PIERWSZA NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

18 luty 2018 

Image result for UPOMINANIE EWANGELICZNE

Życie jest przejściem do wolności, Jezus Chrystus uczył swoim słowem, a jeszcze bardziej przykładem, że jest ono próbą. Jest to próba myśli, „serca” i woli, próba prawdy i miłości. W tym znaczeniu jest to równocześnie próba przymierza z Bogiem. Tę próbę trzeba podjąć z całą odpowiedzialnością. Jest to odpowiedzialność osobista: za moje życie, za jego przyszły kształt, za jego wartość - i równocześnie społeczna: za sprawiedliwość i pokój, za ład moralny własnego rodzimego środowiska, całego wreszcie społeczeństwa, za autentyczne dobro wspólne. (8 czerwca 1979)

PIERWSZE CZYTANIE             Rdz 9,8-15

Księga Rodzaju wspomina o przymierzu z Noem po potopie. Można również mówić o przymierzu pierwotnym przed grzechem. Można więc stwierdzić, że od początku inicjatywy Boga Przymierza konstytuują się dzieje człowieka w perspektywie zbawienia. Perspektywa zbawienia – to wspólnota życia z Bogiem bez końca, czego symbolem było rajskie „drzewo życia”. Wszystkie przymierza zawierane po grzechu pierworodnym potwierdzają ze strony Boga tę samą perspektywę, tę samą wolę zbawienia. Bóg Przymierza – to Bóg „udzielający siebie” w tajemniczy sposób człowiekowi: Bóg Objawienia i równocześnie Bóg łaski, a więc nie tylko Bóg dający człowiekowi poznać siebie, ale równocześnie Bóg czyniący go uczestnikiem Bożej natury. (25 września 1985)

DRUGIE CZYTANIE              1 P 3,18-22

Przymierze Boga z ludem wybranym stanowiło tylko obraz, zapowiedź tego wybrania odwiecznego, jakim Bóg ogarnia całą ludzkość w swym Jednorodzonym Synu. Serce Syna – Serce Jezusa, przebite włócznią na Golgocie – jest objawieniem tego uniwersalnego wybrania, a zarazem Przymierza Nowego i Wiecznego. W Sercu Chrystusa objawia się Bóg jako Miłość, objawia się jako wierny w miłości, pomimo grzechu człowieka, pomimo wszystkich grzechów i niewierności, jakie wypełniają dzieje ludzkości na ziemi. Ludzkie Serce Boga-Człowieka świadczy najpełniej i nieodwołalnie o tej miłości Boga, która jest wierna. (7 kwietnia 1979)

EWANGELIA            Mk 1,12-15

Pustynia to miejsce posuchy i śmierci, synonim samotności i miejsce zależności od Boga, skupienia, ograniczenia się do rzeczy najistotniejszych. Istotą wszystkich pokus była perspektywa mesjanizmu politycznego, prowadzącego do ziemskiej chwały; była to idea bardzo powszechna i głęboko zakorzeniona w duszy ludu. Diabeł usiłuje skłonić  Jezusa do przyjęcia tej fałszywej perspektywy, gdyż jest przeciwnikiem planu Boga, Jego prawa, Jego ekonomii zbawienia, a więc przeciwnikiem samego Chrystusa. Mocą „namaszczenia” Duchem Świętym, Jezus sięga samych korzeni grzechu i odnosi zwycięstwo nad tym, który jest „ojcem kłamstwa” (J 8,44). Pozwólmy Duchowi wyprowadzić się ,na pustynię”, aby wraz z Jezusem doświadczyć kruchości istoty stworzonej i bliskości Boga, który zbawia. (9 września 1997)

DUCH ŚWIĘTY I JEZUS

 

Całe życie Jezusa przebiega pod działaniem Ducha Świętego; to On na początku okrywa swoim cieniem Maryję Pannę w niewysłowionej tajemnicy wcielenia; to On daje nad Jordanem świadectwo o umiłowanym Synu Ojca i to On wyprowadza Go na pustynię. W synagodze nazaretańskiej Jezus sam zaświadcza: „Duch Pański spoczywa na Mnie” (Łk 4,18). Tego samego Ducha obiecuje dać uczniom jako wieczystą rękojmię swojej obecności wśród nich. (24 września 1997)