Wat is lofprijs/aanbidding?

filmpje over aanbidding. https://www.youtube.com/watch?v=YTymsEEDdWI 

Ja, aanbidding, lofprijzing…. Het splijt de kerken en christenen. Wat voor de één normaal is, is voor de ander vreemd of zelfs onheilig. Wij verketteren die ander, maar hoe moet je eigenlijk aanbidden/lofprijzen? Is daar iets over te zeggen, vanuit Gods Woord? We zullen achtereenvolgens zien dát het moet, wat het is en hoe je het kunt doen en tenslotte waarom je het doet.

Laten we beginnen met de meest basale opmerking: De Here God loven/prijzen/aanbidden is een verplichting. Tal van psalmen vertellen ons dit, maar we zien het ook op tal van plaatsen in de bijbel dat mensen de Here God aanbidden (Ps. 33, 103, 104, 105, 106, 107, 113, 117, 118, 134, , 135, 136, 147, 148, 149, 150; Jes. 43:7; Ef. 5:19, Kol. 3:16; enz.). Maar er moet meteen bij gezegd worden dat dit natuurlijk niet alleen met zang & muziek hoeft te zijn. Je aanbidt de Heer en eert de Heer en looft de Heer met je stem en je daden, je hele leven. Je daden zijn de basis van je woorden/zang/muziek. Maar zang & muziek speelt wel een hele grote rol in die aanbidding/lofprijs. Het komt uit de overvloed van je hart. De engelen, met name de Serafs aanbidden God de hele dag, 24/7! Er is nooit een moment dat de Here God niet aanbeden wordt met woorden, daden, zang of muziek. Wij zijn gemaakt voor Gods eer. Kijk in Openb. waar telkens opnieuw de verloste mensheid uitbarst in aanbidding voor God en het Lam.

We praten over aanbidding en lofprijzing. Is daar nog verschil tussen? Ja, zeker!

Natuurlijk lopen deze betekenissen in elkaar over en is de afbakening niet heel scherp, maar het helpt wel om iets van verschil aan te brengen. Danken, loven en prijzen is vaak heel uitbundig! Zoals de schaatsers tijdens de Olympische spelen die worden geëerd en geprezen. Met luid gejuich, gejoel, uitgelatenheid. Maar aanbidding is veel intiemer, veel minder luidruchtig. Misschien herinner je het moment dat je een meisje of een jongen aanbad. Dat was intiem, rustig, intens. Dat zit ook al verborgen in de Hebreeuwse en Griekse woorden:

Loven/prijzen: Yadah (afgeleid van hand, yad): neergooien/werpen, loven/prijzen. Een actieve beweging met je handen. Vandaar ook de handen die de lucht ingaan bij lofprijs. Yadah komt van het woord yad = hand.

Halal: schijnen, stralen, opscheppen/pochen/snakkert (Gronings). Heel uitbundig.

Aanbidden: Hebreeuws: Shachach: buigen, neerknielen. Proskuneo: Neerbuigen (om te kussen). Een aanbidder knielt, buigt, erkent in de ander zijn meerdere.

Lofprijs en aanbidding: hoe moet het? Uit deze woorden blijkt ook al heel veel over de manier waarop je kunt aanbidden. Je komt allerlei lichaamshoudingen tegen. Bloemlezing van verschillende Psalmteksten: Juichen, klappen, buigen, handen opheffen, vrolijk zijn.

Ik voel mensen terug wijken…. Als je nu gaat zeggen, dat wij dat ook moeten doen, dan….! Dat doen wij niet!? Waarom eigenlijk niet? Waarom zijn we als kerk, baptistengemeente de Bron eigenlijk zover weg gedreven van de oorspronkelijke betekenis van prijzen en aanbidden? Zouden we niet weer terug moeten?!

Laat ik dit zeggen: Hoe je God aanbidt doet er helemaal niets toe, zolang je het maar doet met heel je hart, ziel en verstand! Al die voorbeelden over klappen, dansen, juichen, knielen zijn voorbeelden van hoe het mag en hoe het kan, maar geen geboden van hoe het moet. Ik hoor mensen opgelucht adem halen.

Maar laat me ook dit zeggen: Kijk eens eerlijk in de spiegel en stel jezelf de vraag: waarom doe ik niet wat ik zing of wat God woord ons leert hoe het kan? Waarom zijn we zo ver weggedreven van de oorsprong?

Er zijn tal van redenen aan te wijzen, denk ik. De belangrijkste reden zal zijn dat we het niet gewend zijn. Wij zijn Nederlanders, Tukkers, zelfs! Dat doen wij hier niet. Dit komt voort uit een lange traditie van de reformatie die dit soort uitingen afdeed als onheilig. Dansen was zelf verboden, lange tijd. Je lichaam was maar stof, onheilig, daar moest je vooral geen aandacht aan schenken. In de kerk was je eerbiedig en dat betekende een strak gezicht, geen emotie, geen beweging, liefst. Ernst! En we zijn kuddedieren. Alle kerken creëren een cultuur van aanbidding die normatief wordt, met enkele uitzonderingen…. Maar de grote vraag is, is dit bijbels en dus normatief (zo moet het!) of is dat de traditie? Ik kan nergens aanwijzingen vinden in Gods woord dat onze manier van aanbidden met gevouwen handen, met strak gezicht bijbels is. Het is onze cultuur. En Gods Woord heeft lak aan cultuur! Ze gaat per definitie boven elke cultuur uit en ze herschept culturen, daagt culturen uit om het eens anders te doen.

Lofprijzen/aanbidden heeft dus bijbels gezien van alles te maken met het lichaam, verbonden met de ziel. Ik denk dat het lichaam en de ziel op elkaar inwerken. Als je blij bent, zal dat te zien zijn in je lichaam en andersom. De Here God vraagt van ons om Hem lief te hebben met hart, ziel, kracht en verstand. Zowel innerlijk als uiterlijk mag/moet zichtbaar worden dat je de Here lief hebt.

Denk eens terug aan de laatste keer dat je echt blij was. Voorbeelden: voetbalstadion, verjaardag, nieuws over geboorte (klein)kind. Probeer jezelf eens te zien in de spiegel bij het horen van dat nieuws? Lijkt dat op hoe je in de kerk kijkt als je zingt over Gods grote trouw of liefde? De vraag die we ons moeten stellen is: waarom is dat niet hetzelfde? Hoe kan het dat we daar is vreugde, grote vreugde zingen, terwijl we kijken alsof we ons laatste oortje hebben versnoept….

Onze cultuur snakt naar authenticiteit. Dat je eerlijk, oprecht bent en niet een huichelaar, hypocriet, maar echt en eerlijk. Wat je ziet is wat er is. Ik denk dat veel mensen van onze cultuur die onze kerk binnen komen en om zich heen kijken, denken bij zichzelf: hoe komt het dat datgene wat ze zingen niet overeenkomt met hun lichaamstaal? En daar mogen we best eens over nadenken, vind ik.

Nogmaals: niemand zegt hoe je het moet doen, maar we moeten niet neerkijken op mensen die het anders doen! Wat wel belangrijk is, is dat we onszelf eerlijk onderzoeken en nadenken over hoe we aanbidden, omdat we gemaakt zijn als wezens waarbij lichaam en ziel met elkaar verbonden zijn.

Voorbeeld uit eigen leven: voor het eerst de handen de lucht in. Gevoel en beweging hoeven niets met elkaar te maken te hebben. Het heeft niets te maken met overdreven gedoe. Juichen voor Hem. Waarom zou je dit willen? Het heeft te maken met verlangen, uitstrekken naar meer. Als ik lees in Gods Woord dat aanbidding en lofprijs alles met je lichaam te maken heeft, dan wil ik dat proberen. Als je je lichaam gebruikt ben je vrij. Je wordt niet belemmerd door anderen, maar bent echt met de Heer bezig.

Denk er maar eens goed over na en denk bijbels en niet cultuur gebonden. Maar niemand kan je zeggen hoe je het moet doen, want het draait om je hart. Kijk in je hart en laat je lichaam daarop reageren. Maar de essentie is natuurlijk dát we het doen, niet hoe we het doen! Tot slot wil ik nog graag een paar voorbeelden geven vanuit Gods Woord waar we zien wanneer mensen loven/aanbidden.

Reactie op wat God heeft gedaan/gegeven: Psalm 106:47 (verlos ons Heere, onze God, breng ons bijeen vanuit de heidenvolken, OPDAT wij Uw heilige naam loven en ons beroemen in Uw lof.  Psalm 30:12-13: U hebt voor mij mijn rouwklacht veranderd in reidans, U hebt mijn rouwgewaad losgemaakt en mij met blijdschap omgord. DAAROM zal mijn eer voor U psalmen zingen en niet zwijgen… voor eeuwig zal ik U loven.  

De Heere troont op de lofzangen van Israël (Psalm 22:4). Hij woont waar Hij geprezen wordt.

Psalm 50:23: wie lof offert, eert Mij, zodat Ik hem Gods heil doe zien. Lofprijs is het signaal van onze TomTom, dat ons apparaat verbindt met de satellieten in de ruimte. Het opent Gods heilsweg. Wijst ons de weg op Gods heilsweg.

Psalm 100:4-5: Ga door Zijn poorten binnen met lofoffer, Zijn voorhoven met lofzang; loof Hem, prijs Zijn Naam. Jesaja 60:18 (uw muren heil en uw poorten lof). Door te loven, kom je in Gods nabijheid; het opent de weg tot God:

Hebr. 13:15; Hos. 14:3; Jer. 33:11: Lofofferen als een offer van ons als hedendaagse priesters.

2 Kron. 20:21: Aanvalluh!: Josafat en zijn aanvalsplan; Paulus en Silas zongen Gods lof (Hand. 16);