E a gorrión alzou as ás

Noa Fouz (4ºESO-C)


Aniñada nunha esquina do patio da paxarería, coa testa gacha e cos ombreiros encorvados (talvez pensando que así se lle vía menos), falando sempre con voz baixa (case rumoreando), tímida e constantemente co radar activado, como querendo saber por onde andaban os voitres. Así estaba continuamente aquela gorrión, recreo tras recreo, un día tras outro. Soa, triste, desamparada.

Os outros gorrións da súa clase non nos achegabamos a ela porque diciamos que era «rara». Tampouco o facían os carrizos, os máis pequenos do patio, nin os paporrubios nin as andoriñas do resto de clases da Escola Secundaria de Aves. E non digo nada dos estorniños e as pombas do Bacharelato Avícola, que nos miraban por encima das plumas.

Ninguén facía nada, ninguén quería problemas, ninguén quería verse nesa mesma situación. Nin sequera o comentabamos entre nós, evitábamos falar dela como non se di que a morte é a implacable fin da vida. Eramos unhas aves covardes.

Non podía mirar para ela, facíame dano, dábame pena. A miña actitude ía contra o que me ensinaban no meu niño, pero... que podía facer eu soa, unha gorrión con tan pouca experiencia na paxarería? Tras algunhas noites dándolle voltas á testa, por fin decidinme. Esa mañá, durante o recreo, fun falar con ela.

Entablar conversación foi difícil, pero non desistín. Despois duns días de achegamento, atrevinme a preguntarlle.

—Que che pasa? Por que non te relacionas cos demais?

—Teño medo, sabes?

—Medo de que?

—Medo de que a xente se ría de min, de que me faga dano de novo, como na paxarería na que estiven antes de chegar aquí.

—E por que tiveches que cambiar de paxarería?

—Porque sufrín acoso escolar durante moito tempo. Primeiro díxeno no meu niño pero dixéronme que aguantase, que todo pasaría, que se cadra era eu a que tiña que cambiar un pouco para relacionarme mellor cos demais. Despois comenteillo aos bufos da paxarería e fixeron o que fan sempre.

—Dime, dime,

—Investigaron o tema e déronlle un toque de atención ás acosadoras, que eran gorrións coma nós pero comportábanse como aves carroñeiras comigo. Como o asunto foi a peor, expulsáronas uns días da paxarería, pero elas tomárono como unhas vacacións, no canto de como unha reprimenda.

—Pero ai acabou todo, non si?

—Non. A xente pensa que o acoso escolar dura o que duran as burlas. Pois non. Iso é soamente o principio. Logo continúa e impídeche levar a cabo a túa vida con normalidade durante moito tempo. Cando as feridas que che fan non son evidentes, a loita porque te crean, ademais da túa propia loita por retomar a túa rutina, faise moito máis complicada.

­—E entón foi cando cambiaches de paxarería?

—Como me atopaba tan mal, os bufos puxérono en coñecemento da Consellería de Educación de Aves e desde alí decidiron que o mellor é que cambiase de paxarería, aínda que o curso xa comezara. E aquí estou.

Agora entendíao todo. Sentínme moi culpable de non ir antes a falar con ela porque os culpables somos todos, os que fan e tamén os que calan e consenten.

As seguintes semanas fomos collendo confianza e hoxe podo dicir que é unha das miñas mellores compañeiras de voo. Introducina no meu círculo de amizades da paxarería e síntome ben por iso. En realidade, son eu a que lle teño que estar agradecida por todo o que me ensinou.

Aquela gorrión apoucada, aniñada e coas ás rotas xa recuperou todas as súas forzas e agora necesita voar outra vez. Está agradecida a toda a súa contorna e necesita compartir a súa experiencia eos demais, para evitar no posible que o que lle aconteceu a ela poida sucederlle a alguén máis. Hoxe é unha gorrión valente, pero non por non sentir medo, senón por saberse enfrontar a el.

E eu estou orgullosa de estar con ela cando alce as ás de novo.