Gods Mozaïek Pasen 2017

We lezen het paasevangelie uit Lucas 24:1-12 (door een tiener/kind).

De afgelopen dagen hebben we drie vieringen gehad rondom het thema glas. Donderdag zagen we Jezus als de zondeloze, het heldere glas zonder smetje, zonder zonde. Vrijdag zagen we Jezus die gebroken werd vanwege onze gebrokenheid, we hebben die avond een glasplaat kapot geslagen als beeld van onszelf en van Jezus die gebroken werd voor onze zonden. Zaterdag hebben we gerouwd over de gebrokenheid, hebben het uitgeroepen naar de Heer in onze nood, ellende en pijn. Nu is het Pasen. De schok van Pasen, het onverwachte is zo groot. Van de rouw, de teleurstelling, het verdriet, ineens dat leven. Jezus leeft…. De discipelen hadden hier totaal geen rekening mee gehouden. Het was totaal buiten hun verwachtingskader. Dat is Pasen: Het brengt een kijk op de werkelijkheid die zo totaal vreemd is, zo totaal anders dan je verwacht. Leven uit de dode. Dat gaat boven elke pet…. Zij vonden het onzin wat de vrouwen vertelden…. Gods logica gaat elk mens boven de pet. Wat God doet en hoe Hij handelt is vaak zo anders dan wij zouden doen. Maar elke weg die God kiest, levert leven op. Dat is telkens het refrein van Gods Woord: de weg is soms vreemd, voor de mens haast onbegaanbaar, maar het levert uiteindelijk het leven op! Daar wil ik vanmorgen bij stilstaan: leven uit onverwachte hoek. Het beeld dat we hierbij gaan gebruiken is een mozaïek. Een kunstwerk van gebroken steentjes, op zichzelf waardeloos, maar samen een prachtig kunstwerk (plaatje laten zien). Dit kunstwerk is gemaakt door Margot Brinks.

De tekst waar ik met jullie over wil nadenken komt uit Jes. 57:15.

Pasen is onvoorstelbaar, staat zo haaks op onze realiteit, gaat zo boven onze pet. De tekst die we net lazen heeft ditzelfde in zich: God spreekt en stelt zich eerst voor: Ik ben de Hoge, de Verhevene, de Heilige. Ik woon in de hoge en in het heilige. Woorden die afstand betekenen, een kloof tussen Hem en zijn schepping, schepselen. Hij torent boven alles en iedereen uit en is onaantastbaar in zijn heiligheid. Heilig is apart gezet, zo anders dan de rest, daar kom je niet aan, daar blijf je bij uit de buurt, want dat is zo heilig, zo duur, zo kostbaar…. En dan ineens, je vraagt je bijna af of je het wel goed leest: én Ik woon bij de verbrijzelde en nederige van geest. Zo hoog, zo groot, zo verheven en tegelijk woont Hij bij de gebrokene, degene die niets meer is, zonder kracht, zonder aanzien, zonder leven in zichzelf, waardeloos, weggeworpen. Daar woont de Heer. Dat zijn twee uitersten die we nauwelijks bij elkaar kunnen houden als mensen: hoog verheven en toch zo heel dichtbij. Dat is Pasen ten voeten uit! Jezus was Hoogverheven bij Zijn Vader, maar Hij werd mens en stierf de dood van de gebrokenen.

Wie zijn die gebrokenen? In de context blijkt dat hij het heeft over mensen die beseffen zondaar te zijn. Zondaar, zonde, woorden waar mensen soms van kunnen gruwen…. Ervaringen met kerken die de zonde zo groot maakten, maar die nauwelijks een oplossing aanboden…. Zonde is zo divers. Je kunt er op zoveel verschillende manieren over spreken, maar in de kern is het leven zonder God. Een zondaar is iemand die vastloopt in het leven en daarbij God niet om hulp roept. Iemand die zich zorgen maakt om zichzelf en zijn kinderen vanwege de verslechterende wereld om ons heen en God er niet bij betrekt. Een zondaar is iemand die te maken heeft met onrecht in het leven, maar daarbij zelf probeert de zaken op te lossen. Een zondaar is iemand die wel luistert naar Gods geboden, maar zelf wil bepalen wat hij doet. Leven zonder God is zonde, goddeloos…. Je bent bedoeld om te leven in afhankelijkheid van de Heer. Op jezelf probeer je van alles om echt leven te vinden en je zoekt het op allerlei plaatsen, maar je erkent (als je eerlijk bent) dat je het vaak niet echt vindt. Seks, relaties, macht, werk, drugs, vakantie, meer, groter, luxer, enz. Het leven zit er niet in en je bent het zo weer kwijt. Het blijft niet hangen. Zonder God hebben dingen heen eeuwigheidswaarde, geen leven in zichzelf. Ik kan je dit wel zeggen, maar dit dringt denk ik pas door als je dit herkent, beleeft. Als alles goed gaat zonder God, kan ik praten als Brugman, maar je zult je zondigheid niet erkennen, voelen. Maar misschien herken je het wel en zie je hoe je stukje bij beetje vastloopt.

Iemand die dit erkent, zegt: Ik ben gebroken, ik kan het niet meer alleen. Ik heb het geprobeerd zonder de Heer, maar dat werkt niet. Daarvoor moet je misschien diep zakken, tegen muren oplopen, gebroken worden. Gebroken door de gevolgen van je eigen daden of door de daden van anderen. Vastgelopen, leeg gewerkt, gebroken door je eigen falen of door het falen van anderen. Op het moment dat je dit erkent, eerlijk onder ogen ziet en daarbij zegt: Heer, ik kan en wil dit niet langer zonder U; op dat moment gebeurt er iets wonderlijks! God komt bij je wonen. En dan gebeurt er iets!!

Let op wat er staat in het tweede deel: Hij komt wonen bij die verbroken zijn om hen levend te maken. Waar je zelf het niet meer ziet en de weg doodgelopen lijkt, komt de Heer en woont bij je en maakt je levend. Hij herstelt en doet leven. Dit is het gevolg van Pasen. Jezus kwam om te sterven voor onze gebrokenheid en werd levend om ons heel te maken en te doen leven. Echt leven!

Leven in al zijn volheid, maar wel soms op de scherven van de weg die achter je ligt. Soms moeten dingen worden opgeruimd, soms zijn bepaalde keuzes onomkeerbaar, gevolgen blijven, maar met de Heer erbij is er leven mogelijk dwars door die gebrokenheid heen. Hij maakt als het ware van de scherven van je leven een mozaïek. Met donkere en lichte plekken, soms diep contrast, maar Hij maakt iets nieuws met datgene wat eerst gebroken was. Dat is het gevolg van Pasen. God komt bij ons wonen in onze gebrokenheid en maakt iets nieuws: een mozaïek van al die scherven die we zelf of door anderen hebben gemaakt of gekregen.

Ik zou nog zoveel meer kunnen zeggen, maar ik zag laatst een filmpje dat zo perfect verwoord en verbeeld wat ik probeer te zeggen. Kijk maar: Falling plates.

Ieder mens die eerlijk is kent zijn gebrokenheid, maar het is zaak om die te erkennen richting jezelf en God en anderen. Scherven van je leven die door jezelf of anderen zijn veroorzaakt, soms expres, soms ook helemaal niet. Wil je Jezus volgen, betekent dat je erkent dat je het niet langer zelf wilt doen. Stoppen met leven voor en op jezelf.

Om dit te onderstrepen voor jezelf, wil ik iedereen de mogelijkheid geven om dit concreet zichtbaar te maken. Er liggen op twee plekken een hoop glasscherven. Gekleurde glasscherven. Als jij de gebrokenheid van je leven erkent, mag je naar voren lopen om een stukje glas te pakken en dit te duwen in deze mal in de vorm van een kruis. Samen maken we zo een mozaïek, een kunstwerk van gebrokenheid door Gods kracht. Nu is het niet zo dat je alleen moet gaan als je dit nu zo ervaart, maar iedereen die christen is, mag komen, want jij hebt erkent dat je niet langer zelf wilt leven. Dus het is niet alleen voor de mensen die nu gebrokenheid ervaren. Ook als je dit lang geleden hebt ervaren en je hebt toen gekozen om het te brengen bij Jezus, mag je naar voren komen. Ik hoop dat het kruis helemaal vol komt met glasscherven als een herinnering aan deze dag