From Blog to Book.

KASZUBSKA.BLOGSPOT.COM



Gazeta Kaszubska dodatek do Danziger Zeitung Wydanie Magazynowe. 9 Listopada 2013. ISSN 2353- 1169.

("Wieczorna.pl" sp. z o.o., ul. 65-154 Reklamy Contents

Dolina Zielona i Zielona cenniki: Góra)

24a,

www.merkuriusz.wieczorna.pl Kontakt z wydawca: www.wydawnictwo.wieczorna.pl

1 2013 5

1.1 październik . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 5

1.1.1 O genezie nazwy Kaszub (2013-10-16 03:43) . . . . . . . . . . . . . . . 5

1.1.2 Nadwiślańskie państwo Spesis za czasów króla Fastidy (ok. 250 r.n.e.)

(2013-10-16 02:36) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 6

1.1.3 Salsa Cholbergiensis (Sola Kołobrzeska) w państwie księcia Zemuzila

(1046 r.) (2013-10-16 02:01) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 8

1.2 marzec . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 12

1.2.1 Rzeczpospolitej Polskiej problem z mniejszościami (2013-03-11 06:51) 12

c©2013 kaszubska.blogspot.com

3



Chapter 1

2013

1.1 październik

1.1.1 O genezie nazwy Kaszub

(2013-10-16 03:43)

Mimo rozlicznych prób nie udało się dotąd dokładnie objaśnić etymologii i znaczenia nazwy Kaszubi (lud) oraz Kaszuby (teryto- rium). Być mo e pochodzi ona od długich, podwijanych szat noszonych przez Kaszubów, stąd Kaszuby = kasać huby tj. „podwijać fałdy”. Zwolennikiem wywodzenia nazwy Kaszubów od słowa szuba (ko uch) był Aleksander Brückner[4]. Wg innych źródeł nazwa ta, pierwotnie odnosząca się do okolic Białogardu, została rozciągnięta na cały re- gion. Przedstawiane są jednak tak e inne próby wyjaśnienia tej nazwy. Stanisław Kujot wywodził ją od pierwot- nych siedzib Kaszubów, kaszuby znaczyłoby tyle co bagna, moczary[5]. Obecnie na- jbardziej uznawaną jest teoria, w myśl której nazwa jest tak archaiczna jak Lucicy, Wieleci oraz Obodryci, a została wykształcona przez Słowian na określenie plemion słowiańskich osiadłych w czasie wędrówek ludów wzdłu południowego brzegu Morza Bałtyckiego od Wisły na wschodzie poza Odrę na zachodzie. Pierwotne siedziby Kaszubów, z których zaczęli się oni przemieszczać w połowie I tysiąclecia w rejon ujścia Wisły, Gerard Labuda lokalizował na obszarze północnego Mazowsza oraz Podlasia[6]. Nazwa Kaszuby w źródłach pisanych pojawia się dopiero w XIII wieku. Na światło dzi- enne wydobył ją zakon dominikanów, który na tych terenach utworzył jednostkę terytori- alną zwaną kontratą kaszubską, rozciągającą

się od Słupska, a zapewne te Tczewa i Gdańska na wschodzie po Greifswald i Pase- walk na zachodzie. Dla dominikanów w XIII-XV w. nazwa Kaszuby wiązała się głównie z Pomorzem Zachodnim. Wynikało to m.in. z faktu, i ksią ęta wschodniopo- morscy nigdy nie tytułowali się ksią ętami Kaszub lub Kaszubów (w XIII wieku nadawali sobie tytuł dux Pomeraniae). Zakon tę nazwę ludową wprowadził do swojej, a następnie pa- pieskiej kancelarii, przez co zyskała ona rangę urzędową i międzynarodową[7]. [1]

opr. Adam Fularz na podst. Wikipedia

1. http://books.google.de/books?id= ZzI8AQAAIAAJ&dq=Kassuben%3A&hl=de&pg= PA58&ci=126%2C104%2C772%2C1245&source= bookclip

c©2013 kaszubska.blogspot.com

5



Gepidowie to antyczni mieszkańcy krainy Specis, niedaleko ujścia Wisły. Gepidowie to grupa plemion, blisko spokrewniona z Go- tami. Ich pierwotne siedziby znajdowały się na Półwyspie Skandynawskim. Około przełomu er w ślad za Gotami przemieścili się ze Skandynawii na południowe wybrze e Bałtyku[1]. Przez dłu szy czas zamieszkiwali, jak podaje Jordanes, w krainie Specis, praw- dopodobnie zlokalizowanej na Wysoczyźnie Elbląskiej.

„ Gotowie wyszedłszy z łona wyspy Skandii ze swoim królem imieniem Berig, na w sumie trzech okrętach przybili do brzegu z tej strony Oceanu, to znaczy od Gothiskandii. Spośród trzech okrętów jeden zawi- jając do przystani później od dwu po- zostałych, co nieraz się zdarza, miał nadać nazwę ludowi. W ich języku bowiem "leniwy" brzmi gepanta. Ze zniekształconego przezwiska powoli

BlogBook 1.1. październik 1.1.2 Nadwiślańskie państwo Spesis za czasów króla Fastidy (ok. 250 r.n.e.)

(2013-10-16 02:36)

narodziło się przezwisko "Gepid- owie". Bez wątpienia równie Gepi- dowie pochodzą z pokolenia Gotów, lecz poniewa , jak powiedziałem, gepanta określa coś leniwego i opieszałego, z przypadkowo rzuconego przezwiska wzięło początek miano "Gepidowie". Nie sądzę, by wprowadziłowbłąd, gdy Gepidowie w rzeczywistości są opieszali z charakteru i ocię ali w ruchach ciała.

” — Jordanes, Gethica, 94-95 Późniejsze teksty źródłowe wskazują na mieszkańców delty Wisły:

„...zaś nad brzegiem Oceanu tam, gdzie trzema ujściami wchłania on wody rzeki Wistula, siedzą Widiwariowie, złączeni w jedno z rozmaitych narodów”. „Ci tedy Gepidowie tknięci zawiścią, skoro zamieszkiwali wyspę otoczoną ramionami rzeki Wiskli, którą w ojczystej swej mowie nazywali Gepedoios [...] Teraz (tzn. w połowie VI wieku- przyp. red.) podobno wyspę tę posiada plemię Widiwariów, poniewa oni (Gepidowie) udali się na lepsze ziemie. O tych Widiwari- ach wiadomo, e zebrali się z rozmaitych narodów, jak gdyby do jednego schroniska i utworzyli os- obne plemię." (wg Kozaryn).

Geografia sieci osadniczej Epicentrum tej cywilizacji stanowiła „Geped oios”, wyspa jakich wówczas było wiele u ujścia Wisły. Istnieje wiele spekulacji na temat jej lokalizacji. Stolicy do dziś nie odkryto, zlokalizowano jedynie cmentarz gocki w Wiel- barku.

6

c©2013 kaszubska.blogspot.com



1.1. październik BlogBook

„Gepidowie więc [...] dopóki przebywali w kraju Spesis, (obrali na swą siedzibę) wyspę otoczoną mieliznami rzeki Viskli. Wyspie tej nadali w rodzin- nym języku miano Gepedoios (Gepidzkie błota). Dzisiaj ma ją rzekomo w posiadaniu szczep widiwarski, po odejściu Gepidów do lepszych ziem. Widiwarowie zaś pochodzą z ró norakich ludów, które gromadząc się jak gdyby w jedno schronisko ut- worzyły (nowy) szczep.” (Jordanes)

Po migracji części Gotów nad Morze Czarne, rozszerzyli swoje posiadłości na Pomorzu. W III wieku n.e. przybyli do Dacji. Od IV wieku do połowy V wieku znajdowali się pod zwierzchnictwem Hunów. Po śmierci Attyli przenieśli się do Panonii, gdzie w bitwie nad rzeką Nedao pokonali Hunów i wywalczyli sobie miejsce do zamieszkania na wschód od rzeki Cisy. W Panonii toczyli nieustanne walki z Longobardami, zamieszkującymi na zachód od południkowego odcinka Dunaju. W 567[2] Longobardowie sprzymierzyli się z koc- zowniczymi Awarami przeciwko Gepidom i pokonali ich, rozbijając ich państwo. Gepi- dowie weszli od tej pory w skład kaganatu awarskiego, powstałego na dawnym teryto- rium gepidzkim, a w rok później i longob- ardzkim. Domniemane lokalizacje to Grudziądz czy okolice Elbląga.

zródła zdjęć http://artheburg.freehost.pl Władcy Gepidów Władcy Gepidów

• Fastida (początek III wieku)

• Ardaryk (po 451/55)

• Thrasarich

• Garbaty Patryk (Gieputo)

• Thrasstila

• Thoriswinth (ok. 540)

• Kunimund (?-567)

Fastida Fastyda (Fastida, ok. 250 r) to król Gepidów w połowie III wieku. Fastida był królem Gepidów w drugiej połowie III wieku wieku, i jest pierwszym królem Gepidów znanym lit- eraturze. W czasie kryzysu Cesarstwa Rzym- skiego (235 - 284/285), około 250 r.n.e., król gepidzki Fastida wraz z wojskiem przekroczył Wisłę i wyruszył ku południu. Zaatakował i pokonał plemiona Burgundów. Następnie spotkał Gotów nad Morzem Czarnym. Jego wojna z Wizygotami w której został pokonany, zostałaopisana w De Origine Actibusque

c©2013 kaszubska.blogspot.com

7



BlogBook 1.1. październik

Getarum z Jordanesa. Fastida doznał up- okarzającej pora ki. Król ten znany z pism historyka oryginalnych gockiego Jordanesa. Fastida pojawił się w drugiej połowie III wieku wieku na obszarze poło onym wokół Dunaju w obecnej Rumunii. Dą ąc do rozszerzenia terytorium, które uwa ał za wrogie, zbyt górzyste i zale- sione, starał się podbić niektóre obszary Dacji, co postawiło go w konflikcie z królem Ostrogotów. Najpierw Fastida poprosił o ugodę. Odmowa Gotów doprowadziła do wo- jny. Fastida, w połączeniu z Hazdyngami, odłamem Wandalów, został pokonany przez Gotów i ich sojuszników.

...Ergo, ut dicebamus, Gepidarum rex Fastida quietam gentem excitans pa- trios fines per arma dilatavit. Nam Bur- gundzones pene usque ad internicionem delevit aliasque nonnullas gentes perdo- muit. Gothos quoque male provocans consanguinitatis foedus prius inportuna concertatione violavit superba admodum elatione iactatus, crescenti populo dum terras coepit addere, incolas patrios red- didit rariores. 98 Is ergo missis legatis ad Ostrogotham, cuius adhuc imperio tam Ostrogothae quam Vesegothae, id est utrique eiusdem gentes populi, subi- acebant, inclusum se montium quaer- itans asperitate silvarumque densitate constrictum, unum poscens e duobus, ut aut bellum sibi aut locorum suorum spa- tia praepararet. 99 Tunc Ostrogotha rex Gothorum ut erat solidi animi, respon- dit legatis bellum se quidem talem hor- rere durumque fore et omnino scelestum armis confligere cum propinquis, loca vero non cedere. Quid multa? Gepidas in bella inruunt, contra quos, ne minor iudi- caretur, movit et Ostrogotha procinctum, conveniuntque ad oppidum Galtis, iuxta quod currit fluvius Auha, ibique magna partium virtute certatum est, quippe quos in se et armorum et pugnandi simili- tudo commoverat; sed causa melior vivac- itasque ingenii iubit Gothos. 100 Incli- nata denique parte Gepidarum proelium

nox diremit. Tunc relicta suorum strage Fastida rex Gepidarum properavit ad pa- triam, tam pudendis obprobriis humilia- tus, quam fuerat elationis erectus. Re- deunt victores Gothi Gepidarum disces- sione contenti, suaque in patria feliciter in pace versantur, usque dum eorum praevius existeret Ostrogotha.... (Jor- danes De Origine Actibusque Getarum).

Jego walka z Wizygotami spowodowała klęskę jego armii i została utrwalona w kro- nice Getica przez Jordanesa. Był pierwszym królem Gepidów którego imię przetrwało. opr. A. Fularz na podst. Wikipedii Przypisy ↑ Henryk Samsonowicz, Historia Polski do roku 1795, Warszawa 1990, s. 12 ↑ Praca zbiorowa pod redakcją naukową Ma- cieja Salamona, 2005, Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 57, ISBN 83-85719- 85-7. Bibliografia Andrzej Kokowski, Staro ytna Polska, Wydawnictwo Trio, Warszawa 2005, ISBN 83- 7436-012-7

1.1.3 Salsa Chol- bergiensis (Sola Kołobrzeska) w państwie księcia Zemuzila (1046 r.)

(2013-10-16 02:01)

Jedno z najstarszych miast na Pomorzu Zachodnim istniało ju w VIII wieku, gdzie funkcjonował gród obronny słynny na całe Pomorze (pierwotna lokaliza- cja na terenie dzisiejszej wsi Budzistowo). W 1000 roku ksią ę Bolesław I Chrobry zało ył tu biskupstwo, właściwe terytorialnie dla całego Pomorza, którego biskupem został Reinbern, jednak e upadło ono w latach 1007–1013[5]. Później, w roku 1046 terenem tym władał nie- jaki Siemysł, ksią e Pomorzan. Roczniki alta- jskie zapisały jego imię (łac.) Zemuzil. Od- czytuje się je jako Siemysł albo Siemomysł; sądzi się, e pierwsza wersja mogła powstać w wyniku haplologii (zaniku zgłoski om)[17]. Istniały hipotezy, e (łac.) Zemuzil nale y 8

c©2013 kaszubska.blogspot.com



1.1. październik BlogBook

odczytywać jako Wszemysł (pogląd Aleksan- dra Brücknera) bądź Siemosił (pogląd Jerzego Dowiata); obecnie są one odrzucane w liter- aturze historycznej[18].

Zemuzil w dokumencie Henryka III W 1040 cesarz Henryk III wystawiłdla katedry w Naumburg (Saale) dokument, w którym po- jawia się informacja o nadaniu jej beneficjum w ziemi Weita, które posiadał niejaki (łac.) Sememizl. Badacze identyfikują tego ostat- niego z księciem pomorskim wspomnianym w dokumencie z 1046[18]. Przed 1040 Zemuzil mieszkał w Niemczech, skąd udał się na Po- morze. Data przybycia księcia na Pomorze nie jest znana. Przypuszcza się, e doszło do niego w czasie zbli onym do terminu najazdu księcia czeskiego Brzetysława I na Śląsk i Wielkopolskę[19]. Pojawił się równie domysł, jakoby był identyczny z księciem pokonanym przez księcia węgierskiego Belę I około 1043[19].

Zemuzil w relacji Roczników altajskich 24 czerwca 1046 Zemusil wziął udział w zjeździe w Merseburgu z królem niemieckim Hen- rykiem III, księciem czeskim Brzetysławem I i Kazimierzem I Odnowicielem. Był władcą potę nym i chrześcijańskim, gdy był trak- towany równorzędnie z innymi władcami słowiańskimi[20]. 29 czerwca tego roku w Miśni doszło do złagodzenia sporów pomiędzy ksią ętami przez niemieckiego władcę[21]. Zemuzil nie poddał się wyrokowi z Miśni, gdy ju w 1047 ksią ę wsparł najazd mo nego Miecława na Mazowsze[19]. :

Mieszkańcy tego regionu usamodzielnili się poli- tycznie zapewne w okresie kryzysu monarchii pias- towskiej, w latach 30. XI w. (HISTO- RIA 1972: 316 i n.). Niewiele później, w 1046 r., według relacji Roczników

Altajskich, na dwór cesarski do Merseburga przybył ksią ę „Pomo− rzan”, Siemysł, traktowany na równi z polskim Kazimierzem i czeskim Brzetysławem (...) Gall Anonim (GALL II, 28, 39) określił go w początku XII w. mi- anem urbs, które pełne było bo− gactw i dobrze umocnione (urbem opulen- tam divitiis munitamque presi− diis). Obok otoczonej wałami civitas znajdowało się suburbium, które miało obfitować w „morskie bo- gactwa” (marinas divicias; por te L. LE− CIEJEWICZ 2002c). Her- bord, relacjonując działalność Ottona z Bambergu w 1125 r., pisze o kłopotach, jakie miał w Kołobrzegu misjonarz, „po− niewa obywatele jego prawie wszyscy zwyczajem ku- pieckim po eglo− wali dla handlu na oddalone wyspy” (cives illius pene omnes institorum more ad exteras insulas negociandi causa navigaverant), a ci, którzy pozo− stali w domu, oświadczyli, e pod nieobecność swoich współobywate− li nie mogą przyjąć nowej wiary (HERBORD II, 39)

wg [1]Podsumowanie L.Leciejewicz M.Rebkowski - Hello! Studio

Salsa CholbergensisZachowało się grodzisko wy ynne, dwuczłonowe. Poło one na wyniesieniu od zachodu przylegające do prawego brzegu rzeki Parsęty, od wschodu jest otoczone podmokłymi łąkami. Grodzisko jest poło one na przedpolu Kołobrzegu – od południa miasta. Powstanie osady, potem grodziska przypada na okres od VIII do XIII wieku, jest przypisywane Słowianom. Człon I (gród właściwy) kształtu owalnego, zajmuje północną część wyniosłości. Wnętrze łagodnie wypukłe, od południa ograniczone

c©2013 kaszubska.blogspot.com

9



BlogBook 1.1. październik

sto kowatym wzniesieniem, przylegającym bezpośrednio do krawędzi wyniesienia stromo opadającego w kierunku brzegu rzeki. Ślady wału widoczne są jedynie w północnej części obiektu. W tym rejonie, u podnó a wyniesienia, dostrzegalne są równie pozostałości fosy, przerwanej przez drogę prowadzącą na grodzisko od strony północnej. Człon II (podgrodzie południowe) zaj- muje południową, przewę oną część wyniosłości, ograniczoną od południa wałem poprzecznym w postaci szerokiej fałdy terenowej biegnącej na osi wschód – zachód. Od strony zachodniej wał dochodzi do krawędzi wyniesienia, od strony wschod- niej — do pasma podmokłych łąk. Wymiary: Powierzchnia grodziska — około 4 ha. Człon I: wymiary — 150 × 250 m, powierzchnia — 2,6 ha. Człon II: wymiary — 110 × 30 m, powierzchnia — około 1,3 ha. Znaleziono bardzo wiele przedmiotów ró nego u ytkowania, drewniane elementy będące usztywnieniem wału, znaleziono tak e monety pomagające określić wiek znalezisk. Jest to okres słowiański, VIII/IX-XIII wiek- pochodzenie osady otwartej poprzedzającej wzniesienie grodu: VIII/IX w. i 1 połowa IX wieku a sam gród: druga połowa IX – XIII wiek. Dzieje osadnicze Dzieje osadnictwa na terenie współczesnego Kołobrzegu sięgają okresu lechickiego. Praw- dopodobnie ju w VII wieku na Wyspie Solnej u wybrze y Bałtyku istniała osada, w której potrafiono pozyskiwać sól z morza. Szybko stało się to źródłem bogactwa okolicznych mieszkańców. Salsa Cholbergiensis W IX wieku ok. 4 km od wybrze awdół rzeki Parsęty wzniesiono gród. Jego ślady do dziś mo na odnaleźć na przedmieściach miasta, na terenie dzisiejszego Budzistowa. Wokół grodu rozwijało się osadnictwo. Eksportowano stąd sól m.in. do Wielkopolski i na Śląsk. Sól była w owych czasach jednym z najbardziej ce- nionych i po ądanych bogactw; sprowadzano ją nieraz tysiącami kilometrów. Zwłaszcza latem, do przechowywania ryb, głównie śledzi. U ywali jej w Kołobrzegu w du ych

ilościach głównie rybacy. Sprzedawano ją równie przybywającym z ró nych stron kupcom. Kołobrzeg był więc du ym portem oraz ośrodkiem handlu solą i rybami. Co prawda ustępował wielkością i znaczeniem handlowym Wolinowi, ale miał nad nim tą niewątpliwą przewagę, e le ąc dalej na wschód nie był nara ony na ciągłe napady Duńczyków. [8] Miejscowi rzemieślnicy wyspecjalizowali się w obróbce elaza, poro a i bursztynu, którym handlowali z wikingami. Wieści o bogactwie grodu dotarły na Ostrów Lednicki. Wkrótcegród został zdobyty i obsadzony załogą. Stał się silnym ośrodkiem władzy Piastów na Pomorzu Zachodnim. Towarzyszyła temu (datowana na l. 80. X wieku) przebudowa grodu oraz zmiany w produkcji rzemieślniczej miasta[9]. Du ą rolę odegrało korzystne poło enie Kołobrzegu. Przede wszystkim był to naturalny port morski przy ujściu rzeki Parsęty, poło ony w środkowej części ziem pomorskich, na szlaku łączącym Wolin z Gdańskiem. Bałtycka wyspa Bornholm, poło ona naprzeciw Kołobrzegu, ułatwiała etapową eglugę i handel ze Skandynawią, a zwłaszcza z Birką - du ym ośrodkiem handlowym w Szwecji. Z drugiej, południowej strony w odległości 200 km le ał główny ośrodek młodego państwa - Poznań. Z Poznania do Kołobrzegu mo na było w owych czasach dostać się zarówno drogą lądową, jak i rzekami - Wartą, Notecią i Parsętą [8] Wczesnośredniowieczny Kołobrzeg składał się z grodu właściwego, warownego podgrodzia, kilku osad otwartych oraz poło onego przy ujściu Parsęty zespołu osad warzelniczych z gródkiem stra niczym[10]. Biskupstwo Na zjeździe gnieźnieńskim w 1000 r. Bolesław I Chrobry wraz z cesarzem Ottonem III powołali arcybiskupstwo gnieźnieńskie, któremu podporządkowali biskupstwa w Krakowie iWrocławiu. Wtedy tak e pow- stało biskupstwo w Kołobrzegu, a dzięki niemieckiemu kronikarzowi Thietmarowi z Merseburga znamy imię pierwszego biskupa: "...arcybiskupowi Radzimowi, bratu męczennika, podlegać miał Reinbern, biskup kościoła Soli Kołobrzeskiej (łac. Salsae Chol- bergiensis aecclesiae episcopus), krakowski

10

c©2013 kaszubska.blogspot.com



1.1. październik BlogBook

Poppo i wrocławski Jan. Poza jego jurysdykcją pozostał tylko poznański Unger[11]. "Dlaczego na siedzibę biskupa Reinberna wybrano właśnie Kołobrzeg? Był to gród, poło ony przy ujściu Parsęty do Bałtyku, znany równie później, w XII-XIII wieku, ze swych warzelni soli. Sądzę, e Thietmar dwukrotnie jeszcze u ywając określenia Salsa Cholbergiensis, przekazał nam pierwotną nazwę tej miejscowości, która brzmiałaby "Solec" lub "Sól koło brzegu". Później nazwa ta, podobnie jak w przypadku "Magnum Sal" koło Krakowa, dzisiejszej Wieliczki, uległa skróceniu..."[12]. Kołobrzeg stał się stolicą biskupstwa, tym samym został wyró niony i usytuowany na równi z takimi grodami jak Kraków, Wrocław czy Poznań. "Chlo berg"nie cieszył się długo tak wysoką pozycją. Być mo e sprawiła to nazbyt gor- liwa działalność biskupa, który "niszczył i palił świątynie z posągami bo ków i oczyścił morze zamieszkane przez złe duchy, wrzuciwszy w nie cztery kamienie pomazane świętymi ole- jami i skropiwszy je wodą święconą". Nawrót pogaństwa zmusił biskupa do ucieczki i opuszczenia diecezji, a Kołobrzeg stracił status stolicy biskupiej na rzecz poło onego dalej na zachód Wolina a późnej Kamienia. Słowiański Cholberg odzyskał niezale ność, którą cieszył się a do czasów Bolesława III Krzywoustego. W 1103 r. umocnienia grodu okazały się zbyt potę ne nie zdołano go opanować mimo zaskoczenia obrońców. Co nie udało się w 1103 r., zakończyło się sukce- sem w 1107 lub 1108 r. Mieszkańcy w obawie o ycie poddali się, a całe Pomorze Środkowe ponownie znalazło się w granicach państwa piastowskiego. Z dumą pisał wówczas o Kołobrzegu Gall Anonim, który uznał je za "miasto sławne". Opr. A. Fularz na podst. Wikipedii

1. Gall Anonim; Kronika polska; OSSO-

LINEUM, 2003

2. Franciszek Lachowicz, Jerzy Ol- czak, Kazimierz Siuchniński, Osadnictwo wczesnośredniowieczne na pobrze u i po- jezierzu wschodniopomorskim. Poznań 1977

3. Lienau Otto, Die Bootsfunde von Danzig-

Ohra aus der Wikingerzeit, Danzig 1934

4. Jerzy Olczak i Kazimierz Siuchniński; Źródła archeologiczne do studiów nad wczesnośredniowiecznym osad- nictwem grodowym na terenie województwa koszalińskiego, Poznań 1968, tom IV

5. [2]↑ „Pomorze Zachodnie w tysiącleciu” : praca zbiorowa /, pod red. Pawła Bart- nika i Kazimierza Kozłowskiego ; Pol- skie Towarzystwo Historyczne. Odd- ział w Szczecinie, Kuratorium Oświaty w Szczecinie, Urząd Miejski w Szczecinie

6. [3]↑ Andrzej Buko: Archeologia Polski wczesnośredniowiecznej. Okrycia - hipotezy - interpretacje. Warszawa: Wydawnictwo "Trio", 2006, s. 92, 197. [4]ISBN 978-83- 7436-096-8.

7. Gall Anonim, Kronika Polska, "Osso-

lineum", 2003

8. Józef Wójcicki, "Dzieje Polski nad Bałtykiem", Ksią ka i Wiedza, Warszawa 1980

9. Andrzej Buko: Archeologia Polski wczesnośredniowiecznej. Okrycia - hipotezy - interpretacje. Warszawa: Wydawnictwo "Trio", 2006, s. 197. [5]ISBN 978-83-7436- 096-8.

10. Witold Hensel: Słowiańszczyzna wczesnośredniowieczna. Zarys kultury mate- rialnej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 445. [6]ISBN 83-01-05682-7.

11. Thietmar, Kronika biskupa merseburskiego

Thietmara

12. Lech Leciejewicz, Z badań nad początkami osad miejskich nad Bałtykiem we wczesnym średniowieczu, (w:) Archeologia Polski, t. VIII, z.2, Wrocław 1963

13. Pogląd H. Łowmiańskiego; zob. G. Labuda, Siemomysł, ks. pomorski, s. 169. Za H. Łowmiańskim identyfikację tą przyjął E. Rymar, Rodowód ksią ąt pomorskich, s. 77.

c©2013 kaszubska.blogspot.com

11



BlogBook 1.2. marzec

14. E. Rymar, Rodowód ksią ąt pomorskich, s.

72,79.

15. J. Sochacki, Relacja roczników altajskich o księciu pomorskim Zemuzile, ss. 83–84.

16. E. Rymar, Rodowód ksią ąt pomorskich, s.

77.

17. H. Łowmiański, Początki Polski, T. 5, s. 416; E. Rymar, Rodowód ksią ąt pomorskich, ss. 67-72.

18. Pogląd H. Łowmiańskiego; zob. G. Labuda, Siemomysł, ks. pomorski, s. 169. Za H. Łowmiańskim identyfikację tą przyjął E. Rymar, Rodowód ksią ąt pomorskich, s. 77.

19. E. Rymar, Rodowód ksią ąt pomorskich, s.

72,79.

20. J. Sochacki, Relacja roczników altajskich o księciu pomorskim Zemuzile, ss. 83–84.

21. E. Rymar, Rodowód ksią ąt pomorskich, s.

77.

22. Salsa Cholbergiensis. Kolobrzeg w sred- niowieczu. Leciejewicz, Lech [Publ.]. - Kolobrzeg (2000)

Osadnictwo plemienne w dorzeczu Parsety we wczes- nym sredniowieczu Losinski, Wladyslaw.

• p. 13-22

Obecnosc skandynawska na Pomorzu i slowianska w Skandynawii we wczes- nym sredniowieczu Duczko, Wladyslaw.

• p. 23-44

Boleslaw Chrobry - osobowosc i poli- tyka w opinii wspólczesnych i potom- nych Strzelczyk, Jerzy. • p. 45-66

Kaiser Otto III. und die Gründung der pol- nischen Kirche im Jahr 1000. Lübke, Chris- tian. • p. 67-72

Kolobrzeg - wczesne miasto na po- morskim wybrzezu Baltyku Leciejewicz, Lech. • p. 73-83

Reinbern - Salsae Cholbergiensis ecclesiae episcopus. Rosik, Stanislaw. • p. 85-93

Die Rolle der Salzgewinnung in der Wirtschaftsen- twicklung der Ostseeslawen. Schich, Win- fried. • p. 95-107

1. https://www.google.pl/url?sa=t&rct= j&q=&esrc=s&source=web&cd=22&cad= rja&ved=0CDIQFjABOBQ&url=http%3A%2F% 2Fhellostudio.eu%2Fpolonorum% 2Fwp-content%2Fuploads%2F2012%2F08% 2FKolobrzeg_Podsumowanie_L.Leciejewicz_M. Rebkowski.pdf&ei= NJtNUrqBJcWHtQaOwoGoCQ&usg= AFQjCNH-PDLKexQ-I-Qseh1TZQTt9AwD_w 2. http://pl.wikipedia.org/wiki/Ko%C5% 82obrzeg#cite_ref-13 3. http://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_ Ko%C5%82obrzegu#cite_ref-1 4. http://pl.wikipedia.org/wiki/Specjalna: Ksi%C4%85%C5%BCki/9788374360968 5. http://pl.wikipedia.org/wiki/Specjalna: Ksi%C4%85%C5%BCki/9788374360968 6. http://pl.wikipedia.org/wiki/Specjalna: Ksi%C4%85%C5%BCki/8301056827

1.2 marzec

1.2.1 Rzeczpospolitej Polskiej prob- lem z mniejszościami (2013-03-11 06:51)

Polska wydaje się mieć jakiś problem z mniejszościami- a te- jakby zanikają. Część polityków głosi tezę e nadanie mniejszościom jakichkolwiek praw jest wspieraniem ruchów autonomicznych, i jest działaniem “wbrew in- teresowi państwa”, jakby mo na było streścić ich tok rozumowania. Polska jest w skali Eu- ropy wyjątkiem- adna grupa mniejszościowa czy etniczna nie doczekała się jakiejkolwiek formy autonomii. Rzeczpospolita Polska jest jedynym tak du ym całkowicie skra- jnie centralistycznym krajem współczesnej Europy. Ka da z tych narodowości czy grup etnicznych ma zwykle własną his- torię. Łemkowie swego czasu powołali swoją własną republikę w bieszczadzkich górach 12

c©2013 kaszubska.blogspot.com