KOMENTARZE ZAWARTE W PIŚMIE ŚWIĘTYM EDYCJI ŚW. PAWŁA

Ez 19

Ta pieśń żałobna (w. 14) jest lamentacją nad tragicznym losem dynastii Dawida i fatalnie rządzonego narodu wybranego. Choć nawiązuje ona do dramatycznych wydarzeń z 586 r. przed Chr., to jednak jej przesłanie ma charakter uniwersalny. Prorok dokonuje raczej analizy pewnych typów zachowań i wynikających z nich skutków. Jest to poemat żalu za bezmyślnie utraconą wspaniałością królestwa Dawida. Równocześnie prorok próbuje znaleźć odpowiedzi na pytania, jakie rodziły się w związku z poniżeniem dynastii, która miała cieszyć się nieustanną opieką i łaskawością Boga (wyraźne odniesienia do błogosławieństwa Jakuba w Rdz 49,8-11). Z redakcyjnego punktu widzenia fragment ten jest kontynuacją pieśni z Ez 17. Styl i struktura pieśni przypominają lamentacje pogrzebowe, gdzie tragizm śmierci ukochanej osoby zostaje uwypuklony przez przywołanie jej wcześniejszej chwały. Opłakiwani są nie nikczemni królowie, ale utracona szczęśliwość obiecana Dawidowi, a poprzez niego również jego poddanym i ich potomkom.