Vrijwilliger in oorlogsgebied
Dit verhaal gaat over Rob Meeuse en Arthur Houmes, beiden afkomstig uit Aagtekerke. Hieronder beschrijven ze hoe ze in Oekraïne zijn beland en wat voor hulp ze bieden.
Hoe beland je in een land dat in oorlog is zonder dat je daar naar op zoek bent? Wij waren op dat moment met een hele andere zoektocht bezig. Iedere zondag bezochten we een andere kerk op zoek naar antwoorden op de vragen over zingeving in het leven, op zoek naar Jezus.
‘ Wie zoekt die zal vinden’ en God wilde dat onze zoektocht via Oekraïne zou lopen.Na een kerkdienst in Nederland werden we uitgenodigd door mensen die als vrijwilligers een nieuwe reis aan het plannen waren naar Irpin. Ze vroegen of we mee wilden. Op dat moment waren we er niet van bewust dat dit onderdeel van de zoektocht zou zijn. Gedreven door het avontuur stemden we hier meteen mee in.
Deze eerste reis naar Oekraïne was voor ons een kennismaking met het land, de cultuur en bovenal met de christenen. Daar gingen we inzien hoeveel kracht je uit je geloof kunt halen op het moment dat je met dood en ellende wordt geconfronteerd. Er was veel ellende en duisternis maar we hebben daar gezien dat juist daar Gods licht des te feller is!
Na deze reis volgde al snel een tweede hulpreis in juni. Doordat we de noden van de mensen hadden gezien wilden we graag sponsorgeld ophalen. We hadden echter niet al te lange tijd hiervoor.We hebben in geloof gebeden of God onze acties wilde zegenen. Ook dit betekende weer een volgende stap in onze zoektocht. We hebben ervaren dat God dit ook echt heeft gezegend.
Deze juni reis betekende voor ons in zekere zin het einde van onze zoektocht naar Jezus en het begin van een nieuw leven. De eerste zondag dat we er waren was het namelijk een doopdienst en God gaf ons de mogelijkheid om Jezus als verlosser aan te nemen in ons leven. Dit maakte ook onze band Oekraïne sterker. We hadden een enorm verlangen om ook nog meer naar het oosten te reizen richting het actieve front. Ook hier hebben we veel om gebeden. Tijdens een kerkdienst in Irpin werd de oproep gedaan voor vrijwilligers die zich wilden aanmelden voor de zomerkampen voor de maand erna, in juli. Dit voelde voor ons als een antwoord van God op onze gebeden.
Zo begonnen voor ons de zomerkampen. We reisden zonder Nederlandse organisatie opnieuw richting Irpin. Eerst met het vliegtuig naar Krakow en daarna nog zo’n 15 uur met een touringbus richting Kyiv en uiteindelijk Irpin. Vanaf Irpin vertrokken we met de Oekrainers richting Balaklia, Oblast Charkov, een goeie 8 uur rijden.
In de ochtend gaven we Engelse les aan de kinderen tot 12 uur in de middag . Daarna was er een pauze tot half 3. Vanaf half 3 tot meestal 8 uur waren we bezig met puinruimen bij het huis van een oude vrouw. Het waren lange intense dagen maar je kreeg er ook een hoop positieve energie van!
De tweede week was het kamp in Zmiivka, Oblast Kyiv, vlak bij Tsjernobyl. Een plaats in de middle of nowhere met weinig luxe, ook niet voor ons. Het toilet was een houten hokje met een gat in de grond, het douchen was een houten hokje met een ton regenwater erboven wat de watervoorziening was.
De derde week gingen we naar Chornobaivka, Oblast Cherson. Ook hier weer hetzelfde recept: in de ochtend Engelse les geven aan de kinderen en in de middag puin ruimen. De plek waar we hebben opgeruimd wordt nu gebruikt als kerk!
Wat hieronder volgt zijn de reisverslagen die we ter plekke geschreven hebben. Het geeft weer hoe we het hebben ervaren.
Juni trip:
Het is nu dinsdagmiddag 27 juni, we vertrekken met de trein naar Eindhoven, daar pakken we het vliegtuig naar Krakow (polen) en in Krakow stappen we in de bus. De grensovergang met Oekraïne ging soepel, we zijn 8 uur onderweg, nog 12 uur te gaan…
Woensdagavond stappen we uit in Kiev, moe van de reis boeken we snel een hotel.
Donderdag en vrijdag vliegen voorbij omdat we inkopen moeten doen voor de trips, en we zien nog wat mooie gebouwen in Kiev.
Aangekomen in Irpin gaan we langs wat oude bekenden.
Het is zondagochtend, we worden gezegend in de kerk en gaan op pad. Met een auto van de Ibc zijn we opweg naar balakliya
Hallo iedereen, in deze groep zullen we foto’s/berichten delen voor de geïnteresseerden. Momenteel zijn we voor de 2e dag in Balaklia. Maandag en dinsdag waren grotendeels hetzelfde. S Ochtends meedoen met het programma voor de kinderen. Rob en ik geven Engelse les. Het gaat super, we krijgen veel vrijheid om de les zelf invulling te geven en we werken goed samen met een Oekraïner die schooljuf is in Irpin. 's Middags helpen we met het puinruimen van een huis dat volledig verwoest is, super mooi om dit te combineren. De Oekraïners spreken nauwelijks Engels maar het ijs begint steeds meer te breken. Er zijn wat mensen die wel een beetje Engels spreken en daar heb ik interessante gesprekken mee tussen de activiteiten door. In de kerk waar we verblijven is het best primitief maar niet meer dan logisch in dit gebied. Op naar de rest van de week!
Na een super gave maandag kwam een wat mindere dinsdag voor mij, waarschijnlijk heb ik slecht water gedronken en ben daar ziek van geworden. Vandaag heb ik daarom veel geslapen en heb medicijnen gekregen. ik hoop en bid dat ik morgen weer mee kan doen🙏🏻
6 keer 20 minuten les, het ging geweldig! De kinderen vinden het erg interessant en leuk om Engels te krijgen van 2 ‘buitenlanders’.
Helaas kan ik nog niet meedoen aan het middagprogramma, met de aanhoudende koorts en buikpijn vinden ze dat hier niet verstandig, het is best moeilijk om me daar bij neer te leggen.
Maar zo dicht bij het front wil je geen risico’s lopen met ‘rare’ ziektes.
Vandaag een volle dag meegedraaid, in de ochtend weer les, in de middag herstelwerkzaamheden en meedoen met het avondprogramma, dus eindelijk weer betje fit
Even een inkijkje in ons schema de afgelopen week:
7:00 opstaan
7:30 ontbijt
8:00 les voorbereiden
8:30 algemeen programma
9:30- 12:00 les
12:00-13:00 algemeen programma
14:00 eten
15:00 - 19:00 werken
20:00 eten
20:30-22:00 avond programma
22:00 -23:59 vrije tijd
Er is door heel het team ontzettend veel gedaan en enorm hard gewerkt, daarom hadden we vandaag een dagje rust.
Op een mooie locatie aan de Donetsk river.
Volleyballen, bbq chillen en praten.
Ook tijd om overal nog eens over na te denken… we deden eerder deze week gezellig een spel met de kids, ondertussen gaat het luchtalarm af, niemand kijkt op of om, gebeurt elke dag een paar keer, dus dat is normaal toch?
Ondertussen kijk ik naar al die lachende en spelende kinderen, niks aan de hand zou je zo zeggen
Niet voor te stellen dat deze kinderen een klein jaar geleden 6 maanden in een schuilkelder hebben ‘geleefd’ omdat de stad bezet was door de Russen en je niet op straat moest komen omdat er dan zomaar op je geschoten werd…
Al met al extra motivatie en dankbaarheid dat wij hier zo kunnen en mogen helpen!🙏🏻
Ook wij werden vandaag nog bedankt door het Oekraïense team, de Engelse les was het populairst bij de kinderen!
Fijn om te horen en motivatie voor volgende week!
Het is zondagochtend, we ruimen de slaapzaal op en laden de bussen in. Daarna naar de dienst.
Daarna nog even wat eten en in de auto.
Onderweg had de bus een lekke band, gelukkig kon dat snel gemaakt worden.
Na 9 uur rijden zijn we weer in het ons vertrouwde Irpin!
Kinderkamp Balaklia:
Puinruimen Balaklia:
Impressie van het eten:
Zmiivka
Na een goede nacht in Irpin zijn we onderweg naar Zhmiivca, een dorp of stadje op zo’n 80 km van Belarus. Een jaar geleden ingenomen door de Russen en weer terug veroverd.
Het is maandagochtend 11 uur als we aankomen in Zhmiivca.
We worden hartelijk welkom geheten door een leuk team. Toch is het weer totaal anders dan we hadden gedacht, en ook heel anders dan vorige week. Zo zijn er veel meer mensen die goed Engels spreken, de gemiddelde leeftijd van de leiders ligt veel lager, en waarschijnlijk wordt het minder hard werken dan vorige week.
Maar dat hoort allemaal bij ‘helpen’, je doet wat je kan doen en past je aan op je manier dat voor hen werkt.
Er zijn veel minder kinderen op komen dagen dan verwacht dus dat is wel jammer, ook het jeugdprogramma liep geen storm. Dus we hopen en bidden dat het nog wel drukker word deze week.
Waarom het rustig is kan door allerlei dingen komen, Zhmiivca is een klein dorp zoals zoveel kleine dorpjes hier. Dat maakt het lastig om alle kinderen te verzamelen, ze moeten op de hoogte zijn van het sportfest, ze moeten vervoer hebben, tijd en zin en ga zo maar door, morgen gaan wij ook als taxi rijden om het zo wat toegankelijker te maken.
‘Regio Kiev’ klinkt beter dan balakliya, dachten wij. Maar dat blijkt toch een beetje anders uit te pakken, we hebben geen bedden dus zijn onze luchtbedden vergeten, we hebben geen mok mee om koffie uit te drinken, de wc was vandaag buiten en gat in een houten plank en douches heb ik nog niet gezien maar verwacht daar niet veel van. Al met al niet veel luxe, maar dat laat je ook weer beseffen waar je bent en hoe goed wij het in Nederland hebben.
Voorderest is het een beetje hetzelfde concept als vorige week: ochtend met kinderen, avond met jeugd. vandaag hebben we een soort 6 kamp gedaan wat erg leuk was, ik zal hier wat foto’s van delen.
Conclusie van vandaag: even schakelen en met veel zin en enthousiasme weer door
Dinsdag, woensdag en donderdag zijn redelijk hetzelfde, algemeen zingen/dansen met kinderen en dan langs verschillende stations met activiteiten.
's Middags is het eten, opruimen en voorbereiden voor het avondprogramma. 's Avonds is meer voor jeugd, we doen verschillende activiteiten zoals op de fotos te zien is, daarna zingen we bij het kampvuur.
Dus dit is een beetje wat we gedaan hebben de afgelopen dagen
Het is donderdagmiddag etenstijd, Roman (de leider) komt langs om nog wat spullen voor het kamp af te leveren. Hij vraagt of hij ons even kan spreken.
De kerk organiseert 3 kampen:
Balakliya (charkov)
Zhmiivca (kiev)
Chornobaivka (cherson)
Nu is het laatste kamp het meest gevaarlijk, in rood gebied, dat betekent dat het niet toegestaan is om zomaar naar toe te gaan omdat er dichtbij gevochten wordt. Het is nog niet zo lang geleden bevrijd.
Helaas zijn er veel te weinig vrijwilligers die mee willen.
Dus komt Roman met de vraag of wij alsjeblieft mee willen omdat de hulp daar zo nodig is.
Een moeilijke beslissing voor mij, aan de ene kant is het erg gevaarlijk, lastig met afspraken en vermoeiend om 3 weken constant 100% te geven.
Aan de andere kant is het een eer dat Roman ons mee wil hebben omdat we onszelf bewezen hebben in Balakliya, en als wij zo God kunnen dienen door zoveel mensen te helpen en kunnen vertellen over God is dat heel uniek en mooi werk.
Hoe kan je ‘nee’ zeggen als iemand je oprecht om hulp vraagt?
Hoe kan je terug gaan naar het mooie Nederland als je hier nu nodig bent?
Arthur twijfelt geen moment, 100% gaan!
Ik heb er iets meer moeite mee, maar weet dat meegaan de juiste keuze is.
Omdat we hier in Zhmiivca wel genoeg vrijwilligers hebben en wij behoorlijk moe zijn besluiten we iets eerder te vertrekken naar Kiyv. om een dagje uit te rusten voor volgende week.
Zomerkamp Zmiivka:
Chornobaivka
Het is zondagochtend, we ontmoeten onze nieuwe groep.
In de kerk worden we weer gezegend en gaan we de weg op, deze keer rijden we mee in de bus.
We rijden nu bij Kiev, in totaal 10/11 uur te gaan
Gisterenavond hebben we de trailer geladen, dozen met bijbels, eten, drinken, spelletjes,lesmateriaal en van alles en nog wat.
We rijden met de bus met trailer en 2 autos
De gemiddelde snelheid ligt ongeveer rond de 90km per uur, dat is de reden dat het wat langer duurt dan dat de route aangeeft.
De wegen zijn tot nu toe bijzonder goed, 'beetje vergelijkbaar met België😉’
Ondertussen droom ik wat weg bij de uitgevlakte zonnebloemvelden die prachtig in bloei staan.
Er staat een Oekraïense preek op waar we niets van verstaan maar gelukkig wordt er veel en mooi gezongen.
Nog maar een berichtje omdat ik me een beetje aan het vervelen ben.
We zitten 's avonds laat rond het kampvuur. Ik zit naast een meid van onze leeftijd, ze vertelt over haar leven tijdens de invasie.
‘Iedereen hier in Irpin dacht dat de invasie hooguit 3 dagen zou duren’.
‘Het is 2023!’ ‘Je kan tog niet met tanks een land binnen rijden en zeggen dat het nu van jou is’
Elke keer weer bizar om te beseffen, Kiev is qua westerse waarden vergelijkbaar met Amsterdam, en Irpin met een goede woonwijk in Amsterdam.
Hier wonen westerse, Europese goed opgeleide mensen ‘zoals wij’
Totdat van de 1 op de andere dag je stad wordt gebombardeerd, geen stroom dus geen telefoon, geen nieuws, geen eten, geen verzekering, geen brandweer, geen ambulances, Geen huis, Geen contact met familie.
Alles wat wij als ‘samenleving’ zien valt weg.
Ook voor de mensen hier is het nog steeds te bizar om te beseffen.
Ze vertelt hoe ze gevlucht is met haar familie naar een klein dorpje verder op.
Totaal verrast door de omvang en agressie van de invasie blijkt het de foute keuze te zijn, het dorp wordt bezet door de Russen en niemand kan er in of uit. Er is geen stroom en het eten raakt op. Iemand zegt een smokkelroute te weten te ontsnappen, hals over kop springen ze in de auto en rijden met 30 auto's in groepjes van 5 weg. Geen wegen pakken maar bospaadjes en velden door rijden, terug door wit-Rusland en met een omweg naar Oekraïnes gebied. ‘We hoorden de bommen naast ons inslaan, we zagen de militairen schieten. Het is een wonder dat wij nog leven’.
En ook al is ze aan de dood ontsnapt, toch blijft ze zich dankbaar en dapper inzetten voor de mensen die het moeilijker hebben.
Door de oorlog functioneert de kerk in Irpin ook
als rode kruis basis, ze hebben zoveel hulpprojecten overal in het land dat er voor deze jeugdkampen geen geld meer was. Gisteren vertelde Roman dat zonder onze financiële hulp het niet door had kunnen gaan.
Dus hij ziet onze hulp ook echt als een verhoring van gebed.
We hebben bijna 2000 euro kunnen geven wat 80000 grivna is!
Heel mooi en bijzonder dat God zo door jullie en ons wil werken 🙏🏻
De reis gaat tot nu toe erg voorspoedig, we rijden regio Kherson in. Links en rechts zien we grote rookpluimen van de steden die hier verwoest worden, naast de weg staan overal de rode mijnen bordjes.
We zijn aangekomen in Chornobaivka, mooie rustige locatie. Lekker gegeten en de bus uitgeladen. Morgen begint het sport fest!
Wij gaan weer Engelse les geven
En over het middagprogramma wordt nog gediscussieerd
Nu eerst slapen 😴
Zo, de eerste werkdag zit erop, het is nu tien uur 'savonds. We hebben een algemene meeting, maar door de taalbarrière is het lastig volgen dus ik type maar even een verhaaltje.
Planning van vandaag
6:30 terrein opzetten
7:30 ontbijt
8:30-13:30 ochtendprogramma kinderen
14:00 eten
16:00-20:00 werken
21:00 eten
22:00 meeting
We hebben een productieve dag gehad.
Arthur en ik geven weer Engelse les, wat gelukkig weer enorm gewaardeerd wordt door de kinderen en leiding.
En daarna weer puin ruimen.
We rijden naar een dorpje waar we gaan werken, een grote militaire wagen blokkeert de weg. Op zo'n 100 meter wordt een raket afgevuurd, even een besef momentje waar je bent…
Aangekomen in het dorpje kijk ik mijn ogen uit, alles kapot.
We stoppen bij 2 oude aardige vrouwtjes die werken in een huisje dat als kerk functioneert.
Vooraf krijgen we duidelijke instructies, loop alleen waar wij ook lopen.
Omdat het een klein dorpje is wat nog niet zo lang geleden is bevrijd, is het nog niet gecheckt op mijnen.
De werkzaamheden bestaan vooral uit puinruimen, zoals in de fotos te zien zal zijn.
Acht uur, terug naar huis. Eten douchen en tien uur naar de algemene meeting,
Woensdag. 3 kampen, 2 dagen per kamp, om zoveel mogelijk kinderen te bereiken.
Vandaag werd het sport fest in een ander dorp opgebouwd.
De plek waar we zijn functioneert als een algemene locatie, mensen in de rij voor water en brood, kraampjes op de weg met lokale producten, en er lopen veel mensen in en uit.
Er zijn ruim 60 kinderen! Heel het team moet alles geven om het goed te laten verlopen, maar gelukkig is er een enorm goede sfeer en veel energie in de groep.
Het gaat fantastisch!
De positieve energie is bij mij vooral te danken aan de waardering die we hier krijgen, wat zijn de mensen hier blij en dankbaar dat we iets voor de kinderen doen! Ook de militairen die we tegenkomen kunnen onze hulp en aanwezigheid enorm waarderen. Iets wat voor mij heel bijzonder blijft, zo’n stoere sterke oostblok militair, aankijken en een hand geven.
Zo veel positieve energie!
Inkopen doen in de supermarkt in Kherson, om zo de lokale economie te ondersteunen
Na 3 weken kamp nu toch de laatste ochtend🥲. Aan de ene kant lijkt het wel 3 maanden geleden dat we in Kiev aankwamen, maar aan de andere kant voelt het alsof we een weekje hier zijn. Ook vandaag ging het weer super!
We draaien het normale ochtend programma, smiddags alles opruimen en toen met het team een afsluitende bbq.
Nog even de avond bespreking en naar bed. Morgenochtend naar de kerk in Chornobaivka en dan door naar Irpin, weer een trip van zo'n 10 uur dus zullen we laat in Irpin aankomen als het goed gaat.
Gisteren middag om 12:00 werd Kherson en omgeving weer onder vuur genomen, een raket sloeg in op 300 meter van de kerk.
Een gevaarlijke locatie dus..
vanochtend 12:00 was het zo druk in het kerkje dat wij op zitzakken buiten moesten zitten.
Het blijft bijzonder om te zien hoe de mensen hier met angst en spanning omgaan, en juist nu kracht van God krijgen, juist nu als het moeilijk is ook God blijven bedanken.
‘We’ zingen als team nog een paar liederen voor in de kerk. Veel oude vrouwtjes luisteren met tranen in de ogen.
Vannacht op de nachttrein gezet en uitgezaaid door onze vrienden. Heerlijk geslapen en aangekomen in Lviv.
Na 20 uur in de bus zijn we dan eindelijk in Praag, daar pakken we de trein en na flink wat overstappen komen we aan in Middelburg. De laatste km met de auto naar huis en nu zijn we weer veilig en wel in Aagtekerke
Puinruimen Chornobaivka:
Zomerkamp Chornobaivka;
In november reist Arthur samen met Steven opnieuw naar Oekraïne voor een korte bemoediging trip, samen met het team van de zomerkampen, naar Balaklia. Hieronder de reisverslagen van deze trip.
November reis:
Geliefde broeders en zusters!
Op het moment van typen zit ik in de trein richting Eindhoven Airport. Steven en ik gaan een korte trip richting Oekraïne maken. We zullen Balaklia gaan bezoeken met de organisatie van Roman. Ontzettend veel zin om de mensen daar weer te ontmoeten. In deze groep zullen weer wat foto’s en wellicht een beknopt reisverslag gegeven worden. We vragen jullie om voor ons te bidden!
Wees gegroet!
Aangekomen in Irpin en het is het nu al waard! Een worshipavond met veel jongeren die ik nog ken van de jeugdkampen. Ontzettend inspirerend. Vooral om ook bekende Engelse liederen in de Oekraïense taal te horen. Geloof is universeel!! Dat gaat veel dieper dan taalbarrières:)
We zijn sinds 8 uur vanmorgen onderweg naar Balaklia, zo’n 10 uur rijden. Er stond een ontbijt en lunch bij McDonalds op de planning. Wanneer we aankomen bij de Mac in Kyiv is deze gesloten: er is luchtalarm. Wij bevinden ons in het Noorden van Kyiv, tegelijkertijd is er een raketaanval in het zuiden van Kyiv. “Welcome in Ukraine” zegt Roman met een lach tegen ons. Ze zijn het gewend en laten hun plezier er niet door afpakken.
Ook wanneer we om 13:00 arriveren in Poltava om de lunch bij de Mac te nuttigen is deze gesloten vanwege luchtalarm.
“Russia really don’t want us to eat Mac Donald’s” “Yes that’s one of the big reasons we don’t like them”
Inmiddels arriveren we bij een tankstation om daar maar een broodje te halen, met evenveel plezier:)
Beelden van de kerkdienst van vanochtend.
Een mooi moment waar ook ik wat mocht vertellen over waar ik vandaan kom, hoe ik tot geloof ben gekomen en dat ik de verhalen uit Balaklia probeer door te geven in Nederland. Met dank aan vertaler Kirril.
Daarna een indrukwekkende tour waarbij we eerst verwoeste flatgebouwen bezochten en daarna een plek waar hevig gevochten is.
En vanavond hadden we een avond met de jeugd. Ontzettend leuk om bekenden uit onze Engelse les terug te zien.
Vandaag wezen aardappelen uit delen in de dorpen in omliggende omgeving. Ontzettend armoedige huizen, deels verwoest door gevechten tussen UA en de Russen. Mooi om bij elk huis vriendelijk ontvangen te worden en een luisterend oor te kunnen bieden.
Na 37 uur non-stop reizen met bussen en het vliegtuig zijn we gearriveerd in Duitsland. Met andere woorden, onze Oekraïne trip zit er helaas weer op. Het was weer ontzettend indrukwekkend. Ontzettend veel dingen gezien en ervaren die met de wereld gedeeld moeten worden. Vanuit de kerk van Balaklia en vanuit Dobro ontzettend veel dank voor de steun vanuit Nederland. Ik heb gezien dat dat ontzettend veel hoop geeft aan deze mensen.
To be continued:)
In januari 2024 reizen Rob en Arthur naar Oekraïne voor een korte bemoediging trip, samen met het team van de zomerkampen, naar Chornobaivka. Hieronder de reisverslagen van deze trip.
Arthur en ik zijn weer aangekomen in Irpin, we verblijven vandaag in het huis van Fight for freedom, en helpen de mensen daar. Morgen ontmoeten we het Oekraïense team en gaan we naar chornobayivka
Vanochtend heb ik het team van Fight for freedom met het bezoeken van weduwen, we deelden tassen met eten uit en luisteren naar hun verhalen, enorm dankbaar werk! En veel schrijnende verhalen
Deze dag was bestemd om van Irpin naar Chornobaivka te reizen. We vertrokken om 9:00 met een bus en auto.
Rob en ik zaten voor in de bus met Roman. Heel interessant om te spreken over oa de verschillen in de cultuur. Of over de kerk in Oekraïne tijdens de Sovjet Unie. Roman verteld dat zijn opa en oma de kerk moesten verlaten nadat ze een auto hadden gekocht. Privébezit was taboe, ook in de kerk. Over toekomstige plannen voor de zomer. Roman besluit dit met: ‘Zo de Heere wil en wij leven, en ik niet opgeroepen wordt voor het leger…’
Na een reis van zo’n 8 uur komen we aan in Chornobaivka. Er worden foto’s van onze paspoorten genomen door de militairen bij de roadblocks, daarna mogen we de stad in.
Vanmorgen gingen we naar het kerkje in Chornobayivka, ons team uit Irpin begeleidt de dienst. Met een gedicht, zingen,spreken,en muziek.
Veel oude vrouwtjes begonnen spontaan te huilen tijdens het zingen.
Daarna mocht ik mijn getuigenis geven, enorm mooi om zo ook andere mensen te bemoedigen.
Roman sprak over de rust en vrede die we kunnen vinden bij God, en hoe de toekomst met God altijd goed is.
Het is zo mooi om zo samen kerk te zijn, ondanks het gevaar zat het kerkje weer helemaal stampvol.
Wel was het heel schrijnend een verschil te merken tussen de zomer en nu, er heerst meer angst dan toen.
Het is lastig onder woorden te brengen hoeveel het voor hen betekent dat het team uit Irpin komt. Maar weer geldt; je krijgt meer terug dan dat je geeft.
Gistermiddag was het jeugdprogramma.
We splitsen op in 2 teams op 2 locaties.
Wij bleven in Chornobayivka, het was supper mooi om al je kinderen weer te ontmoeten.
We deden het programma dit keer in een schuilkelder, wat het ook weer bijzonder maakte.
Het programma bestond uit bordspelletjes spelen, hotdogs bakken/ opeten, algemeen spel, ik mocht nog wat zeggen, nog meer spelletjes en Roman sloot af met een verhaal.
Het was geweldig mooi om te zien hoe erg ze het waardeerden dat het team uit Irpin er weer was, maar ook schrijnend omdat voor veel kinderen dat het enige positieve lijkt.
Maandag werkdag,
We gingen naar Posad-Pokrovsky, een klein dorpje in de buurt, naar het kleine ‘kerkje’ van zuster Anna waar we in de zomer ook geweest waren.
Het dak was inmiddels helemaal af gemaakt en wij hebben er nu een nieuwe vloer in gelegd, elektrisch opnieuw aangelegd en opgeruimd/schoongemaakt.
Posad-Pokrovsky is totaal verwoest.
Het is 4 maanden lang het front geweest, en uiteindelijk mede beslissend geweest voor zowel Mykolaiv, en Kherson.
In de zomer deelden we hulppakketten uit, voor de 8 vrouwtjes die daar de gemeente waren, maar ook voor iedereen die het nodig had.
Veel mensen bleven naar de kerk komen, ook al waren de hulppakketten inmiddels op.
In een half jaar tijd is de gemeente gegroeid van minder dan 10 naar meer dan 100 mensen!
Juist hier is er een ongelofelijke honger naar God, als er niks meer is en je niemand hebt kan je bij God en de kerk hulp krijgen.
Achteraf hoorden we dat er in de kamer waar wij de vloer hebben gelegd, gedoopt gaat worden.
Zo mooi en bemoedigend om te beseffen.
In de zomer kon je denken, wat zijn we nou eigenlijk aan het doen? Een beetje opruimen, schoonmaken, en iemand bemoedigen. Maar nu zijn er tientallen mensen die kracht en hoop van God krijgen en Jezus als hun verlosser aannemen.
In maart reist Arthur opnieuw naar Oekraïne voor een korte bemoediging trip, samen met het team van de zomerkampen, naar Balaklia. Hieronder de reisverslagen van deze trip.
Geliefde broeders en zusters,
Om maar met de deur in huis te vallen: ik ben momenteel weer in Oekraïne. De vorige keer konden we ontzettend veel sponsorgeld meenemen, dit is toen niet allemaal opgegaan en er was genoeg voor nog een trip. Die staat nu op de planning. De bedoeling is om morgen naar Charkov te rijden om daar Macaroni en olie te kopen,dit willen we gaan uitdelen in de dorpen waar Steven en ik afgelopen november ook zijn geweest. Op het moment van typen zit ik in de bus richting Kyiv, daarvandaan zal ik doorreizen naar Irpin. Ik hoop jullie weer te informeren over de reis in deze groep, ook vraag ik om gebed voor een gezegende trip!
Het voelt inmiddels vertrouwd om in Balaklia te zijn. De grijze flatgebouwen zijn afgewisseld met kleine huisjes. Onderweg hebben we de hele bus volgeladen met macaroni en olie. Een groot deel hebben we bij de kerk gelost, de rest nemen we mee. We verbleven in een van de kleine huisjes, gebouwd met grijze cementblokken en asbest golfplaten.
De ochtend begint met een ontbijt bestaande uit oploskoffie, wat soep en een broodje. We verdelen ons in twee teams voor de ochtend. Het ene team gaat in de dorpen macaroni,olie en brood uitdelen. Ik zit in het team dat hout gaat hakken. Dit is voor de oude mensen uit Balaklia en omstreken die nog op houtvuur koken en niet meer in staat zijn om hout te hakken. Ondanks de ijzige oostenwind, die hier de extreme variant is van de onze, krijg ik het al snel warm van het houthakken. Toch moet ik verplicht een muts op, anders word je ziek door de wind. ‘Als je het niet doet gaan we je moeder bellen.’
Na een intensieve ochtend gaan we in de middag naar een dorpje vlakbij om eten uit te delen. De weg naar het dorpje toe is nauwelijks begaanbaar. Als we aankomen staan alle 16 dorpsbewoners al te wachten. Met behulp van een tolk vertel ik waar ik vandaan kom en wat me hier heeft gebracht. Een van de vrouwen wil me overtuigen om bij hen in het dorp te komen wonen: ik krijg een huis, een geit en een hectare grond, ook wil zij wel voor me koken. Na dit aanbod, wat ik voorlopig toch maar afsla, delen we het eten uit. Ook geven we iedereen een pakket met verschillende zaden die ze kunnen planten.
Na het bezoek aan het dorp gaan we nog 1 kar hout lossen bij een oude vrouw in Balaklia. Daarna is het alweer tijd voor het avondeten, de dagen vliegen voorbij :)
Na ongeveer een uur rijden komen we deze ochtend aan in Izium. Een oude vrouw staat ons al op te wachten, ze neemt ons mee een lokaaltje in. Het zit helemaal vol. Via een klein paadje tussen de houten banken en plastic stoeltjes banen we ons een weg naar voren waar nog enkele plekken zijn. Roman geeft een speech en zingt enkele liederen begeleid met zijn gitaar. Hierna gaan we naar buiten. Al deze mensen uit het lokaal hebben humanitaire hulp nodig. Het is dankbaar werk om deze mensen de macaroni en olie uit te delen. Ik probeer al de mensen een vrolijke glimlach te geven maar die verdwijnt op het moment dat een vrouw een foto van,waarschijnlijk, haar man laat zien, ze stamelt wat en de tranen lopen over haar wangen. Dan is de volgende persoon alweer aan de beurt voor de macaroni en het enige wat ik kan doen is even haar hand vastpakken als bemoediging die hoe dan ook tekortschiet.
Als alle mensen zijn voorzien, stappen we in de auto naar de volgende locatie, net buiten Izium, voor hetzelfde programma. Alleen zitten we nu eerst in een tent in plaats van een lokaaltje.
In de middag bezoeken we plekken die in extreme mate getroffen zijn door oorlogsgeweld. De weg waar we over rijden verbindt Kharkiv met Kramatorsk. Deze had een hoge strategische waarde tijdens het tegenoffensief van de zomer in 2022. En nog steeds getuigen de vele oorlogsvoertuigen die we onderweg tegenkomen. Dat er flink gevochten is zien we aan de vele kapotgeschoten tanks die we tegenkomen.
De eerste stop die we maken is bij een opgeblazen brug bij Bohorodyhne. Daarna bezoeken we het dorpje zelf, waarvan letterlijk elk huis kapot geschoten is. Ondanks dat ze half verwoest is, is de kerk/kapel van het dorp van ongekende schoonheid. Het maakt de verwoesting des te triester.
Hierna rijden we verder naar het Christelijk-Orthodoxe klooster Sviatohirsk Cave Monastery. Dat onderdak heeft geboden tijdens de gevechten aan 520 burgers. Het is flink beschoten.
Omdat onze groep een Nederlander bevat, mogen we zelfs in het klooster en de in kalk uitgehouwen gangen bekijken.
Hierna rijden we terug naar Balaklia.
Vrijdagochtend staan we rond 8 uur op om meteen richting Irpin te gaan reizen. Het ontbijt staat pas na een uurtje rijden gepland omdat in de desbetreffende plek de neef van Roman gestationeerd is als militair. We zullen samen met hem ontbijten. We hebben hem op de heenweg al ontmoet in een koffietentje en daar zullen we nu weer elkaar ontmoeten. Wanneer we de stad inrijden worden we bij het roadblock erop geattendeerd dat er een paar uur hiervoor een raketinslag is geweest. Wanneer we de bus parkeren en de straat inlopen zien we dat de inslag schuin tegenover het koffietentje is geweest. Het is een absurde gewaarwording dat het tentje waar we een week geleden nog zaten nu gesloten is omdat al het glas van de etalage kapotgesprongen is. Op straat lopen we door de glasscherven en kluiten modder op zoek naar een andere plek voor ons ontbijt.
Hierna rijden we zo’n 8 uur bijna non stop door en arriveren weer in Irpin. Savonds gaan we naar de ‘spirit night’ voor jongeren van de IBC. Heel mooi om na zo een week dankbaar werk God de eer te geven.
Het weekend verblijf ik ook in Irpin zodat ik de gelegenheid heb om veel broeders en zusters uit de IBC weer te ontmoeten en even te spreken. Deze mensen zijn een ontzettende inspiratie en is fijn om door ze bemoedigd te worden.
Inmiddels zit ik weer in de bus terug naar Polen en hoop ik niet te veel hinder te hebben van de Poolse boeren aan de grens.