ipse sacrificios, que es offerite continuemente, anno post anno, render perfecte illes qui se approxima a Deo. 2 Alteremente on non haberea cessate de offerer los, non habente plus le adoratores, un vice purificate, alcun conscientia del peccatos? 3 In vice in celle sacrificios es renovate omne anno le memoria del peccatos; 4 perque il es impossibile que le sanguine de tauros e de oves leva le peccatos. 5 Ergo, entrante in le mundo, ille dice: Tu non ha volite ni sacrificio ni offerta, mais tu me ha preparate un corpore; 6 tu non te delectava ni in holocaustos ni in sacrificio per le peccato. 7 Alora io diceva: Ecce, io veni (in le rolo del libro es scribite de me) pro facer, oh Deo, tu voluntate. 8 Post haber dicite: Tu non ha volite e tu non te delectava ni in sacrificios, ni in offertas, ni in holocaustos, ni in sacrificios per le peccato (le quales es offerite secundo le lege), ille dice postea: 9 Ecce, io veni pro facer tu voluntate. Assi Ille levava le prime pro stabilir le secunde. 10 In virtute de iste voluntate nos ha essite sanctificate, mediante le offerta del corpore de Jesus Christo facite un vice pro sempre. 11 E dum omne sacerdote es in pede omne die ministrante e offerente spisse vices le mesme sacrificios que non pote nunquam levar le peccatos, 12 iste, post haber offerite un unic sacrificio per le peccatos, e pro sempre, se sedeva al dextra de Deo,13 expectante usque su inimicos sia ponite como scabello de su pedes. 14 Perque con un unic offerta ille ha pro sempre perfectionate illes qui es sanctificate. 15 E anque le Spirito Sancte nos lo testimonia. In effecto, post haber dicite: 16 Iste es le pacto que io facera con illes post celle dies, dice le Senior: Io mittera mi leges in lor cordes, e los scribera in lor mentes e ille adde: 17 E io non recordara plus lor peccatos e lor iniquitate. 18 Ora, ubi ha le remission de istes, il non ha plus necessitate de offerta per le peccato. 19 Habente dunque, fratres, libertate de entrar in le sanctuario in virtute del sanguine de Jesus, 20 per celle cammino vivente que Ille ha inaugurate pro nos trans le cortina, vale a dicer su carne, 21 e habente nos un grande Sacerdote supra le casa de Deo, 22 vamos avicinar nos de ver corde, con plen certitude de fide, habente le cordes purificate del mal conscientia, e le corpore lavate con aqua pur. 23 Vamos a retener firmemente le confession del nostre sperantia, sin vacillar; perque fidel es Ille qui faceva le promissas. 24 E vamos a facer attention le unes al alteres pro incitar nos al caritate e al bon operas, 25 non abandonante nostre commun congregation como alcunos costuma facer, mais exhortante nos reciprocamente; supertoto ora que on vide avicinar le grande die. 26 Perque, si nos pecca voluntarimente post haber recipite le cognoscentia del veritate, non resta plus alcun sacrificio pro le peccatos; 27 mais remane un terribile expectation del judicio e le ardor de un foco que devorara le adversarios. 28 Uno que viola le lege de Moses, mori sin misericordia sur le parola de duo o tres testes. 29 De qual pejor castigation crede vos que essera judicate digne ille qui habera calcate le Filio de Deo e habera profanate le sanguine del pacto con le qual ille esseva sanctificate, e habera ultragiate le Spirito del gratia? 30 Pois que nos sape qui es Ille qui diceva: A me appertine le vindicantia! Io dara le recompensa! E ancora: Le Senior judicara su populo. 31 Terribile cosa es cader in le manos del Deo vivente. 32 Mais recorda le dies de antea, quando, post haber essite illuminate, vos susteneva una assi grande lucta de suffrentias: 33 sia per esser exponite a vituperation e a afflictiones, pro esser participe del sorte de illes qui esseva assi tractate. 34 De facto, vos habeva compassion del carceratos, e vos acceptava con gaudio le spoliation de vostre benes, sapente de haber pro vos un substantia melior e permanente. 35 Non jectar dunque via vostre confidentia lo qual ha un grande recompensa! 36 Pois que vos ha necessitate de constantia, a fin que, habente facite le voluntate de Deo, vos pote obtener lo que vos esseva promittite. Perque: 37 Ancora un brevissime tempore, e ille qui debe venir, venira e non tardara; 38 perque le justo vivera per fide; mais si ille se retira, le anima mie non ha placer in ille. 39 Mais nos non es de illes qui se retira pro perdition, mais de illes qui ha fide pro salvation del anima.

CAPITULO 11

1 Ora le fide es le certitude de cosas que on spera, demonstration de cosas invisibile. 2 De facto, per illo esseva date bon testimonio al antiquos. 3 Per fide nos accepta que le mundos esseva formate per le parola de Deo; assi que le cosas que on vide non esseva extrahite ex cosas apparente. 4 Per fide Abel offereva a Deo un sacrificio plus excellente de illo de Cain; per medio del fide le esseva rendite testimonio que ille esseva juste, quando Deo attestava de gustar su offertas; e per medio de illo, ben que morte, ille parla ancora. 5 Per fide Enoch esseva translatate pro non vider le morte; e ille non esseva plus trovate, perque Deo le habeva translatate; e ante que ille esseva translatate esseva de ille testimoniate que ille placeva a Deo. 6 Ora, sin fide il es impossibile placer a Deo; pois que qui se avicina a Deo debe creder que Ille existe, e que Ille es remunerator de qui le cerca. 7 Per fide Noe, divinmente advertite de cosas que ancora non se videva, movite per pie timor, preparava un arca pro le salvation se su ipse familia; e per celle fide ille condemnava le mundo e deveniva herede del justitia que on ha mediante le fide. 8 Per fide Abraham, essente vocate, obediva, pro vader a un loco que ille haberea de reciper in hereditate; e ille partiva sin saper ubi. 9 Per fide ille sojornava in le terra de promissa, como in un terra extranier, habitante in tentas con Isaac e Jacob, heredes con ille del mesme promissa, 10 perque ille sperava le citate que ha le ver fundamentos e cuje architecto e constructor es Deo. 11 Per fide Sara, anque illa, ben que fora de etate, recipeva fortia pro conciper, perque reputava fidel Ille qui le habeva facite le promissa. 12 E per isto, ex un sol, e ja debile, nasceva un descendentia numerose como le stellas del celo, como le arena sur le ripa del mar que on non lo pote contar. 13 In fide moriva tote istes, sin haber recipite le cosas promittite, ma habente los vidite e salutate ab longe, e habente confessate de esser extranieros e peregrinos sur le terra. 14 Pois que illes qui dice tal cosas demonstra que cerca un patria. 15 E si illes recordava ex ubi illes veniva, certemente illes volerea retornar. 16 Ma ora illes desidera un patria melior, id est, un patria celestial; per isto Deo non se vergonia de esser appellate lor Deo, pois que Ille les ha preparate un citate. 17 Per fide Abraham, quando esseva provate, offereva Isaac; e ille, qui habeva recipite le promissas, offereva su unigenito: ille, a qui esseva dicite: 18 in Isaac que te essera date un progenie, 19 credente que Deo es potente anque pro facer resuscitar ex le mortos; assi ille le habeva de nove per medio de un specie de resurrection. 20 Per fide Isaac dava a Jacob e a Esau un benediction concernente cosas futur. 21 Per fide Jacob, moriente, benediceva tote le filios de Joseph, e adorava appoiate a su baston. 22 Per fide Joseph, quando stava pro morir, faceva mention del exodo del filios de Israel, e dava ordines circa su ossos. 23 Per fide Moyse, quando nasceva, esseva occultate per su genitores per tres menses, perque illes videva que le baby esseva belle; e illes non timeva le commandamento del rege. 24 Per fide Moyse, quando esseva grande, refusava esser appellate filio del filia del Pharaon, 25 e ille seligeva plus tosto de esser maltractate con le populo de Deo, que gauder per breve tempore le placeres del peccato; 26 preferente le vituperio de Christo, ricchessa major del thesauros de Egypto, perque ille sperava le remuneration. 27 Per fide ille abandonava le Egypto, non timente le ira del rege, e esseva constante, como si ille videva Ille qui es invisibile. 28 Per fide ille celebrava le Pascha e faceva le aspersion del sanguine a fin que le exterminator del primogenitos non toccava illes del Israelitas. 29 Per fide illes transversava le Mar Rubie como supra terra sic; e quando tentava de facer lo le Egyptian, illes esseva submerse. 30 Per fide cadeva le muros de Jerico, post haber essite circumferite per septe dies. 31 Per fide Raab, le meretrice, non periva con le disobedientes, habente recipite le spias in pace. 32 E que pote io dicer ancora? pois que le tempore me mancarea si io narrava de Jedeon, de Barach, de Sanson, de Jefte, de David, de Samuel e del prophetas, 33 le quales per fide vinceva regnos, operava justitia, obteneva le complimento de promissas, claudeva le bucca de leones, 34 combatteva le violentia del foco, escappava al filo del spada, sanava infirmitates, deveniva fortes in guerra, poneva in fuga armeas extranier. 35 Le feminas recuperava lor mortos per resurrection; e alteres esseva martyrisate non volente acceptar lor liberation a fin de obtener un resurrection melior; 36 alteres suffreva affrontos e flagellos, e anque catenas e prisiones. 37 Illes esseva lapidate, secate, occidite per le spada; illes vadeva vestite con pelles de ove e de capra; necessitose e affligite, 38 maltractate (de illes le mundo non era digne), vagante per desertos e montes e speluncas e per grottas. 39 E tote istes, anque si habeva un bon testimonio, trans lor fide, non obteneva lo que les esseva state promittite. 40 perque Deo habeva in vista pro nos qualcosa de melio, a fin que illes non arrivava al perfection sin nos.

CAPITULO 12

1 Anque nos, dunque, que es circumferite per un assi grande numero de testimonios, deponente omne peso e le peccato que tanto facilemente nos involve, vamos currer con perseverantia le contion que es ante nos, e guardar a Jesus, 2 duce e perfecte exemplo de fide, le qual per le gaudio que esseva ante ille supportava le cruce, disdignava le vituperio, e se sedeva al dextra del throno de Deo. 3 Pois que, considerante ille susteneva un tal opposition de peccatores contra se ipse, a fin que nos non nos exhauri e nos perde de animo. 4 Vos non ha ancora resistite usque al sanguine, luctante contra le peccato; 5 e vos ha oblidate le exhortation a vos como a filios: Filios mie, non subestimar le disciplina del Senior, e non te perder de animo quando essera per ille reprehendite; 6 perque le Senior corrige qui Ille ama, e castiga omne filio que le agrada. 7 Es a scopo de disciplina que vos debe supportar iste cosas. Deo vos tracta como filios; pois que qual es le filio que le patre non corrige? 8 Pois que si vos es sin celle disciplina que totos habeva, vos es dunque bastardos, e non filios. 9 In ultra, nos habeva per correctores le patres de nostre carne, e nos le ha reverite; non nos submittera nos multe plus al Patre del spiritos pro haber vita? 10 Illes, de facto, per poc tempore, como pareva a illes nos corrigeva; ma Ille lo face pro nostre ben, a fin que nos sia participe de su sanctitate. 11 Ora omne disciplina sembla, es ver, non esser causa de allegressa, ma de tristessa; ma rende pois un pacific fructo de justitia a qui se exercita in illo. 12 Dunque, reanima le manos cadente e le geniculos vacillante; 13 e face pro vostre passo sentieros recte, a fin que qui es claudicante non exi fora de strata, ma sia plus tosto sanate. 14 Procura vos le pace con totos e le sanctification sin le qual nemo videra le Senior; 15 e presta attention que nemo resta carente del gratia de Deo; que necun radice venenose vos da molestia pro facer que multe de vos remane infecte; 16 que nemo sia fornicator, o profano, como Esau qui per un sol refection vendeva su primogenitura.17 Pois que vos sape que anque quando plus tarde voleva hereditar le benediction le esseva rejectate, perque ille non se repentiva, anque si totevia ille lo peteva con lacrimas. 18 Pois que vos non veniva al monte que se toccava con le mano, involvite in le foco, ni al bruma, ni al tenebras, ni al tempesta,19 ni al sono del trompa, ni al voce que parlava in modo que illes qui lo audiva peteva que necun altere parola les esseva plus parlate. 20 perque illes non poteva supportar le commandamento: Si anque un bestia tocca le monte sia lapidate; 21 e tanto espaventabile era le spectaculo, que Moyse diceva: Io es tote espaventate e tremente; 22 ma vos ha venite al monte de Sion, e al citate del Deo vivente, que es le Jerusalem celestial, e al festante assemblea del myriades de angelos 23 e al Ecclesia del primogenitos que es scripte in le celos, e a Deo, le Judice de totos, e al spiritos del justos devenite perfecte, 24 e a Jesus, le mediator del nove pacto, e al sanguine del aspersion que parla melio de illo de Abel. 25 Guarda de non refusar Ille qui parla; perque, si celles non escapava quando refusava Ille qui les revelava sur le terra su voluntate, multe minus escapara nos si nos gira le spatulas a Ille qui parla ab le celo; 26 cuje voce succuteva alora le terra, ma nunc faceva iste promissa: Ancora un vice io facera tremer non sol le terra, ma anque le celo. 27 Ora iste "ancora un vice", indica le remotion del cosas succutite, como de cosas facite, a fin que subsiste firme illo que non es succutite. 28 Dunque, recipente un regno que non pote esser succutite, vamos a esser recognoscente e offerer assi a Deo un culto acceptabile, con reverentia e timor! 29 Perque nostre Deo es anque un foco consummator.

CAPITULO 13

1 Que le amor fraterne continua inter vos. Non oblidar le hospitalitate; 2 perque, al practicar lo, alcunos, sin saper lo, ha albergate angelos. 3 Recorda le carcerate, como si vos es in carcere con illes; de illes qui es maltractate, recordante que anque vos es in le corpore. 4 Sia le matrimonio tenite in honor per totos, e sia le lecto incontaminate; pois que Deo judicara le fornicatores e le adulteros. 5 Non sia vos amante del pecunia. sia vos grate per le cosas que vos ha; pois que Ille ipse diceva: Io non te lassara, e non te abandonara. 6 Assi que nos pote dicer con plen fiducia: Le Senior es mi adjuta; io non habera timor, que me potera facer le homine? 7 Recorda vos del vostre conductores, le quales vos ha annunciate le parola de Deo; e considerante como illes finiva lor carriera, imita vos lor fide. 8 Jesus Christo es le mesme heri, hodie, e in eternal. 9 Non sia vos transportate hic e illac per le extranee doctrinas; pois que il es ben que le corde sia firme in le gratia, e non in practicas relative a mangiares, ab le qual non traheva necun profito illes qui le observava. 10 Nos ha un altar ab le qual non ha le derecto de mangiar illes qui serve al tabernaculo.11 Pois que le corpores del animales cuje sanguine es portate per le summe sacerdote al sanctuario como un offerta pro le peccato, es comburite fora del campo. 12 Dunque anque Jesus, pro sanctificar le populo con su ipse sanguine, suffreva fora del porta. 13 Vamos a exir, dunque fora del campo e vamos a ille, portante su vituperio. 14 Pois que nos non ha hic un citate stabile, ma nos cerca le citate futur. 15 Per medio de ille, dunque, vamos offerer continuemente a Deo un sacrificio de laude: id est, le fructo de labios que confessa su nomine! 16 E non oblidar de exercitar le beneficentia e de donar al alteres parte de vostre benes; perque a Deo place tal sacrificios. 17 Obedi a vostre duces e submitte vos a illes, perque illes velia per vostre animas, como qui debe render conto; face vos isto con gaudio e non suspirante; perque isto non vos esserea de alcun utile. 18 Ora per nos, a fin que nos sia persuadite a haber un bon conscientia, desiderante de conducer nos honestemente in omne cosa. 19 E io vos exhorta a facer lo ferventemente, a fin que io vos sia restituite al plus presto. 20 Ora le Deo del pace que in virtute del sanguine del pacto eternal ha resuscitate ex le mortos le grande Pastor del oves, Jesus nostre Senior, 21 vos completa in omne ben, a fin que vos face su voluntate, operante in vos lo que es placente coram Deo, per medio de Jesus Christo; a Ille sia le gloria in le seculos del seculos. Amen. 22 Ora, fratres, seque, io vos roga, mi parola de exhortation; perque io vos ha scribite brevemente. 23 Sape que nostre fratre Timotheo ha essite ponite in libertate; con ille, si tu veni presto, io vos videra. 24 Saluta tote vostre duces e tote le sanctos. Illes de Italia vos saluta. 25 Le gratia sia con tote vos. Amen.


[1] O “multe vices”, ma  le idea hic es le contrasto inter un revelation limitate e un revelation complete, plenari, in le persona e obras de Jesus Christo.

[2] O “patres”.

[3] O “tote le cosas”.

[4] Litt. “seculos”.

[5] O “representation exacte”.

[6] O “substantia”, “natura”.

[7] O “con le potentia de Su parola”.

[8] Allusion a Psalmo 110:1.

[9] Un citation de Psalmo 2:7.

[10] Un citation de 2 Samuel 7:14 (cfr. 1 Chronicas 17:13).