RECORDOS DE PEDRA E AUGA

(Sara Freire Santiso, 1ºESO-B)


O que máis me molesta son as cóxegas polo pescozo das vacalouras, ou os debuxos que me fan nas costelas. Non sabería dicirche o que máis me molesta; o que sei, son todas as cousas que boto de menos: todos os vellos tempos, os vellos amigos, os meus devanceiros. Síntome tan só como un carballo en medio dun bosque de eucaliptos. Canto me gustaría a min volver a eses tempos! Agora o que me queda por aguantar son todas as persoas que pasan pola miña vida e nin conta se dan... Ata os meus grandes amigos decidiron non volver. Os corvos, xa non veñen por min. Só veñen por ver si atopan trigo e as veces se cadra, páranse a falar, pero non me preguntan sobre a miña vida, supoño que a ninguén lle interesa.

Ai! que vellos tempos aqueles, cando a miña amiga Uxía viña tódalas tardes para parrafear. Ela vivía cos seus avós; a súa casa estaba moi preto de min, ía ao colexio do pobo. Veu toda a súa vida, recordo que as veces traía os seus cadernos do colexio e eu intentaba axudala. O que mellor se me daba era a Historia. A Uxía, encantáballe que lle contara todas as miñas amizades, que ela vía nos seus libros. Eu sabía todos os nomes dos seus amigos. Non tiven a sorte de coñecelos a todos pero aos que coñecín era como mos describirá Uxía, os seus amigos nunca me coñeceron. O que máis me gustaba era que no verán, Uxía sempre ía buscar bolboretas e despois as soltaba todas xuntas. Tamén ía o regato que había na miña beira, buscaba cabaliños do demo, e nunca deixaba de falar. Uxía, xa fai dous anos que vai ao instituto na cidade porque na vila non hai. O derradeiro verán con Uxía non estivemos xuntos  porque estivo tan ocupada ca mudanza que nin sequera veu despedirse.

Todos os días pregúntome se volverá pero, quen sabe? Dixérame que cando se fora do pobo seguiría vindo todos os veráns, pero non foi así. Fai xa dous anos que non a vexo, aínda que non perdo a esperanza de volver a vela, e despois de estar con ela doce anos, bótoa moito de  menos.

Antes enterábame de todas as cousas polas lavandeiras da parroquia porque ían lavar todas as semanas o rio, e andaban a falar sobre as novidades da vila (os nacementos, as vodas, os finados ou de como lles fora a feira).

Tamén tiven unha persoa moi especial na miña vida, xa que estiven con el moitos anos. Viviu comigo e chamábase Xosé. A verdade é que era un pouco testán, porque todo tiña que ser como el quixese, pero eu queríao moito e lle tiña moita estima, era o muiñeiro da vila. Cando ía alguén a casa sempre sacaba o queixo da alacena. Tiña moito sentido do humor, sempre estaba a contar historias e chistes, algún pícaro. Sempre levaba unha boina marrón ou ao mellor, era así de non lavala, quen sabe. As súas camisas de cadros, aberta sen pescozo. Os seus pantalóns marróns, e sempre cás súas zocas que nunca as quitaba dos pés, dicía que eran da mellor madeira de bidueiro. A súa barba de catro días por non dicir de unha semana, menos os domingos para ir a misa ou, eran os mércores para ir a feira? O que sempre levaba na man era o sacho, debería de ser un callao porque falta lle facía, pero non, non fora a ser que o viran con el. Sempre andaba polo muiño berrando. Nós nos entendíamos sen falar.

Un día Xosé enfermou é levárono para cidade a un médico especial, xa que o médico da vila sabía o xusto para o día a día. As lavandeiras dicían que levárono moi lonxe. Eu non sei que ten a cidade contra min, por que me queren quitar os meus amigos? Por que queren que me quede só? Antes tiña moitos amigos, a vella ponte romana, e falaba todas as noites polos cirrios cunha curmá en Lugo, que desde que lle deron un premio moi grande, xa non quixo saber nada de min.

A verdade é que aínda non me presentei e xa sabedes todo da miña vida: eu son o coñecido como o “muiño da vila”, polo que pasaron moitos e pouco a pouco non volveron. Agora sei que o máis triste é a soidade, ver como toda a xente pasa pola vida e eu sigo aquí, esperando que alguén arranxe este muiño vello, rodeado de hedras, silvas, raposos e tixeretas. Se me convertiran non que fun, un lugar de felicidade, cheo de barullo, onde se xuntaban os veciños, gustaríame non sabes canto, volver aos outros tempos, que volvera a xente a facer barullo, aínda que fora só a pasear.