Dit is de online pdf-versie van het boek - ‘Diagnose Levensklem’. Deze online versie werkt via waardebepaling achteraf / vrije gift. De lezer wordt uitgenodigd zelf een willekeurig bedrag over te maken, indien die dat wil / kan missen. Dit kan naar bankrekening 1460.61.330, tnv Holding Inspiration, o.v.v. ‘Diagnose Levensklem boek’. Het geld wordt aangewend voor de creatie van ontzorg / heelplekken. Een ‘3e weg’, in plaats van de huidige ‘farma-psychiatrie’, dit maakt onderdeel uit van de ‘Zorgcoöperatie Nederland’ (Zorgcoop). In het boek leest u meer over de beoogde aanpak. De winkelprijs van het boek is 9,95,- Freetocopy: Alle teksten mogen gekopieerd worden, bronvermelding wordt gewaardeerd. Dit is een uitgave van de Boekencooperatie Nederland. De opmaak is automatisch geconverteerd, en vertoont zodoende ‘gebreken’. Voor een correcte opmaak verwijzen we u naar de pocket versie (boekenroute website: fysiek boek / ebook), of het ebook via waardebepaling acheraf: webform bestelformulier.  


“Diagnose Levensklem”

Ik...

Depressief?

Wat is het?

Ik snap het niet...

Ik voel het niet...

Waar hebben zet het over?

Maar wat is het dan wèl, wat is het dan wèl?

Wat is het dan wèl!?

...


Tweede druk, Najaar 2011

Copyright 2010 Iwanjka Geerdink en uitgeverij deNieSa

ISBN 978-90-815775-1-9

NUR 777


Inhoudsopgave

Voorwoord

Inleiding

Stellingen over depressie en de hedendaagse GGZ

Deel I – Mijn verhaal

Wie ben ik?

Wanneer begon het te kraken?

De Psychiatrische kliniek

Na de opname

Deel II – Waarom slaat de psychiatrie de plank volledig mis?

Een methodiek voor bepalen van een depressie bestaat helemaal niet...

Geen gevoel bij het woord ‘depressie’

En nieuw begrip is geboren: Levensklem

Over de levenslijn en levensenergie

Vergelijk met ICT: een gapend gat waar de diagnose hoort te zitten...

Reflectie op het boek De Depressie Epidemie van Trudy Dehue

Citaten en reflectie

Essentie in het licht van Levensklem gedachte

Visievergelijking: Van der Does versus Dehue versus RdRemedy

Overzicht stellingen en visies

De stellingen nader beschouwd

Waarom zijn er nu meer depressies dan vroeger?

Depressies met een oorzaak zijn geen depressie.

Psychiatrische aandoeningen zijn geen ziektes

Neurobiologische en psychosociale theorieën zijn incompatibel

Antidepressiva zijn ineffectief en gevaarlijk

Psychiatrie liegt over werkzaamheid antidepressiva

Waar is het mis gegaan in de psychiatrie?

DSM-V: See the Serpent eat its Tail...

Conclusie

Deel III RdRemedy – een methode gebouwd op de praktijk en het boerenverstand

Primaire factoren van mijn herstel

Welke aanpak had mij kunnen redden?

Reiss-Humansound Depression Remedy

Wat niet werkt in een deadlock

Ingrijpende veranderingen zijn vaak juist nodig...

Ook de omgeving moet mogelijk veranderen...

Waarom de GGZ niet reorganiseert

Pleidooi voor genezing door lotgenoten – DelendHelen

Lotgenotencontact: ooit juist de basis van psychiatrische centra!

The Normal Personality - Steven Reiss' New Way of Thinking about People

Deel IV: Over depressie, klemfactoren en maatschappij

Typische klemfactoren

Depressie en religie – 'Depression caused by religion'

Hypotheek: suïcidebom

Reflectie op diverse overige aspecten in de GGZ

DSM IV, procesoptimalisering en schaalvergroting stopt het denken

Lang niet elke therapeut kan elke patiënt begrijpen...

Vele armen vangen de zoekenden en dwalenden...

Zoveel aanpakken, zoveel verlokkingen

Typisch voorbeeld van nieuwe 'methode' mensen weerbaarder maken...

Tekst op www.depressie.nl

Magneettherapie

Grip iets op je dip, Mindfulness, etc...

Cliché: “De meeste suicidanten zijn achteraf blij dat...”

Ziektewinst – Hoeveel mensen zijn verslaafd aan pillen en depressie?

Deel V: Onderbouwing van de stellingen & aanbevelingen

Aanbevelingen voor de creatie van GGZ2.0

Over de woordkeuze

Aanbevelingen

Nawoord – op naar een Nieuwe Samenleving

Bijlage I: Visie Van der Does ('psychiatrie') op boek Depressie Epidemie van Trudy Dehue.

Bijlage II: Dehue's reactie op Van der Does met betrekking tot boek Depressie Epidemie

Bijlage III: Reis-Humansound dePression Remedy – Engelse versie

Bijlage IV: De Vijf Syndromen van Ellendecreatie

Bijlage V: Artikel uit de Psy – Mary O'Hagan – Sluit alle psychiatrische ziekenhuizen in Nederland

Bijlage VI: Basisboeken voor GGZ2.0


Voorwoord

Wat maakt dit boek uniek? Dit boek beschrijft op een eigen wijze de symptomen en oorzaken van onze in mijn ogen averechts werkende GGZ met betrekking tot depressie.

Maar dat doen meer boeken, met name als het de werking van antidepressiva betreft. Wat dit boek uniek maakt is dat er een onderbouwd alternatief geboden wordt: de Reiss Humansound Depression Remedy (afgekort RdRemedy).

En dat deze methodiek gebaseerd is op elementen van mijn eigen herstel uit een zware 'depressie'. Op veel punten staat de methodiek haaks op de primaire elementen uit de hedendaagse GGZ, die in mijn ogen vaak eerder zieker maakt en ziek houdt, dan heelt. Die alternatieve methodiek is wellicht het beste bewijs van de onzinnigheid van de huidige behandelmethoden. Het wordt allemaal zo logisch en simpel... zo simpel dat het raadselachtig wordt waarom we ons lang, heel lang blind hebben gestaard op de huidige denkbeelden over depressie en de remedie.

De titel van het boek 'Levensklem' slaat op de mijns inziens feitelijke oorzaken van nagenoeg alle (zware) depressies. In mijn visie is de sleutel naar fundamentele verbetering van de aanpak van depressies het herdefiniëren van dat wat we depressie zijn gaan noemen.

Wat denk ik te kunnen bereiken met dit boek? Per jaar: honderden suïcidepogingen minder.
Duizenden mensjaren minder depressie (lijden). En in termen van geld: miljardenbesparingen door onzinnig (en sterker nog: destructief) uitschrijven van antidepressiva, gemiste arbeidsuren van depressieve mensen en de kosten van duizenden zorgmedewerkers, die nu eerder destructie leveren dan constructie en levensheling. En dan heb ik nog niet over het leed en gemiste levensvreugde dat in de sociale context van een depressief persoon ontstaat, en wat wellicht doorgegeven wordt aan volgende generaties.

Dit boek is geen simpel boek. Mogelijk dat pas na drie keer lezen en heel goed nadenken over 'wat wil hij nu eigenlijk zeggen' de essentie doorgrond wordt. Het bizarre is dat deze essentie door mensen die het 'meegemaakt' hebben over het algemeen direct herkend en begrepen wordt. De kunst wordt dit zo uit te leggen dat de de hele maatschappij het gaat snappen. Dit boek is geen roman. Dit boek is geen zoetgevooisd lied. Daarvoor is de materie te belangrijk. Dit boek is tevens bedoeld als lesboek.
Voor iedereen die werkt in de GGZ. Maar naast zwartheid is er een boodschap van licht en hoop. Het kan anders. Het kan zoveel menselijker, eenvoudiger en mooier...

“Imagine One Day, It's you, what would you do?”

[One day, Grace, zangeres]


Dankbetuiging

Dit boek is niet compleet als ik niet een aantal mensen noem die veel gegeven hebben. Die bijvoorbeeld eindeloos gepiekerd hebben hoe ze me konden helpen. Maar ze wisten niet hoe...

Ik wil met name de mensen noemen die het meest naast mij waren ten tijden van mijn hel op aarde:
Mijn vriendin en moeder van mijn dochter en Martine mijn moeder. Zij hebben minstens zo hard geleden als ik, en me waar mogelijk naar hun inzichten gesteund. Mijn schoonouders, die me keer op keer warm hebben ontvangen, ook al zat ik uren trillend bij hen op de bank. En mijn vader en Mahatma mijn broer, uren en uren hebben ze me geholpen de boerderij nog wat op te knappen. En al die vrienden die ons meegeholpen hebben, toen ik amper nog een verfkwast kon vasthouden.

Hiernaast wil ik mijn toenmalige collega's bedanken. Luc, mijn zakelijk compagnon, die ik zware tijden bezorgd heb, en die na mijn suïcidepoging heel behulpzaam en coulant was met het ontwarren van onze zakelijke verbinding. Irma, die me altijd is blijven bellen, ook al waren mijn dagen nog zo grauw.
En mijn behandelend psychiater in opleiding mevrouw Goudswaard Ik heb in haar een ondernemerschap en empathie ontmoet die ik in geen enkele behandelaar ben tegengekomen. Zij heeft me ruimte gegeven voor mijn eigen koers. Een lichtend voorbeeld voor de nieuwe GGZ wat mij betreft. En Trudy Dehue, auteur van 'De depressie epidemie', voor het durven publiek maken wat velen verzwijgen of alleen anoniem durven te zeggen. En voor het creëren van draagvlak voor verandering. Ook dit zie ik als ongekend maatschappelijk ondernemerschap, een lichtend voorbeeld.

En als laatste, dank aan al die medepatiënten met wie ik hoogte-dieptepunten beleefd heb. Die mogelijk nog steeds in een struggle for life zitten. Minder geluk gehad heb. Van wie ik veel geleerd heb. En speciaal wil ik Henk, Tamara en Jaap noemen, we waren en zijn elkaars 'buddy-healers', hopelijk voorbeelden in de nieuwe GGZ.

Ik heb voor de naam van mijn vriendin structureel of 'H.' of 'mijn vriendin' gehanteerd, ondanks dat we nu niet meer 'één gezin' vormen. Mijn dochter noem ik consequent 'J.'.

“Iedereen is elkaars leraar.”

“You can check in any time, but you can never leave...

Welcome in Hotel California”

[Eagles]

 


  1.  Inleiding

Ik heb dit boek geschreven omdat er iets heel erg fout gaat in de GGZ. En dan met name in de psychiatrie in relatie tot het begrijpen en de behandeling van 'depressie'. Er wordt onder het mom van wetenschap en medisch handelen mensenlevens verwoest, veel geld en energie verspild en heel veel leed gecreëerd.
En de maatschappij en politiek kijkt toe, sterker nog, stimuleert dit. Dit zegt overigens ook veel over de hedendaagse politiek, waar een open blik en veranderingskracht ontbreekt en de farmalobby floreert...

In dit boek wordt een geheel andere insteek beschreven voor de aanpak van depressies dan de gangbare GGZ. De kern:

Een bijzonder positief punt is dat deze kernpunten in een ervaringspanel[1], met als doel het evalueren van de hedendaagse depressie aanpak, onderschreven werden. Blijkbaar zit dit boek op de goede weg.

Ik heb getracht mildere bewoordingen te kiezen voor het beschrijven van de huidige GGZ-psychiatrie.
Dat doet onrecht aan de ernst van situatie en het lot van velen die met een 'psychiatrisch stoornis' gelabeld worden. De praktijk leert dat er reeds veel boeken bestaan die hun vraagtekens zetten bij de gang van zaken in de psychiatrie, en met name de werkzaamheid van chemicaliën (abusievelijk en illegaal 'medicijn' genoemd).

Op die manier komt de boodschap blijkbaar niet over. Laten we ophouden met typisch Nederlands doen en vooral niet zeggen waar het op staat. Maar zeggen wat er echt aan de hand is. Dit boek beoogt een objectieve doch kritische weergave van de hedendaagse behandeling en perceptie van het begrip 'depressie' te geven.

Depressie is op weg 'volksziekte' nummer eén te worden. Volgens het Trimbos instituut lijdt 6% van de Nederlanders aan een depressies (900.000 mensen!). Per jaar doen zo'n 100.000 mensen een suïcidepoging en overwegen zo'n 400.000 in Nederland suïcide te plegen [Bron: wiki d.d. 7 maart 2010].
Dit zijn heel, heel veel mensen... 1 op de 16 mensen in je omgeving doet gemiddeld genomen een suïcidepoging
per jaar. 'Gelukkig' is het 'slagingspercentage' slechts 2%...

Met de mondiale economische neergang zullen meer en meer mensen vastlopen en gelabeld worden als depressief. Evident is dat misstanden in de behandelmethode dan meer en meer relevant worden...

Die misstanden heb ik helaas aan het eigen lijf moeten ervaren om deze te zien. Ik durf te stellen dat een faliekante misperceptie van de GGZ-psychiatrie, en averechts werkende behandeling debet zijn aan mijn suïcidepoging.

Na mijn mislukte suïcidepoging heb ik mij samen met enkele lotgenoten een jaar intensief gewijd aan het waarom. Waarom ben ik vastgelopen? Waarom kon de maatschappij mij niet helpen, terwijl in mijn optiek mijn problemen zo duidelijk waren. Waarom snapte ik het woord 'depressie' niet? Waarom had bij het eerste gesprek bij de RIAGG al het gevoel dat de 'behandeling' mij niet ging helpen? Waarom was een oprechte suïcidepoging het enige medicijn?

Mijn verblijf in een psychiatrische kliniek heeft mij de kans gegeven om ook nog eens 'van binnenuit' de GGZ psychiatrie mee te maken, het werd er alleen maar gruwelijker van...

Ik ervaar het als mijn roeping om iets te doen met datgene dat ik geleerd heb. Ik heb het overleefd. Ternauwernood. Al zorgt dit boek er 'maar' voor dat één leven gespaard wordt, dan was het de inspanning al waard. Ik wend mijn blik niet af van wat er gebeurt. No more turning away (Pink Floyd). Ik hoop dat velen dit voorbeeld volgen en wakker worden. Helder zien, zoals de Boeddhisten dat noemen.

Laten we op weg gaan naar een gezondheidszorg waar begrip, emotie en echte hulp centraal staan, en die niet geregeerd wordt door farmacie, en waar oorzaak en gevolg met elkaar verwisseld worden. Terug naar gevoel en boerenverstand...

Dit boek bevat een aanzet tot een nieuwe methode voor de behandeling van depressie. Het is daarmee een handvat om op een in mijn ogen veel gezondere manier tot herstel te komen. Het boek is bedoeld voor zowel mensen in een depressieve situatie (ik heb bijvoorbeeld beschreven wat mijn herstel geblokkeerd heeft, maar ook wat mij er bovenop geholpen heeft), hun omgeving en hulpverleners. En dit alles vanuit ervaringsdeskundig perspectief.

Het is tevens een pleidooi voor de grotere rol van ervaringsdeskundheid in de zorg. En de waarde van de 'ondergeschoven' kindjes: bijvoorbeeld maatschappelijk werk, kunst, muziek en bewegingstherapie.
Maar wel allemaal
in combinatie met het zonodig  reorganiseren van iemands leven. Vaak is bijvoorbeeld het alleen toepassen van een soundhealing niet genoeg en is een rationele analyse van wat er aan de hand is in iemands leven de basis. Een bedrijf in nood reorganiseren we, een mens in nood moet vooral niet gereorganiseerd worden. Dat klopt niet.

Mijn intentie is om dit boek compact en to-the-point te houden. Om de boodschap duidelijk te maken heb ik een 22-tal stellingen gedefinieerd. Het boek dient als een onderbouwing van deze stellingen.


Leeswijzer

Het boek is opgedeeld in vijf delen. Deel I gaat over wat mij is overkomen. Ik heb mijn eigen persoon als 'casus' opgevoerd. Deel II maakt duidelijk op welke punten grote delen van de huidige GGZ en psychiatrie de plank volledig misslaat, en het bevat een hypothese over hoe dat zo gekomen is. Het werk van Trudy Dehue vormt hierin een belangrijke basis. Deel III beschrijft een alternatieve aanpak, genaamde de 'Reiss-HumanSoundDrepression Remedy' (RdRemedy). Deel IV geeft een beschouwing op een aantal gelieerde thema's welke verder gaan dan alleen de psychiatrie of GGZ met betrekking tot het onderwerp depressie (denk met name aan maatschappelijke thema's zoals klemfactoren en andere psychiatrische 'stoornissen'). Deel V tenslotte geeft nog een beknopt overzicht van de stellingen en een compacte onderbouwing, met verwijzingen naar de inhoud van dit boek.

Alle delen kunnen los van elkaar gelezen worden, maar kennen wel onderlinge verwijzingen.

“Samyag drishti, helder zien: De eerste praktijk van het Edele Achtvoudige Pad.”

[Het Hart van Boeddha's leer, Thich Nhat Hanh]


  1. Stellingen over depressie en de hedendaagse GGZ

Nadat mijn herstel zich ingezet had ben ik mij gaan verdiepen in het wetenschappelijk kader rondom het thema depressie. In mijn professionele leven was ik informatiekundige en systeemanalyticus, en zodoende bekend met methodische aanpak van 'problemen'.

Ik poneer de volgende stellingen (hypotheses). Deze stellingen hebben betrekking op de GGZ, de psychiatrie en dan met name het begrip depressie. En de stellingen hebben betrekking op een alternatieve aanpak en zienswijze op de depressie, of in de meeste gevallen beter gezegd: de vastlopende mens.

In de loop van het boek worden de stellingen al beantwoord. In deel V geef ik per stelling nog een keer een beknopte onderbouwing, daarbij verwijzend naar de inhoud van het boek.

Overzicht stellingen

Nr

Stelling

1

De momenteel in de GGZ gevoerde depressie-aanpak is geen methode: Samenhang tussen oorzaak/problematiek en remedie ontbreekt.

2

Er bestaat feitelijk nog geen methode voor de aanpak van depressie.

3

Het anti depressie protocol ('pillen en praten') werkt voor mensen met een 'zware depressie' eerder destructief dan constructief.

4

De lage (<20%[2]) efficiëntie ratio voor genezing zijn eerder een gevolg van het gehanteerde protocol dan de aard van de 'ziekte' .

5

Met een aanpak gebaseerd op de RdRemedy wordt minimaal 50% efficiency winst behaald in termen van duur van de depressie, gezondheidskosten, voorkomen van herhaling, lijden en geld[3].

6

Suïcidaliteit als gevolg van een depressie kan met minimaal 30% terug gebracht worden met toepassing van een methode als RdRemedy.

7

De lange duur van een zware depressie is eerde een gevolg van de huidige behandelmethode dan dat de duur intrinsiek bij een depressie 'hoort'.

8

Het psychiatrisch systeem heeft een waanbeeld geschapen rondom de oorzaken en oplossingen voor depressie.

9

Het is hoog tijd voor een compleet nieuwe benadering en het opnieuw beschouwen van alle denkwijzen over depressie en de behandeling ervan. Het gebruik van andere woorden is cruciaal.

10

De huidige behandelmethode kwalificeert de patiënt als 'ziek' terwijl de patiënt in relatie met de belangrijkste mensen/elementen in zijn omgeving als 'ziek[4]' gekwalificeerd moet worden.

11

Gedegen mens-context systeemanalyse  zoals gangbaar in bijvoorbeeld bouwkunde of informatica  zou een veel belangrijkere plaats moeten innemen in de aanpak van depressie dan dat nu het geval is.

12

Schaalvergroting, privatisering en toepassing DBC's (Dossier Behandel Combinaties) verergeren de inefficiëntie en destructiegehalte van de huidige behandelmethodes.

13

Toepassing van chemicaliën zouden alleen in uitzonderlijke gevallen gedaan moeten worden en kortstondig en niet standaard.

14

Antidepressiva mogen geen medicijn genoemd worden totdat de werking wetenschappelijk bewezen is. Deze chemicaliën mogen ook geen 'antidepressiva' heten totdat de werking bewezen is.

15

DSM IV werkt destructief in op de aanpak van depressie.

16

De toenemend van aantal mensen met een depressie heeft vooral te maken met

  1. de toename en intensivering van het aantal klemfactoren in de maatschappij,
  2. de toenemende vrijheid van mensen.
  3. het feit dat de huidige GGZ eerder depressies langer in stand houdt of groter maakt dan dat zij ze oplost.

Het heeft vooral NIET te maken met dat de 'ziekte' nu beter gediagnosticeerd kan worden of dat mensen eerder gaan 'klagen'.

17

De huidige aansturing van de GGZ (tot wellicht in de hoogste gelederen van het ministerie) en advisering van de politiek houdt een ziek, veel te duur en destructief GGZ systeem in stand, en kan alleen veranderd worden met een stuurgroep die werkt van buiten de bestaande organisatie, onder directe aansturing van de Tweede Kamer of het kabinet.

18

Lotgenoten/ervaringscontact moet een cruciale plaats in de behandelaanpak innemen.

19

Er ligt een directe correlatie tussen het ontstaan van depressiviteit/levensklem en het fenomeen 'lenen'. De politiek moet overwegen of onze op lenen gebaseerde economie (schuldsamenleving) wel zo wenselijk en nodig is.

20

Het ontstaan van een depressie is over het algemeen een logisch gevolg van een zieke situatie. Een gezond individu wordt ziek door de situatie. Het woord 'stoornis' of 'ziekte' is zodoende veelal misplaatst en remedie belemmerend.

21

De realiteitswaarde van de inschattingen en beelden van een depressief persoon worden doorgaans miskend. Dit is onterecht. Zijn beelden miskennen is een van de grootse fouten die een behandelaar kan maken.

22

De psychiatrie gaat doorgaans voorbij aan 'gevoel', een kernbegrip in iemands existentie.



DEEL I


  1. Deel I – Mijn verhaal

Dit deel beschrijft mijn verhaal. Zoals genoemd in de inleiding, is het niet nodig om het te lezen.
Maar het geeft een goed beeld waarom ik (we) in de situatie beland zijn die uiteindelijk mij tot een suïcidepoging gebracht heeft. En om de lezer te prikkelen mee te denken hoe het kan zijn dat mijn 'casus' waarvan de tekenen aan de wand in dikke zwarte inkt geschreven waren, niet leesbaar was voor de GGZ.

“Als dat wat mij overkomen is al niet door de GGZ begrepen wordt, hoe moet het dan met al die gevallen die een stuk genuanceerder liggen?”

  1. Wie ben ik?

Voordat ik mijn ervaringen verhalenderwijs uit de doeken doe is het wellicht goed dat ik mezelf kort beschrijf.

Ik ben 10 mei 1973 geboren in Malawi, een land in zuidelijk Afrika. Mijn ouders deden daar indertijd ontwikkelingswerk. Mijn naam 'Iwanjka' heeft mijn moeder naar verluid uit een boek van Tolstoj.
Na mijn geboorte bleek er ook een gedicht van Slauerhoff te zijn (de Schalmei) waarin een Iwanjka voor komt. Tot op heden ben ik nog geen andere Iwanjka tegengekomen, iets waarmee ik mij met Google en het huidige internet gelukkig prijs. “Geef me uw naam en ik vertel u wie u bent” wordt zo wel heel tastbaar.
Maar ik dwaal af...

Na ongeveer vier jaar in Malawi en Tanzania gewoond te hebben, ben ik verder in Nederland opgegroeid.
Ik was een vrolijk, blond en guitig jongetje. Ik leerde graag, had vriendjes en heb 'braaf' de Montessori school en later VWO afgerond. Daarna ben ik Informatica gaan studeren in Enschede, heb zeven jaar bij een ICT-Dienstverlener gewerkt om daarna als interimmer verder te gaan (zelfstandig ondernemer).

In mijn studententijd ben ik mijn vriendin tegengekomen (ik meen dat dit 1992 was). Zij was ten tijde van mijn 'depressie' en suïcidepoging mijn vriendin (formeel 'geregistreerd partner') en moeder van J., onze dochter.

Belangrijk voor mijn verhaal, en het begrijpen van wat ons overkomen is, is dat mijn vriendin op het moment dat we elkaar ontmoeten zelf leed aan sombere buien. Iets wat ik hoorde nadat we een aantal weken samen waren. Op een dag zei ze “Iwanjka, de huisarts heeft me doorverwezen naar de psychiater”.
Toen voorvoelde ik dat er meer aan de hand was. Mijn moeder was toen kersvers psychiater, en ik wist zodoende dat bij de psychiater alleen de 'ernstigste gevallen' komen.

Wat mijn vriendin mij niet verteld had kwam er toen uit. Ze had al jaren last van een eetstoornis en de psychiater had haar met klem aangeraden om in dagbehandeling te gaan. Een half jaar. En dat in het 'Veronica, je bent jong en je wilt wat' tijdperk. Kortom, gruwelijk voor mijn vriendin: wel of niet op de campus blijven wonen, hoe nu verder met de studie, hoe moet het nu met de studiebeurs, etc., etc. Maar ook voor mij. Dit had ik niet gewild... had ik eindelijk een vriendin (in die tijd was de Universiteit Twente een soort jongensschool), bleek ze aan depressies en een eetstoornis te lijden... Ik wilde vrolijkheid en geluk, niet dit. Toen kon ik nog niet voorzien wat het lot voor mijzelf in petto had...

Na een week of zes, waarbij mijn vriendin vaak heel somber 's avonds in Enschede aankwam, en ze zich vaak uitte: 'als ik Iwanjka maar bij haar bleef ze, kwam ze er wel door', heb ik een van mijn moeilijkste besluiten in mijn leven genomen: ik heb het 'uit' gemaakt. Ik heb haar op een dieptepunt van haar leven overgeleverd aan haarzelf. Waarom? Honderd procent zeker weet je het nooit, maar achteraf heb ik vaak gezegd: voor een deel uit puur egoïsme, ik wilde dit niet. Maar ook zeker voor een deel omdat ik voorvoelde dat de relatie dermate scheef was dat dat nooit meer goed ging komen. Nog belangrijker: dat de therapie verloren zou zijn als ze er niet als zelfstandig mens doorheen zou komen. Het doel was juist dat ze in zichzelf een basis zou vinden, en niet dat ik die zou zijn... Ik heb haar altijd gezegd dat ik niet uitsloot dat we weer bij elkaar zouden komen, misschien was dit wreed van me, maar het was wel eerlijk en gemeend.
Op mijn daad werd door onze omgeving deels met onbegrip en deels afschuw gereageerd. Dat was toendertijd mijn kruis om te dragen.

Na haar ontslag, na een maand of zeven heb ik mijn vriendin een brief geschreven en haar op mijn knieën gevraagd of ze bij me terug wilde komen. Mijn vriendin heeft me nog een week laten bungelen, maar heeft vervolgens besloten wederom tot verbazing van dezelfde omgeving om mij weer tot haar levensmaatje te nemen. Er is toen iets heel belangrijks gebeurd: ik heb mijn hart belooft dat ik nooit, nooit degene zou zijn die onze relatie zou verbreken. Als ik dit schrijf krijg ik nog tranen in mijn ogen, beseffend dat ik op een bepaalde manier met mijn suïcidepoging die belofte gebroken heb. Geen belofte gaat zo diep als iets beloven aan je eigen hart...

Wat mij verder typeert is dat sporten (met name rotsklimmen) mijn lust en leven is. Ik weet inmiddels dat voor mij dit een vorm is om mij op te laden en los te blijven in een hectische en hoe langer ik ernaar kijk bizarre maatschappij. Eén zijn met de natuur, de rots, de zon en mijn lichaam is voor mij een heel belangrijke oplader. Ik ben verder iemand die erg hecht aan zijn vrijheid. Het feit dat ik na zeven jaar loondienst ben gaan freelancen is hier ook een uiting van. Ik houd van menselijk contact, ben altijd beschreven als emotioneel erg capabel en 'politiek sensitief'. Literatuur over de zachte kant van organisatieverandering, coaching, Boeddhisme, etc. hebben mij altijd erg geboeid. Ik speel al jaren gitaar, en heb zelfs rond 2006 twee jaar met een vijftiental dames in een stemvormingsclubje gezongen.

Qua werkend bestaan heb ik nagenoeg altijd bij grote financiële instellingen gewerkt. Eerst als systeem- en informatie analist, later als projectleider en projectmanager en mededirecteur van een klein ICT adviesbedrijf. Informatie analyse processen en methodieken is ongeveer mijn tweede natuur geworden. Deze kennis is me achteraf bijzonder goed van pas gekomen om de hiaten de kunnen duiden op dit vlak in de psychiatrie/GGZ. In mijn ogen loopt ICT met alle respect mijlen voor op de menscontext analyse en beschrijvingsmethodiek zoals gehanteerd bij de behandeling van depressie. Hier kom ik in deel II (“Waarom slaat de psychiatrie de plank volledig mis?”) op terug. Interessant om te melden dat hier wellicht nog veel synergie valt te behalen door het systeemanalyse discipline zoals uitgewerkt in de informatica van dienst te laten zijn in de psychiatrie/GGZ...

Om deze reden acht ik mezelf capabel om de hiaten (en kansen!) voor de GGZ op dit vlak te kunnen duiden. Er lopen weinig mensen in Nederland rond die EN ervaringsdeskundig zijn met betrekking tot een zware depressie, methodisch informatie-kundig onderlegd zijn en op beide vlakken (ICT en psychiatrie) studie naar het methodisch kader verricht hebben.


  1. Wanneer begon het te kraken?

Begin 2008 ben ik echt door het ijs gezakt. Dat uitte zich door een compleet slapeloze nacht. Iets dat ik nog nooit meegemaakt had.

Maar twee jaar eerder, in 2006, zijn de ingrediënten van mijn crash eigenlijk al ontstaan. Daar raakte ik (of beter: ik en mijn vriendin) op collision course. Tot 2006 bestond ons bestaan er uit dat we allebei ons 'werk' hadden, we woonden in een goedkoop huurflatje in Leusden en deden ons 'ding'. Dat 'ding' bestond er uit dat we zo'n zeven weken per jaar in het buitenland zaten, grotendeels met een accent op klimmen. Maar vooral op pad zijn, in de natuur. En we hadden het op zich goed samen...

Gemiddeld om de drie jaar was het 'huis kopen' thema gevallen. Zoals zo vaak bij jonge stellen.
Elke keer was bij mij de gedachte: “Waarom een rijtjeshuis kopen voor minimaal 200.000 euro en er dan 1 kamer op vooruit gaan, en 7x7 meter tuin”. Voor mijn vriendin was dit vaak best prima, maar ik vond dit maar knap onzinnig. Als je dan toch al die moeite doet voor een verhuizing, er zo'n berg geld aan besteedt, dan wil ik er ook echt iets aan hebben. Voor mij was vooral belangrijk dat ik eindelijk mijn elektrische gitaar kon laten zingen, en buiten een klein klimwandje kon metselen. Mijn droom.

Gelijkertijd kon ik mijn vriendin wel begrijpen, die was onze volgepropte woning aardig zat. Hierbij moet gezegd worden dat ik de grootste slaapkamer van het huis verbouwd had tot 'klimkamer', dus we leefden met twee personen in een woonkamer en een slaapkamer. We kwamen elke keer niet bij elkaar: de huizen die enigszins in de buurt kwamen bij wat voor mij de stap waard maakten kosten al gauw minimaal 350.000 euro, dat vonden we teveel geld.

De jaren verstreken. Toen kwam het volgende grote item in ons leven: het kindvraagstuk. We hadden al de voorgaande jaren beide de neiging om niet aan kinderen te willen beginnen. Mijn vriendin stoeide nog behoorlijk met de naweeën van haar 'eetstoornis[5], en ik had geen kinderwens. Mijn leven was op een bepaalde manier compleet. Ik had mijn sport, hobby's (Frans leren, zingen). Als we in de Lidl waren om in te kopen voor een weekeinde Luxemburg, schreeuwende kinderen zagen en ouders met wallen onder de ogen, hadden we zoiets: dat nooit. Wat ik altijd gezegd heb als er met bijvoorbeeld vrienden over gesproken werd dat ik er neutraal in stond. Waarschijnlijk ooit wel, en dat ik de wens van mijn partner zou volgen.
Een opstelling van het grootste deel van de mannen in Nederland denk ik.

Mijn beroering was aanzienlijk toen mijn vriendin ik denk dat het 2005 was duidelijk maakte dat zij voor een kind wilde gaan. Eerst heb ik de boot nog afgehouden onder het motto dat ik haar nog niet stabiel genoeg vond om moeder te kunnen zijn (hoe cynisch was ons lot, wetend dat ik later zelf het leven niet meer aankon).

Maar het was heel duidelijk dat voor mijn vriendin een kind krijgen heel belangrijk was. Ik ben hier uiteindelijk in meegegaan. Achteraf heb ik me vaak het hoofd gebroken over wat eigenlijk mijn motivatie was om een kind te willen. Mijn beeld nu: het grootste deel omdat mijn vriendin het wilde, ik zag haar lijden en hoopte dat een kind haar neerslachtige buien zouden doen opklaren. Dat ik een blije levenspartner zou hebben.
Een deel van mijn motivatie was bang dat als ik 'nee' zou zeggen dat ik mijn vriendin kwijt zou raken. Een ander deel van mij 'bagatelliseerde' de impact van een kind op het leven dat me dierbaar was: 'iedereen' kreeg een kind, en de hormonen zouden er vast wel voor zorgen dat het 'leuk' zou zijn en in mijn leven zou passen. En eigenlijk maar een heel, heel klein deel had zoiets van 'ja leuk!'. Anders gezegd; als ik met twee Iwanjka's was geweest was ik er nooit aan begonnen. Kortom, eigenlijk een slechte basis om aan zoiets te beginnen. Nu weet ik inmiddels dat dit een groot deel van de jonge stellen overkomt. Je wilt zo graag samen verder, maar er zijn op essentiële punten, andere wensen... not with or without you... Een zijspoor is dat ik me inmiddels afvraag waarom dit zo vaak zo gaat in de maatschappij, waarom dat niet anders kan.
Maar dit is een andere discussie. In deel IV “Maatschappij” ga ik hier verder op in. Ik denk dat we als maatschappij en bewuste mensen eens goed moeten nadenken waarom we dingen zo doen zoals we ze doen... Of dat keuzes voor een kind krijgen in ieder geval veel bewuster genomen moeten worden.

Ik denk dat het 2006 was dat we 'onveilig' zijn gaan vrijen. Maar ook hier was het lot ons niet welgezind. Mijn vriendin raakte niet zwanger. Een nieuwe bron voor neerslachtigheid, woede-uitbarstingen en veel, veel verdriet. Elk stel dat probeert zwanger te worden, waar het niet lukt, kent de gevoelens die daarbij horen. Die gaan diep, heel diep. Ook bij mij, ondanks mijn dubbele gevoelens over de zwangerschap. Elke keer dat een collega of bekende het vrolijke nieuws meldde van een nieuwe loot binnen de familie, kromp mijn maag ineen. Met name over hoe dit nieuws mijn vriendin zou raken. Wat een ellende. Meer dan tien jaar eetstoornisleed, en dan ook nog dit. Bleef haar, ons dan niets bespaard? Kon het nou nooit eens 'makkelijk' gaan?

2007 werd een climax-jaar. Mijn vriendin was erg ongelukkig met haar werk als IT-consultant, het kindgebeuren, met haar leven. Ik deed een project bij de hypotheekdochter van de ABN AMRO.
Interne bankpolitiek, hopeloos onzinnige besluiten en opdrachten van de directie en heel moeizame samenwerking tussen mensen om me heen begon aan me te knagen. Mijn vriendin besloot om een time-out te nemen van drie maanden en in haar eentje door Engeland te gaan fietsen. Ons leven en relatie was in een soort
twilight zone beland, een gure wind waaide door een mistroostig landschap. Ik voorvoelde dat het ook maar zo kon zijn dat mijn vriendin bij terugkomst een punt zou zetten achter onze relatie. Misschien dat ze 'mijn manier van leven' (bijvoorbeeld mijn fanatisme met betrekking tot klimmen) zat was. Of misschien dat de vrouw in haar voelde dat ik stevige twijfels had over het vaderschap. En dat dat misschien ook wel eens een reden kon zijn dat het zwanger worden niet wilde lukken.

Anyway, in september was zij terug. Op een uitje in Parijs vroeg ze mij ten huwelijk (op de Eiffeltoren).
Zo lief... Ook hier dubbele gevoelens: ik voelde me blij en vereerd dat mijn vriendin mij dit vroeg. Maar tegelijkertijd had ik helemaal niets met trouwen. Mijn gevoel was altijd: “Why”? Elkaar symbolisch de intentie verklaren bij elkaar te blijven, ja, mooi. Maar dat hele trouwritueel...niets voor mij. Uiteraard zei ik 'ja'.

Het plan was 14 september 2007 te gaan trouwen. Ik was in de tijd dat mijn vriendin in Engeland aan het mijmeren geslagen over ons, over mijn leven. Het huis-koop gebeuren was weer actueler geworden met de kinderwens, want duidelijk was dat het flatje met klimdak dan echt te klein zou worden. Maar we hadden ook bedacht dat zwanger zijn en verhuizen tegelijkertijd niet handig was, dat hadden we om ons heen wel gezien: niet doen. Eén groot life event tegelijk doen. Maar... wat als het kindje niet wil komen? Ik heb toen wellicht mannelijk-rationeel besloten dat als het kind uitbleef om dan maar te werken aan de andere grote beweging: een huis.

Vijf jaar interim werk en een spartaanse levensstijl (ik heb tot op de dag van vandaag bijvoorbeeld nog nooit een nieuwe bank gekocht) hadden geresulteerd in een stevige spaarpot in mijn BV. Een modaal rijtjeshuis kon ik zo'n beetje contant betalen. Dus heb ik een vrij simpele som gemaakt: we hadden al eens bedacht dat we ooit wel een boerderijtje wilden. Dus ik dacht: als dat je einddoel is, waarom dan daarmee wachten? Waarom de moeite nemen om een, twee, misschien wel drie keer te verhuizen (met een verhuizing ben je elke keer al gauw een jaar verder en 40.000 euro aan overdrachtsbelasting, notarissen, banken, inrichting, etc.). Die 100.000 euro aan kosten kan je dan beter aanwenden om nu in één keer dat geld te investeren in een boerderij. Nog steeds een logische gedachte. (Inmiddels zie ik 'overdrachtsbelasting' als iets duivels, wat we niet moeten willen in de maatschappij. Zie verder deel IV, “Maatschappij”.)

Er was geen vriendin om me op dit spoor af te remmen, dus ik was al een beetje om me heen gaan kijken: huizenverkoopsites, rondfietsen, plannen maken. Het plan werd steeds meer haalbaar. Achteraf denk ik dat mijn psyche/ratio blij werd van een nieuw doel, iets wat maakbaar en waar controle op uit te oefenen was. Dingen die niet golden voor het krijgen van een kind, of mijn vriendin haar en/of ons geluk.

We hadden al een keer een boerderijtje te koop zien staan, schuin tegenover waar mijn moeder woonde, in het buitengebied van Nijkerk. De eerste keer hadden we allebei zoiets van: 'te donker'. Maar het was augustus dat ik er weer naar keek, en ik dacht: “Dat valt best wel mee”. Ik was duidelijk in de fase beland waar mijn systeem eventuele negatieve punten bagatelliseerde om vooral de volgende stap in ons leven te kunnen maken. In het niemandsland waarin ik me bevond, was deze concrete actie een baken om me aan vast te klampen. Wellicht.

Toen mijn vriendin terug kwam uit Engeland, vertelde ik haar van het plan. Ik had met ongeduld op haar gewacht, toch al wel een beetje bang dat het 'voor onze neus' verkocht zou worden. Bijna iedereen die op huizenjacht is geweest kent dat gevoel. Een vreemd fenomeen overigens, ook hier kom ik in het deel “Maatschappij” op terug. Ik had een listig plannetje bedacht, ik zou mijn vriendin voorstellen dat ik een soort proefonderhandeling in zou gaan met de makelaar/verkopers, ook om dit proces eens te oefenen.
Nog helemaal niet met de intentie daadwerkelijk te kopen. Achteraf weet ik dat daar al veel meer koopintentie achter zat dan dat ik toen mijn vriendin verteld heb. Niet eerlijk.

En mijn vriendin was eigenlijk alweer veel te druk met haar eigen existentie. Ze was weer begonnen bij het adviesbureau waar ze werkte, maar werd al gauw heel verkouden, gecombineerd met een soort overspannenheid. We zaten inmiddels ook in een vruchtbaarheidsonderzoek traject. Voor haar betekende dit regelmatig naar het ziekenhuis, voortdurende confrontatie met je grootste wens die niet uitkomt. Gruwelijk. Dus haar hoofd stond helemaal niet naar het huisgebeuren en al helemaal niet naar een boerderij.
Toch stemde ze in met mijn voorstel. Ik was bij de bank doorkneed geraakt in hoe dingen zo te vormen, in stukjes te brengen zodat ik het voor elkaar kreeg, die competentie kwam hier goed van pas. Helaas.

Ik ging de onderhandeling in. Uiteindelijk ging er 15% van de prijs af. Schuin tegenover mijn moeder, ook handig voor als er een kindje komt (mijn vrijheidswens(!)). Terwijl ik ook wel wist dat mijn moeder eigenlijk zelf een vrijheidsmens is, een vrijheid waar ze zelf stevig voor heeft moeten knokken. Over mijn moeder gesproken, die dacht denk ik dubbel over het plan. Mijn broer en zijn vrouw zijn bij mijn vader ingetrokken (die heeft een groot huis en stuk grond in Putten). Ik denk dat mijn moeder best vaak gedacht heeft: verdorie, ik zou dat ook graag willen, mijn kinderen in de buurt. Per saldo juichte zij het plan toe.

Beaamde mijn argumentatie dat het qua geld eigenlijk alleen maar een goede investering was (want de huizenprijzen gingen immers altijd naar boven, en de locatie was zeer gewild voor mensen uit de randstad).
Mijn arme vriendin moest tegen dit alles opboksen...

Na een aantal weken wikken en wegen en uitstellen van de beslissing was het moment gekomen dat er echt besloten moest worden. Het was meen ik een vrijdagavond. Mijn vriendin haar letterlijke woorden waren 'ja doe maar dan', pakte haar spullen en vertrok naar de fitness. Met kramp in mijn maag heb ik toen de makelaar verteld dat de koop wat ons betrof doorging. Maar ik voorvoelde toen al dat er iets heel wezenlijk fout aan het lopen was in mijn leven. Waarom heb ik toen niet zelf 'nee' gezegd? Ik was te bang deze kans te missen. Ik wilde te graag wellicht ook een einde maken aan het huiskoopprobleem. In ieder geval op dit punt rust krijgen. Verlangde ik naar die nieuwe avontuur? Niet echt... En tussen ons was in mijn ervaring een historie van dat mijn vriendin moeilijk kon beslissen, bang was voor onbekende paden. Het was vaker zo geweest dat ik iets moest 'doordrukken' en dat mijn vriendin dan, eenmaal in de situatie, best blij was dat het zo gelopen was.

Vier weken later en de nodige hectiek verder (hypotheek selecteren, keuringsrapporten regelen, etc.), was het koopcontract getekend. En vervolgens gebeurde denk ik het meest wonderlijke in mijn leven:
Mijn vriendin was zwanger. 1,5 jaar ploeteren, en dan nu ineens zwanger. “Waarom juist nu?” heb ik vaak, zo vaak gedacht. Een slechtere timing was niet mogelijk. Er moest nog stevig verbouwd worden, we zouden na vijf maanden pas verhuizen, dus dan zou mijn vriendin al niet veel meer kunnen. En dan een bevalling als je net een paar maanden over bent. Er was nog geen kinderkamer, geen fatsoenlijke badkamer, geen cv... Twee weken eerder, dan hadden we de koop afgeblazen. Een aantal maanden later, en we waren wellicht met meer bezinning aan de slag gegaan in Nijkerk (nu moest als een dolle een badkamer gerealiseerd worden).

Het leek wel alsof J. (onze dochter) er op gewacht heeft dat er een huis zou zijn, of dat het wel zo moest zijn dat het fout zou lopen. Ik geloof in Karma, 'Karmische lessen', roeping en een soort van reïncarnatie.
Ik geloof er inmiddels in dat dit alles moest gebeuren om mij te breken. Dat alle ellende maximaal tegelijk zou komen. Om mij tot dieper dan diep te laten ervaren hoe krankzinnig bepaalde systemen in onze maatschappij werken: en dan met name de bancaire sector (de leen-economie) en de psychiatrie.
Hoe het ook zei, de timing was goed beroerd.

Bij de ABN AMRO was ik inmiddels in een project beland dat de verkoop moest ondersteunen van de beruchte mandjes hypotheken. Met een mooi woord noemen de accountants dat 'securitiseren'.
Uiteraard verkoopt men liefst de risico's op de slechtste hypotheken. Het was een compleet waanzinnig traject met een hele hoop managersego. Vooral niet luisteren naar de vloer maar gewoon doorduwen. Toen we zo'n beetje de ICT-matige en procesmatige kant geïmplementeerd hadden werd de deal afgeblazen omdat de koper het te riskant vond worden: het begin van de kredietcrisis kwam in mijn leven. Er werd gesproken over hypotheken die in 'default' gingen (dat betekent ongeveer zoveel dat de 'huiseigenaar' failliet gaat omdat deze de bank de rente niet meer kan betalen, of dat de waarde van zijn huis zover gezakt is dat hij moet bijbetalen, wat dan niet lukt).

Mijn arbeidsvreugde nam zienderogen af (ik kan hier een eigen versie van 'de Prooi' over schrijven, over de continue verspilling van mensen, geld en energie, ego's, domme (ICT beslissingen) etc.).. Ik had als projectmanager de taak om onmogelijke opdrachten te realiseren en de teamleden zover te bewegen dat ze iets onmogelijks gingen doen. Zat er altijd tussen in. Maar nog belangrijker dan dat mijn arbeidsvreugde afnam, was dat ik bang werd. Ik had -zoals ons geleerd wordt- een maximale lening afgesloten omdat de staat de helft van de rente betaalt. Gelijkertijd had ik het zo ingecalculeerd dat we een waardedaling van het huis van 30 procent nog makkelijk zouden kunnen dragen. Ik denk dat het merendeel van de mensen die de afgelopen jaren een hypotheek hebben afgesloten, dat doen met veel minder financiële reserves...
Maar de grote bedragen die rondgingen binnen de bank, en de slechter wordende markt maakten me heel angstig: wat als de huizenmarkt in zou storten? Dan zou ik niet alleen mijn eigen huis niet meer kwijtraken, maar ook mijn opdrachtgevers (dat waren immers banken)...

De maanden verstreken in een ongemakkelijke stilte voor de storm. Mijn vriendin had de gebruikelijke zwangerschapskwalen, was vaak erg misselijk. Een lichtpunt was dat zij vanuit haar verleden als vrijwilligster voor Ziezo (eetstoornispreventie) een tijdelijke baan kon krijgen wegens een zwangerschapsvervanging. 'Onder haar niveau', maar weg uit de IT en financiële wereld (zij zat bij een verzekeraar gedetacheerd). Uiteraard leverde deze verandering ook de nodige stress op. En vanuit deze positie kon zij een baan krijgen bij Alltrecht, eetstoornispreventie. Dit waren allemaal tijdelijke contracten, nog een bron van stress...

Vanaf begin januari 2007 ben ik aan de slag gegaan met de flat leeg te halen, verbouwing voorbereiden, etc. 1 maart was het zover. De eerste lading spullen ging over. Toen kwam het moment van het feitelijke vertrek uit Leusden. Ik had onze auto vol gestapeld. Mijn vriendin zou naar Nijkerk vertrekken, ik zou doorgaan naar de bank. Huilend reed mijn vriendin weg... die blik zal ik nooit vergeten, deze ellende zag ik als mijn schuld...

Tussen echo's, schilderwerk en moeizaam inrichten van onze nieuwe verblijfplaats begon de plannenmakerij richting de bevalling. We hadden al de enige bruikbare slaapkamer (de hele bovenverdieping was onbewoonbaar, daar keek je tussen de pannen door naar buiten), als kinderkamer ingericht. De plaats waar de douche hing was een oud washok. Het stonk, was koud en vochtig. Mijn vriendin was al vrij snel heel resoluut: er moest een goede douche (ruimte) zijn voor de bevalling. In onze naïviteit (met name de mijne) dachten we dat wel in een maand of twee te kunnen regelen door een paar klussers in te huren.
In mei hebben we een 'beun' uitgenodigd, die liep eens rond en zei dat hij dat
nooit voor elkaar ging krijgen, hij had alleen maar de zaterdagen, de bouwvakvakantie kwam eraan, en hij wilde zelf nog met vakantie. Maar als ik zorgde voor de de vloer en leidingwerk, dan zou het misschien kunnen. Stress.

Nog een beetje rond gebeld naar andere klusbedrijven, maar alles was al ver in de toekomst 'uitverkocht' (hoe anders is het nu, begin 2010, als ik deze woorden neerschrijf). Nou, dan maar zelf oppakken.
Ik had immers twee rechterhanden en vond klussen op zich best leuk. Zelf een badkamer ontworpen, alle benodigdheden bij elkaar gezocht en besteld, en vervolgens in een race tegen de klok muren breken, vloeren uithakken, isolatie leggen, leidingen leggen, vloer storten, etc. En al die tijd moesten we buiten naar het toilet, onze behoefte doen in het bos. Dat was in het begin nog best leuk (we hielden van kamperen), maar het ging al snel enorm tegenstaan. En het schoot maar niet op. Tegenvallers, gedoe. Ik weet nu waarom een badkamer aanleggen tot het meest complexe deel gerekend wordt van een huis bouwen... Maar goed, eind juli was de badkamer bruikbaar. Het bad en de douche deden het en er was warm water (weliswaar met een tweedehands gasboiler, want cv kwam later). De muur naar de hal stond voor driekwart, muren waren nog onafgewerkt en er zat geen plafond of verwarming in. Maar douchen konden we.

In dat traject ben ik al een keer bijna opgebrand. Van de frustratie. Van de tijdsdruk. Klussen, tot laat, vervolgens weer werken bij de bank, ook weer onder druk, haasten, haasten, haasten... en langzaam het gevoel krijgen dat het een faliekante misser is, maar dat nog niet aan jezelf willen toegeven.

Mijn vriendin had wonderbaarlijk genoeg haar draai redelijk gevonden. Met name met dank aan de sportschool. Het was bevreemdend om te zien dat het haar eigenlijk beter beviel dan mij. Ik zag mijn droom van meer vrijheid, rustig buiten mijn klimmuurtje metselen en muziek maken in de schuur langzaam aan gruzelementen gaan. Ik besefte dat het me nog jaren en jaren zou kosten om van de boerderij ongeveer dat te maken wat we voor ogen hadden. Of minimaal 200.000 euro extra investeringen.

Wat mij naast dat ik me minimaal een factor twee verkeken had op kosten en inspanning met name de das om deed was dat ik altijd gedacht had dat het opknappen van de boerderij ertoe zou leiden dat deze in één keer een stuk aantrekkelijker zou zijn voor kopers, en mocht het avontuur niet bevallen, we er vrij snel weer vanaf zouden kunnen. Ik dacht: dan leen ik gewoon nog een keer 100.000 euro van mijn BV (dan speel ik zelf dus voor hypotheekbank), laat het huis opknappen met dit 'bruto' geld, en kan als het niet bevalt zelfs 'netto' een verkoopwinst toucheren. Kon alleen maar goed gaan. Dit beeld werd ook door alle financieel adviseurs bevestigd. Nu weet ik waarom: ik wilde dat graag horen, en in de financiële wereld wordt gelogen dat het barst. Deels bewust, grotendeels wellicht onbewust. Ik heb dit ook gezien bij mijn werk bij Ordina en ABN AMRO (in het algemeen kun je denk ik zeggen: bij alle commerciële bedrijven): de accountmanagers en commercianten liegen bij het aanprijzen van hun producten. Dat doet iedereen, dus dan moet je wel en wordt het heel gewoon. Ik heb dit altijd verafschuwd. Deze mensen doen dat om hun eigen fundamenten van hun existentie overeind te houden. Niet ziend dat ze slechtheid en ellende brengen... Bad karma. Sleeping in their shoes. Met betrekking tot het huis: de praktijk is dat je hooguit de helft van je investeringen terugkrijgt. Dus geld lenen om een huis op te knappen is doodlink, want als je het verkoopt kan het zo zijn dat je met een stevige (tienduizenden euro's) restschuld blijft zitten.

Eigenlijk de enige die op voorhand heel duidelijk gezegd heeft dat hij het een slecht plan vond was nota bene de vader van min vriendin... Dat het ontzettend veel werk zou zijn en dat je dan beter de boerderij tegen de vlakte kon gooien en opnieuw kon beginnen. Had ik maar geluisterd... Maar ik moest door, blind door mijn eigen overtuiging. En omdat ik simpelweg gezegend ben met een aanzienlijk creatievermogen, en als ik mijn element zit heb ik heel, heel veel energie. En dat heeft heel veel mensen ook mezelf overtuigd.

Maar goed, ten tijde van de bevalling was de badkamer af (genoeg). De bevalling liep voorspoedig en 12 augustus 2007 werd J. geboren. Er volgde een hectische tijd zoals alle jonge ouders kennen.
Onbekendheid met een kind, de spanning of borstvoeding aanslaat, doorwaakte nachten. We sliepen zelf in de woonkamer, dus menig voorbijganger heeft mijn vriendin in haar kraambed zien zitten. Maar deze tijd was op een bepaalde manier ook sereen bedenk ik me nu. Even geen zorgen over het huis, of beter gezegd die lagen even op de achtergrond. Even twee weken ook geen bank- en interim werkgedoe.

Maar na twee weken begon het oude gebeuren weer. Ik was inmiddels ook bezig met een aanvraag voor de verbouwing van de bovenverdieping. Nu weet ik waarom sommige mensen weg willen vluchten uit de Nederlandse regelkramp. Wat een frustraties heeft het 'bouwbesluit' en de 'welstandscommissie' mij opgeleverd. Tekeningen zijn wel zes keer over de kop geweest. Waar bemoeien ze zich mee... de eerste buren woonden 200 meter verderop. Laat ze adviseren in plaats van te mierenneuken en blokkeren...
Die verbouwing was voor ons knap belangrijk, dat wisten ze, en toch maar dwarsliggen en dwarsliggen...
In deel V “Maatschappij” kom ik op dit thema nog terug (welstandcommissies, beklemming in woonvormen, etc.), als we hier in Nederland niet zo ridicuul krampachtig mee zouden omspringen was ik wellicht gewoon bij mijn moeder gaan wonen. Zij blij, wij blij. Maar dat kon niet, want dat past niet in de
regels. En ja, dan was er zelfs geen suïcidepoging geweest. Zo werkt regelkramp door leven van mensen...

Het eerste plan was voor de winter het dak geïsoleerd te hebben want het waaide letterlijk gewoon door het dak naar binnen. Dat zou het gewoon 10 graden Celsius in huis worden als het ging vriezen. En dat met een baby... Weer stress, stress, stress... uiteindelijk besloten niet te rekenen op de ambtenarij, maar dan maar provisorisch de vloer tussen van de bovenverdieping te isoleren. Wetend dat dit ook allemaal weer werk was dat niet structureel was. Zat ik allemaal voor niets te doen. Kon ik dadelijk allemaal weer er uit slopen. Vanwege die k-bureaucratie. Wat een frustratie. Alles, alles zat tegen leek het.

Tot overmaat van ramp stortten ook de aandelenkoersen in. Ik was al lang fervent belegger. En had door een 'slimme constructie' door geld te lenen uit mijn BV en dat in aandelen te beleggen een soort mini hedgefonds gemaakt. Ik was gelukkig wel zo verstandig om met zogenaamde put opties het risico naar beneden af te schermen. Maar met name nota bene de overname van ABN AMRO door Fortis heeft heel veel geld gekost (een kleine ton). Dus ik zat ook nog eens continu als een soort fondsbeheerder die portefeuille zo goed mogelijk in stand te houden. Me voortdurend af te vragen of ik niet gewoon alles moest 'liquideren' (verkopen) en het verlies maar moest accepteren. Maar dat waren nogal wat bedragen om afstand van te nemen. Het positieve van dit alles is dat ik nu uit eigen ervaring de dynamiek ken van derivaten (opties ed.), en hoe fragiel die constructies zijn. En dat eindeloze 'gratis' bescherming niet bestaat. Dus dat alle banken die 'uw inleg garanderen' bijvoorbeeld liegen: Als de bank failliet gaat, dan is jouw geld weg. Dubbele moraal in de maatschappij.

Nu ben ik blij met die kennis en het helpt me bijvoorbeeld met de hervorming van Nederland (via de partij Nieuw Nederland en later platform deNieSa[6]), maar toen had maar wat graag gewild dat ik er nooit aan begonnen was. Het boek 'De ondergang van de Barings bank, Nick Leeson' heb ik gelezen en begreep ik volkomen. Zowel qua complexe financiële derivaten (Buffet noemde deze eens 'Financial Weapons of Mass Destruction', als het klimaat waarin Leeson zijn verwoestende werk kon doen: hebzucht, bankmanagers die de details niet interesseren en te complexe organisaties, producten en systemen. Maar dit is een ander verhaal, iets waarvoor deNieSa mede opgericht is om op te lossen. Nu besef ik me dat hypotheken ook derivaten zijn. Financial weapons of mass destruction. Hypotheken zijn winstverdubbelaars maar ook verliesverdubbelaars, als het fout gaat met de woningmarkt... WOIII is begonnen, recht in ons midden, door ons zelf gecreëerd.

Toen mijn vriendin ging werken en J. naar de crèche ging (we hebben altijd afgesproken dat we zorg 50-50 zouden verdelen) ging het nog een stapje harder bergafwaards met mijn energie. Eerst 's ochtends J. naar de ene kant van Nijkerk brengen, dan met de trein (auto was helemaal geen optie naar Amsterdam) naar Amersfoort, overstappen, etc. En je kunt dan alleen in de spitstijd reizen omdat dan de crèche pas open is.... tjokvolle treinen, vertragingen. Om 06:00 opstaan, om vervolgens pas om 09:30 op je werk aan te komen, drie en een half uur later, eigenlijk al bekaf. Sindsdien is mijn respect voor al die ouders die dit dag in dag uit doen enorm gegroeid, alsmede mijn gevoel van waanzin waar we in Nederland mee bezig zijn.

Bij de bank werd het klimaat nog guurder. Winstcijfers vielen tegen en regelmatig ging het gerucht dat de externen eruit moesten. Dat had me vroeger weinig gedaan. Alleen in de nieuwe situatie, waarin ik middels een hypotheek met de bank getrouwd was, leverde dit veel, heel veel stress. Temeer omdat ik me door het halen en brengen gebeuren compleet vast voelde zitten. Een opdracht doen die op meer dan 45 minuten reizen van Nijkerk met het OV viel onmogelijk te combineren. En tegen je klant moeten verkopen dat je standaard om vier uur 's middags naar huis moet om je kind van de crèche te halen, maakt je als extern projectmanager ook redelijk kansloos. Wat moest ik, wat moest ik?

Tot overmaat van ramp belandde ik op het meest gruwelijk project in mijn carrière: de ABN AMRO-Fortis integratie. De opdracht van bovenaf was nog onmogelijker en stompzinniger dan ooit tevoren. De druk ook. Hoe vaak ik niet naar mijn opdrachtgever ben gegaan om aan te geven dat tijdslijnen volgens een professionele calculatie minimaal een halfjaar naar achteren moesten, en dat je gesommeerd wordt het toch te proberen over 1 maand gereed te hebben. Daar brak mijn professioneel hart. Zo wilde en kon ik niet werken. Maar ik kon niet weg. Moest blijven. Er moest een inkomen zijn voor de hypotheek... die betaald werd aan hetzelfde bankwezen. Hoe bizar was mijn lot: getrouwd met datgene waar je inmiddels een enorme afschuw en angst voor gekregen hebt: de bank.

Hoe kon ik hier nog uit komen? Dan maar ergens in loondienst gaan? Nee, dat kon ook niet, dat voelde als 'verraad' naar de collega's van het bedrijfje waar ik mededirecteur van was. En naar mijn mede oprichter en compagnon Luc. Bovendien was het maar een halve oplossing omdat bij een modaal salaris we wel de hypotheeklasten konden delen, maar het verder opknappen van de boerderij was kansloos. En de badkamer was half af, de bovenverdieping had ik al helemaal 'kaal' gemaakt. De verkoopbaarheid was hiermee erg slecht, realiseerde ik me. Ik heb dit begin 2008 nog een keer nagevraagd bij een makelaar, die is langs geweest. Die bevestigde dat ik niet vreemd moest staan te kijken als ik hooguit de grondwaarde kreeg, oftewel richting de vier ton (waar we ruim zes ton betaald hadden voor de boerderij). 'Even' verkoopbaar maken was kansloos. Honderden mandagen werk nog. Ik zat in een valstrik.

Wat was er met mijn leven gebeurd? Het ene moment was ik nog de vrije vogel. Nu bevond ik me in een situatie waarbij ik  zelfs notarieel  vast zat aan mijn vriendin, een kind, drie BV's en de bank (hypotheek).
En ik voelde me eindeloos schuldig (emotioneel) naar mijn vriendin en J.. En naar mijn moeder, mijn vriendin haar ouders en mijn collega's... Het begon te kraken, heel erg te kraken.

Een emotionele en praktische gijzeling. Ik was verstrikt geraakt in een web zonder weerga. Probeerde ik me van de ene klem te ontdoen, dan begon de andere te knellen... Ik zat levensklem. Maar de klem was nog niet dichtgeslagen, dat kwam later...

Begin van een slapeloze hel...

Ik ben voor het eerst voor mezelf onmiskenbaar door het ijs gezakt begin januari 2008. We waren met vrienden met de kerst een weekje naar Zuid Limburg geweest. In een huisje. Het was gezellig, maar ik kon mijn gedachten niet losmaken van de boerderij-ellende, mijn zorgen. En mijn verlangen naar de warme zon, klimmen zoals vroeger (met kerst gingen we dan vaak naar de Middellandse zee). Ik werd haast neurotisch obsessief van de nieuwbouw-bungalow: alles strak, nieuw en warm... In alles zag ik wat ik niet voor elkaar had in de boerderij en waarschijnlijk nooit voor elkaar zou krijgen. Op de terugweg heb ik mijn vriendin afgezet in Tilburg, daar had zij een afspraak (verteltheater cursus). Samen met J. ben ik doorgereden naar Nijkerk. De dag was troosteloos, koud, nat en somber.

Die dagen 'vrij' maakten me wankel. Blijkbaar had iets in mij de tijd om naar binnen te kijken. Te zien en te voelen dat ik helemaal op de verkeerde weg zat. In de boerderij aangekomen (ik had J. op bed gelegd) voelde ik de eenzaamheid van de afgelegen plek en het gevoel  weer  niet weg te kunnen. Omdat er een kind was, een hypotheek en een hoop andere praktische bezwaren. Ik zag een troosteloos landschap.
Ik zag overal delen van een huis wat in verval was of nog op orde gebracht moest worden. Plaatsen op de bovenverdieping waar het begon te lekken, een verzakkende vloer (rotte balken?), afbladderend verfwerk. En wist inmiddels dat alles wat je maar aanraakte al gauw duizenden euro's kost om te laten maken.
Ik wilde ervan los, maar het kon niet, kon niet.

De volgende regels uit een gedicht van Elsschot komen tegenwoordig elke keer in me op als ik iemand in een klemsituatie tegenkom:

“...want tussen droom en daad

staan wetten in de weg en praktische bezwaren,

en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,

en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat...”

[Willem Elsschot, het Huwelijk]

De context is anders (in het oorspronkelijke gedicht gaat het vooral over dat de man zijn vrouw niet meer uiterlijk aantrekkelijk vindt). Maar deze regels illustreren precies waar het om gaat: ik had een huwelijk met de staat via de welstandcommissie, er stonden voor mijn pad dat ik wilde lopen wetten in de weg.
En verkopen kon niet: heel veel praktische bezwaren en gedoe. Ik had een soort huwelijk met de boerderij. Geketend voelde ik me. En de weemoedigheid lees ik als de emotionele gijzeling, het schuldgevoel met de mensen waar je om wat voor reden om je heen ook aan 'vast' zit... Ik beschrijf dit allemaal behoorlijk negatief. Ik geloof tegenwoordig in een wereld waar mensen en dingen op basis van vrije intentie bij elkaar blijven. Veel meer vrij kunnen bewegen. Elke dag opnieuw besluiten wat de 'relatie' wordt voor de komende tijd. Maar in de basis altijd op pad kunnen. Althans, zo wil ik mijn leven leven, iedereen maakt hierin zijn eigen keuze... ik hoor menig klassiek geschoolde therapeut al denken: “...die jongen heeft bindingsangst...”. Ik denk dat het eerder andersom is: heel veel mensen hebben 'vrijheidsangst', bang om alleen te zijn, en bang om niet iemand te
hebben en (fictieve) controle te hebben. Maar verder ingaan op dit thema is iets voor een ander boek.

De eerste dagen van het nieuwe jaar waren van het gebruikelijke: twee dagen stressen om op tijd in Amsterdam Zuid Oost te komen, stressen in de bank-project hectiek, stressen om op tijd weer bij de crèche te komen. En de tijd van de jaarrekening kwam er weer aan. Er was één dag in de week dat ik niet naar Amsterdam ging en tevens papadag had. Ik had voor de kerst al een klusser geregeld die wel kon helpen met het afmaken van de badkamer. We hadden al bedacht dit niet meer in het weekeinde te doen, omdat er van rust of met 'het gezin' dingen samen doen helemaal niets meer terecht kwam. Ik had bedacht dat als de klusser zou gaan klussen, ik hem en J. in de 'gaten' kon houden, en met mijn jaarrekening aan de gang kon gaan. Een ding dat me altijd al de nodige spanning gaf en veel concentratie vergde.

Woensdag kwam de klusser, het begon er al mee dat zijn auto een zwart oliespoor op de tegels buiten achterliet. Ik laat hem zien wat er moet gebeuren, en hij vraagt: “Heb jij misschien een boormachine?”.
Ik zeg: “Je had toch gezegd dat jij al het benodigde gereedschap had?”. “Ja, maar dat ligt op de boot...”
En hem van gereedschap voorzien, ondertussen J. een fles gevend...

De klusser gaat aan de slag. Ik ga ook een paar uur aan de slag met mijn jaarrekening. Ik hoor de herrie van de weg (rammelstrook, trekkers, etc.). Bleek dat er net ergens een weiland opgehoogd werd met als gevolg dat de grootste trekkers met enorme kiepwagens de hele dag 10 meter langs ons huis reden. Hele dag door. Af en aan. Geluid van zagen  van de klusser. Boren. “Oh jee, als J. maar niet wakker wordt...” Ik ga maar eens polshoogte nemen bij de klusser. Had hij er een deurkozijn fout ingezet, en al aan alle kanten vastgeschroefd. Na overleg besloten samen de hele boel maar weer los te slopen. Ondertussen van alles stukmakend. Daarna J. wakker gemaakt, verschonen, voeden, beetje spelen. Nou ja spelen...
Klusser weer op weg helpen. En ik zag het geld wegsijpelen, 30 euro, 60 euro... En het ging alleen maar fout! En het koste mij bijna net zoveel tijd als de klusser... dit werd helemaal niets. Niets. En de jaarrekening was ook geen steek opgeschoten, de de deadline bij de accountant kwam naderbij...

In de middag heb ik de klusser maar weggestuurd geloof ik. Onder het mom dat het teveel tegelijk was.
Dat ik hem nog zou bellen misschien voor een volgende afspraak... Wat voelde ik me ellendig. Dit ging nooit goed komen. Never. Alleen een huis opknappen en gelijktijdig voor een jong kind zorgen is kansloos.
En als het nou alleen de badkamer was... maar dat was hooguit één tiende van wat er nog moest gebeuren... Mijn les:
Nooit meer een huis opknappen onder tijd- of financiële druk. Ik begin er niet meer aan.

Als ik dit opschrijf krijg ik weer de kramp in mijn onderarmen, van pure stress, weerzin en wanhoop.

Die nacht sliep ik niet. Om één uur ben ik opgestaan om alles nog eens uit te schrijven. Om twee uur ging ik weer naar bed. Om drie uur heb ik warme melk gedronken. Om vier een warm bad. Om vijf uur heb ik zelfs nog een stuk gejogd buiten. Om zes uur begon de dag weer met het J. aankleed en crèche ritueel.
Ik was kapot. Toch besloten naar het werk te gaan. Ik heb de dag uitgezeten, maar vraag me niet hoe.
Dacht dat ik die nacht er op wel zou slapen. Moest wel met zoveel vermoeidheid. Niet dus... nog geen uur. En dat met een baby in huis en een vermoeide vriendin...

Vervolgens ben ik langs de dokter gegaan. Ik weet niet wie er nerveuzer was op dat moment: hij of ik.
Of ik een consult van 10 of 20 minuten wilde. Doe maar 20... Vier minuten om mijn verhaal te vertellen, acht minuten om te gissen naar een oorzaak of ziekte, zes minuten voor het voorschrijven van slaappillen, twee minuten verslaglegging in het systeem. Zie hier onze 'efficiency' van de GGZ. Dan ben je toch hulpeloos als hulpverlener?

Anyway, ik had slaappillen. Ik verafschuw pillen, maar besefte dat ik er wellicht nu niet aan ontkwam. Ik was kapot van twee slapeloze nachten. Je voelt je schraal, geroosterd, halfdood, maar je moet door... en je kunt niet slapen. Nooit. De titel 'nooit meer slapen' komt in me op... Ik was heel benauwd voor verslavingsverschijnselen, blijvende schade, etc. Maar toe maar... De dokter dacht (hoopte wellicht) dat het een situationele stress zou zijn, dat goed bijslapen genoeg zou brengen om mij weer op te been te brengen. Maar ik denk dat hij of zijn binnenste voorvoelde door de blik in mijn ogen dat het helemaal mis was.
Maar er was geen remedie voor de praktische ellende waarin ik terecht was gekomen. Alleen maar pillen.

Dagboekaantekeningen... 30-01-2008

Zo, we zijn alweer ruim een week verder. Ik ben wel weer wat opgeknapt. Slaap in ieder geval redelijk goed, heb meer energie en voel me minder nerveus. Afgelopen zondagavond heerlijk in klimhal geklommen, waarbij Martine op J. gepast heeft. Sowieso gaat het met de gekneusde rib een stuk beter, waardoor sporten lekkerder gaat. Besef me te meer hoe belangrijk deze uitlaatklep voor me is. Tegelijkertijd merk ik ook dat onder de mensen zijn me goed doet, zoals een tijdens een klimhalbezoek. Altijd maar in je eentje pielen (daktrainen en of boulderen) breekt op een gegeven moment op. Verder wat plannetjes gemaakt om de border in de achtertuin te voorzien van diverse plantjes: hulst, brem, laurier, rhodondendron, etc. Verder wat fruitboompjes neerzetten. Dit beeld geeft wel energie: ik denk dat ik hierdoor niet met gemeente en/of buurt in aanvaring kom en e.e.a. kan langzaam groeien. Wel zal ik nog niet mijn ‘zuidwandje’ kunnen metselen. Mogelijk dat ik al wel wat anders in elkaar kan zetten en verder gaat het er met name om bij zonneschijn lekker achterin de tuin te kunnen zitten.

H. zit momenteel meer dan ik in de knoop: erg druk op werk, zorgen over haar werk, collega van haar zwanger. Slaapt slecht. Ik probeer haar te steunen. Belangrijk om te zorgen dat er geen extra werkzaken bij komen en te blijven relativeren. En toch ook op tijd naar bed gaan en zorgen dat je aan je slaap komt (maar daarvoor wil je eigenlijk weer wat meer sporten, dat kost tijd, etc.). Balans!

Dat vind ik eigenlijk momenteel nog de grootste uitdaging: op een harmonische manier een kindje in je leven hebben. Je kunt de tijd die je ‘kwijt’ bent niet goed rationaliseren, zoals ‘ ik besteed 5 uur per week aan J.’. Zo werkt het simpelweg niet. Dit staat natuurlijk in stevig contrast met hoe ik de dingen in mijn leven tot op heden organiseerde. Neem een woensdag dat ik ga werken bij ABN AMRO: ik sta 07:00 op en ben 10:00 bij de bank, dit zo schrijvende scheelt dat eigenlijk maar een uur met vroeger. Zal mijn beleving zijn. Maar twee (of zeg drie) uur op een doordeweekse werkdag betekent ongeveer de helft van je vrije tijd.
Anders gezegd: als je normaliter 19:00 thuis kwam en, afgezien van eten, nog twee uur te besteden had, is dat nu één uur of minder. Is af en toe best beangstigend.

En dan werkt maar één ding: accepteren en meedeinen... Ook later met betrekking tot brengen en halen: betekent minimaal vijf keer per week een extra ritje Nijkerk (of op zijn minst een ommetje richting de trein). Anders gezegd: dat is nog twee keer vaker dan nu op pad. Geen idee of ik dat trek, of dat we dan heel snel tegenover een school gaan wonen;-) We’ll see, gaat pas over een jaar of drie spelen.

Oh ja, toch maar een mail aan de gemeente gestuurd aangaande auto’s en rammelstrook. Vooral omdat mijn laatste communicatie was dat het acceptabel was (in de vakantie), en dat ik dat nu niet zo ervaar. Of ze er toch niet iets aan kunnen doen. Gelijk de angst dat je het hierdoor juist voor jezelf tot een probleem maakt, dit lijkt tot op heden redelijk mee te vallen.

Tot zover maar eens...

Iwanjka

Ik had me inmiddels bij de bank, mijn opdrachtgever ziek, gemeld. En ik ben eerlijk geweest, dat de stress dermate hoog opgelopen was dat ik niet meer sliep, maar dat ik wellicht met wat slaappillen weer capabel zou zijn om de projectleiding op me te nemen. Ik voelde me ineens zo intens kwetsbaar.
Als externe medewerker (ondernemer) wordt je betaald om 'tough' te zijn. Het fijne van externen is dat een werkgever er niet aan vast zit: wordt die ziek, dan wissel je hem in. Voor mij geen interne arbo-arts die me wel begeleidt op weg naar herstel. Ik had het geluk dat mijn band met mijn directe opdrachtgever heel goed was. Maar ik voelde ook mijn kwetsbare positie, en iedereen, ook de interne medewerkers buitelden al over elkaar om een veilig heenkomen te vinden voor de komende saneringen in het kader van de Fortis-ABN AMRO migratie.

“When you can't really function you're so full of fear,
A working class hero is something to be,
A working class hero is something to be.”

[Working Class Hero, John Lennon]

Dagboekaantekeningen... 21-01-2008

Zojuist met H. de bollenplaat doorgesproken, mijn probleem; de compositie. Grappig/mooi om te zien hoe zij zich om dingen waar ik mij druk over maak absoluut niet druk maakt. Zoals dat ik vanmorgen van 06:30 of zo de auto’s over de weg hoorde rijden. Heeft zij 0,0 last van. Gelukkig maar. Ik zou het supervervelend vinden als zij daarvan liep te balen.
Dat ik ervan baal is al genoeg. Autoherrie valt overigens maar gedeeltelijk in hoekje structureel/niet veranderbaar: Tezijnertijds  slapen we zelf aan de andere kant van het huis (boven), en je kunt een walletje langs de weg late aanleggen. Niet iets voor 2008 of 2009. Hiermee zou je het wel uit je hoofd kunnen zetten hoop ik.

Net J. prikje laten halen bij constatatie bureau arts. J. was zo dapper/lief. Maar een paar traantjes....

H. had  net als ik  brak geslapen. Ik denk dat ik een uur of vier goed doorgeslapen heb (dat is, aan de andere kant, alweer mooi). J. heeft denk ik om het uur hard gekucht.
Arme H. vandaag lange dag, kolven, etc. Gelukkig liet het werk toe om wat later te gaan.
Ik zit nu in de cafetaria van de Hema. Kon ze wat langer blijven liggen en konden we nog even samen naar de Hema. Geloof het of niet, maar het bevalt me erg goed om hier even te zitten. Lekker rustig, wat gebabbel van andere mensen (hoofdzakelijk kinderhebbend) om me heen.

Ik ga zo maar eens een boek over vaderschap kopen. Ik merk dat het me zwaar valt om mijn ‘elk minuutje is ingepland’ (en heb ik controle over) schema los te laten. Wel goed voor me denk ik, maar het levert momenteel ook stress.

Mijn les: zorg ervoor dat je nooit, nooit afhankelijk bent van een inkomen. Zorg ervoor dat je altijd bijvoorbeeld de huur kunt opzeggen, en desnoods in een tent (of bij familie) gaat wonen. Tegenwoordig is een van mijn levens kernwaarden: “Onder druk gaat alles stuk” (niet vloeibaar), en “Leef in Ongedwongen IJver” (een boeddhistische uitspraak). Vergelijk het met een kunstenaar: vraag hem vóór morgen (druk) zijn mooiste kunstwerk te maken. Werkt niet. Dan komt de inspiratie niet. Ik blijk heel gevoelig voor verknelling. Ik kan enorm goed tegen stress, maar zodra ik het gevoel heb existentieel klem te zitten verdwijnt mijn energie. En ik denk dat veel mensen de leibanden waar ze aan lopen niet eens zien of (nog) voelen. Slaven van het systeem. Ik heb er lang uit weg kunnen blijven, maar ik was niet wakker genoeg en er was teveel chaos in mijn leven om zuiver te blijven koersen. Nu ken ik de wetten van de Levenskunst, en dat zal zeker de kans verkleinen dat ik weer vast kom te zitten.

“Emancipate yourselves from mental slavery,

None but ourselves can free our mind... “

[Redemption song, Bob Marley]

Maar goed ik was ziek. Ik heb dit gemeld bij Enrico de collega die binnen ons bedrijfje over HRM ging.
Het bizarre was dat hij net een jaar ervoor door het ijs gegaan was, en ik de 'sterke pijler' was.
Nu was het andersom. Enrico door het ijs ooit, nu Iwanjka. Mijn vriendin in de psychiatrie, nu Iwanjka.

De weken erop heb ik nog wat doorgemodderd. Drie dagen werken. Kapot thuis komen. Af en toe vier slaappillen op rij. Dan weer niet. Proberen het zonder te doen. Tot drie uur wakker liggen. Wel pil nemen, geen pil nemen? Zonder slaap kan ik niet werken. Ik MOET werken, anders is het het begin van het einde. Zo voelde het. Zo was het. Maar midden in de nacht een slaappil nemen, dan kon niet, dat stond op de bijsluiter. Dan maar een halve? Mijn vriendin wakker maken: “Wat moet ik doen”. Kort, heel ongemakkelijk overleg. Zei wist het natuurlijk ook niet, en al mijn gedraai maakte haar nachten ook slapeloos. En hoe moest ik J. wegbrengen: met een pil op mag je niet rijden... En zo hebben we tientallen nachten gehad.
Al rap raakte de eerste serie slaappillen op (je krijgt er maximaal voor twee weken mee). Nog maar een keer naar de huisarts. Die was zelf ziek, maar na enige ruggespraak kreeg ik nog een pakje mee. Ik voelde me al bijna een junkie: wat moest ik als die pillen er niet waren?

Dagboekaantekeningen

12-02-2008

Maar goed, maandag (gisteren) was E. er weer (de ietwat onhandige klusser). Wel goed opgeschoten (Ytong blokken opgebouwd). Verder goed nieuws van de welstandscommissie: met twee extra spijltjes in de raampartij is het akkoord. Blijft knagen: is het de moeite allemaal wel waard, blijven we hier wel? Hebben we als we moeten verkopen het toilet niet te klein gemaakt? Wat doe ik met het feit dat bij kantoortje grote raam en rest niet recht op elkaar aansluiten? Wat doe ik met het schilderwerk buiten? Dat moet ook niet te lang onbehandeld blijven. Etc. Hoop twijfels dus.

21-02-2008

Gisteravond rustig aan gedaan. J. bananenprak gegeven. Voelde dat de stress nog wel in mijn ‘fysiologie’ zat. Lijkt wel of je de adrenaline kunt voelen zitten (brandend opgejaagd gevoel in bv je armen/rug). Wel om 23:00 in slaap gevallen, maar om 01:00 weer wakker. Arme vriendin wakker gemaakt. Afgesproken dat als ik nou gaandeweg de hele dakisolatie niet zie zitten, we alleen cv doen dit jaar. Ik merk dat de druk maakt dat het me enorm gaat tegenstaan (al de onzekerheid/vragen). Ben best een controlfreak. En als het me zo tegen gaat staan, dan wil ik daar alleen maar harder weg...

Wat we nu gaan doen:

Ik bel R. (aannemer) om langs te komen. Horen wat zijn ideeën zijn over boven en benedeninrichting en of het zijn ervaring is dat een dergelijk gerenoveerd huis beter in de markt ligt c.q.. je de kosten er over het algemeen weer uit krijgt...

20-02-2008 (donderdag)

Voor het eerst sinds een maand weer een keer een interne woensdag gehad. H. was ook thuis. Begon wat rommelig: wel/niet samen J. wegbrengen, H. wel/niet naar supermarkt, etc. H. had het plan gevat om ’s middags naar de sauna te gaan. Besloten om mee te gaan.
Zag op valreep dat Aldo de bouwtekeningen klaar had, dus besloten die na J. wegbrengen toch maar op te halen en direct bij de gemeente in te leveren. Hier begon het gedonder denk ik....

Vannacht slecht geslapen (kan me niet herinneren dat ik geslapen heb). Wel de hele nacht in bed gebleven. Oorzaak (denk ik):

Verder niet aan een paar hygiëne items voldaan (welke ik denk ik momenteel nodig heb):

Dat moet ik dus niet meer doen.

Met betrekking tot aandelen: ik krijg het gevoel dat ik echt met verlies zal moeten verkopen, hier was ik blijkbaar toch nog niet helemaal klaar mee.

Met betrekking tot huis: ik ben heel bang aan het worden dat ik met die verbouwing de verkeerde dingen doe waardoor het huis minder verkoopbaar wordt. Houdt me echt heel erg bezig. Het stomme is dus dat ik meer met verkoop bezig ben dan met zelf daar wonen...
Hier moet ik hulp bij zoeken denk ik. Verder zie ik zo op tegen al dat werk... Echt volgend jaar geen grote huisprojecten doen.

BESLUIT:

25-02-2008

Nou, het is me wel een traject... Hoe kom ik ervan af!!! is de vraag die dan voortdurend door je hoofd gaat. Hoe anders allemaal dan gedroomd/voorgesteld. Wat valt dat klussen tegen ook (met name?) als je het uitbesteedt.

Vrijdagavond nog massage gehad, toch slecht geslapen. Was denk ik stress voor maandag (dan zou Sam komen). Voelde gewoon aan mijn theewater dat er met betrekking tot het dakgebeuren besluiten genomen moesten worden. Maandag er op komt R. (een aannemer). Had zo het gevoel dat ik dingen niet goed zou doen, onhandig zou inrichten, en/of dat het maar duurder en duurder zou worden. Dat met het gevoel van ‘ik weet het niet of ik hier wil blijven wonen’ geeft ernstige spagaat. Wat als je 750.000 moet vragen om uit de kosten te zijn, en dat alleen maar mensen zijn die de boel sowieso plat gooien (en voor wie dan 750.000 teveel is).

Daarnaast knagers:

Dus waar we, omdat we heel snel klaar moesten zijn snelle keuzes moest maken, hebben we ze eigenlijk verkeerd gemaakt. Ga hier nog even mee door en je weet zeker dat je er 1,5 ton bij inschiet (als het niet meer is).

Zaterdagnacht goed geslapen (na klimmen, hardlopen en slapen in Elst), zondagnacht weer kut (denk bij elkaar drie uur of zo). Tevens beetje verkouden, helpt niet, zo’n verstopte neus.

Vannacht besloten om mijn ‘angstgevoelens' te toetsen (daad bij woord voegen): heb de taxateur gebeld. Zijn beeld was om niet 50k te investeren in dakisolatie als je met één tot anderhalf jaar mogelijk moet verkopen.

Meeus gebeld (vrijblijvend advies/taxatie gesprek). Aardige vent. Ook hij bevestigde mijn gevoel: over het algemeen krijg je ongeveer 70% van je investering terug, mits de totaalwaarde niet richting de waarde van nieuwbouw gaat (en dat is zo’n 250.000).
Huis is nu 120.000 waard (zonder de grond), dus met 130.000extra investering moet je er een perfect huis van maken (buiten en binnen). Dat is onhaalbaar... (en als je het doet, bv bovenverdieping renoveren, dan moet je het echt ‘mooi’ doen, dus ‘dure’ bouw), dan ben je met dakkapellen alleen al zo 70.000 aan de bovenverdieping kwijt.

Als je het al ooit af krijgt... begint aan de ene kant met opknappen, vervalt de andere kant alweer. Neverending story...

Kortom, mijn algehele beeld is: kappen. Badkamer afmaken, misschien nog cv beneden doen, maar dan ophouden met investeren. Idee: beneden verdieping goed leefbaar maken, dan evalueren.

Mijn idee nu is om komend jaar tot ‘bezinningsjaar’ te maken: nog paar kleine dingen doen, eerst maar eens gaan leven en aandacht hebben voor J. (papa zijn kost mij eigenlijk al genoeg energie, laat staan ambitieuze verbouwingen erbij...). En financieel de boel weer op orde brengen. Maximaal 20.000 investeren in het huis (met een beetje mazzel is dit precies de waardestijging van onroerend goed).

Voelt allemaal best wel schuldig: naar H. (zij zit er maar mooi bij in), naar Martine (heb het gevoel dat we daar continu heen vluchten), H.’s ouders, en niet te vergeten J..

Enige belangrijke wat mij te doen staat is overeind blijven....

Vergeet niet dat er geen kindje was toen we de boerderij kochten, papaschap maakt dingen heel anders... (hoewel ik wel met een schuin oog naar het hebben van kinderen gekeken had met de plannen om hierheen te verhuizen, dichtbij Martine was daar een belangrijke pre in).
Ik ervaar nu dat ik te egoïstisch heb gehandeld en typisch Iwanjkanees ‘ik zal het wel op zo’n manier doen dat voor mij perfect is, en handiger dan hoe anderen dat doen’:

En de tuin ervaren we nog steeds alleen maar als last: we hebben allebei geen groene vingers, dan wel: kunnen/willen hiervoor geen tijd vrij maken .

Allemaal lering voor de kern van principes.

EN VERGEET NIET: Na deze ervaring (en als ik het over 1 jaar nog steeds niet fijn vind), dan zit ik  denk ik  met meer tevredenheid in de stad. Aan de andere kant kan mijn ontevredenheid ook voortkomen uit een soort overspannenheid dan wel te druk geweest met huis, kind, gedoe rond huis en dergelijke. Zoals ik als zei: papaschap op zich is al heftig...

Oh ja, ik heb altijd gezegd: “Ik wil nooit continu in de verbouwing zitten”, ik zou het allemaal uitbesteden, ik zou het handiger doen..”. En zie nu: de badkamer is zelfs nog steeds niet af...

Goed, genoeg voor nu... Vanavond halve slaappil nemen en draad weer proberen op te pakken...

28-02-2008

Vannacht voor het eerst in anderhalve week weer redelijk lekker geslapen (nu leek het me vooral een suffe verkoudheid die me om 03:00 een uur wakker gehouden heeft. Gisteravond zo’n beetje de hele avond met J. opgetrokken: wortelprakje maken, voeden, zelf pizza eten, melk klaarmaken, voeden, en vervolgens nog een uurtje gespeeld/geknuffeld. Voelde of ik voor het eerst sinds anderhalve week of zo ook weer contact kon maken met m’n dochtertje en haar niet in de eerste plaats zag als 'iets dat tijd kost’. Gewoon samen zijn en dingen voor en met haar doen.

Soort meditatie haast. Haalde me in ieder geval uit mijn hoofd, ik denk dat we het allebei fijn vonden.

Verder ben ik NU blij dat:

Met het huisgebeuren weet ik het allemaal niet. Nu geen grote dingen aanpakken voelt goed en geeft in ieder geval mijn slaap (nu) terug. Blijkt een goede keuze.

H. denkt dat het wel mogelijk moet zijn low cost het dak te isoleren. Ik zie dit somberder in. We zullen het maandag van R. (aannemer) horen.

Wat verder typisch is, is dat H. nu juist geluiden laat horen dat de boerderij eigenlijk best ok is, wil zelfs een raam laten maken, etc.

Nogmaals: ik weet het gewoon niet: ik zie nu af en toe alweer ‘licht’, zo van ‘wie weet ook wel’. Kunnen we een jaartje over gaan voelen. Hopelijk dat ik de rust heb om het los te laten. Dat we daar eventueel weggaan, weg kunnen, maakt in ieder geval dat ik me minder frustreer over de zaken die met niet bevallen: herrie van de weg/rammelstrook, hordes pissebedden in huis, bos dat de zon wegneemt...

Er speelde tussendoor in mijn hoofd dat de afgelegen locatie me in relatie tot J. heel erg dwars ging zitten: geen vriendjes en vriendinnetjes in de buurt, voor haar zou alles een gedoe zijn om te komen (Nijkerk was 3 km fietsen, maar geen fietspad, grote trekkers en dergelijke). En het beeld om haar voor elk 'contactmoment' weg te moeten brengen en op te halen stond me enorm tegen. Schuldig, schuldig, schuldig... en muurvast.

Klussen hadden we stilgelegd. Maar het voelde toch alsof het goed zou zijn in ieder geval de badkamer af te ronden. Samen met de huisarts en mijn vriendin bedacht dat we moesten voorkomen dat we in de troep bleven zitten (wat een understatement achteraf, weken werk was nog nodig om alleen al de muren dicht te maken en ook maar een beetje toonbaar te maken). Ik dacht dat het met iets van zeven man-dagen werk wel moest lukken. Ik had via een prettige winkel een andere klusser leren kennen, Sam. Sam voelde een stuk handiger en emotioneel begripvoller dan de vorige. Nog maar een keer proberen. Maar na  en eigenlijk al tijdens  de 1e klusdag ging het al helemaal mis. Nog veel meer stress, paniek, etc. Toen hebben we dat plan maar laten varen.

Inmiddels had ik een eerste testje gedaan bij de huisarts om te bepalen 'wat er aan de hand was'.
Aan de hand van een tiental vragen was bepaald dat ik waarschijnlijk geen ernstige stoornis had en ook niet depressief was. Ik kan me zijn letterlijke woorden nog herinneren: “Je voelt niet depressief”. Ik kan achteraf zeggen dat hij gelijk had. Maar wat hij eigenlijk doorvoelde was dat het hele concept 'depressiviteit' zo lek is als een mandje. Dus ik kreeg de diagnose 'licht overspannen', want er moet tenslotte gediagnosticeerd worden in ons GGZ systeem. Anders vinden de verzekeraars het niet goed en stopt het geld  en daarmee de hulp  met stromen.

Na een aantal weken en een veelheid tien- en twintigminuten consulten had mijn huisarts het beeld dat er meer hulp nodig was. Deze consulten gingen steevast gepaard met lang wachten in de wachtkamer, stress omdat je daar met een baby zit of oppas moet regelen, de afwezigheid van je project moest organiseren, etc. Het begon al aardig op een baan op zich te lijken: papa zijn en mijn 'ziekte' managen... En dan heb je het nog niet over al dan niet ziekmelden bij de inkomensverzekeraar, met alle bijbehorende complicaties en notaties. Maar... welke hulp moest er komen?

Het feit dat de huisarts hier een dergelijk groot probleem mee heeft om dat vast te stellen is voor mij ook een teken aan de wand dat er iets goed mis is in de GGZ. Een wrang en  saillant detail is dat ik ook hier een slachtoffer werd van het feit dat ik in de buurt van mijn moeder ben gaan wonen: de eerste keus was op Meerkanten, Ermelo gevallen (een psychiatrisch centrum), maar daar werkte mijn moeder als psychiater.
En  logischerwijs  was dat geen optie. Uiteindelijk veel de keuze op Versus Stressmanagement in Amersfoort, een onderdeel van de RIAGG. Ik had al op voorhand grote twijfels: wat gingen die doen dan? Gingen die de boerderij opknappen? Niets in mij had ook maar het geringste gevoel dat zij me konden helpen.
Maar ja, je moet toch iets. En nagenoeg alleen deze vorm van hulp werd vergoed door mijn verzekeraar.
Dat wil zeggen: de eerste twaalf consulten... Weer stress over geld. Ik had absoluut een andere 'helper' gekozen, als ik niet de stress van de rekeningen had. Een consult bij een vrijgevestigd therapeut kost al gauw 100 euro. En als je gevoel nu is dat het gaat werken, maar als je levenslijn richting neerwaarts is en je geen vertrouwen hebt, dan is die druk van geld killing. Weer een les geleerd...

Dagboekaantekeningen

02-03-2008

Gisteren had H. vertelcursusdag in Tilburg. Ik vind het erg leuk dat ze dit doet. L. zou komen om de nieuwe rij paaltjes neer te zetten, was dus een beetje ‘grounded’. Uitzicht: hele dag alleen op boerderij samen met J.. Ik merk dat ik dit heel moeilijk trek. Omdat ik afscheid aan het nemen ben van die plaats (dan wel een en ander heel beladen is, met zorgen omkleed?).Of dat ik een hele dag met J. te lang vind. Of dat ik me simpelweg kut voel (suggestie van H.)....

Gelukkig kon ik om 10:00 aanschuiven bij Martine voor een kop koffie en ontbijt.
Was net haar treurwilg omgedonderd... kom ik aan met mijn zorgen. Was in ieder geval gezellig. Aangegeven dat ik me zorgen maakte dat mijn getob over de plaats afbreuk zou doen aan ‘haar’ ervaring van haar plek. Dit was niet het geval, daar moest ik me geen zorgen over maken.

Daarna met J. naar Driedorp gewandeld en brief aan Postbank afgeleverd om codes voor Holding rekeningen opnieuw aan te vragen (bij vernieuwen niet goed opgeschreven, kut). Ook dit geeft onveilig gevoel: kan niet zien of omzetbelasting en dergelijke netjes betaald zijn, kan niet bij geld op die rekening (zijn toch een beetje de reserve liquide middelen = ook iets dat ik anders moet doen).

’s Avonds kwamen Mahat, Sas en kids, met z'n allen bij Martine blijven eten.
Was gezellig, maar mijn hoofd zat bij mijn obsessie: verbouwing badkamer, huis verkopen aandelenafwikkeling, vaderschap. Twee glazen wijn vielen goed. Viel thuis ook als een blok in slaap (23:35), om vervolgens om 01:00 weer wakker te worden met adrenaline rush.
Toch maar slaappil genomen en tot 09:00 doorgeslapen (dankzij H. en J.). Hopelijk dat dit stress is van de klusser (Sam) maandag en R. (10:30). Ik heb bedacht dat tot ik weer goed slaap, het klussen toch maar stopgezet moet worden.... (en bijvoorbeeld dat aandelen verhaal afgewikkeld is en ik een draai kan vinden met vaderschap op de maandagen).

Ik voel me zo kwetsbaar: financieel, maar ook de dingen die je kunnen overkomen... hoort dit ook bij vers ouderschap?

04-03-2008

De nacht van zondag op maandag: ik sliep goed in, maar weer om 01:00 met bonzend hart wakker. Om 08:00 zou Sam (de badkamerklusser) weer voor de deur staan. Om 03:00 sliep ik nog niet. H. wakker gemaakt: wel/geen slaappil nemen? Je moet met zo’n pil dan 8 uur kunnen slapen.... Besloten om een halve te nemen en de afspraak met H. om de drie opvolgende nachten 1 slaappil te nemen, om het op en af van slecht slapen te doorbreken. Vind ik ellendig: bijwerkingen, afhankelijkheid...

Tevens besloten om het badkamerklussen voorlopig ook stop te zetten. Hopelijk biedt dit soelaas en ga ik me niet om andere dingen druk maken (zoals geld, huis moeten verkopen en dergelijke).

Ik merk dat je je in zo’n fase kwetsbaarder voelt dan anders: oh jee, wat als die en die ziek wordt of overlijdt?

Idee nu:

Kortom, ik Versus bellen. Een heel positief punt is dat ik met anderhalve week terecht kon. Ik had al veel verhalen gehoord van wachttijden van meerdere maanden... wat een schrikbeeld. Ik werd vervolgens uitgenodigd door een psychologe. Ik naar Amersfoort. Ik wil niet zeuren, maar ik wil nogmaals benadrukken dat 'even' bij de therapeut op bezoek in praktische zin betekent dat je minimaal een halve dag verder bent. J. naar crèche brengen. Naar de therapeut. En dan alweer praktisch J. halen. Dit is een punt waar volgens mij veel therapeuten en hulpverleners aan voorbij gaan 'dan en dan kunt u langskomen'. Ik heb weken gehad dat ik vier van de vijf dagen op pad moest naar een of andere hulpverlener: maandag keuringsarts van de inkomensverzekeraar (want die wilde mij natuurlijk zo snel mogelijk weer aan het werk hebben, of zoals ik het eerder voelde, een dossier opbouwen om mij uit de verzekering te werken omdat ik ergens één van de vele kleine lettertjes zou overtreden. Living in fear... (Lenny Kravitz)). Dinsdag naar de huisarts, want die moet ook een lijntje houden en bovendien moet je daar elke twee weken zijn voor herhalingsrecept van bijvoorbeeld de slaappillen of antidepressiva. Dag drie naar de psychiater. Dag vier naar de arbeidsdeskundige.

Van  het uitzicht op  zulke weken werd ik al doodmoe. Ik hoor het de stresspreventie psychologe nog zo zeggen: “Ga af en toe wat leuks doen, ga een paar dagen weg of zo”. Vaak heb ik gedacht, en denk het nog steeds: “Weet je waar ik nog het meeste stress van krijg? Jullie!”. Een paar dagen weg? En wie gaat mijn dochter dan van de crèche halen en voor haar zorgen? En wanneer kan ik dan weg? Ik moet zo'n beetje elke dag naar een hulpverlener, 'rapporteren hoe het gaat'. Wat een onzin-adviezen...

En dan heb ik het nog niet over de setjes papieren en tips die je meekrijgt van de RIAGG: “Ga leuke dingen doen”. “Breng structuur aan”. Na de eerste sessie kwam ik nogal verbouwereerd thuis. Vervolgens vraagt mijn vriendin mij: “En wat is de diagnose en wat is het plan”? Ik: “Nou, ik ben volgens de therapeut overspannen, waarschijnlijk niet depressief”. H.: “En hoe ziet het behandelplan er uit?”. Ik: “Tja daar zeg je zo wat, eigenlijk weet ik het niet...”. Mijn vriendin was onaangenaam verrast. Die dacht dat ik vanwege het slaapgebrek en de stress er niet naar gevraagd had, of het niet onthouden had. Daar had zij een punt: ik was al een tijdje erg verward, vergat veel, was voortdurend mijn sleutels kwijt, vergat de huisdeur af te sluiten...
Ik was een soort geest aan het worden voor mijn gevoel. Zoals Frodo in 'The Lord of the Rings', ik was langzaam aan het vervagen. Slaappillen, stress...

Maar goed, mijn vriendin besloot de keer erop mee te gaan om het zelf te horen. Iets dat ik vind getuigen van een enorme kracht en loyaliteit naar mij toe... Na die tweede sessie was mijn vriendin ook verbouwereerd. Eigenlijk was er geen plan. Inmiddels had de huisarts bedacht om mij op een licht antidepressivum te zetten.

Cipramil Citalopram. Een onmogelijke naam overigens, maar dat is gebruikelijk, ik weet inmiddels dat in elk land dat spul zo'n beetje een andere naam heeft om maximaal omzet te halen, en vooral niet herkenbaar te maken dat het om hetzelfde goedje gaat. We (Stichting PositieveNood) zijn er zelfs achter gekomen dat 'medicijnen' die op een bepaald moment verboden zijn wegens het feit dat het niet werkte of puur vergif was, dat diezelfde chemicaliën vrolijk een paar jaar later onder een andere naam weer op de markt komen.
Net zoals 'Ritalin' eigenlijk gewoon speed is. Geef er een mooie naam aan, besteed vele miljoenen aan reclame campagnes en het omkopen van specialisten (om onder hun naam artikelen te publiceren), voer een stevige lobby in Den Haag en miljoenen mensen wordt vergif of drugs voorgeschoteld als medicijn. Terug naar mijn verhaal.

De klem klapt finaal dicht...

Het plan was: “Praten en Pillen”. Later ben ik erachter gekomen dat dit in  die tijd  HET anti depressie-protocol was. Officieel uitgevaardigd door de centrale regie van de GGZ. De subtitel van het protocol was zo'n beetje “neem geen belangrijke beslissingen, de depressie vertroebeld uw waarnemingsvermogen”. Nog compacter gezegd: ik werd onder het mom van een therapie bezig gehouden, met de hoop dat ik niet verder zou afglijden en de antidepressiva hun werk zouden doen. Nog anders en compacter gezegd: het antidepressie-protocol luidt: niet je leven significant veranderen, wel chemicaliën nemen.

In Nederland worden steeds vaker antidepressiva voorgeschreven. In 2007 kregen 973.000 mensen in totaal 6,7 miljoen recepten ten behoeve van depressie voorgeschreven. Het aantal mensen dat antidepressiva gebruikt is sinds 1999 ieder jaar met 6 procent gegroeid. Kinderen van 5 jaar en jonger zijn op dit moment de snelst groeiende groep van de niet volwassen bevolking wat betreft het gebruik van antidepressiva.

Nou, we hebben elke twee weken gepraat (de psychologe en ik). Ik had mezelf inmiddels aangepraat dat ik wellicht een identiteitsprobleem had. Dat ik helemaal opgegaan was in 'de klimmer' en nu dat niet meer kon, mijn ware, zwakke labiele ik naar boven kwam. Dat ik altijd wellicht niet echt was geweest. De psychologe heeft nog wat geprobeerd te zoeken en vissen in mijn Zijn, maar al met al bestonden de sessies uit vertellen 'hoe het ging', het uitdelen van 'nieuwe instrumenten' (zoals A4'tjes met een rooster waar ik op moest schrijven hoe laat ik uit mijn bed zou komen, en hoe laat ik de afwas ging doen, etc.). En het organiseren van een aantal 'modules'. Mindfullness leek wel een geschikte. Wow... wat een onzin. Voor mij althans. Ik weet inmiddels dat er voor mijn pad juist dingen moesten veranderen. Maar ik kon dat niet. Ik zat in mijn praktisch-emotionele gijzeling.

Dagboekaantekeningen

                07-03-2008

Afgelopen drie nachten, zoals met H, afgesproken. met slaappil gedaan. Goed geslapen. Wel tegelijk drie barre klantdagen: invoerings-issues, politiek, negativiteit, stress, teveel work-load. Gisteravond beetje daktraining (ging nog best goed eigenlijk) en met half pilletje gaan slapen. Die ‘durfde’ ik pas te nemen toen H. thuis kwam van theater (23:40) want anders zou ik J. niet horen. H. had weer zitten stressen vanwege de trein vanuit Amersfoort en het feit dat ze eerst nog eens thuis moest kolven in een koud donker huis voordat ze kon gaan slapen... Vanmorgen had ze het dan ook behoorlijk gehad (moe, opzien tegen de dag). Hopelijk dat J. haar opfleurt... Vanavond naar Karen en Tobias. Heb ik zin in!

Paar verbeteracties (beseffend dat het ratio is):

Financieel:

Verder: ben ik bang dat H. één dezer dagen ‘haar’ uitbarsting heeft. Dit gedoe van mij gaat haar natuurlijk ook niet in de kouwe kleren zitten. We zullen het zien....

11-03-2008

Heb rust bij klant weten te organiseren, wel direct stukje stress dat ik mezelf overbodig maak. Had zaterdagnacht geen pil genomen, pas om 05:00 in slaap gevallen. Ook beetje stress voor dokter. Heb zondag de aandelen verkocht. 70.000 euro verlies genomen. Auw.

Nu stress over hoe ik geld nu naar de Holding krijg (op spaarrekening, zonder credentials, zo kut allemaal, Postbank alweer drie keer gebeld).

Merk dat ik spierspanning opbouw (kuiten, scheenbeen, soms ietsje doffe vingers).
Huisarts viel ‘mee’ (afkloppen). Geen depressie waarschijnlijk, wel overspannen. Past meer iets bij als een ‘plan’ maken. Moet nu lijst invullen en heb slaappillen mee. Dat laatste wil eigenlijk zo snel mogelijk vanaf, maar ja, je moet wel slapen, hè?...

Huisje in Frankrijk vinden we eigenlijk te spannend, dus dat levert eerder stress dan ontspanning: ik met mijn slapeloosheid, opgepot in een Gîte, wat doet het weer, wat doet J., en dergelijke.

Wat me beklemt is dat ik eigenlijk vanavond even helemaal niets zou willen; geen kindje om me heen dat aandacht vraagt, geen belastingaangifte, helemaal geen verplichtingen.
Maar dat kan niet.

Gerard heeft aangegeven dat ik in principe tot en met het eerste kwartaal van 2009 kan aanblijven. Als ik daar nu eens op ga focussen: gewoon mijn werk doen, uurtjes draaien, kindje halen-brengen en dergelijke. Kijken of ik één keer per twee weken iets buiten de deur kan afspreken (klimmen-Jeroen, hapje Tobias, met Machiel keertje squashen of wielrennen (zaterdag), Wendy en Roeland, Tobias film, vrijdagavonden, Ronald, Martijn R., ?).

13-03-2008

Nou, dat was korte rust. BSK increment wordt momenteel opgestart. Gaat op z’n ‘Est Credits/Basel II': weinig gestructureerd, cowboy mentaliteit, geen oog voor details, etc.
Wordt weer duwen-trekken. Heb hier nu weinig trek in.

Ga denk ik met Gerard afspreken dat we mijn vakantie afwachten, en als ik me dan niet meer opgeladen voel, ik me ga richten op issue solving project CCU (en bijvoorbeeld duurzame verbetering project ACBS?), in ieder geval even weg uit het brandpunt.
Weer wat meer inhoudelijke klussen doen. Simpelweg aangeven dat nog een keer zo’n rol als in het FIAC project teveel vraagt gezien mijn situatie en ik afwisselend projectmanagement en meer consultancy/inhoud wil doen. Zal nog wel helpen met project CCU.

28-03-2008

Vakantie was deels een horror: onrust, slecht slapen, stress. Ik geef H. het gevoel dat ik J. teveel vind. H. had een Grip op je Dip zelfhulpboek gekocht. Dagelijks twee keer per dag in de Gîte in Frankrijk 15 minuten mezelf voorhouden dat het wel meevalt, mijn gedachten tot sneeuwvlokjes maken en wat niet al. Dit helpt niet!

Feit is dat ik alles momenteel teveel vind: werk bij klant, halen brengen georganiseer en dergelijke.

H. heeft net sollicitatiegesprek gehad, bizar knap in deze toestand. Wil in Amersfoort werk vinden om reistijd en stress (aansluiting missen – crèche halen/brengen) te verminderen.

Van Gerard krijg ik ruimte voor recovery, dat is heel aardig. Mijn ‘vrees’ blijft dat ik het allemaal bij elkaar niet kan bolwerken:

- Eigen bedrijf (verantwoordelijkheden)

- Klantwerk

- Boerderij

- Vaderschap

Plofte gisteren weer een brief van de KvK in de bus dat ik jaarstukken had moeten deponeren, anders kans op boete van € 18.000,-. Geeft allemaal zoveel stress/load. Hetzelfde geldt voor bv dat ik nog IT-inspiratie BV heb, wat moet ik daar nu mee? Idem beheer partnerforum, gaat vroeg of laat gedoe opleveren dat ik er niet voldoende tijd aan besteed.

Bij H. is de pijp nu ook aardig leeg. Veel ziek, angst dat de borstvoeding niet goed loopt.
Nu komt er alleen maar extra druk bij: hulp zoeken stresscoach of iets dergelijks, huisarts bezoek, H. die mogelijk van baan wisselt.

Met Irma gesproken, belang van oplaadpunten onderkend. Weet alleen niet hoe/waar, bang dat H. het niet trekt. Begint aardige selffulfilling prophecy te worden.

Hoe lang kan ik het me permitteren geen tijd in B-inIT te steken?

Plan dit weekeinde:

03-04-2008

Kamer van Koophandel en belastingaangifte zijn  zucht  vooralsnog gebeurd. Voelt als ware veldslag. Ik kan me met moeite naar ABN-AMRO slepen elke dag. Enrico zegt: meld je ziek, rust een maandje uit, Luc zegt: juist blijven werken en easy klus zoeken.

Zit nog steeds aan de slaappillen. Zou gisteren naar dokter gaan (voor probleem-decompositie bespreking), maar die was zelf ziek.

Heb Luc en Enrico gevraagd of zij financieel zouden willen bijspringen indien ik arbeids-ongeschikt wordt. Volgens mij begrijpt Luc mijn probleem nog niet helemaal. Enrico wel. Kreeg gisteren prompt ruzie met H. over dit voorstelletje. Zij snapt niet dat ik het financieel gezien allemaal doodeng vind (huis verkopen met verlies één à anderhalve ton).
En dat ik eerste zes maanden arbeidsongeschikt spooky vind, respectivelijk de dreiging hiervan. Met alleen het inkomen van de inkomstenverzekeraar   als ik dat al krijg van hen  wordt het behoorlijk sappelen. Ik ga Luc/Enrico mijn gedachtenkronkel voorleggen, mogen zij beslissen.

Ik voel me zo krachteloos, uitgeleefd: lichaam begint op te raken (stukje fietsen wordt al teveel), kan amper met J. knuffelen. Verlang zo terug naar de tijd dat ik nog eens ging squashen of klimmen/fietsen.

Enrico (en Irma) zeggen terecht dat ik op zoek moet gaan naar mijn energiebronnen, maar wat zijn die heden ten dagen? Ik voel me slap, moe, futloos. Verkwansel mijn leven en dat van een deel van mijn omgeving. Ik heb zelfs het gevoel dat ik pijn heb aan mijn hart, voor je het weet kapt die ermee...

Vanuit mijn werk krijg ik momenteel ook geen energie. Kan me er niet goed meer voor opladen, loop er op leeg, gevoel dat ik stilsta, voor het verkeerde pad gekozen heb.

Droom was: op boerderijtje gaan zitten, maximaal 3 dagen per week naar klant, misschien wel helemaal stoppen omdat de aandelen beleggingen het goed doen. Mensen werven voor ons consultancybedrijfje enzovoorts. Maar zoals Marcel, een oud collega ooit zei: ‘There ain’t such thing as free money’, had hij waarschijnlijk helemaal gelijk.

Praktisch zo meteen voor de honderdste keer de Postbank bellen voor de credentials zakelijke rekening...

04-04-2008

Kan niets meer oppakken bij de klant (zelfs notulen maken of iets dergelijks valt me te zwaar). Kan zo niet doorgaan. Wat te doen? Opties:

- Time-out nemen

- Ziek melden

- Vier uur per dag gaan werken?

- 60% van het aantal uur schrijven dat ik maak (tegemoetkoming)?

05-04-2008

Lijkt er op dat ik eindelijk de credentials krijg voor Mijn Postbank... De Postbankmedewerker zei me: “Ze zijn opgestuurd naar uw postkantoor”... Wat een gedoe, kwartier aan de lijn hangen, doorverbinden, etc.

Gisteren eindeloos lang lopen klooien om de printer aan de praat te krijgen. Misschien beter om aparte printer te kopen op USB of iets dergelijks....

Vandaag weer een dagje van ‘loos’ zijn en stressen bij ABN/Fortis: er komen steeds meer mensen bij, bij Finance Projects (internen), tegelijkertijd is er helemaal niet zoveel werk. Iedereen springt momenteel op FBS[7] als ‘veilige haven’. Lekker handig dat ik nou net geen energie heb om een gedeelte van de taart te ‘bemachtigen’.
Ben vandaag heel open geweest naar Gerard (met Enrico erbij). Voelt fijn dat dat kan. Gelijkertijd realiseer ik me dat Gerard mij niet eindeloos kan souffleren.

Ben zo bang...

Pieker de pieker...

Gek, vroeger kon ik nog eens in de trein werken. Dat lukt al tijden niet meer...

Nou, wees mild voor jezelf Iwanjka!

08-04-2008

Ik verdoe mijn tijd met gepieker.... Slang bij de Tango er af gereden, vergeten de slang uit de tank te halen toen de pas het niet deed en ik een andere pomp wilde proberen.
Pistool van slang af. Aiii. Tankdop van de Sharan stuk. Alles opgebiecht bij H.'s ouders thuis, zou daar J. afzetten en doorrijden naar klimhal Nijmegen om eindelijk mijn belofte bij mijn neefjes in te lossen om met hen te gaan klimmen. Ze zullen zich ook wel afvragen of ik eigenlijk nog wel de weg op kan... Ik glijd af, af... Braaf met laatste beetje energie de Tango centrale gebeld, ze zouden een reparateur sturen. Brengen waarschijnlijk geen kosten in rekening... dat is dan weer geluk hebben. Dag naar de kloten. Besloten klimgebeuren met neefjes af te zeggen, als ik al geen stuur kan vasthouden, kan ik dan wel een zekertouw vasthouden? Teleurstelling voor hen en schuldgevoel voor mij.

Naar huisarts geweest (mevrouw Blom) moet werken aan de plusjes, moet meer sporten (drie keer per week). Pfft.
Ook angst voor Anne (vrijgevestigd psychologe, kost geld). Moet weer achter fucking Postbank credentials aanbellen. Klote call centers. “Nee we kunnen niet terugbellen”,
“Nee we kunnen geen interne mail sturen”, “Nee u kunt me niet terugbellen”, “Dan moet u een nieuwe brief sturen”... alleen al hiervan wordt ik compleet krankzinnig...

Ondertussen is het zo mooi weer. Fuck!

Wees lief voor jezelf....

Iwanjka

18-04-2008

Inmiddels arbeidsongeschikt gemeld. Versus zegt zes weken rust. Succes met onzekerheid van klantklus en huisgedoe. Allemaal zo kut. Slik inmiddels ook antidepressivum.
Dat lost je problemen niet op dunkt me... maar goed, wie weet wat chemie kan doen.

Mis bij M. (mijn RIAGG psychologe) met name het gevoel/inzicht in het bedrijfsmatige aspect van mijn probleem, en het element ‘ik ga het hier niet meer klaarmaken’. Ik vrees alleen dat ik dat bij heel weinig hulpverleners ga vinden. Ik moet begrip zien te vinden voor de reële kant van mijn angsten en gelijkertijd H. en J. niet kwijtraken. Aiaiaiai....

Typerend voor de reguliere GGZ is dat ik één week voordat ik naar de RIAGG ging nog een vrij gevestigd coach-psychologe bezocht heb. Ik denk dat zij mijn situatie van alle hulpverleners die ik bezocht had nog het beste doorgronde. Zij had een achtergrond in het bedrijfsleven als manager en is vervolgens nog een studie psychologie gaan doen. En ze was ondernemer. Dit laatste is cruciaal. Mij is opgevallen dat geen enkele hulpverlener in loondienst de dynamiek waar een ondernemer in zit snapt en aanvoelt.
Ze snappen simpelweg niet hoe het is om een bedrijf te hebben. En dat is geen verwijt, ze kunnen het niet snappen. Wat het betekent om de fiscus in je nek te hebben hijgen, en een ondernemers arbeidsongeschiktheidsverzekering (die heel commercieel denkt). En dat je geen bedrijfsarts hebt die je helpt. Dat je er alleen voor staat. En geen leidinggevende hebt die je wel een halfjaar uit de wind houdt...

Mij werd letterlijk gezegd: “Durf je over te geven, laat je vallen”. Ik voelde en wist dat zij totaal niet snapte wat dit inhield. Dat kon ook niet want ze had er niet eens naar gevraagd hoe mijn situatie zakelijk in elkaar zat. Dat ik twee BV's had, directeur was, en ga zo maar door. Hoe kun je dan in vredesnaam zulke dingen tegen iemand zeggen? Achteraf denk ik: goed bedoeld, maar objectief gezien misdadig. Dit tegen mij zeggen was als tegen een bergbeklimmer zonder touw zeggen: toe maar, laat je maar vallen. Komt goed. Niet.
Die valt hartstikke dood. Voor mij was er geen vangnet. Niet iemand die zou zorgen dat mijn BV niet failliet zou gaan als ik twee jaar thuis ging zitten. Dat ik dan weer aan een opdracht zou komen. Dit was blijk van pure onbegrip.
        

Dagboekaantekeningen

9 april

Op eigen initiatief hulp gezocht bij vrijgevestigd psychologe A. (haar methodiek was helaas niet geschikt genoeg, schatte ze zelf in). Ze gaf aan dat mijn situatie zeer ernstig was. Bovendien werd A. niet vergoed door mijn ziektekostenverzekering. Vervolgens donderdag 10 april bij Versus stress management in Amersfoort gestart bij psychologe M.

15 april

Vandaag is mevrouw P. van de inkomensverzekeraar langs geweest.
Situatie doorgesproken. Bij mijn vraag of mijn huidige ziekte  indien dat over een half jaar nog steeds het geval is  leidt tot uitkering gaf zij aan dat zij hier niet over gaat, maar de medisch inspecteur. Maar dat ze inschatte dat er sprake was van een ‘situationele depressie’, en niet een depressie conform de polisvoorwaarden (ik ben hier in die voorwaarden niets over tegengekomen). Anders gezegd: dat het zeer onzeker was of de polis zou uitkeren.

Dit gegeven heeft/levert mij nog weer meer stress op: wie betaalt de hypotheek als de inkomensverzekeraar niet uitkeert? Te zijner tijd de ombudsman of iets dergelijks inschakelen? Polisvoorwaarden en consulent ook naar Luc gestuurd. Ik heb haar nog gevraagd of ze eigenlijk wel aan mijn kant stond... Ze zei van wel, maar dat ze ook de belangen van de verzekeraar (haar werkgever!) in de gaten moest houden. Ik had het gevoel dat ik om tafel zat met de vijand die uit was op mijn kwetsbare plek en daar genadeloos een mes in zou steken. Money talks. Again.

Op dat moment was ik eigenlijk al het vertrouwen in het complete traject kwijt bij de RIAGG. En daar kwam die onzinnig, onbegrijpelijke destructieve aanpak bij. En onzinnige therapie elementen. Ik moet toegeven het proces was heel mooi. Mooie folders, mooie stappenplannen. Maar compleet onzinnig. En ik ben ervan overtuigd dat dit voor het merendeel van de 'depressieve casussen' geldt. Hier ligt een analogie met mijn ervaring als projectmanager in het bankwezen. Er liggen dikke boeken met de stappen van een project.
Per stap zijn er zeker drie templates van documenten/rapporten die geschreven moeten worden.
En hoe al die stappen samenhangen. Dat wordt dan een
methode genoemd. Alleen is het veelal schieten met een kanon op een olifant. Of dat slaat als een tang op een varken. (hoe ging dat spreekwoord).
En nog belangrijker:
het denken stopt. Als ik een reguliere projectmanager bij de bank vroeg wat nu eigenlijk het probleem was en hoe hij het ging oplossen en waarom zo, dan was het antwoord veelal “Ja hallo, ik ga over het proces niet de inhoud!”.

Kortom hij wist het niet en had er ook niet over nagedacht. Na het project was hij 3 miljoen euro verder, werd er een succesvolle evaluatie geschreven, en was er feitelijk geen probleem opgelost. Maar het proces was goed gelopen, zoals voorgeschreven. De regels waren opgevolgd. Marionetten. Sorry dat ik het zo zeg, maar wordt alsjeblieft wakker. Ga weer denken! Waar zijn de mensen die zonder procedures en templates zelf een plan kunnen schrijven en een analyse wat er aan de hand is. Gewoon boerenverstand en gevoel gebruiken.

Als de psychologe dat wel had gedaan, dan was denk ik heel snel duidelijk aan de hand wat er mis was.
En dan was het heel duidelijk dat ik klem zat. En dan was het heel logisch wat er moest gebeuren.
Maar zo werken de grote systemen niet meer, daar stopt het denken door regels, procedures, teveel mensen, teveel afdelingen, teveel woorden. Zie ook de bijlage “De Vijf Syndromen van Ellendecreatie”.
Daar heb ik uitgeschreven wat ik in praktisch elk 'veld' (banken, psychiatrie, rechtspraak, etc.) zie aan mechanismen die maken dat mensen niet meer nadenken, processen 'efficiënt' en gevoelloos worden.
Het gevolg is dat deze mechanismen veelal
averechtse resultaten opleveren.

Hetzelfde bij de RIAGG, door tijdnood, dikke proces- en ziekteleer boeken is geen tijd meer voor boerenverstand. Ik was 'another brick in the wall'. En dat kan ik hen niet eens kwalijk nemen.

Terug naar de vrijgevestigd bedrijfskundige psychologe. Ik heb haar in anderhalf uur mijn verhaal verteld.
Het gesprek was het prettigste van alle sessies die ik heb gehad voorafgaand aan mijn suïcidepoging.
Deze vrouw
begreep de ernst van mijn situatie. Helaas zei zij na afloop: “Iwanjka, ik kan je niet helpen.
Jouw situatie is ernstig, heel ernstig. Ik hoop dat je een goede arbeidsongeschiktheidsverzekering hebt, ga die snel activeren”. Zij is denk ik de enige geweest die het systeem waar in ik zat, met daarbij mijn persoon en eigenheid doorzag. En eerlijk was, dat ze me niet kon helpen. Na dit gesprek was het duidelijk voor me, ik was overgeleverd aan de reguliere zorg... de RIAGG.

Naar de psychiater

De RIAGG psychologe kreeg na een week of vijf door dat ik niet opklaarde en dat het bergafwaarts ging.
Ze zei: “Als het echt niet gaat, bel dan de crisisdienst”. Het duurde even voordat ik begreep dat dat inhield dat ze je dan wellicht komen ophalen en in een psychiatrische kliniek zouden stoppen. Bang dat je anders jezelf wat zou aandoen. Wow... zat ik al zo diep? Ja... ik leefde al drie maanden op slaappillen en antidepressiva. Maar sliep nog steeds heel slecht. De RIAGG-psychologe verwees me door naar de RIAGG-psychiater voor bevestiging van haar diagnose. Inmiddels was die diagnose verschoven van overspannen naar 'zwaar overspannen' naar 'zware burn out' naar 'zwaar depressief'. Dat laatste wilde ze laten checken door de psychiater en belangrijker, de psychiater gaat over wat de GGZ als krachtigste medicijn ziet: de chemicaliën. De psychiater was een man. Een lange tengere jongen, ik denk mijn eigen leeftijd. Het bekende verhaal volgde. Wat over mezelf vertellen, wat doorvragen over mijn ouders, en familie, wat daar al aan ziektebeelden bekend was, en of er iets vreemd aan hen was.

Nou moet je mijn vader kennen, dat is  volgens de gangbare orde  wel een zonderling type in de zin dat hij bijvoorbeeld niet veel vrienden heeft, niet aan verjaardagsfeesten doet, en heel sceptisch is naar de maatschappij. En ik wist me te herinneren dat ik me in mijn studententijd best wel eenzaam had gevoeld, moeite had met een gesprek voeren in de disco met de andere jongens, en liever melk dronk in de studentensportkantine dan bier. Ja, en ik had soms ook wel moeite met woorden, dat ik die niet helemaal snapte of dat ik bepaalde grapjes niet snapte. En ja, als ik een cadeau moest kopen voor iemand, dan wist ik vaak niet wat ik moest kopen en had daar een stevige hekel aan... De psychiater rommelde in een ladenkast, haalde een gekopieerd artikel te voorschijn, las wat artikelen en keek mij met glimmende oogjes aan. Hij was duidelijk verguld met zijn vondst. “Iwanjka, jij vertoont sterke tekenen van het syndroom van Asperger”. Wow... dacht ik, wie weet heb ik dan toch een of andere persoonlijkheidsstoornis, een ziekte. “Wat is dat dan?” Vroeg ik. “Een ziektebeeld in het autistisch spectrum”. “Euhhh, wat?”. Een “syndroom” in een “autistisch” “spectrum”. Dat waren in één zin drie woorden die ik niet kon plaatsen of duiden in deze context, maar goed... ik had wellicht Asperger, dus dat kon kloppen. Dan snap je woorden nogal eens niet.

“Mij depressief labelen was me finaal vleugellam maken,

me ontmenselijken en me tegen de muur spijkeren...”

Maar om het zeker te weten is nader onderzoek nodig, dat moest ik zelf maar beslissen of ik daar aan mee wilde doen... Voor ik het wist had ik mijn vierde diagnose op zak. Wederom verbouwereerd naar huis.
We moesten nog de eerste fase antidepressivum afmaken, dat moest minimaal zes weken, anders weet je niet of het aanslaat. En dan twee weken detoxen (zodat het spul uit je lijf is) en dan pas starten met de volgende variant. In mijn geval Seroxat.

Mijn moeder sloeg deze keer stijl achterover van de diagnose: “Jij, Asperger? Nee... Dat herken ik helemaal niet in je, je bent sociaal, communicatief....”. Maar vervolgens realiseerde ze zich dat ze zelf psychiater was, en dat ze daarom haar professionele opinie voor zich moet houden. Dat was haar kruis om te dragen in deze lijdensweg. Uiteraard heb ik proberen uit te pluizen wat Asperger inhoud. Het begint al bij het woord 'syndroom' dat is een verzameling van symptomen en vaagheden.

De wiki zegt hierover:

“Een syndroom is een ziektebeeld: een verzameling van steeds tezamen voorkomende klinische verschijnselen/symptomen”.

En dan op het 'autistisch spectrum'. Inmiddels weet ik meer. Een typisch staaltje complicatiedrang en drogsyndroom (zie de Vijf Syndromen van Ellendecreatie). Maar ja, zoals dat gaat met psychiatrische ziektebeelden: ik herkende me wel in de symptomen. Maar daar bleef het ook bij, met de rest kon ik niets. En dat is direct de enorme gap in de psychiatrische ziekteleer. De hele DSM IV bestaat vooral uit setjes symptomen met daarbij een ziektelabel. Maar wat er aan de hand is, dan komt veelal een schimmig scheikundig verhaal. Ander gezegd: als je puur naar de symptomen kijkt dan 'kloppen' de diagnoses al snel. Maar als je kijkt naar of de diagnose vervolgens leidt tot een wetenschappelijk of statistisch onderbouwde remedie, of oorzaakanalyse... dan gaat het mis. En zuiver gezien mag dan het woord diagnose niet gebruikt worden... schimmenspel. De Wiki zegt over de definitie van het woord 'diagnose':

“Een diagnose (uit het Grieks: dia-gignooskoo = 'het nauwkeurig leren kennen') stellen is de kunst, techniek of handeling om een oorzaak te vinden van een gevolg aan de hand van de optredende verschijnselen.”

Dit is bij mij nooit gebeurd, dat nauwkeurig leren kennen van... dus?

Maar eigenlijk maakte het me allemaal niet meer zoveel uit. Mijn laatste stukje ratio zag alleen maar dat wat er om mee heen gebeurde, de hulp die door de GGZ geboden werd, door vrienden aangeboden werd “we komen wel een dag klussen”, me niet zou gaan helpen. Of ik was echt gestoord, ziek, of zij zagen simpelweg niet hoe mijn knoop eruit zag. Ik weet inmiddels dat ik niet ziek was. Ja, dat ik klem zat. Als je dat een ziekte noemt, dan ja, dan was Ik ziek... Maar in termen van de psychiatrische labels... dan houd ik het er op dat het mij voorzien van een predicaat onzinnig was en is. Nietszeggend. Behalve de observatie dat ik aan een rijtje symptomen voldeed.

Voor de rest hadden er niet de paden en conclusies aan verbonden mogen worden die eraan verbonden werden. Ik ben zeven keer met meer of minder succes een afrit afgestuurd. In het begin heb ik mijn padwijzer (de GGZ) gevolgd. En ben alleen maar meer kapot aan gegaan, tot een suïcidepoging toe.
Bij de laatste drie keer dat het GGZ systeem mij van mijn (levens)pad wilde sturen heb ik geweigerd de richting waar ik heen geduwd werd te volgen (deze diagnoses waren respectievelijk 'bipolaire stoornis', 'manisch depressief' en 'As2 cluster B'). Sinds ik gestopt ben met de GGZ richtingwijzer te volgen ben ik gaan herstellen. Had ik hun instructies wel gevolgd... ik denk dat ik dan nu dood was geweest.
Of als een chemo-plantje in Zon en Schild (een grote psychiatrische kliniek vlakbij Amersfoort) had gezeten.

Langzaam maar zeker zakte mijn levensenergie verder. Mijn perspectief werd bleker en bleker. Elke dag was een lijdensweg. April, mei en juni bestonden uit proberen op te staan, J. naar de crèche brengen, thuis komen en ellendig weer in bed belanden. Bibberend, huiverend, sidderend en lijdend. Zoekend naar een uitweg. Hoe vaak ik niet een stuk ben gaan lopen, proberend die brandende klem in mijn hoofd weg te lopen. Het voelde echt alsof een deel van mijn hersenen aan het wegbranden weg. Scherp stekende pijn.
Een aantal keer wist ik gewoon niet meer hoe ik thuis moest komen, terwijl ik twee kilometer van huis was, en dat pad al zeker tien keer gelopen. Mijn systeem was steeds verder aan het uitbranden. Dag in, dag uit werd duidelijker dat er geen kans op hulp bij verandering was. “Eerst moest de depressie overgaan...”
De enige hoop was dat de pillen zouden aanslaan... want volgens de dokter was dat wat er aan de hand was.

En ik was praktisch wilsonbekwaam verklaard. “Jij bent depressief, dus wat je voelt en denkt is gekleurd en niet reëel, zo erg is het allemaal niet “. Duizend keer heb ik deze woorden gehoord van mijn collega's, mijn moeder, mijn vriendin, de dokter, vrienden... Elke keer dacht mijn systeem: “Nee, nee, het is echt erg, er moet iets veranderen, het is zo duidelijk, help me nou!!!”. De wereld om me heen veranderde langzaam in een twilight zone. Het leek alsof ik niet meer met mensen van doen had maar met robots. Ik leefde in een andere wereld. Ik was al half uitgezet door het systeem. Een vervagende schim, ik leefde in de schimmenwereld. Heel dichtbij de dood... al.

Suïcide...

“And so she woke up
Woke up from where she was
Lying still
Said I gotta do something
About where we're going

Step on a steam train
Step out of the driving rain, maybe
Run from the darkness in the night
Singing Ha, Ah La La La De Day
Ah La La La De Day
Ah La La De Day

Sweet the sin
Bitter taste in my mouth
I see seven towers
But I only see one way out

You got to cry without weeping
Talk without speaking
Scream without raising your voice

You know I took the poison
From the poison stream
Then I floated out of here
Singing...Ha La La La De Day
Ha La La La De Day
Ha La La De Day

She runs through the streets
With her eyes painted red
Under black belly of cloud in the rain
In through a doorway she brings me
White gold and pearls stolen from the sea
She is raging
She is raging
And the storm blows up in her eyes
She will...

Suffer the needle chill
She is running to stand

Running to stand still”

[Running to stand still, U2]

Ik snap nu waar dit lied over gaat... suïcide (voor mij althans). I ken de 'needle chill'. I took the poison.
Zeven diagnoses bleken nep. Er was maar één echte uitweg... poison. Ik heb het uitgeschreeuwd in mijn nood. Maar in een andere wereld, dan die van de slapenden. De zombiewereld. Mijn stem was daar niet hoorbaar. De wereld van de 'werkenden' de 'gezonden', die ondanks al hun goede bedoelingen je vermorzelen en geen andere uitweg bieden dan de dood... Menig lotgenoot of persoon die in aanraking is geweest met het 'sociale hulpsysteem' van Nederland heb ik dezelfde woorden horen spreken: “Ben ik nou gek, of is de wereld compleet doorgedraaid, met al die loketten, tegenstrijdige en averechts werkende regels. En
niemand die me echt helpt... ze helpen me alleen maar verder de vernieling in!”.

Het bizarre is dat ik dit nummer als een van de eerste songs een jaar of tien geleden uit mijn hoofd geleerd heb. Toen begreep ik niet waar het lied over ging. Maar ik heb het vaak, vaak gezongen. Wellicht dat de kosmos een pad voor mij in petto had... De link met suïcide zag ik pas een jaar geleden, nadat ik een stuk op het internet gelezen had van een Duits meisje dat zelfmoord had gepleegd, omdat haar ex vriendje naaktfoto's van haar op het internet gezet had. De wereld is goed rot. Eén: waarom doet zo'n jongen dat (rancune?)? Twee: waarom zoveel schaamte en schande voor een naakt lichaam? Waarom die dubbele moraal? Dit is ONZE samenleving, we call this a civilization?

“Luna, Me or the World...?”

Door met mijn verhaal...

Ergens in mei kwam voor het eerst de optie van een suïcide in me op. Maar meer als een gedachte, om gewoon eens te verkennen hoe dat dan zou moeten en zo. En voor ik het wist zat ik uren te googelen op 'zelfmoord methodes', 'suïcide', etc. Er is een macabere maar wonderlijke wereld voor me open gegaan. Ik denk dat ik mezelf nu  cynisch gezegd  suïcide consultant kan noemen. Zes weken lang uren per dag studeren op methodes, symptomen, consequenties. In die periode leefde ik qua energie weer een beetje op, vreemd genoeg. Ik had weer iets om mijn tanden in te zetten, te puzzelen, dat vond ik leuk. Langzaam werd het idee concreter, met de dagen die verstreken. Mij was inmiddels duidelijk dat ik uit mijn omgeving geen substantiële verandering hoefde te verwachten. Iedereen volgde strikt het decreet van de psychiatrie op: “Geen grote beslissingen nemen tijdens een depressie”. Hun eigen denken en vermogen mij te helpen, daar was een stokje voor gestoken door de psychiatrische leer en het GGZ systeem. De GGZ moest en zou dit oplossen. En ik kan het ze niet eens kwalijk nemen...

Dagboek aantekening 19 mei 2008

We zijn een hele maand verder. Dagen van ploeteren, dubben, niet weten wat te doen, onrust en spanning met H..

Waar het eerst een debacle was dat de ‘droom’ die ik had niet reëel blijkt, nu komt daarbij dat ik mezelf ernstig minderwaardig voel. Op zo’n beetje alle vlakken:

Heb H. mail gestuurd met voorstel met de familie de thuissituatie te bespreken, of ze samen niet geld bij elkaar kunnen leggen en mij hier uit kunnen halen. Viel verkeerd, zij wilde haar vader niet belasten (snap ik op zich). Maar ik zit zo klem....

Kortom de enige richting is doormodderen. Wilde proberen zelf weer fit te worden, om in ieder geval lichamelijk niet te ver af te takelen. Hardlopen ging redelijk, maar klimmen op buitenmuurtje ging bizar slecht (zo weinig motivatie).

Om bij bijvoorbeeld bij de ABN-AMRO weer te starten zal ik toch een zekere bredere basis moeten hebben, er moet meer hoop zijn. H. houdt er aan vast dat ik eerst beter moet worden en dat we dan verder over het huis praten. Ik zie alleen maar scenario’s waar ik verlies... (H., J., geld, zelfvertrouwen, kunnen werken in mijn vakgebied....).

Moet er maar eens over nadenken of ik mijn salaris al terug moet brengen. Moet zorgen dat de Holding niet klapt, want dan moet je potentieel alle mogelijke arbeid accepteren van de arbeidsongeschikheidsverzekering. En ik kan niets, zelfs niet in de plantsoenendienst, die mannen maken me af... zo voelt het.

Kortom, geen licht nog....

Langzaam nestelde het beeld in mij dat zelfmoord echt de enige uitgang uit deze lijdensweg was “I see Seven Towers (Diagnoses), but only one way Out (Suïcide)”. Op deze manier doorgaan kon nog één jaar duren, twee jaar... maar ik wist: ik ga alleen maar dieper. Achteraf hebben nogal wat mensen gezegd: “Jullie relatie was al niet goed, anders waren jullie niet uit elkaar gegaan”. Er is mijn neergang nooit, nooit de gedachte geweest dat ik bij mijn vriendin weg wilde. Sterker nog: een beeld dat zij bij mij weg zou gaan, omdat ze de situatie niet meer trok, of mij zat was, vond ik ondraaglijk. Ik kon en wilde niet zonder haar.
En dat we na mijn suïcide en 'wederopstanding' zijn 'gescheiden' heeft alles te maken met dat ik voelde dat er teveel gebeurd was om nog een mooi, liefdevol samenzijn te hebben. In ieder geval niet op dat moment, met wat er gebeurd was en mijn veranderde inzichten over zoveel dingen.

Ja, we hadden het wellicht wel weer gered samen om een gezin 'te runnen', maar dat zou kil zijn, dat zou niet sprankelen. Te vaak heb ik geuit dat een kind erbij teveel was. Te vaak heb ik niet expliciet, doch wel indirect laten blijken dat J.'s komst voor mij niet goed was. Toen.

En mijn beeld was dat hoe langer de situatie door zou gaan, hoe groter de potentiële financiële ellende zou worden. Elke maand 'verstookten' we een paar duizend euro. Mijn vriendin had weliswaar een inkomen, maar het interen was begonnen. De bank hield meedogenloos elke maand zijn hand op. En ik voorvoelde dat de huizenprijzen zouden gaan zakken. En niet 5 a 10%, nee, ik achtte de kans groot dat de boerderij zo qua prijs door de helft kon gaan. En alleen als ik suïcide zou plegen zou hij snel te koop gezet worden. Alleen op die manier kon ik mijn vriendin verlossen van een man die niet de door haar gewenste vader van J. kon zijn. En ik voelde dat mijn vriendin mij niet snel zou laten zitten, dat zo lang ik er nog was zij geen nieuwe start kon maken... Ja... het optelsommetje was duidelijk... ik moest gaan.

Via welke weg?

Besluiten er een einde aan te maken was één ding. Bepalen hoe was een tweede. Doodgaan bleek een stuk lastiger te zijn dan ik altijd had gedacht. Van het leegdrinken van een fles benzine ga je niet dood. Wasmiddel ook niet. Ik dacht toen nog: “Waarom zijn we dan altijd zo panisch dat een kind bij de schoonmaakmiddelen kan? Ja, niet fijn... maar doodgaan...”. Al rap bleek dat de maatschappij alles wat je kon inslikken waar je dood van gaat uitgebannen had. Nooit geweten.

Een vervelende verrassing kwam toen ik voor de zekerheid de levensverzekering die we op mijn leven gesloten hadden er op na sloeg. Ik had in een lang verleden dit soort producten als informatiekundige voor mijn werk geanalyseerd, en iets stond me bij dat ik ooit wat gezien had over suïcide... en ja hoor: “Indien verzekerde binnen drie jaar na aanvang door suïcide om het leven komt, vervalt de dekking”.

Kut. Ook dat nog. Zit ik al diep in de ellende. En mijn vriendin ook, en dan keert die kloteverzekering ook nog eens niet uit. Voelde als mijn vriendin dubbel in de steek laten, überhaupt door eruit te stappen en vervolgens ook nog eens een verzekering die zij betaalde om haar uit de financiële ellende te houden, te ondermijnen... Cruel world. Mad world.

Het gevolg was dat mijn suïcide op een ongeluk moest lijken. Uren en uren heb ik zitten puzzelen: de methode moest 99,99% zeker zijn, niet teveel pijn doen EN op een ongeluk lijken. Zonder dat laatste was het al een haast onmogelijke opgave. En ik had bedacht dat  ik geenomstanders wilde belasten met een groot trauma (door bijvoorbeeld voor de trein te springen, of van een hoog gebouw). Maar wat dan wel? Koolmonoxide? Maar wat als mijn vriendin net het huis inloopt, dan kunnen zij en J. ook stikken... Onderkoeling, dat leek een goede optie: “Man is gaan zwemmen en is dood aangetroffen”.
Maar het was zomer, hoe lang moest je dan in vredesnaam in dat water blijven zitten tot je dood ging?
Wat puzzelen met EHBO staatjes leerde dat het wel moest kunnen. Maar dan was je wel een halve dag verder. En weet je dan zeker dat het aannemelijk is dat het een ongeluk was? Kunnen doktoren niet aan bijvoorbeeld stoffen in mijn bloed zien dat ik uitzonderlijk lang ben blijven rondzwemmen? Ik heb veel, heel veel geleerd over het menselijk lichaam.

Ik zal niet in details treden wat ik allemaal heb uitgespookt in die periode. Ik kan wel zeggen dat ik van alles geprobeerd heb. Maar dat mijn angst of de levenswens van mijn lichaam voorkwamen dat ik dood ging.
En elke poging was een uitputtingsslag: het juiste moment timen, vaak was er per week maar één goed moment, dat ik lang genoeg alleen thuis was, geen afspraken had met therapeuten, etc. (anders ging men te snel onraad ruiken). En alle voorbereidingen, vaak waren er speciale en moeilijk te verkrijgen spullen voor nodig. En dat alles doen zonder sporen achter te laten. En als het dan weer mislukt was  en je helemaal kapot bent  aan het einde van de dag J. weer van de crèche halen. En tegen iedereen liegen.

Twee dingen hebben me met name enorm gespleten. Verteerd.

De eerste was dat ik mijn tempel, mijn lichaam aan het vernietigen was. Daar waren de antidepressiva al aardig mee bezig. Maar iemand die, zoals ik die al zijn hele leven gezond leeft, wekelijks al gauw elke dag sport, niet rookt en degelijke, dat die dan diezelfde heilige plaats zelf stuk moet maken. Gruwelijk. Gruwelijk.

Een ander verterend element was dat ik wel MOEST liegen. Ik loog nooit. Mijn basis is niet liegen. Nooit.
En nu moest ik wel. Vertelde ik mijn vriendin van mijn plannen, dan werd ze moreel en praktisch medeplichtig. Dan belastte ik haar met iets wat voor haar de rest van haar leven een loodzware last kon wezen. En ik kon niet van haar vragen om dat dan voor zich te houden. Dat was onmenselijk.
En als zij het tegen haar ouders zou vertellen, of Martine, dan zou de volgende stap zijn dat ik opgenomen zou worden in een psychiatrisch ziekenhuis. Nog verder onthand. Nog minder vermogend tot handelen...
En het kon zelfs zo zijn dat zij  als zij niet zou handelen, als ik haar over mijn plannen vertelde  zelfs
juridisch een probleem kon krijgen. Zo ziek schatte ik de samenleving inmiddels wel in. Kortom ik moest mijn eigen kernwaarde 'niet liegen' overtreden... ook dat nog.

Op een gegeven moment kon ik niet meer. Ik werd door mijn omgeving in de armen van een andere 'therapeut' geduwd. Mijn vriendin had wel door dat de RIAGG een heilloze weg aan het worden was.
En de dame van de arbeidsongeschiktheidsverzekering wist wel een goede vrijgevestigd psycholoog. Daar had ze goede ervaringen meer. Hij was zelf ondernemer, dus die wist goed hoe met ondernemers die depressief waren om te gaan... Ik moest helemaal naar Noord Holland. Het zou een combinatie worden met alexandertherapie. Ik ben één keer geweest. Na deze ervaring was ik er helemaal klaar mee: ze begrepen mij en mijn situatie niet. Niemand niet. Dit trok ik niet meer. Tijd voor het noodplan. Dan maar geen levensverzekeringsuitkering voor mijn vriendin. Dan maar de methode die 99% zeker was...

Afscheidsbrief...

Lieve H.,

Als je dit leest, dan ben ik er niet meer, althans dat is nu mijn intentie. Geloof me, het is niet omdat ik jou of J. geen fijne mensen vind, of dat ik het met een ander wel zou willen. Het wil gewoon niet meer. Ik kan gewoon niet meer.

Het is zo wreed, dat juist jou dit moet overkomen. Zo hard geknokt om er zelf bovenop te komen, kindje te krijgen, en dan dit… Je hebt zo hard je best gedaan om mijn leven weer leuk te maken, activiteiten te organiseren, mij naar activiteiten heen te slepen. Hulpverlening te zoeken…

Ik heb je indertijd beloofd het te zeggen als ik er een eind aan zou maken. Dit heb ik jou indertijd ook gevraagd toen jij in een dip zat. Nu ik al enkele weken ‘er tegenaan’ zit, realiseer ik me pas hoe onmogelijk dit is: stel ik zeg het je, en ik ‘ga’, dan ben jij juridisch misschien wel medeplichtig en moreel zal/kan je altijd verweten worden dat je niets gedaan hebt. Alternatief is dat ik het zeg en jij je genoodzaakt voelt mij gedwongen op te laten nemen. Hierdoor duurt de situatie alleen maar langer. Mogelijk ga je mij verwijten dit niet toch nog geprobeerd te hebben… Ik zie er geen heil meer in…

Ik heb teveel scheef gezet om ooit weer goed te komen. Dit begon met mijn actie om de koop van de boerderij ‘door te zetten’. Sindsdien heb ik het gevoel dat elk groot besluit mijn situatie onmogelijker maakt, of dat er gebeurtenissen zich voordoen die ‘de’ ellende groter maken. Alles bij elkaar is teveel…:

Een slechtere timing/combinatie had ik haast niet kunnen bedenken…

Ik maak jouw leven ‘ook’ tot een hel: door mijn getwijfel weet jij ook niet meer of je nu wel of niet moet investeren in bijvoorbeeld het ontwikkelen van een vriendenkring in Nijkerk.

Ondertussen schiet ik ‘overal’ in te kort: als partner, vader, projectleider, etc.

Deze barsten komen nooit meer goed voor mijn gevoel. Ik kan me niet voorstellen zonder jou/jullie te leven. Ik maak mezelf en jullie het leven onmogelijk. Jij zal mij niet snel laten zitten in mijn depressie en bij mij weggaan (hoewel je dit ergens wel wilt misschien). Ik heb me ooit voorgenomen ‘toen jij weer bij me terugkwam’ om nooit degene te zijn die de relatie verbreekt. Door te ‘gaan’ heb ik het gevoel jou toch ‘weer’ te laten zitten.

Nog erger: ik laat jou/onze omgeving, achter met de door mij veroorzaakte situatie: jij zit nu in een huis waar je niet wilt zitten, en bovendien zonder vader van J.…

Vervolgens denk je ‘maar we hebben een levensverzekering, dus dan krijgt H. genoeg geld om het huis te kunnen verkopen en een nieuwe start te maken’.
Wat blijkt: bij zelfdoding binnen drie jaar geen uitkering. Tevens hebben wij de verzekering niet al in oktober gestart maar pas in maart. Waarom, waarom, waarom moet ook dit net verkeerd uitpakken (nog een halfjaar red ik niet)? Ik heb me eindeloos afgevraagd of ik niet toch tegen jou moest zeggen wat ik van plan was. Dat het vervolgens beter was dat ik bijvoorbeeld zes maanden ergens op een onbewoond eiland moest gaan zitten. Of vrijwillige euthanasie of iets dergelijks. Maar dit zou maken dat ik jou weer betrek in het plan, en ga dat maar eens de rest van je leven uitleggen: “hij heeft een halfjaar gewacht opdat de levensverzekering zou uitkeren”…. Het is allemaal te macaber voor woorden. Iets opzetten, dingen in het geheim doen valt me vreselijk zwaar. Leugens en onduidelijk gedrag zijn niets voor mij…

Als het er zou uitzien als een ongeluk, dan zou het mogelijk ook voor jou/J. makkelijker zijn. Of juist niet? Ook hier: doe vast net het foutieve, maar als ik er niet meer ben, dan kan ik/mijn ziekte in ieder geval niet nog meer dingen fout laten lopen…

Dit heeft me zo alleen gemaakt (en jou ook) de laatste weken: alleen met je plannen en gedachtes. Ik heb me suf gepiekerd over een methode welke zou lijken op een ongeluk (verzekering). Alles wat ik kon bedenken zou jou of anderen teveel risico op schade/letsel opleveren, of kon ik niet doorzetten (ik heb een aantal dingen geprobeerd, ik bespaar je de details). Bovendien bestaat de kans dat mijn opzet toch gevonden wordt, en dan kon ik niet deze afscheidsbrief achterlaten (afscheidsbrief is kenmerkend voor zelfdoding).

Ik snap het leven niet meer. Ik merk dat ik dingen niet meer goed bij kan houden (nieuw mobieltje kopen, kleren kopen, etc.). Geheugen wordt steeds minder goed (bijvoorbeeld de namen van de crècheleidsters kan ik nog steeds niet onthouden).
Ik merk dat mijn interessegebied eigenlijk behoorlijk eng is: ik loop niet warm voor musea, niet (echt) voor bv stadjes bekijken, onzovoorts. Ik lees/volg amper nieuwe boeken, films, etc. Ik heb momenteel niet veel vriendschappelijke contacten/momenten (dit liep altijd via werk, sport, familie of jouw vriendenkring).

Al met al is mijn leven vanaf ongeveer begin dit jaar veranderd in een crime, waar ik de uitweg niet uit zie. Dit levert me voortdurende neerslachtigheid, depressie, niet kunnen slapen, stress, etc. op. Hierdoor bezorg ik jou (en anderen) ook een heel ellendige situatie. Lichamelijk voel ik me slecht/een wrak. Mijn bak met schuld is tot de rand gevuld… (hierbij me realiserende dat schuld 'opzet' vraagt om iemand pijn te doen, en dat dat bij mij zeker niet het geval is).

Ik heb er absoluut begrip voor dat mensen mij niet snappen: ik heb een mooie cv, leuk/goed lopend bedrijf, gezond kindje, mooie lieve interessante vrouw, etc.
Ik snap het ook nog steeds niet. Ik heb het gevoel dat ik niet alleen momenteel arbeidsongeschikt ben, maar ook ‘levensongeschikt’.

Hopelijk kun jij de draad te zijner tijd weer oppakken met J.. Hopelijk vindt je een leuke man en kun je mij ergens een plekje geven met niet alleen maar ‘hatelijke’ gevoelens…

PS: Praktisch punt, ik heb in de map ‘financieel’ (zie geel gemarkeerd schrift) een overzicht gedaan van af te wikkelen zaken. Ik had dit liever ‘zelf’ al opgeruimd, maar dat was praktisch gezien niet mogelijk…. (Het stuk tekst in de map had ik al eerder gemaakt, toen ik nog dacht/hoopte dat ik het er wel als een ongeluk kon laten uitzien…). Ik denk/hoop dat ik je financieel gezien net genoeg achter laat om de boerderij te verkopen (als je dat wilt), of de hypotheek in ieder geval voor een groot gedeelte terug te betalen. Had zo graag een ‘ongeluk’methode gevonden, dan had je direct genoeg financiële middelen om elders een huis te kopen of iets dergelijks.

Kon ik het allemaal maar goed maken... ik kan het niet, weet niet hoe...

Aan J.:

Ik had gehoopt dat het anders zou lopen. Dat ik een energieke papa voor je kon zijn. Het feit dat je dit leest geeft aan dat het anders gelopen is. Ik wil dat je weet dat ik je een hele lieve meid vind… (ondanks dat je een eindeloze hoeveelheid energie hebt om voortdurend alle kanten op te vliegen;-) ). Het is ongelofelijk wreed dat jij het moet stellen zonder je biologische vader. Onuitlegbaar. Maar zo is het leven (blijkbaar). Ik hoop zo dat jij toch een goed en fijn leven kunt leven….

Elke keer als ik deze brief herlees, wellen de tranen op... Waarom, waarom, waarom...?

Ik ga niet vertellen wat ik gedaan heb, maar het gevolg was dat ik in de PAAZ van het Elisabeth Ziekenhuis wakker werd. Ik heb daar dagboekaantekeningen van. Deze beginnen een dag na mijn suïcidepoging... ik heb lang, heel lang geslapen...

  1. De Psychiatrische kliniek

19 juli 2008, opname dag 2

Gisterochtend werd ik wakker in een kamer die ik niet kende... Ik had direct al zoiets van “dit is niet goed”. Martine was er, mijn schoonmoeder was er ook bij en mijn vriendin ook... Prop in het hoofd. Blijkbaar was er iets fout gegaan in de praktische uitvoering.

“We zijn zo blij dat je er nog bent”, zeiden zowel mijn vriendin, Martine als mijn schoonmoeder. Ik was daar niet zo zeker van. Morbide detail: De eerste opzet was om met een CO2/Argon lasgasfles mezelf te laten verstikken zodat het zou lijken op een ongeluk. Op die manier zou de levensverzekering uitkeren en mijn vriendin in ieder geval voorzien van financiële middelen om van de boerderij af te komen, of, als ze dat liever zou willen, de hypotheek grotendeels zou aflossen. Hiermee zou ik haar in ieder geval niet met schulden achterlaten.

De week er op zou ik in Amstelveen naar de Alexandertherapeut moeten (anderhalf uur), iets van drie keer die week. Daarnaast nog één keer naar de psycholoog. De macho man in zijn flitsende BMW (“de enige in Nederland die zowel op gas als diesel rijdt, zó lekker dat optrekken”).

“Het is zó simpel, je vind jezelf een lul, toch?”

“En elke keer als je dat en dat doet, dan zeg je dat weer? Toch? Wat vind je van dit gesprek” (zelfingenomen vraagt hij dit om de 10 minuten). Is dit shocktherapie of zo? In welke horrofilm ben ik nu weer beland?

Ik vind het eigenlijk te absurd voor woorden: de man denkt mij helemaal door te hebben (lijkt het) en ik denk er alleen maar aan hoe ik mezelf van het leven kan beroven.

“Je hebt geen depressie, anders was het met die pillen al lang over”. Mogelijk heeft hij me helemaal door, maar ik merk er niets van. Wat een nare vent, want een eigengereidheid, wat een macho. Met z'n dikke BMW. Ja, hij is dan ook ondernemer, maar ik heb helemaal niets, maar dan ook niets met deze man.

We rijden vervolgens naar Amstelveen waar de Alexander therapeut een beetje aan me duwt en trekt “Wat voel je als ik dit doe?” (trekt met zijn rechterhand mij omhoog, en duwt met de linker tegen mijn buik). “Ik voel dat ik langer wordt”. Hij: “Heel goed, heel goed”. We staan inmiddels allebei op onze sokken: hij geitenwollen, ik op mijn nette sportsokken (wel twee verschillende). Het enige wat ik kan denken: “Donderdag, uiterlijk vrijdag of maandag moet ik weg, er een einde aan maken”. “Ik heb hier geen zin in, en ik geloof er niet in”. “Moet ik daar weer net alsof gaan zitten doen, want als ik echt vertel hoe ik mij voel, dan kan ik in ieder geval niet mijn ‘suïcide-lijkt-op-ongeval-act’ doen, of ze stoppen me in een inrichting, en wordt daar jaren gehouden”. Al die tijd kan mijn vriendin geen nieuwe start maken, en ik ga dat niet trekken.

Maar goed, we zijn dus nog in de “Wereld van de Levenden”. We zijn op de PAAZ.

Waar ik blij mee ben is dat ik met naasten en vrienden mijn werkelijke gevoel en suïcidialiteit kan uitspreken. Voor het eerst dat ik met iemand over kan praten... Niet meer in het geheim je eigen plannen koesteren.
Dit is en was zo vermoeiend, kwellend. Hel op aarde. En zo destructief... Mocht ik alsnog gaan, dan is dat hopelijk meer in harmonie dan wel dat ik afscheid kan nemen. Mijn grootste angst is dat ik weg wil (dood), maar dat dit niet kan, dan wel dat men mij niet laat gaan. Dit heeft denk ik mij ook geremd in mijn therapie (ik was voornamelijk bezig met hoe ik kon veiligstellen dat ik er uit kon stappen). Voortdurend moest ik nieuwe dingen doen terwijl ik er helemaal doorheen zat: met het huis, J. halen en brengen, ‘standaard’ op overspannenheid of burn-out gerichte opdrachten “maak een lijstje met dingen die je energie geven” (niets!!!). “Maak van te voren een overzicht van activiteiten voor die week op uurbasis”. Allemaal te ‘simpel, niet passend’ of iets dergelijks. Op een of andere manier is het allemaal te doorzichtig. “Cursus assertiviteit” doen of iets degelijks, kom op zeg.... Cursus ontspanningstraining doen. Eén uur gaan mediteren, terwijl ik helemaal gek word op die boerderij...

Vandaag zitten er vier dames op de crisisopname. Eén vrouw zit hier omdat ze ‘in de war’ is. Twee anderen omdat ze simpelweg een weekje moeten uitrusten. Verder is het redelijk uitgestorven. Lekker rustig, dat wel. Er staat ook een tafeltennistafel, daar heb ik met twee dames al wat gebald (en met een verpleger), dat gaf wel een aardige break. Ik ben om 10:00 uur mijn bed uitgekomen, ontbijtje gedaan. Om 12:30 uur lunch. ’s Middags kwam mijn vriendin, mijn schoonmoeder en J. langs. Nog eindje wezen wandelen met H.
Bizar dat we langs het kinderboerderijtje zijn gewandeld waar we toen we in Leusden woonden wel 500 keer zijn langsgefietst... Is dit allemaal één grote grap, of speelt de duivel ermee? H. was zo lief voor me...

Vervolgens kwam rond 17:30 uur Mahatma nog langs. Hij was milder dan toen die keer dat we samen zijn wezen fietsen. Toen moest ik van alles: stoppen met B-inIT, bij Fortis in dienst gaan, wat gaan klussen en weet ik veel wat. Om 19:00 uur avondeten (het is hier net een hotel) en om 19:30 uur kwamen Jan en Martine. Fijn gesproken. Jan vroeg me te beloven dat ik het zou zeggen als ik (weer) het gevoel had dat de therapie niet zou bevallen en ik er uit wilde stappen. Dan zou hij me komen helpen, me er uit komen halen. Ik zei dat ik dat niet kon beloven, net zo min als dat zij zouden kunnen beloven dat ze me zouden helpen uit het leven te stappen als ik dat zou vragen. Jan gaf aan dat hij me zelfs daarmee zou helpen.
Mijn reactie was dat hij dat niet kon beloven. Volgens Jan kon je zelf beschikken over je leven. Ik zei dat hij daar maar eens moest googelen op ‘euthanasie’, of ‘hulp bij zelfdoding’. Ik ben zelf bang dat dit nu weer tussen mijn ‘enige’ kans op genezing gaat staan en suïcidale gedachtes. Ik wil daar iets over kunnen afspreken. Bijvoorbeeld als ik over twee maanden gezien (geen impuls) twee keer aangeef dat ik dood wil, dat dan ook kan... Hier is volgens mij de eerste sessie met de psychiater (Gouwdzwaard) aan opgegaan.
Ze zou het met psychiater de Witte bespreken. Uiteraard nog niets over gehoord. Niemand wil zich hieraan branden. Maar het uitspreken voelt goed. Alles er uit, dat is nu het motto. Volledige transparantie voor al mijn gevoelens.

Mijn zelfdestructieve gevoelens zijn nagenoeg helemaal weg. Ik leef in niemandsland. Ik zal nooit het beeld vergeten van H., mijn schoonmoeder en mijn moeder, huilend aan mijn bed. En dat ze me omhelzen.
Echt, recht uit hun hart zeggen dat ze zo blij zijn dat ik er nog ben. Dat alles, alles kan, als ik maar blijf... Wat hier gebeurde was een belangrijk element van mijn herstel: onvoorwaardelijke liefde en gevoel gewenst te zijn. En dat ik losgelaten werd. Whatever ik zou gaan doen, het was goed, als ik maar bleef.

Het is inmiddels 22:00 uur, tijd voor het medicijnrondje. Verbazingwekkend wat mensen zoals slikken...
Ik krijg mijn 2 seroquels, en ‘weiger’ de oxazepam voor de nacht. Ben toch bang dat ik medicijnen moet sparen ‘voor het geval dat
[8]’, maar eerst maar eens kijken wat we kunnen afspreken met betrekking tot ‘wilsbekwaamheid’, of misschien wel gewoon heel lang gaan therapieën.

Zondag 20 juli, opname dag 3

Vanmorgen pas rond 10:20 uur uit bed gerold (in het weekeinde is er geen ‘strikt’ regime). Het gevolg is wel: moeite met opstaan, zin maken. Hapje gegeten en vervolgens gedoucht. Toen was het alweer bijna tijd voor lunch (12:30 uur). Stukje voor H. terug geschreven. H. is altijd van de dagboeken, foto’s en reisverslagen.
Ze heeft twee harde kaft schriften gekocht, idee is dat we om de beurten wat schrijven. Is goed idee denk ik, met schrijven kun je toch anders communiceren (je valt bijvoorbeeld elkaar niet of te snel in de rede, rust en bezinning). H. is rond 14:30 uur langsgekomen, zijn we samen naar Lobbes (café in centrum Amersfoort) gelopen. Was fijn. ’s Avonds is Martine nog langs geweest. We hadden deze keer alweer wat minder te bespreken. Zij is psychiater en heeft zodoende het standaardbeeld van de GGZ van een depressie: je bent ziek, je ziet het te zwart, et cetera. Ik kan het haar niet kwalijk nemen, maar het ondermijnt wel elke dialoog. Want wat ik ook zeg, over mogelijke nieuwe wegen, het wordt niet serieus (genoeg) genomen.

Ik gaf nogmaals aan dat het voor mij cruciaal was dat ik er op kon vertrouwen dat men mij zou laten ‘gaan’ als ik dat wilde. Haar ‘antwoord’ was dat ze zeker wist dat iedereen maximaal hun best zou doen om mij beter te maken. Dit was niet het antwoord wat ik wilde... Typisch, dat gebeurt vaker, als het ware al mijn hele leven(?) tussen mij en Martine: ze lijkt terug te geven wat je vraagt, maar eigenlijk is het niet dat wat je wilt. Maar omdat het zo lijkt op wat je wilt, zie je zelf niet snel genoeg dat het niet is wat je vraagt. Gebeurt dit al van kinds af aan en zie ik het nu pas zo expliciet? Wilde ik daarom vlakbij mijn moeder wonen?
Opdat de kans op ‘echte’ reflectie (waardering, herkenning, etc.) groter zou worden? Wilde ik daarom een boerderij met een hoop land (net iets meer dan zij) om in haar ogen ‘geslaagd’ te zijn? Een kopie van mijn moeder, dan moet ik wel eindelijk die ‘erkenning/gevoel’ terug krijgen die ik zoek? Dus relatie tussen mij en Martine is er ook een die op de schop gegaan is? Tjemig: relatie ik-J., ik-H., ik-moeder, ik-vader (hij vertelde een heel nieuw verhaal over hoe hij zijn relatie met mijn moeder ervaren had), ik-vrienden, ik-rest van de wereld, plek waar je woont, ik-mijn droom....pffft. Wasteland.

Net een klein uurtje prettig gesproken met J. (een verpleegster). Ik denk dat ik haar aardig deelgenoot heb kunnen maken van mijn denkwereld, dan wel de complexe situatie waar ik me in bevind. Wat een beetje ‘apart’ en ook jammer was dat toen iemand anders binnenkwam dat ze even weg moest en er vervolgens ook niet verder op doorgegaan is (ons gesprek). Ze moest ’schrijven’, dat ging misschien wel over mij, maar ik had een beetje het gevoel alsof mijn verhaal niet ‘belangrijk genoeg’ was. Dat moet ik nog maar eens navragen.

Verder wel weer lekker getafeltennist, wel vijf keer verloren, maar het was zeker ontspannend. Therapierooster ziet er magertjes uit. Morgen maar eens meer over uitvinden. Ik heb tevens aan J. gevraagd wat ongeveer het plan was met mij, dan wel wat de regie, 'het plan' was, maar dat was er nog niet echt. Eerst maar eens tot rust komen zei men. Ik wil een ‘plan’! Aan de andere kant voel ik dat de rust en niets hoeven ook goed is, maar het voelt eerder als een bezuiniging/onvermogen dat er weinig te doen valt, dan dat dit zo bedoeld is.

Wel bijzonder om al twee dagen niet bezig te zijn met zelfdodingsmethodes.... Zo, we moeten onze twee Seroquel maar eens nemen en gaan slapen. Morgen moet ik om 08:00 uur present zijn...

“Ik voelde wat. Ik voelde me soort van zweven. Ik voelde een vaag gevoel van hoop, perspectief. Als de zon die je niet ziet, maar waarvan je wel de warmte vaag kunt voelen op je huid.

Straling die door een grijze lucht komt, obscured by clouds (Pink Floyd). Ik voelde een lichtpuntje. Vaak heb ik dat beschreven als licht aan het einde van de tunnel, maar daarbij waren nog zeker drie ogen van naalden om doorheen te klimmen.
En die naald moest nog gevonden worden in de hooiberg. Ik voelde licht, maar zag niet waar of hoe of wanneer. Ik kon vooral voelen wat
niet goed voor me was. En dat op afstand proberen te houden...”

22 juli 2008

09:00 uur. Tussen hoop en vrees? Gisteren geprobeerd te gaan slapen zonder Seroquel. Om 23:00 uur naar bed, en om 0:30 uur lag ik nog wakker. Dan toch maar weer een Seroquel pil.. Ik had deze keer aan 1 pil genoeg om in slaap te komen. Om 09:15 uur heb ik drama therapie (eerste keer). Om 14:00 uur komt Jan en vanavond komen Martine en H.. Dat zijn de geplande zaken van vandaag zo’n beetje.

Gisteravond Mahat en Saskia het plannetje voorgehouden om een huis te gaan huren in Amersfoort.
Een soort niemandsland, nomansland, creëren. Zij vonden dat geloof ik wel een aardig idee. J. (de verpleegster) vond het maar niets. Gaf me het gevoel dat ik me aanstelde. “Je moet toch leren ermee om te gaan, je kunt niet voor alles wegvluchten”. Kortom daar ligt nog wel een uitdaging.

Ik heb H. voorgesteld om in september te proberen een campertje of iets dergelijks te huren (of te lenen).
En het gewoon eens te proberen. Twee weken op pad met J. erbij. Niet geschoten is altijd mis. Er zit hier nog geen ‘plezier’ idee bij.

Zo de laptop maar eens wegzetten voor de dramatherapie. Oh ja, moet brrr, vandaag M. maar eens bellen (de psychologe die me vanuit de RIAGG 'geholpen' heeft).

29 juli 2008

05:00 uur Kan niet meer slapen. Gejaagde hartslag, maar voor het eerst een positieve hartslag in plaats van stress. Gisteren met M., Barbara (kunstenares en vriendin van mijn moeder) en L. (nieuw opgenomen meisje, bizar levensverhaal) gepraat. Dan gaat er zoveel ‘stromen’. Barbara's woorden en gevoel waren heel betekenisvol voor me. Ze was ten eerste liefdevol en niet oordelend. Ten tweede, toen ik haar zei dat ik voelde dat ik helemaal voor mezelf moest kiezen, zei zij: “Iwanjka, 100% egoïstisch zijn is het moeilijkste wat er is, maar het mag, soms moet het...”.

Drama

Er is een hoop gebeurd inmiddels... Dramatherapie was goed. Moest attributen uitzoeken (zes stuks) uit heden, verleden en toekomst. Heb een baksteen (puin), gitaar, fluit, een doosje, een engeltje met gebroken vleugel, twee afstandsbedieningen en een strop (koord) gepakt. De drama docente zelf was een en al vrolijkheid en gegiechel (positief), net een elfje. Vervolgens moest je een sprookje maken, met als thema ‘het verwoeste land’. Verder moesten er een koning en een nar in voorkomen en moest het gelukkig eindigen.

Mijn sprookje ging erover dat de Koning naar het verwoeste land zat te kijken en verzuchtte: ”Kijk nou, alles is stuk....kapot. En het is mijn eigen domme schuld. Ik had dromen, wilde mijn eigen droomwereld creëren. Het volk bouwde in liefde voor mij: kastelen, muren, prachtig. Maar ik wilde meer: nog meer kastelen.
Voor mijn eigen plezier. Ik verhoogde de belastingen, steeds verder. Het volk werd woest en sloeg alles in puin. Mijn eigen schuld.... en nu is alles weg. “

De nar pakte de afstandbediening van de tafel, keek de Koning uitdagend aan en liet hem op de grond vallen. De Koning: “Dat mag niet! Verdorie. Zit ik hier ook nog met die nar....” De Koning raapte de afstandbediening op en legde hem weer op de tafel. De nar wachtte even, pakte de afstandbediening weer, keek de Koning weer aan en liet hem weer vallen. De Koning zei: “Houdt nou eens op, ik kan dit er echt niet bij hebben.”. en hij legde de afstandbediening terug. De nar slaakte een plaagzieke kreet, en giechelde nog even na.

Het einde van het verhaal is dat de koning vertrekt en in een ander land en met de voormalig koningin gelukkig is met niets. Geen eigendom, werk als kleermaker. Maar hij leeft weer...

Ik heb nog geen idee hoe het verder moet met mijn relatie met H.. Ik weet wel dat ik voorlopig afstand moet hebben. Geen idee waar dat toe gaat leiden, maar als er een weg is uit de misère, dan is dat een weg door 'afstand van alles'. Voorlopig niets meer dat aan me trekt. Niets dat me bindt. Geen 'verantwoordelijkheden'. Niets moeten. Los. Vrij. Mijn intuïtie zegt dat dat de richting is... Dat perspectief maar eens een halfjaar vast houden (ik had mijn horizon op 1 maart 2009 gezet, het moment dat de suïcide clausule van de levensverzekering zou vervallen). ….

Ik loop nu zo vol met energie dat ik die nauwelijks aankan. Ik voel het in mijn armen en in mijn buik.
Het omgekeerde gevoel van al die keren dat ik leegliep de afgelopen maanden. Al die keren dat ik tegen mijn zin woekerende planten moest ruimen, een stuk verbouwing moest regelen, J. van en naar de crèche moest brengen...

Er komt een grote kerel de afdeling opgelopen, samen met een verpleger die ik ken. Mijn eerste gedachte was dat het ook een verpleger was. Later wordt mij verteld dat zijn naam Henk is. Henk is suïcidaal en komt bij mij op de kamer...

Henk is bodybuilder. “Wat doet zo'n vent in vredesnaam hier?”, is mijn eerste gedachte. Niets mis mee. Met Henk heb ik vervolgens bijzondere tijden gehad. Oeverloos gepraat over suïcidemethodes, gelachen over de krankzinnige methodes die we gezien hadden. We hadden... lotgenootcontact.

Datum onbekend, ongeveer anderhalve week na opname

Het is vrijdagnacht, het onweert. De dag ervoor was het broeierig warm. Ik loop over van de energie.
Ga mijn bed uit en ga nog even met de verpleger in de huiskamer televisie kijken. Ik wil naar buiten. Ik wil naar buiten. Lopen. Maar dat kan niet, het is 04.00 uur 's nachts. Ik vraag wanneer ik er uit kan. 06.00 uur, dan kan het met de nachtbewaking...

Ik kruip nog even in bed, draaien, draaien... boemdeboemdeboem... dat onweer. Om 06.00 uur trek ik mijn hardloopspullen aan. Het is leeg op straat. Het is nat. Damperig. Rustig. Ik jog naar Den Treek, een bos zes kilometer van het ziekenhuis. Het bos omarmt me. Energie alom. Wat voel ik me vitaal...
’s Avonds naar het Lieve Vrouwe Theater in Amersfoort met Martijn. Het wordt een slappe Tsjechische film. Stiekem Kriekje genomen (mag niet met pillen), fijn en leuk met Martijn gepraat.

Ik bedenk me dat het vreemd is dat ik juist hier overloop van de energie om weer mensen te zien, uit te nodigen. Voelt beter dan de boerderij, schaamte? Of ook al die tijd in de onderbuik dat ‘dit hem niet ging worden, dan wel dat ik op de verkeerde weg zat?’. Bijna elke dag komt een vriend of vriendin langs.
Stuk voor stuk mooie en warme momenten. Ik voel me gedragen. Omringd. Ik besef me wat een geluk ik heb, dat ik dit allemaal heb. Zeker wanneer ik naar mijn medepatiënten kijk, veelal eenzaam. En natuurlijk is het een bizar contrast. Ik loop over van de energie. Ik voel dat het goed gaat komen met mij. Weet niet waar, weet niet hoe, maar ik ga er komen. Ik ga weer leven. Ik ga niet meer klem zitten. Nooit meer. Ik ben de enige op de afdeling die als een jong veulen rond dartelt. Een vreemd contrast met mijn medepatiënten.
Niet eerlijk.

Daarna, op zaterdag, een lange wandeling met Jan gemaakt. We zijn nog langs de flat gelopen onderaan de berg in Amersfoort, waar we tien jaar gewoond hebben. Ik heb nog nooit zo goed gepraat met mijn vader als toen. En ik kon hem veel beter begrijpen. Waarom hij vroeger zelf zich verkneld voelde in zijn relatie met mijn moeder. Ik lijk blijkbaar toch meer op hem dan dat ik altijd gedacht heb... Wellicht was het inderdaad beter voor mij en H. om afstand te houden. Dat we teveel van elkaar verschillen om het samen fijn te hebben.

Zondag om 05:30 uur op, onweer, snurken van bodybuilder (hij slikt nogal wat pillen en daar ga je enorm van snurken). Om 06:00 uur weer op pad. Er stopt een auto naast me. Een leuk meisje vraagt me de weg naar Den Treek. Vergiste ik me nou, of vond ze mij nu ook leuk? Ik was helemaal niet met het thema 'vrouw' bezig. Maar ergens raakte dit een vonk in me dat er, wie weet, ook op het liefdesvlak weer mogelijkheden waren. Wie weet, wie weet. Ooit weer. Andere leuke ('alleengaande') zielen idee. Ze lachte naar me. Wat je zendt krijg je terug? Ik heb meer het gevoel dat het je energie/aura is.

Woensdag

Tekening afgemaakt (aquarel). Nog best aardig gelukt eigenlijk. Zou er nog symboliek inzitten? Eye in the Skye?

Met H. en een systeemtherapeute (zeg maar soort relatietherapeute) een gesprek gehad. Ik had het gevoel dat we allemaal behoorlijk langs elkaar heen praatten. Met name voor H. was het frustrerend. Z
e werd eigenlijk helemaal niet op de hoogte gehouden vanuit de kliniek over mijn wel en wee. Het was voor haar gissen, wanneer wat ging gebeuren, wat er aan de hand was, wat ik allemaal zat te vertellen...

En dat terwijl zij dag en dag uit gewoon moest werken, J. naar crèche brengen, ophalen. Loodzwaar moet dit geweest zijn. Kortom, het gesprek leverde niet zoveel op.

Bij J. (verpleegster) en G. (psychiater) geroepen. Ze zijn bang dat ik manisch ben. Seroxat wordt snel afgebouwd (joepie), maar ze willen starten met Seroquel. Seoquel is een antipsychoticum dat ook kalmerend werkt. Ze willen het opbouwen naar 300mg (of was het nu 600?), in ieder geval tig keer de 20mg die ik al maanden slik als vervanging van Zopiclon (een verslavend slaapmiddel). Ik heb een jonge meid gezien die ze op 300mg Seroquel hadden gezet. Ze kwam lichamelijk redelijk fit binnen, wilde zelfs met me gaan hardlopen, maar na de start met die dosis Seroquel was dat snel voorbij. Voortdurend moe was ze...

Ik weiger de extra dosering Seroqeul.

Mag niet naar Bleau het weekeinde. Ik had daarheen willen gaan met Aldo, een vriend van me. Fontainebleau is een bosgebied net onder Parijs, met rotsblokken, waar je op kunt klauteren (boulderen heet dat in klimmers-termen). Vond de psychiater te eng. Kon ik wel in komen.

Woensdagavond heerlijk hardgelopen. Loonbelasting en andere administratie gedaan voor de BV's.
Was nog best een gedoe om dat vanuit de PAAZ voor elkaar te krijgen (internet verbinding, juiste paperassen, aanlogcodes bij de fiscus en dergelijke zaken). Maar ja, de mallemolen gaat gewoon door en als je niet meeloopt gaat de fiscus onverbiddelijk boetes sturen voor te late betalingen. Civilization noemen we dat. Krankzinnig en onmenselijk noem ik het nu.

Het lijkt erop dat ik door kan naar unit 2 (unit 1 is de gesloten afdeling, unit 2 heb je meer vrijheden).
En je wordt geacht in het weekeinde niet op de PAAZ te zijn. Dat vind ik eigenlijk nog wel behoorlijk spannend... waar moet ik heen dan eigenlijk? Niet op de boerderij gaan zitten, never!

Donderdag

In park Randenbroek in de zon gelegen (een park tegenover het ziekenhuis), ’s ochtends.
Heerlijk. ’s Middags met L. in park gewandeld en gepraat L., een medepatiënte. Die wil van haar man af, maar die is terminaal en zoon hangt aan man. Zij is zelf helemaal aan barrels door de medicijnen.

Henk is inmiddels naar huis gestuurd en zegt naar Mexico te gaan (suïcidetrip), hij is het helemaal zat.
Zelfs psychiatrie helpt hem niet. De psychiater snapt hem niet. Ik zag juist een opening bij Henk ontstaan. Maar ik denk dat zijn manier van praten en uiterlijk de psychiater afschrikt. Hij is er gewoon uitgeknikkerd.
Ik heb nog bij de verpleging en psychiater mijn gevoel over Henk aangegeven. Gezegd dat ze hem er niet uit moesten zetten.

Is toch gebeurd. Met Henk afgesproken contact te houden. ’s Avonds naar film “il y a lontemps que j’aime” geweest. Aangrijpend. Een moeder die euthanasie pleegt op zoontje van zes en vervolgens 15 jaar de cel gaat. Herkenbare thematiek nu. De wereld is  wederom  krankzinnig en onmenselijk.

Vrijdag

‘s Ochtends 'beeldend' (een therapievorm). Emotioneel moment aan het einde voor mij, bij de gedachte aan H. en J. Het sportieve suïcidale meisje L. had een systeemgesprek, dat was kut en ze moest huilen.
Had ik niet verwacht dat ze dat zou doen (ging over haar lieve moeder), maakte me ‘nieuwsgierig’.
Heb dobbelsteen gemaakt bij beeldend. De 'emosteen' heb ik het genoemd. Over het kansspel dat het leven is, en de mix van emoties. Heb L. niet meer gesproken, nam niet op en belde niet terug. We horen het te zijner tijd wel...

Verder prima dag: nog goed gesprek met I. (wat zit die diep). Ik denk dat ze gewoon alles moet loslaten en eerst zichzelf opbouwen, maar ze is zo kapot, en wordt hier totaal niet in gesteund. In tegendeel: Alles om haar heen houdt haar vast in haar klem.

Middageten, nog met maatschappelijk werkster gesproken over urgentieverklaring voor een huurwoning. Zonder urgentie kan je alleen huren in de private sector, en dat is erg duur, zat ook nog met hypotheeklasten... Ze wil me helpen, maar geeft me weinig kans. Ingeschreven bij Wooncompas (woningbouwvereniging). Maandag paperassen bij De Alliantie, een andere woningbouwvereniging (zit toevallig op route naar Amersfoort) ophalen. Zien wel. Dat zou dan via de GGD keuringsarts lopen, die moest beoordelen of ik voor urgentie in aanmerking van kwam. Daar hebben we er nu al zoveel van gehad (keuringsartsen). Eentje meer of minder maakt niet meer uit.

Ik had een plan. Nog drie weken blijven en dan weg. Eén week Biarritz (daar was ik op mijn 16e geweest en goede herinneringen aan), en daarna drie weken wandelen op Corsica. Louteren. En om dat mogelijk te maken had ik besloten een autootje te kopen. Een Daihatsu Cuore. Ik en H. deden samen met één auto, en die had zij nodig. En ik had iets van: “Als het maar even kan, dan is er niets dat me tegen gaat houden”.
Dus een auto gekocht.

In park Randenbroek lekker liggen suffen. Nog een keer systeemmodules doorgekeken (een boekje met mogelijke therapieën). Plan wordt steeds concreter. Zo goed om weer een plan te hebben en gevoel van controle... Zelfs bijna even in slaap gevallen in het park. Zo bijzonder te voelen dat niets haast heeft. I
k heb alle tijd van mijn leven, ik leef in reservetijd.

H. nog even gebeld. Dat was zwaar. Zij heeft het zo zwaar. Het is zo gemeen voor haar allemaal.
Maar ik blijf erbij en ga me niet schuldig (meer) voelen. Dat heb ik een halfjaar lang gedaan. Dat doe ik mezelf niet meer aan (en anders kan ik bovendien niets voor anderen betekenen).

Mijn schoonmoeder belde nog. Ze vertelde dat ze behoorlijk boos op me was geweest toen ze hoorde over de koop van de auto en dergelijke. Ik heb gezegd dat haar boosheid helemaal begrijpelijk is. Dat ze zich daar niet schuldig over moet voelen, maar dat ik het nu langs me heen laat gaan. Iets wat ik voor de poging niet zou kunnen, dat was juist onderdeel van mijn emotionele gijzeling. Ik heb haar verteld dat voor de poging niets in mij ook maar gedacht had aan de dingen die ik nu aan het doen ben. Daarvoor zat ik te vast in de gijzeling en angst om H. te verliezen en/of haar te kwetsen (en J.). Maar ook dat dit nu voor mij de enige weg is, en dat ik hoop dat H. vroeg of laat ook weer een plan kan trekken. Was al met al een goed en ook emotioneel gesprek, maar ze begreep me werkelijk geloof ik. Maar goed, zij moet ook maar toezien hoe haar dochter lijdt...

Vervolgens kleren gekocht (eindelijk weer kleren kopen, een jaar niet gedaan!), korte broek, zonnebril en leuk jasje. Kopje koffie bij Lobbes, wat gelezen, en terug voor het avondeten op de PAAZ.
Daarna lange wandeling, afgewisseld met wat joggen door de treek. Stevige spierpijn, maar oh zo goed. Daarna bad, en met de dames tv gezapt, totdat de chemokar langskwam. Stukje in dagboek getypt, en ga nu planninkje maken voor bespreking dinsdag.

“De dood is me ontsnapt...” schiet me te binnen. Apart om dat te voelen en te zeggen... Meestal ontsnappen mensen aan de dood en leven nog, bij mij was het andersom. En als de wereld zo hardnekkig wilde dat ik bleef, dan moest het maar. Maar dan wel op mijn manier. My way. Op zo'n manier dat ik weer bij mijn oplader kon komen.

Het kan me allemaal niet meer ‘boeien’ in de zin dat ik een heel leven ‘over’ heb. Ik heb geen angst meer.
Er voelt overvloed. Geen behoefte aan een vaste relatie meer (in tegenstelling zelfs): ik ben OK met mezelf. Ik begon te mijmeren over vrije relaties. Hoe het zou zijn dat als je alles wat je doet, doet met iemand die
dat ook heel leuk vindt op dat moment. En dat kan nooit één en dezelfde persoon zijn, dat kan simpelweg niet. Toen dacht ik: ik ga doen waar ik zin in heb en zoek een man of vrouw die daar ook zin in heeft (wandelen, klimmen, goed gesprek, liefde, etc.). En als er niemand is die meegaat, prima. In mijn eentje is het ook goed. Op dat moment bevroede ik niet, dat daar een kiem gelegd werd voor wat ik later  voor mij  levenskunst noem... Een heel andere manier van samenleven met mensen, verbonden in vrijheid.

Ik voel me als een Fenix, herrezen uit de as. Schoongebrand als Gandalf na zijn vuurgevecht met de de balrog (in de Ban van de Ring, Tolkien). Gelouterd. Herboren. Niets deert me meer, ik heb een heel nieuw leven over om te leven na de opname.

  1. Na de opname

Ongeveer twee weken voor mijn beoogde vertrek heeft de psychiater nog geprobeerd me op de Lithium te zetten. Ik had duidelijk een bipolaire stoornis en met Lithium konden ze dat heel mooi stabiliseren.
Lithium kon je heel 'mooi' inregelen, doordat elke week bloed afgenomen werd en dan konden ze precies 'tunen' dat ik niet te gek zou doen.

Tot op de dag van vandaag ben ik dankbaar voor de  bij de banken  getrainde verbale vaardigheden.
Dat ik een proces/plan kon neerleggen waar ze niet omheen konden. Dat ik mijn eigen analyse kon leggen naast wat ze mij wilden opleggen. Dankzij het internet had ik me inmiddels stevig verdiept in DSM IV, ziekteleer en diagnostiek rondom depressies. Ik heb de Lithium godzijdank uit mijn lijf kunnen houden. Sindsdien is mijn credo: “Ik hoop dat ik de rest van mijn leven manisch depressief blijf!”. Manisch staat voor een lichte staat van opwinding (she dances like a maniac, moondancing) dan wel veel energie hebbend.
Depressief staat letterlijk voor ontspanning. Dus veel energie hebben in een ontspannen toestand. Of Boeddhistisch gezegd: “Leven in Ongedwongen IJver”.  

Het was me al lang duidelijk dat het beeld dat ik had vanaf mijn eerste contact met de diagnoses die over me afgeroepen zijn de psychiaters en therapeuten maar wat aanrommelen. In ieder geval in mijn geval.
Hoe kon het anders zijn dat ik diagnose op diagnose kreeg, zonder een zinnige onderbouwing waarom de vorige niet meer klopte?

En wat ik op de PAAZ gezien heb met wat met andere patiënten gebeurde bevestigde dit alleen maar.
De behandeling bestond uit een predicaat opplakken, en vervolgens op basis van het grote DSM IV ziekteleer en pillenboek mensen vol stoppen met pillen tot ze zo versuft en verzwakt waren dat ze 'heel rustig' werden. En dat was dan een teken dat de therapie aansloeg. Bij geen enkele medepatiënt had ik het idee dat een hulpverlener op een gedegen manier naar diens toestand gekeken had. Echt wist wat er aan de hand was in diens leven. Dat was ook niet nodig, want die mensen waren stuk voor stuk 'ziek': psychotisch, depressief, ADHD, AAD. Dat had de psychiater gezegd. Of iemand had dat ergens ooit in het traject bedacht en dat was opgetekend in het dossier. En de machinerie draait dan op een ge-oliede manier de patiënten door de molen.

Ik wist inmiddels beter. Dit is de hel. Je zat in de hel, je wordt opgenomen en je komt in een nog grotere hel. Er ging een wereld  of beter gezegd hel  voor mij open. En nogmaals, ik heb zielsveel geluk gehad.
Een engel op mijn schouder. Die engel moet mij mijn inzichten gegeven hebben om me er weer uit te loodsen. En later verslag te doen van de misstanden. Het absurdistische. Het onmogelijke.
Vandaar de subtitel 'Live to tell' (
leven om te vertellen), op de voorkant van dit boek. Maar het gebeurt elke dag weer, in duizenden klinieken op de wereld, miljoenen mensen. Dag in dag uit.

Biarritz was magisch. De zon scheen. De mensen schitterden. De zee gonsde. Ik heb mijn auto net voorbij een baaitje neergezet, vijf kilometer van het centrum. Ik keek naar links (het was al donker bij aankomst), daar was de camping. Behoorlijk vol. Ik keek naar rechts, daar was een park met gras bij de zee.
Ik dacht “why not”, ik heb mijn rugzak gepakt, ben het parkje ingelopen matje uitgerold en ben gaan slapen. Elke nacht heb ik onder de sterrenhemel geslapen. Een mooier plafond dan de hemel bestaat niet, who needs a house?

De dagen waren gevuld met zwemmen in de zee en de hoge golven, beetje surfen (ik had wave-surf les genomen), en veel, veel lezen. Ik had ongeveer twee boodschappentassen vol met boeken over psychiatrie, spiritualiteit, psychologie, etc. meegenomen van mijn moeder. Een ervan was Eindeloos Bewustzijn van Pim van Lommel. Dat boek, tezamen met uren en uren de Wikipedia doorvorsen op Boeddhistische en Griekse (Plato!) visies op het fysieke-, emotionele- en zielslichaam, heeft mij op het pad gebracht van mijn huidige beelden over wat mensen zijn. Harmonismes. Een latere lezing van Marja de Vries (De Hele Olifant in Beeld) bevestigde deze beelden. Er vielen in een sneltreinvaart puzzelstukje op hun plaats.

Ik begon ook te begrijpen waarom en waar de psychiatrie het spoor gemist heeft. Hoewel op dit punt het laatste puzzelstukje pas in november in een klimhal in Nijmegen kwam. Verteld door een vrouw die zelf psychologie gestudeerd had, ooit, en er niet meer werkzaam in wilde zijn.

En na de psychiatrie ben ik gaan kijken naar de maatschappij. Naar waarom er hypotheken zijn. Waarom we trouwen. Waarom we trouw beloven. Waarom relaties geacht worden te duren tot de dood ze scheidt. Waarom ik het gevoel had dat vrouw-kind beleving anders is dan man-kind beleving. Waarom we kinderen steevast met een a twee volwassenen opvoeden (in plaats van met meerdere volwassenen): Ik vond het in mijn verse vaderschap zeer bevreemdend dat nadat er een kind was, ik eigenlijk mijn partner kwijt was: de ene avond ging zij wat doen, dan ik een andere avond. Een van beiden moest op J. passen.
Terwijl mijn primaire plezier met H. er juist in zat om
samen dingen te doen. Klimmen, een kop koffie, film. Veel dingen die je niet met een kind kon doen. Vreemd.

En er bekroop mij een beeld dat ik twee dingen wilde in mijn leven: zelf gelukkig zijn en goedheid brengen in de wereld. Dit heeft gemaakt dat ik ben gaan nadenken over de rotheid van het bancaire systeem waar ik meer dan 8 jaar in gewerkt heb. Waarom het rot is. Dat lenen van geld tegen rente eigenlijk tegen de basisprincipes van goedheid is. Maar wat is 'goed' eigenlijk? Dat thema heeft me nog ongeveer een jaar bezighouden om uit te pluizen: wat is 'goed'? In elk zin die we spreken komt wel het woord 'goed' of 'fout' tegen. Maar wil je de dogma's doorbreken en echt kunnen duiden wat goed en fout is, dan moet je dieper zoeken dan wat ons geleerd is.

Dieper zoeken dan 'omdat we het zo doen'. Dit onderwerp voert verder dan de boodschap van dit boek. Maar wat mij al snel helder werd is dat alle grote systemen in de maatschappij (GGZ, financieel systeem, rechtstelsel en andere) aan dezelfde soort verzieking onderhevig zijn. Het is allemaal ontstaan met een rede. Maar het is allemaal al een heel einde over de top.

En evolueren of doodgaan doen die systemen niet. Wel vastlopen. System-jam. Eerder destructief geworden dan constructief. En dat ligt veelal niet aan de mensen die in het systeem werken. Die hebben veelal stuk voor stuk een goede intentie. Het heeft alles te maken met hoe stelsels, de emotie van betrokken professionals, kennis en wetenschap evolueren. En dit is heel complexe materie (maar ook weer niet als je het eenmaal ziet). Pas als je deze patronen gaat zien snap je waarom de psychiatrie ziek is. Zelf in een koker leeft, in een soort psychose. Hetzelfde geldt voor religies: dat er regels, beelden zijn gevormd om de realiteit maar te kunnen modelleren en te controleren, op een manier die past bij de eigen destructieve emoties (controle, angst, ego, hebben, etc.).

Na Biarritz ben ik drie weken wezen wandelen met Aldo op Corsica. De GR20 gedaan (door het hooggebergte). Voor een wandelende klimmer is dit een grote smulpartij. Voor mij was het vooral dat mijn tempel, mijn lichaam weer aansterkte. Ik kreeg weer contact met de aarde. Met mijn lichaam. Met de zon, zin en natuur.

Ik vergeet nog een belangrijk punt in mijn 'studie': het begrip eigenheid. Als je de mens ziet als een 'harmonisme' (zoal in de Hele Olifant in Beeld). Als je energie en trilling als basis neemt en materie slechts als een aspect daarvan, dan gaan woorden als 'afstemmen', 'een gevoelige snaar raken', in één keer heel veel zeggen. Ik ben mensen gaan zien als bijvoorbeeld een gitaar. Met een eigen toonsetting.
Met een eigenheid. Als twee mensen qua eigenheid bij elkaar passen, dan krijg je harmonie.
Als je twee mensen, die op bepaalde punten niet bij elkaar passen bij elkaar brengt krijg je een vals akkoord. Die snaren kloppen niet bij elkaar. Het 'zingt' niet. En het woord 'eigenfrequentie' werd in één keer heel betekenisvol voor mij: iedereen heeft een bepaalde eigenheid. En als de omgeving daarbij niet klopt, dan zingt het niet, dan verliest het harmonisme energie.

Ik ben gaan nadenken over wat mijn eigenheid typeerde. Ik dacht 'Laat ik drie dingen noemen die mij typisch beschrijven...'. Ik kwam op:

Vervolgens projecteerde ik dat op de situatie waarin ik terecht gekomen was: de boerderij kopen was voor mij een reactie op mijn behoefte aan vrijheid en kunnen spelen (muziekstudiootje, klimmuurtje). Maar de feitelijke realisatie was dat ik klem kwam te zitten in een hypotheek (verplichting/dreiging), mijn werk (door hypotheek) en de locatie (door kind). En daarbij: ik kon zelf niet meer spelen, omdat er een kind was. Waar wellicht voor menig mens het spelen met een baby bevredigend was, was dit voor mij absoluut niet zo. Iets in mij wilde zijn eigen spel spelen. En doordat er voortdurend geklust moest worden en er een kind was en we in het buitengebied zaten, werd mijn behoefte aan mensen en contact niet ingevuld. Ik vereenzaamde. Ik ben erachter gekomen dat ook de bezoekjes aan de klimhal, naast fysiek bewegen, me energie gaven door contact en aanwezigheid van mensen. Iets wat ik me van tevoren niet gerealiseerd had. Kortom, in de nieuwe situatie werden mijn primaire eigenschappen maximaal NIET ingevuld.

Geen enkele therapeut die er op deze manier naar gekeken heeft. En ook niet of mijn eigenheden wel matchten met die van H.. Ik weet inmiddels dat toen er geen kind was, onze verschillen in eigenheden nog niet manifest werden. En  voor mij  gecompenseerd werden door de mooie dingen die we samen deden. En wat we voor elkaar voelden. Toen er een kind kwam sloeg de balans om: onze verschillen werden benadrukt: Bijvoorbeeld over de beelden over opvoeding, de drie R's (rust reinheid regelmaat), hoe blij je wordt van familiefeesten of niet, kunnen sporten, reizen, etc. Gelijkertijd werd onze synergie  voor mij  veel minder: samen klimmen was een enorm georganiseer met een kleintje. Hetzelfde om samen een avond in een café te zitten, te gaan racefietsen, een film te doen. Voor mijn gevoel werd het leven 'gedoe'. Ik zeg hier niets over 'goed' of 'fout'. En ja, ik heb zelf ingestemd met het kinderen proberen te krijgen. Maar ik was hier niet klaar voor, ik wist niet dat het zo zou zijn... En als we nu nog in een 'gave' woning hadden gezetten zonder grote hypotheek... wie weet, wie weet dat we, dat ik het getrokken had. Ik had in ieder geval geen suïcidepoging ondernomen. Daar ben ik nagenoeg zeker van.

Het heeft er ook alles mee te maken met hoe je met kinderen omgaat. Met hoeveel controle. Hoe los. Ik ben zelf in de modder in Afrika opgegroeid. Ik maak me niet druk over dat J. een kauwgompje van straat oppakt, of op blote voeten buiten rondloopt. Ik ben bungelend in een wiegje in een landrover door de Sahara gereden. Ik kan me daarentegen enorm druk maken over de in mijn ogen overtrokken veiligheidskramp: maxi cosi's met gordeltjes, kinderwagens met gordeltjes, pas op dat je niet valt... er klimt geen kind meer in een boom. Heb ik vroeger eindeloos gedaan. H. is hier anders in. Ik zeg met nadruk anders. En wellicht zorgzamer. Voor mij hoort risico bij het spel dat het leven is.

Ik heb het niet over goed of fout. Maar het is wel heel belangrijk om dat anders zijn te onderkennen. Dat gebeurt veel te weinig in de maatschappij. Dat geldt voor partnerrelaties, maar ook voor ouder-kind relaties: het kind is fout! Nee... het kind is anders en daar zullen we mee moeten zien te dealen. En dit begrijpen scheelt al 80% van het leed in de maatschappij. Veel minder gefrustreerde discussies, claim and blame... onbegrip, gekwetstheid. Van beide partijen.

Groot was mijn verbazing dat ik bij mijn moeder op een geven moment het boek 'The Normal Personality' zag liggen. Dat gaat hierover. En voor mij was dit een aansluitend startpunt om een alternatieve methode voor mens-systeem, analyse en remedie op te zetten. En om het 'ziek' denken, zoals gebruikelijk is in de psychiatrie, tot een einde te brengen. En om begrip te krijgen waarom het tussen mensen zo vaak 'knettert'. Heel simpel: een verschil in eigenheden. Stop iemand die helemaal kriebelig wordt van 'rommel' bij iemand die kriebelig wordt van 'elke dag opruimen' en je krijgt ellende. Het 'opposites attract´ geloof ik niet zo in. Genoeg 'opposite' eigenheden, en de ellende is 100% voorspelbaar. De oplossing is simpel: onderkennen, bespreken, als mogelijk praktische maatregelen nemen, als dat niet helpt afstand creëren. Heel simpel. Maar helemaal tegenstrijdig met wat de kerk, de romantiek, de dogma's ons leren. En tegenstrijdig aan wat relatietherapeuten veelal doen: onder druk de boel bij elkaar houden. Snap ik niet. Helemaal niet als je bedenkt dat mensen gedurende de jaren ook nog eens veranderen qua eigenschappen. Dan zou het eigenlijk heel normaal moeten zijn dat relaties door de tijd veranderen. 'Verbreken' vind ik een onzinnig woord: er blijft altijd een vorm van relatie, altijd. Maar een relatie verandert, daar geloof ik in. Dogmaloos. Dingen anders doen, bijvoorbeeld niet meer in hetzelfde huis zijn, bepaalde dingen niet meer samen doen. En wie weet juist andere dingen weer wel samen doen. Steeds opnieuw tunen wat nog leuk is samen. Synergie zoeken en disharmonie uitbannen. Maar ik duik te diep in het thema 'relatie'...

Dit heeft me in ieder geval ook aan het nadenken gezet over het thema 'kinderen'. Ik ben een extreem voorbeeld. Met eigenschappen met een hoge amplitude om het zo maar te zeggen. Een vrij extreem type. Maar ik zie om mij heen zoveel van hetzelfde. Mensen die zodra er kinderen komen hun leven helemaal aanpassen. Een deel vreugde, maar een heel groot gedeelte 'ploeteren'. Dat vind ik raar. Ik snap nu waarom. Ik denk dat dit ook anders kan. Harmonischer, maar dat is geen onderwerp van dit boek. Kinderen krijgen wordt in mijn ogen zwaar geromaniseerd. En er wordt miskend dat vervolgens het 'hebben' van kinderen voor mannen heel anders is dan voor vrouwen. Ik denk dat het tijd wordt dit taboe te doorbreken. En dat iedereen echt durft te uiten hoe het voelt. Pas dan kunnen we werken aan nieuwe vormen die meer tegemoet komen aan de behoeften van alle spelers: moeders, vaders en kinderen. Nog een noot hierover: de hectische maatschappij is ook een bepalende factor: ik heb gemerkt dat toen ik (veel) meer tijd had, mijn vaderschapsbeleving enorm veranderde. Doordat ik zelf in mijn energie zat. Geen stress van werk, hypotheek, tijd. En dat ik zelf kon sporten, tijd voor mezelf had, kon ik ook tijd met J. doorbrengen op een ontspannen manier. Zonder voortdurend het gevoel te hebben 'ik wil eigenlijk zelf sporten nu!', of 'ik heb eigenlijk helemaal geen tijd, ik moet naar mijn werk'.... Maar dit laat onverlet dat ik denk dat vrouwen veel sneller tevreden zijn dan mannen om samen met hun/een kind 'te zijn'. Een vrouw met kind vormt een soort eenheid, en dan maakt het veel minder uit wat er verder wel of niet gebeurt...

Terug naar mijn verhaal.

Na Corsica was er... tja, wat was er? Ik kwam terug in Nederland in een soort puinhoop van mijn leven. Dolen tussen vraagtekens: hoe met relatie met mijn vriendin? Hoe verder met werk? Waar wonen?

Er was één geluk: de boerderij was inmiddels verkocht. Dus geldzorgen waren minder acuut geworden, alsmede dreiging van een inzakkende huizenmarkt (hoewel de koop tot de feitelijk overdracht nog mis kon lopen).

Teruggekomen in Nederland, waar het inmiddels grijs, koud en nat was, heb ik nog een paar zware dagen gehad. Waarbij de stress en bad vibes de kop op staken. We besloten dat ik zou proberen in de boerderij te slapen. Op zolder, onder de pannen en tussen het stof. Maar dat kon me niet meer schelen. Veel belangrijker was dat mijn vriendin en ik elkaar konden luchten in één huis. Gezellig was uiteraard anders, maar we trokken het. En ik kon met J. zijn. In rust. En merken dat ze mij leuk vond. En ik haar. En als ik niet zat te stressen ik een goede tijd met haar kon hebben. Als ik zelf maar rust had en tijd om zelf 'mijn ding' te doen. Ik ben er toen achtergekomen dat ik niet een of andere vaderschapsincompetentie had. Dat heb ik lang gedacht. Maar tot op de dag van vandaag blijft het me af en toe pittig vallen om een dag me helemaal aan te passen aan de 'flow' van een jong kind. Of eigenlijk überhaupt dat ik me aan moet passen aan andermans flow. Vast zit. Ik zie dat als een eigenheid van mij. Niet als iets 'slechts'. Ik ben zelf een spring in het veld. Wil bewegen. Wil niet stilzitten. En van alles wat dat tegenhoud word ik ongelukkig... Mocht ik ooit nog een keer papa worden, dan weet ik dat ik dingen anders wil. En anders maar niet nog een keer papa worden. We gaan het zien.

Hoe het verder ging? De boerderij is verkocht. Dat was nog een hele klus uiteraard om die op te leveren, bijvoorbeeld zo'n 20 ton puin naar de stort gesjouwd (restant badkameravontuur)... Ik heb een appartement in Amersfoort gevonden, weliswaar in de vrije sector, dus duur. Maar op een ideaal plekje voor mij in het centrum. Als ik behoefte heb aan mensen loop ik de stad in. Als ik behoefte heb aan natuur loop ik Den Treek in. De muziekstudio is uiteindelijk bij mijn moeder in haar schuur gerealiseerd. En als ik het wil kan ik bij haar in de tuin zitten. Ik ben nu in de gelukkige situatie om niets te hoeven hebben qua woningen en dergelijke om toch van alle mogelijke variaties te kunnen genieten. Ook dat was een belangrijk leerpunt: je hoeft geen huis te hebben om ervan te genieten of te wonen. Heaven is Have Non: zo min mogelijk hebben en dingen die je doet, doen vanuit zin, niet vanuit moeten. En alles delen met iedereen. Met respect voor de relaties die er liggen vanuit 'gewoonterecht', maar dit is wederom een ander thema.

Ik ben me gaan verwonderen dat we allemaal vanaf een studentenhuis (waar we ooit heel tevreden mee waren, niet zo groot, tweedehands bank), het pad doorlopen van huurhuis ('eindelijk een eigen keuken') naar tussenwoning ('ik wil kopen, eigen huis') hoekwoning, twee onder één kap, vrijstaand huis en dan een boerderijtje of buiten wonen. En dat er eigenlijk al bij het eerste huis een caravan komt (ik geloof dat er een half miljoen caravans zijn in Nederland) en het eerste wat we doen als het vakantie is, is wegvluchten uit ons huis en in een heel klein huisje op pad gaan. Doordeweeks zijn we hard aan het werk en staat dat dure grote huis leeg. In het weekeinde zijn we druk doende met het gras maaien, de ramen lappen en dingen repareren. En het meest gelukkig zijn we eigenlijk op de camping in de natuur... in ons kleine huisje. Rare jongens, die Nederlanders.

Ik wil geen huis meer te hebben. Nooit. Mijn vriendin wilde dit wel. Ik heb haar geld gegeven zodat zij  met inbreng van haar eigen spaargeld  in ieder geval weer een huis kon kopen. Voelde ook als een soort compensatie voor de ellende die ik haar berokkend had. Het voelde niet als het afkopen van mijn vaderschapsdeel naar J.. En op deze manier kon mijn vriendin een huis kopen, twee kilometer bij mij vandaan. Op die manier hebben we kunnen regelen dat ik op mijn 'zorg'-momenten naar mijn vriendin haar huis ga, in plaats van dat we met J. heen en weer sjouwen. Voelt voor mij een stuk harmonieuzer.

Als laatste kan ik opmerken dat naast het schrijven over een boek over GGZ en depressie aanpak, in de politiek ben beland. De Partij Nieuw Nederland. Om mijn bijdrage te leveren aan het gezond maken van bijvoorbeeld het financiële systeem en de GGZ. Of dat we dogmaloos kijken naar hoe we dingen doen in ons land. En of dat niet anders kan. Hierbij ik wil opmerken dat ieders manier van doen respect verdient, zolang hij andere mensen daarmee niet schaadt. Oftewel: mijn beelden over hoe ik wil leven zijn geen dwangbuis voor andere mensen. Wel wil ik een voorbeeld zijn voor hoe het anders kan. En dat alles, werkelijk alles bespreekbaar is. Elk gevoel, elke gedachte. Kom maar op, niets is te gek, voor niets hoef je je te schamen. Dat geldt voor elk verlangen, elke fantasie en elk gevoel van onbehagen. Uit ze. Maak ze bespreekbaar. Oordeel niet. Denk vrij.

Met Henk, de bodybuilder, heb ik een lijn gehouden. Hij heeft nog drie keer een suïcidepoging gedaan. In Zon en Schild is hij Tamara tegengekomen, een lotgenoot. Met zijn drietjes hebben we onze wijsheid en ervaringen gedeeld. Veel lief en leed meegemaakt. Diepe dalen en beproevingen gehad, ook in onze relaties onderling. Ik kon het geld in mijn BV aanwenden om Tamara's schulden af te betalen (haar ex weigert alimentatie te betalen voor zijn drie kinderen). Dit geld heeft ook gemaakt dat ze weg konden bij hun werkgevers. En uit de 'molen' van UWV, bijstand en dergelijke konden blijven. Samen hebben we de stichting Positieve Nood opgericht. Een andere manier van zorg. Zonder pillen. Met begrip. En echte hulp en als nodig verandering organiseren. In alle facetten. Geen negen tot vijf. Geen dichte deuren. Niet afschuiven naar andere loketten. Niet labelen. Buddy zijn. Helpen. Emotie mag. Henk en Tamara (en hun kinderen) hebben zo'n beetje alle varianten van 'A´s en 'D's (ADHD, AAD en dergelijke). Net zo als mijn verhaal met mijn diagnoses, kwamen we erachter dat voor hen hetzelfde gold. Nog meer gruwelen. En dat Ritalin gewoon speed is. En de gruwelijke rol van de farmacie, het omkopen van specialisten en psychiaters, de meedogenloze geldbeluste farmalobby, verkooptargets. Net zoals bij de banken (denk aan DSB waar zonder nadenken mensen producten verkocht werden die heel slecht voor die mensen waren). Money talks.

Nadat ik weer een tijdje terug was in Nederland gaven zowel mijn moeder als mijn vriendin aan dat ze toch erg graag zagen dat ik nog een keer naar de psychiater ging in de PAAZ. Om te horen wat nu eigenlijk de diagnose was, en wat er nu aan de hand was. Ik had hier geen trek in, ik had niet het idee dat hier iets zinnigs uit zou komen. Maar uit respect naar hen heb ik nog weer een afspraak gemaakt. Het gesprek ging ongeveer als volgt: “Hoe gaat het met u?”. ik: “Goed”, en leg uit hoe mijn verblijf op Biarritz en Corsica is geweest en hoe het nu gaat. “En waarom bent u hier?”. Dat had ik al bij de intake aan de doktersassistente uitgelegd, maar goed ik vertel het nog een keer: “Om eerlijk te zijn, omdat mijn (ex) vriendin en moeder graag willen weten wat er aan de hand was”.

“En wat denk u zelf?”.

Ik: “Ik denk dat er niets met me aan de hand is, dat ik gewoon vastgelopen was...”. De psychiater bladert wat in mijn dossier en mompelt: “Even kijken wie dit allemaal opgeschreven heeft...”. Vijf minuten later was het antwoord klaar: “Volgens DSM IV lijdt u aan As2”. Ik: “En dat betekent?”. Een persoonlijkheidsstoornis. Ik: “Kunt u wat specifieker zijn?”. De psychiater: “Cluster B”. Ik: “En dat betekent, en wat moet ik daarmee, en waar baseert u dat op?”. Het antwoord was dat ik maar eens bij een andere psychiatrische kliniek nadere analyse moest laten doen. De man wilde duidelijk van me af. Ik was wellicht maar een lastige patiënt. Eentje die vragen stelt...

Verder vertelde hij me dat deze diagnose primair gebaseerd was op het feit dat mijn omgeving mij gestuurd had, dat gaf aan dat ik het zelf niet meer helder zag. Dus de Zevende Diagnose was Geschapen: As2, cluster B. De cluster B stond voor (in het Engels): “dramatic, emotional, or erratic”.

Dus ik heb een dramatisch en/of emotionele en/of foutieve persoonlijkheid? Nou moe!

Ik was mijn vertrouwen in de psychiatrie en GGZ al kwijt, dit was alleen maar een bevestiging van dat het niet deugde. Amper mijn dossier in gekeken en in vijf minuten een geheel nieuwe diagnose tevoorschijn toveren. Niks geen analyse. Niet uitzoeken wie ik ben. Wat mijn situatie is. Mijn biografie, waar ik indertijd een dag aan gewerkt heb, op verzoek van de sociotherapeut... ik wed dat hij er nog geen blik op geworpen heeft. De sociotherapeut ook niet, dat wil zeggen: er is niet waaruit dat blijkt. Niets. Pure willekeur. En niets wat dit systeem tegenhoudt. Alleenheersers in de GGZ. Bizar.

Met mijn rol in de politiek, dit boek, de stichting wil ik, willen we het verschil maken. Niet om mensen in de huidige GGZ te verketteren. Wel om hen wakker te maken, die het nog niet zien. En hen te steunen die het wel zien. En op weg te gaan naar methodieken die menselijker zijn. Die rationeel kloppen. Ontdaan van de waanzin.

Tot zover mijn verhaal...


Deel II

Waarom slaat de psychiatrie de plank volledig mis?


  1. Deel II – Waarom slaat de psychiatrie de plank volledig mis?

In dit deel van het boek maak ik plausibel waarom  een groot gedeelte  van de GGZ en de psychiatrie op veel vlakken de plank compleet misslaan met betrekking tot het begrip depressie.

  1. Een methodiek voor bepalen van een depressie bestaat helemaal niet...

In dit hoofdstuk toon ik aan dat er een gapend gat zit in de ziekteleer, diagnostiek en remedie bepaling in de GGZ met betrekking tot (zware) depressies. Ik vang aan met te beschrijven hoe mijn 'hulptraject' er bij de RIAGG uit zag, volgens met waarom ik stel dat er feitelijk geen methodiek bestaat. Om dit beeld kracht bij te zetten geef ik een alternatief begrip 'levensklem' en beschrijf ik waarom dit begrip wel klopt met wat ik bij mezelf en tenminste tien lotgenoten gezien en ervaren heb.

Ik sluit af met een vergelijk met de analyse- en oplossingsmethodiek zoals gehanteerd wordt in de ICT. Ook vanuit dat perspectief wordt het gapende gat manifest... de psychiatrie is met betrekking tot het begrip depressie geen wetenschap. Gedefinieerde ziektebeelden, diagnoses, plan van aanpakken en helingsmethodes berusten op drijfzand of onwaarheden, en zijn eerder ziekmakend dan helend.

Enkele belangrijke definities:

Wikipedia:

“Een diagnose (uit het Grieks: dia-gignooskoo = 'het nauwkeurig leren kennen') stellen is de kunst, techniek of handeling om een oorzaak te vinden van een gevolg aan de hand van de optredende verschijnselen.”

----

“Een methode is een manier om iets te doen of te maken.

Het woord komt van het Grieks methodos, met' hodos.”

---

“A remedy or cure: The term may refer specifically to a substance or procedure that ends the medical condition, such as a medication, a surgical operation, a change in lifestyle, or even a philosophical mindset that helps a person suffer. It may also refer to the state of being healed, or cured.

[Engelse Wiki, bij gebrek aan Nederlandse beschrijving]

Met name de definitie van diagnose is interessant: als een specialist een diagnose stelt, dan impliceert dit dat deze het probleem dermate snapt, dat hij de oorzaken van de symptomen doorgrond. I rest my case.

  1. Geen gevoel bij het woord ‘depressie’

Toen de RIAGG-therapeut mij vertelde dat ik een depressie had (een ernstige zelfs) was mijn reactie tweeledig: Enerzijds een gevoel van een soort van rust dat wat ik had een ziekte was en herkend werd. Dat het ‘iets’ bekends was waar meer mensen aan leden (met direct daarbij het schrikbeeld van medicijnen, therapie, dat het lang zou gaan duren, etc.).

Mijn andere gevoel was “Het klopt niet. Het voelt niet als een depressie”.

Dit bracht me ertoe  zoals zovelen  zelf op onderzoek uit te gaan op het internet. Daar lees je bijvoorbeeld:

Een depressie is een aandoening waarbij iemand minimaal twee weken achter elkaar ongewoon somber is en/of vrijwel nergens plezier of interesse in heeft.”

Of:

“Er bestaan verschillende vragenlijsten waarmee u zelf kunt nagaan of u misschien een depressie heeft. Via het Fonds Psychische Gezondheid (Depressie-centrum) of Depressie Zelftest kunt u doorklikken naar een zelftest. Zelftests zijn echter nooit genoeg om een depressie vast te stellen, daarvoor heeft u een hulpverlener nodig. Deze kan ook met u uitzoeken of uw klachten op een depressie wijzen of op een andere aandoening.”

Oftewel: als je de beschreven symptomen hebt dan heb je of een depressie of een andere aandoening (lees: ziekte).

Of:

Het zijn de subjectieve symptomen en de gehele uitdrukking van de patiënt die de arts doet veronderstellen dat er sprake is van een depressie.”

Over welke symptomen hebben we het dan en hoe maakt de arts zijn diagnose?

Kenmerken die typisch zijn voor een depressie:

(bron: http://www.huisartsenkliniek.nl/depressie_poli.htm):

Nou, dit hele rijtje daar voldeed ik aan. Op basis van dit rijtje voldoe ik volledig aan een depressie.

“Hoe stelt een therapeut dan eigenlijk de diagnose depressie?”, was mijn volgende vraag.

Hier begon het voor mij onduidelijk te worden. Ik ben afgestudeerd informaticus en zodoende geschoold in analysemethodes van ‘dingen’, en ik wilde weten wat de handvatten voor de therapeut zijn om te komen tot een diagnose depressie (een analyse is altijd nodig om tot een diagnose te komen).

I

k weer op internet kijken, ik tik bij Google in: “Diagnosemethode depressie”, de resultaten:

  1. Wat zegt de Wikipedia erover? Niets. (d.w.z. de versie die 17 februari 2009 beschikbaar is). Geen woord over hoe de diagnose gesteld wordt. Genoeg over kenmerken en soorten depressie, maar niets over de diagnosemethodiek.
  2. Ergens anders tegengekomen (als ik Google op ‘diagnosemethode depressie’): ”Een betrekkelijk nieuwe groep van geneesmiddelen die inwerken op de menselijke geest, vormt die van de antidepressiva. Het gebruik van deze middelen neemt sterk toe. Vroeger kregen mensen vaak een tranquillizer voorgeschreven tegen een depressie, nu een antidepressivum. Door de verbeterde diagnosemethoden, worden bovendien meer patiënten herkend als lijder aan een depressie. De omzet aan antidepressiva ligt dan ook al fors boven de omzet aan slaap- en kalmeringsmiddelen. In 2000 werd voor 257 miljoen gulden aan antidepressiva omgezet. Dat was maar liefst twintig procent meer dan in 1999!”.

Maar ik lees weer niets over hoe die diagnosemethode er dan uitziet.

  1. Of “In Nederland hebben jaarlijks ongeveer 740.000 mensen een depressie. Van alle volwassenen heeft een op de vijf wel eens een depressie gehad.”. Maar hoe weet men dat als er geen diagnosemethode is?

De eerste pak hem beet twintig zoekresultaten gaan nergens in op de diagnosemethode. Vergelijk dit eens met Googelen op ‘diagnose methode hartfalen’ of ‘diagnose methode kanker’: de eerste pagina zoekresultaten staat direct bomvol aan concrete methodes hoe een diagnose gesteld wordt. En ik ben uren en uren aan het zoeken geweest, met allerhande verschillende zoektermen. Dit gaf mij het gevoel dat er helemaal geen diagnosemethode bestond! Niemand heeft mij in de GGZ kunnen vertellen wat een depressie is, of hoe de diagnose gesteld wordt, en geloof me ik heb het minimaal 3 psychiaters, verscheidene psychotherapeuten en verplegers gevraagd. Het lijkt eerder andersom te werken: “We proberen medicijnen uit, als je je na verloop beter gaat voelen dan had of heb je een depressie”.

Ik werd naar de RIAGG psychiater verwezen en die bevestigde de diagnose depressie (dus zoals gezegd op een voor mij nog immer onnavolgbare wijze). En als je een depressie hebt wordt het antidepressie protocol gestart (in mijn beleving kwam dat neer op):

• Pillen

• Praten

• Doen

Noot: De huidige richtlijn is genuanceerder, genaamd ‘stepped care’ en kent de volgende stappen: Watchful waiting, Zelfhulp, Minimale interventies, Praten, Mindfulness, Pillen, Lichttherapie, Electro Convulsie Therapie, Pillen. Bron: www.psychischegezonheid.nl 

Mogelijk dat dit al bij veel mensen resultaat geeft, bij mij niet. En ik weet inmiddels waarom. De GGZ/psychiatrie tast nog in het duister.

Het protocol gaat verder:

De pillen (antidepressiva) worden trapsgewijs opgevoerd, eerst een week of 8 een modern middel. Als dat niet werkt een middel van de tweede categorie: een ‘beproefd’ middel dat al minimaal een jaar of tien gebruikt wordt (maar welke vaak vervelender bijwerkingen heeft). Als dat niet werkt volgt na wederom minimaal een week of acht een middel van de 3e categorie: zware antidepressiva, die bij verkeerd gebruik dodelijk zijn en heftige bijwerkingen kunnen hebben. Als dat allemaal niet werkt dan zijn er mogelijk nog de electroshocks.

Kortom om de ‘hele cyclus’ af te werken ben je al gauw een halfjaar tot jaar verder. Dan pas weet je of het een chemisch verhaal was, en of er medicijnen zijn die je kunnen helpen.

Ik ben nooit verder gekomen dat antidepressiva van de 2e categorie (want toen heb ik de lijdensweg tot een einde proberen te brengen middels een suïcide). Vaak heb ik gedacht: “Kom maar op met die electroshocks, dan weten we gelijk of het werkt of niet. Als mijn hersenen gebakken worden en ik als een zombie verder ga, dat beter dan dit.”. En ook hier lees je dan verhalen over op het internet van mensen in een zware depressie die direct elektroshocks gekregen hebben (vaak op eigen verzoek omdat het echt niet meer ging), en nu ging het weer goed met hen. Tsja, de verhalen waar het anders afloopt  lees je niet, want er is niemand die dat opschrijft...

Mijn relaas:

Er volgt een periode van tweewekelijkse sessies. Ik ben inmiddels al een tijdje aan de antidepressiva. De therapeut doet een dappere poging om mijn ‘irreële’ beelden uit het hoofd te praten. Kansloos, voor mij waren ze reëel (nog steeds trouwens als ik terugdenk aan die periode).

Ondertussen is het de taak van de therapeut om de patiënt de ‘wachttijd’ tot de chemicaliën aanslaan zo goed mogelijk door te laten komen en te voorkomen dat hij geen grote schade berokkent aan zichzelf of omgeving. Daarom is een ander belangrijk uitgangspunt in het anti depressieprotocol:

“Neem geen belangrijke beslissingen, de kans is groot dat u hier later spijt van krijgt.”

Bij mij waren juist praktische dingen belangrijk om opgelost moesten worden, bijvoorbeeld dat ik van ons huis af wilde omdat ik bang was dat ik de hypotheek niet zou kunnen afbetalen omdat ik bang was voor het ineenstorten van de huizenmarkt en economie. Maar dat kon niet van het protocol. “Eerst moet je depressie over zijn”. En voor mij gevoel zou dat nog maanden gaan duren, voordat zou blijken dat chemie het probleem niet was... De grootste ellende is nog dat iedereen in je omgeving dit gaat napraten: je partner, directe collega’s, familie en vrienden. Niet zo vreemd, want dit is wat de wetenschap en de therapeut er over zegt...

Doen

Ik moest volgens de therapeut weer leren om controle te krijgen over mijn leven. Een belangrijk hulpmiddel daarbij is week- en dagactiviteitenschema’s. Eerst worden deze gebruikt om een beeld te krijgen wat je zoal (niet) doet en vervolgens is het de bedoeling dat je ze zelf minutieus gaat invullen, steeds een aantal dagen vooruit. Ja, zelfs een afwas doen is een overwinning volgens de therapeut. Nou, dat heb ik allemaal braaf gedaan. totdat ik het gevoel kreeg (na een week of zes): dit alleen al levert me zoveel negatieve energie, waar gaat dit heen? Wat is het idee van deze therapie? (Totdat ik dus op het internet las dat het vooral te doen is om tijd te rekken, totdat de medicijnen gaan werken).

Het woord 'depressie' voelde nooit goed

Gedurende het hele GGZ traject heb ik altijd het gevoel gehad dat ik de therapie niet begreep en de therapeut mij niet. Dat de therapie niet bij me paste. Dat ze (psychologe en psychiater) mijn situatie niet begrepen, de zwaarte van mijn praktische problemen bagatelliseerden.

Ik heb ik al in maart tegen mensen om me heen gezegd: “Hier (de boerderij waar ik toen woonde) ga ik dood als er niets gebeurt...” . In juli ben ik afgevoerd na een suïcidepoging.

Wat me het meest bevreemde is dat ik al in januari duidelijk had welke punten mijn ‘klem’ vormden, dat overzicht heb ik op verzoek van de huisarts nog een keer uitgeschreven. Kortom de ‘componenten’ waren exact helder. Met deze aspecten werd eigenlijk niets gedaan. Het lag aan mijn copingsvermogen. Het lag aan de depressie dat ik vastliep, etc. Als ik naar het lijstje keek vond ik het eigenlijk helemaal niet vreemd dat ik vastgelopen was. Dat mijn oplader het niet meer deed. Het was allemaal zo simpel, zo logisch. En toch moesten er allemaal ‘moeilijke’ ziektebeelden bij gehaald worden: zware burn-out, ernstige depressie, hypomanie, bipolaire stoornis, zware tekenen van het syndroom van Asperger, etc.

En nog meer waar de psychiatrie geen antwoord op had:

Hoe kon het zo zijn dat ik na mijn suïcidepoging na zes weken de PAAZ uitliep zonder suïcidale gedachtes? Dit past niet bij alles wat ik gelezen heb over de voornoemde ziektes en/of stoornissen waar ik aan zou lijden. Daar past een snel herstel simpelweg niet bij. En de diverse psychologen en psychiaters die mij in die periode behandelen snapten het ook niet. Verklaarde me hypomaan. Bipolair. Ik moest een zware dosis Seroquel om dit te dempen. Ik moest aan de Lithium. Ik heb geweigerd. Wellicht het beste besluit in mijn leven...Weer kwam mijn hoofd : “Waarom was een oprechte suïcidepoging het enige medicijn?”Voor mijn gevoel was mij iets overkomen wat ik niet terug kon vinden in de lijst van psychiatrische ziektebeelden of stoornissen.

Nu weet ik waarom. De ziekteleer in de psychiatrie voor wat betreft depressie is één grote drogredenering. Een fantoombeeld, gecreëerd door een systeem dat onder druk maar wat is gaan bedenken... een kat in het nauw maakt rare sprongen.

Maar wat was er dan wel met me aan de hand?

In het voorjaar van 2009 mijmer ik over een passende naam. Het woord depressie voldeed niet (meer), was besmet, een allegaartje aan symptomen, oorzaken en beelden.

“Ik zat in een praktisch-emotionele gijzeling'. Dit blijft voor mij een heel nauwkeurige beschrijving van mijn situatie. En een beschrijving die past bij praktische alle mensen die ik ben tegengekomen die als zwaar depressief zijn geclassificeerd.

  1. En nieuw begrip is geboren: Levensklem

Op een gegeven moment kwam het woord 'Levensklem' in me op. Mijn leven zat klem. Ik zat in het nauw. En als je echt diep zit, dan zit je zelfs levensbedreigend beklemd...

Levensklem vind ik een stuk duidelijker begrip om de meeste gevallen van een zware depressie te typeren dan 'depressief'. Een eerste aanzet tot een concretere definitie van het begrip zware levensklem:

  1. Zijn zin en/of energie is zo laag dat dit resulteert in continue geestelijk lijden.
  2. Meestal zijn symptomen zoals horend bij een depressie aanwezig.
  3. Er is meestal sprake van een zowel emotionele gijzeling (schuldgevoelens, angst en dergelijke) als praktische gijzeling (schuld/hypotheek, werkeloos).
  4. Men zit in een spagaat met de mensen die het meest na/dicht op hem staan: er moet mogelijk juist afstand komen, er is een dodelijke deadlock ontstaan, maar dat kan niet want... “Wat zou mijn moeder zeggen? Hoe moet het dan met de kinderen? Dat kan ik toch niet maken? Ik kom nooit meer aan een partner? Het zijn wel mijn ouders..., enzovoorts.”
  5. Iemand is nagenoeg niet in staat om die dingen te doen die nodig zijn om uit de knoop te komen.
  6. De situatie waar iemand zich in bevind past niet meer bij de eigenschappen en eigenheid van die persoon. De ‘top drie’ dingen waar iemand normaliter energie van kreeg zijn er niet meer.
  7. Gebrek aan perspectief: het gevoel (en vaak is dit reëel) dat zonder dat er iets verandert iemand niet meer bij zijn oplader komt .

Het grootste verschil met het depressie behandelprotocol van de GGZ is dat er bij een diagnose levensklem juist vaak iets moet veranderen in iemands leven, dan wel dat er echt iets aan de hand is.

Verandering of herstel van de oplader is nodig om weer nieuw perspectief te creëren. Of bij een oplader te komen. Of om energie slurpende ketens in de micro-sociale context te veranderen. Noot: ik zeg hier met nadruk veranderen, niet verbreken. Ik zie mijn relatie met mijn vriendin bijvoorbeeld niet als verbroken. De relatie is anders: ik houd nog steeds van haar, ze is de moeder van ons kind, ik vind het nog steeds gezellig om met haar te gaan klimmen of een kop koffie te drinken.

Maar tegelijkertijd zijn wij te verschillend om harmonieus een klassiek gezin te vormen. De komst van J. heeft  in mijn ogen  de verschillen in onze eigenheid meer manifest gemaakt. Ik denk dat dit heel vaak het geval is als er kinderen komen in het leven van 'partners'. Ik heb het met nadruk niet over 'goed' of 'fout'. Ik heb het met nadruk over 'anders'. Dit sluit aan bij 'the normal personality'. Het aspect 'relaties tussen mensen' ga ik nader op in, in deel III waarin ik de RdRemedy beschrijf.

  1. Over de levenslijn en levensenergie

Ik ben gelijkertijd in ‘levensenergie’ termen gaan denken. Het idee is simpel: geef de hoeveelheid energie die iemand heeft/voelt een waarde tussen nul (dood) en 100 (extreem bruisend). Als je dit vervolgens in de tijd uitzet krijg je een soort levenslijn. Zoals eerder gezegd: ik voelde al in februari dat als er niets veranderde dat mijn levenslijn alleen maar verder zou dalen.

Figuur1 illustreert dit

Het werken met de levensenergie en levenslijn metafoor heb ik als een erg nuttig instrument ervaren om mijzelf te begrijpen, maar ook om anderen uit te leggen waarom zij zich zo voelden zoals ze zich voelden. En nog belangrijker: wat de trend was in iemands levenslijn... Het levenslijnconcept is opgenomen in de RdRemedy aanpak voor onder andere de analyse van iemands toestand, en de monitoring van de remedie fase.

In de weken na de opname in de PAAZ viel het mij op dat bij veel medepatiënten iets soortgelijks aan de hand was als met mijzelf:

Een vrouw die qua levenslijn helemaal aan de grond zat (5 tot 15% schat ik), die aangaf dat ze haar man helemaal zat was, maar niet van hem kon scheiden want haar moeder vond dat dat niet kon. Dat zij inmiddels ook niet meer kon handelen om van hem te scheiden omdat zij niet meer tekenbevoegd was, wilsonbekwaam verklaard. Dat door haar verleden in de psychiatrie haar zoon afgenomen zou worden als ze zou scheiden en dat was haar laatste bron van energie. Klemvast: haar man kost energie, maar ze kan emotioneel en praktisch geen verandering in de situatie brengen. Alleen als hier iets in gebeurt heeft haar levenslijn de kans weer te gaan stijgen. Deed de GGZ hier iets aan? Nee. Ze had een associatieve stoornis. Ze kreeg medicijnen. Werd nog machtelozer gemaakt. Het zou me niet verbazen dat ze inmiddels dood is...

Een vrouw met een vriendin waar ze niet zonder kan (denkt ze), maar die haar helemaal kapot maakt met hatelijke opmerkingen, saboterend gedrag, etc. Haar angsten: hoe moest het dan met het huis als ze uit elkaar zouden gaan, en ze kon toch niet zonder haar, en hoe moest het verder met haar zoon, en haar werk, etc. Hetzelfde verhaal: haar situatie is dusdanig dat ze niet bij haar oplader komt. Energie blijft weglekken. Ze kan zelf niet handelen, maar de GGZ helpt haar ook niet. Wordt van de ene instelling naar de andere gestuurd...

Met name de gevallen van alleenstaande vrouwen met kinderen met een ex man die zijn verplichtingen niet nakomt of kan komen zijn legio. Wanneer gaan we in de maatschappij daar nu eens iets echt voor regelen. Zie ook het hoofdstuk 'aanbevelingen' in deel V. Verder krijgt iemand nu alleen een time-out als die zich ziek laat verklaren. Of je struikelt, kunt je rekeningen niet meer betalen, krijgt een horde deurwaarders in je nek en verdwijnt in de schuldsaneringsmolens. En die zijn niet mals of menselijk te noemen...

Ik ken inmiddels behoorlijk wat mensen die via dat pad in een psychiatrische kliniek zijn beland of gaan belanden. Waarom is er geen alternatief? Een derde pad? Zijn deze mensen ziek? Ik denk het niet. Ze zijn simpelweg in hun leven, in de maatschappij vastgelopen. Hun leven moet gereorganiseerd worden en daarbij hebben ze emotionele en praktische hulp nodig. Er moeten dingen veranderen in hun leven, anders komt het niet goed.

En vergeet de rol van de chemicaliën niet waarmee deze mensen volgestopt worden. Dagelijks veelal een dosis van stoffen als Ritalin, kalmeringsmiddelen, antipsychotica en/of antidepressiva waarvan menig vitaal mens direct in een zombie zou veranderen. Hoe moeten deze mensen hun leven weer op orde krijgen, terwijl aan de  toch o zo duidelijke   echte problemen niets gedaan wordt? Wanneer worden we wakker?

Vervolgens heb ik contact gehouden met twee ‘lotgenoten’: Henk en Tamara. Hun verhaal week af van het mijne. Zij zaten inmiddels ook klem, maar de aanleiding was toch substantieel anders.

Al met al heeft het ons ertoe gebracht het begrip levensklem uit te breiden, we komen op drie primaire oorzaak-categorieën voor een klemsituatie:

  1. Situationele levensklem – deze ontstaat primair door een samenloop van omstandigheden. Deadlock door een praktische en emotionele gijzeling.
  2. Levensklem doordat iemand Gevoelig, Emotioneel en Kwetsbaar is. De maatschappij vindt deze mensen nogal eens ‘naïef’. Slechtheid in de maatschappij is voldoende om hen helemaal leeg te laten lopen. Deze mensen worden door slechte mensen misbruikt (emotioneel, financieel, etc). De psychiatrie zal nogal eens spreken over ‘gebrek aan coping-mechanismes’. Veronica in het boek ‘Veronica decides to die’ (Paulo Coelho) valt in deze categorie. Hoog sensitieve mensen (kinderen!) hebben een verhoogd risico om klem te lopen. De omgeving (maatschappij) snapt hen niet en ziet haar eigen destructieve uitwerking op deze mensen niet. De maatschappij is behoorlijk ziek, het wordt hoog tijd dat te onderkennen. Zolang dit miskend wordt, kunnen deze mensen eigenlijk niet helen, of het is in ieder geval een belangrijke component voor het behalen van hun  gelukspotentie. Foute dingen miskennen is heel destructief... Maar ook voor de samenleving is dit destructief, die kan pas helen, verbeteren, als de vinger op de zere plek gelegd wordt. Slachtoffer en dader zijn elkaars heelmeesters, ook hier...
  3. Levensklem door diepe beschadiging – Ervaringen in het verleden kunnen een mens en dan in dit geval zijn ‘oplader’ ernstig beschadigen. Probeer maar weer eens zin in het leven te krijgen als je als kind emotioneel en/of fysiek misbruikt en/of verwaarloosd bent. De psychiatrie spreekt vaak over een posttraumatisch stress stoornis.

Vaak zal bij analyse van iemands leven en situatie blijken dat meerdere elementen uit bovenstaande categorieën tegelijk spelen...

Het bijzondere van bovenstaand rijtje is dat dit ‘common sense’ is. Als ik met (ex) patiënten in bovenstaande termen spreek dan is er veel herkenning. Maar ook bij niet patiënten is er herkenning. De oorzaken zijn vaak zo evident...

Naast levenslijn is er hiermee een volgend begrip toegevoegd aan de RdRemedy methode: oorzaakelementen.
De psychiatrie bes
chikt NIET over een methode voor behandeling van een depressie

Al eerder is aangetoond dat er een gapend gat zit in de aanpak die de GGZ hanteert bij een depressie. Waar het in alle disciplines (bv bij hartfalen, storingen in auto's, etc). gebruikelijk is een analyse te doen van het systeem, en vervolgens op basis van constateringen tot een remedie traject te komen, wordt het binnen de psychiatrie angstig stil op dit punt. Het volgende figuur illustreert dit:

Figuur 2 illustreert wat er in de hedendaagse GGZ gebeurt:

  1. Iemand meldt zich met typische klachten als slapeloosheid, stress, neerslachtigheid, geen energie.
  2. Vervolgens stelt de huisarts op basis van een paar basale checklists vast dat het mogelijk om een depressie gaat (hypothese = depressie). Let op: verwar dit niet met de diagnose depressie.
  3. Vervolgens wordt door een psycholoog (en vaak in ruggespraak met een psychiater) op basis van symptomen een passende stoornis of ziekte uit het DSM-IV classificatie systeem bepaald. Er kan nog steeds niet gesproken worden over een diagnose, alleen over een hypothese en een classificatie. Bij een diagnose weet je immers met een behoorlijke zekerheid wat er aan de hand is.
  4. Vervolgens ontstaat er ergens in het behandelproces op onnavolgbare wijze de diagnose depressie. Veelal zonder een gedegen onderzoek, onderbouwing of analyse.
  5. En het wordt nog absurder: op basis van de niet-onderbouwde diagnose wordt een behandelplan (remedie) bepaald. Kortom: men doet maar wat.

Binnen de GGZ/psychiatrie wordt geveinsd dat men over een methode beschikt (bv depressie protocol). Maar een methode heeft men niet. Waarom mensen dan toch aan deze 'werkwijze' blootstellen?

Op een nare manier gezegd: “Men klooit maar wat aan”. Want als het geen methode is, wat is het dan wel? Er is geen aantoonbare positieve correlatie tussen de elementen van de vermeende methode en het oplossen van het probleem (of probleemelementen). Sterker nog er zijn significante signalen (niet alleen in dit boek) dat de 'methode' averechts werkt. Ook dit klinkt als een misdaad tegen de mens.

  1. Vergelijk met ICT: een gapend gat waar de diagnose hoort te zitten...

Naast het onverklaarde fenomeen dat ‘al mijn diagnoses’ als een klap op de vuurpijl verdwenen waren na een oprechte, mislukte suïcidepoging, was er nog iets vreemds aan de hand voor mijn gevoel. Ik kon niet uitvinden hoe het proces van ‘symptomen van depressie’ leidt tot de ‘diagnose depressie’. Zoals ook beschreven in het vorige hoofdstuk.

Op een gegeven moment kreeg ik een ingeving: ik heb al veel projecten gedaan binnen de ICT die steevast beginnen met een probleem, op basis waarvan iemand besluit dat het opgelost moet worden. Om het probleem op te lossen wordt eigenlijk ook eerst een diagnose gesteld (in de ICT noemt men dat doorgaans 'analyse fase' of 'systeemonderzoek'). Op basis van de diagnose (dan weet je wat er aan de hand is), wordt een oplossing bedacht (een remedie). Die remedie wordt in een plan vervat en opgelost. Binnen de ICT zijn inmiddels legio systeemanalyse en projectmanagement aanpakken. Ik noem ze bewust geen methodes omdat dat teveel suggereert dat de aanpak een bepaald probleem oplost. Om dat probleem op te lossen is ook binnen de aanpak altijd nog het nodige denkwerk en ingenieurs-schap nodig: het creatieve proces van het bedenken van oplossingen voor bepaalde problemen. Het ontwerpen van de oplossing.

Ik dacht: bij een mens die vastgelopen is, zou je eigenlijk hetzelfde moeten doen: analyseren wat er aan de hand is, een diagnose stellen en een oplossing ontwerpen. Ik ben toen de stappen zoals normaliter gehanteerd in de ICT gaan vergelijken met wat ik in de GGZ zag gebeuren. Onderstaande tabel beschrijft dit:

Stap binnen ICT

GGZ/Psychiatrie

I. Probleemidentificatie

(Resultaat: opdrachtnotitie)

patiënt komt bij dokter

Psycholoog of psychiater

Obv vragenlijst en intake en DSM IV volgt classificatie 'depressie'

II. Detail systeem-analyse

Is bij mij nooit uitgevoerd (hooguit dat NA het stellen van de diagnose nog met de psychologe beperkt ingegaan is op mijn probleem).

III. Diagnose/oplossing ontwerpen

Er is maar één oplossing: praten, pillen, doen. Maar slaat deze specifiek op mijn oorzaakelementen? Nee.

IV. Remediepad (plan) bepalen

Is nooit gebeurd.

V. Remedy uitvoeren

Geen plan dus ook geen uitvoering ervan.

VI. Nazorg

Zover is het bij mij nooit gekomen.

En dat het zo loopt, daar kon de psychologe niets aan doen. Haar was het zo geleerd om zo een depressie te lijf gaan. En bovendien dwingt de DBC-gerichte aanpak[9] af dat mensen in hokjes gestopt worden, en dat moet ook zo snel mogelijk, anders komt er geen geld van de verzekeraar. Dus het is niet vreemd dat al na 1 of 2 sessies het de 'diagnose' depressie ontstaat. Maar daarmee wordt een heel belangrijke fase overgeslagen: met aandacht en rust ingaan op de problematiek en het systeem van de patiënt. En eens goed nadenken over hoe je dit mens en zijn omgeving gaat helpen.

Hoe absurd we met ons kostbaarste kapitaal (mensen) omgaan wordt nog meer manifest als ik laat zien hoeveel uren voor een klein project in de bankwereld aan uren uitgetrokken worden om een relatief heel simpele aanpassing uit te voeren. Bedenk tevens dat de noodzaak om problemen te doogronden welicht bij een mens die in een -levensbedreigende- zware depressie zit wellicht een stuk groter is dan bij een ICT-Systeem.

Stap

ICT

GGZ/Psychiatrie

I. Probleemidentificatie

40

2 a 3

II. Detail systeemanalyse

150

0

III.Diagnose/oplossing ontwerpen

50

2

IV. Remediepad (plan) bepalen

100

2

V. Remedy uitvoeren

200

30

VI. Nazorg

100

?

Som

740

<40

Tabel: Aantal mensuur per stap in het proces, vergelijk regulier ICT-bank project en een mens met depressieve symptomen.

Wat mij opviel was het enorme verschil in uren. Waarom wordt aan een  kleine   aanpassing van een computersysteem al gauw 150 mensuren voor analyse besteed om een goede analyse te maken van de betrokken systeemdelen, situatiebeschrijving te maken, problemen goed te beschrijven, enzovoorts en gebeurt dit in de GGZ  als het een mens betreft en niet een computersysteem  in een paar uur? En als je daarbij bedenkt dat een menssysteem complexer en kostbaarder is en fouten in de analyse veel meer impact kunnen hebben...

Er klopt iets niet. Het is als je het zo beschouwt ook niet verwonderlijk dat de therapeut niet tot een zinnige analyse komt: het ontbreekt simpelweg (ook) aan tijd.
Maar in aanvulling op de hoeveelheid mensuren die door een behandelaar besteed wordt per stap: de aanpak klopt ook niet. Er is in de aanpak geen deel ingebouwd waarin de analyse op een gedegen manier plaatsvindt. En ik denk dat dit zo is omdat  bijvoorbeeld een standaardwerk als DMS-IV geen antwoord geeft op wat je vervolgens moet doen met de onderkende oorzaakelementen. Er bestaat geen koppeling tussen remedie en oorzaak(elementen). En dat komt weer omdat de onderliggende ziekteleer/wetenschap niet deugt. En zo is de cirkel ook vanuit dit perspectief weer rond

The DSM-IV based approach leads to a ‘remedy’ process without clear foundation (diagnose with underlying rationale). Prescribing chemicals to human beings on this basis is ethically highly questionable, especially when it is known that these chemicals (anti depressants) can do severe harm to the body and mind, and can cause suicide. In addition: it is known chemicals can cause damage to  humans. It is known that these chemicals have no provable beneficial effect on depressed people, so the resultant is negative on the usage of chemicals. This almost could not be legal.

For a computer system project, about half of the effort is put in defining the problem and designing a cure (this is the process until a diagnosis has been stated). This is half of the total effort. Within psychiatric processes we feel only 10% of the effort is put in analysis and diagnosing, at maximum, which is probably a reason for the low ‘efficiency’ of psychiatry, we have often read of success rates lower than 15%. This puts a giant weight on our care system as well: instead of curing people in 90% of the cases, we let them come back over and over again, because after releasing them from therapy, they drop back as nothing is cured in their system, or even more damage done...


  1. Reflectie op het boek De Depressie Epidemie van Trudy Dehue

Trudy Dehue heeft het boek 'de depressie epidemie' geschreven. Zij is professor geschiedenis van sociale wetenschappen en wetenschapsfilosofie aan de universiteit van Groningen. Dit hoofdstuk geeft een algemene reflectie op haar boek in relatie tot het boek Levensklem.

Ik zie haar boek als een meester(lijk)werk. En een moedig werk. Van iemand die zelf werkzaam is in de wetenschappelijk-academische wereld. Als iemand na lezing van dit boek nog antidepressiva durft te verdedigen als een werkzaam middel tegen depressie...

Kortom: verplichte kost voor wat mij betreft al onze politici, raden van advies in de GGZ, zorgverzekeraars, artsen, enzovoorts.In dit hoofdstuk citeer ik een aantal stukken uit haar boek (cursief gemarkeerd). Per citaat geef ik vervolgens een commentaar (gemarkeerd met '=>'). Ik wil met nadruk vermelden dat ik iedereen aanraad zelf het boek te lezen om de juiste balans en nuancering te ontdekken zoals Dehue die zelf opgeschreven heeft en niet alleen af te gaan op wat ik in dit hoofdstuk schrijf. Dit is mijn interpretatie, niet die van Dehue.

  1. Citaten en reflectie

Uit het boek 'Depressie-Epidemie', Trudy Dehue, 2e druk, mei 2008.

Een korte introductie

Trudy's boek geeft in het eerste gedeelte een heel waardevolle analyse over het begrip depressie. Hoe dit begrip door de eeuwen heen van een emotie/toestand verworden is tot een ziektelabel. Waar onder druk van hypes, commercie en andere belangen steeds meer 'semantiek' aan toegekend werd. Dat wil zeggen: er worden meer en meer symptomen  aan toegekend. Nog even en als je op je duim geslagen hebt ben je depressief.

Alleen is gelijkertijd de semantische zuiverheid van het begrip depressie heel erg slecht geworden. Tegenstrijdige definities, honderd mensen; honderd meningen. En dat maakt het als een analyse-instrument (definitie) knap waardeloos en belangrijker nog : gevaarlijk.

In een volgend gedeelte gaat zij uitvoering in op antidepressiva. Over pillen. Over de waanzin in het uitgevoerde 'onderzoek' van farmaceuten. Over het samenspannen van bedrijfsleven en overheid. Over de werking van geld, winstbejag en economische beginselen op de ontwikkeling van chemicaliën en het achterliggende gedachtengoed. En de impact van deze economische ondergrond op de ontwikkeling van alternatieve methodes. Heel verhelderend.

Beide onderwerpen zijn honderd procent in lijn met de strekking van dit boek. En daarmee een zeer waardevolle aanvulling.

Zijdelings gaat Trudy in op wat depressie dan wel is, c.q. wat er wel aan de hand is, maar dit domein werkt ze  bewust  niet uit in haar boek. Ook hierdoor is het boek 'Diagnose Levensklem' en de depressie epidemie complementair: het accent van mijn boek ligt op de oorzaken van depressie en wat het naar mijn mening wel is.

Eén ding waar ik moeite mee heb is dat ze in de subtitel stelt: “Onze plicht ons lot ter hand te nemen”. Dit geeft me het gevoel dat ze denkt dat veel 'depressieve mensen' zich aanstellen. Mijn ervaring is dat dit niet het geval is. Wel is waar dat in het huidige systeem mensen niet geleerd wordt hoe zonder averij te koersen in een gure maatschappij. En mensen klem komen te zitten in de mazen van het bedrijfsleven, overheid en maatschappelijke dogma's. Als ze met haar ondertitel bedoelt dat we ons moeten ontdoen van deze mazen, dan ben ik het helemaal met haar eens. Hoog tijd voor een andere samenleving.

Nu volgen de citaten die ik met name zinnig vond hier te noemen.

1. Vrije markt corrumpeert wetenschap/geneeskunde...

“Wetenschappelijke onderzoekers moeten hun producten evengoed zien te verkopen. Geprivatiseerde onderzoeksbedrijven zowel als universitaire laboratoria moeten opdrachten van het bedrijfsleven binnen halen of zelf de gang maken naar de beurs. Niet anders dan farmaceutische bedrijven lopen de onderzoekers daarom bij publieksvoorlichting nogal eens vooruit op de verwachte onderzoeksrestultaten. Daarbij krijgen ze bedoeld of onbedoeld steun van de media. Ik leg een reeks krantenartikelen over depressie als genetische ziekte naast de oorspronkelijke wetenschappelijke artikelen waarop ze zijn gebaseerd. Dan blijken voorzichtige vermoedens uit het lab door de pers tot harde feiten te worden getransformeerd.” p.22

=> De huidige systemen (media, marktwerking, geldingsdrang wetenschappers) werken allemaal samen in een destructieve dans... Als je de systemen eenmaal in hun essentie doorziet, als je ziet wat hun drijfveren zijn, dan snap je ineens hoe logisch het is dat het zo is als het is... Kortom, willen we verandering, dan zullen we met wortel en tak tot en met die onderliggende essentie onze samenleving moeten veranderen. Doen we dat niet, dan blijft het symptoombestrijding. Dan gebeurt hetzelfde als drie directeuren bij corrupte banken ontslaan en zeggen 'niet meer doen hoor!': er springen er vijf voor terug, en die verzinnen een list om alsnog door te gaan met het graaien.

2. Problematiek toerekenen aan het lijf is van alle tijden... even als gif toedienen...

“...kreeg Kraeplin de mogelijkheid vele patiënten goed te observeren...naar de oorzaken van de manische depressie kon men volgens Kraeplin louter gissen en dus pretendeerde zijn leerboek niet meer te zijn dan een inventarisatie van gedragingen die hij tegenkwam...maar hij was overtuigd dat gekten moesten neerkomen op onderliggende fysieke problematiek die nog ontdekt zou worden...ter preventie van aanvallen diende hij bijvoorbeeld Broomzout toe, een bitter smakende stof die naar later bleek zeer giftig was...” p.39 (Kraeplin was een behandelaar, zeg maar psychiater, nog ten tijde van voor Freud).

=> Het idee dat het de patiënt is die ziek is (en niet bijvoorbeeld het complex van de patiënt in samenhang met zijn omgeving) is al heel vroeg ontstaan... Datzelfde geldt voor de aanname dat het in de put zitten het gevolg is van een lichamelijke malfunctie (stofjes). Van beide aannames maak ik in dit boek duidelijk dat ze  nagenoeg geheel  onzinnig zijn.

Het woord 'ziekte' gebruiken is hier ook een duidelijke oorzaak van. Ziekte impliceert immers dat het alleen betrekking heeft op het individu/lichaam (zoals 'dit mens heeft een gebroken been').

Terwijl ik stel dat nagenoeg altijd de zeg vijf belangrijkste relaties dan wel 'dingen' in iemands omgeving meegenomen dienen te worden. Dat samenstel (van dingen en relaties) is 'ziek'. Ergo: ik gebruik het woord 'ziekte' niet meer... schept verwarring en zeer incorrecte beelden en  veel belangrijker  het leidt tot destructieve 'behandelingen'.

3. Verzekeringen en privatisering maken het psychiatrisch systeem nog zieker...

...maar met niet minder vooruitziende blik had taakgroepvoorzitter Robert Spitzer betoogd dat het zonder duidelijke diagnosen steeds moeilijker zou worden om psychiatrische aandoeningen vergoed te krijgen...” p.46

=> En zo komen er meer en meer drogredeneringen als fundament voor 'diagnoses' de wereld in (zie ook de appendix 'Vijf Syndromen van Ellendecreatie – Drogsyndroom'). Het systeem voelt zich financieel bedreigd en gaat dan maar wat verzinnen om geld binnen te blijven halen. Hoeveel diagnoses zouden er door deze geldprikkel bijgekomen zijn in het DSM boek? Tien? Honderd? Zie ook mijn opmerking over de 'Iconomy' bij punt 7. Al deze ontwikkelingen zijn een gevolg van een ongezonde bodem van de hedendaagse economie.

4. Eigenlijk weet de psychiatrie/GGZ het nog steeds niet, ondanks veinzen van wel...

Met DSM-III maakte het complexe verhaal van elk individu in de therapeutische praktijk plaats voor een complexe hoeveelheid afzonderlijke stoornissen die voorkomen in de bevolking...eerste versie DSM 106 ziekten presenteerden... DSMIV van 2000 presenteert 301 psychische stoornissen op 943 pagina’s...” p.47

Ook de huidige versie van DSM-IV doet geen uitspraken over de eventuele oorzaken...” p.47

=> Ik heb veel, heel veel voorbeelden gezien dat GGZ professionals en/of huisartsen een beeld aan symptomen via het DSM-IV boek direct vertalen naar hypothese en diagnose. Dit zijn catastrofale blunders.

5. Geldzucht is DE drijfveer voor verspreiding van het psychiatrisch-farmaceutisch virus...

“...Een voorbeeld is ook dat van een Frans biotechnologisch bedrijf, dat genen die coderen voor bipolaire stoornis wilde opsporen en 100.000 dollar bood aan een armlastig psychiatrisch ziekenhuis in Buenos Aires voor DNA van de bipolaire patiënten. Voordat de transactie door kon gaan, moesten Argentijnse psychiaters eerst leren de ziekte te gaan zien. De invoering ervan vergde een samenhangend geheel aan veranderingen in het betrokken ziekenhuis.” p.67

=> Organisaties verkopen hun ziel aan de farmalobby. Alleen als ze mee gaan praten met de voor de farmacie juiste berichtgeving krijgen ze geld... De farmalobby maakt misbruik van de scheve verdeling van welvaart in de wereld. Ze parasiteert op armoede.

6. Farmacie liegt voortdurend op het randje

“…Pas vanaf de jaren tachtig suggereren farmaceutische bedrijven dat neerslachtigheid biologische oorzaken heeft, waarbij ze ervoor zorgen dat ze nét niet kunnen worden beticht van uitspraken die claims der wetenschap geweld aan doen.” p.91

=> Zoals al vaker gezegd: met pillen kun je veel geld vergaren ('verdienen' is in deze niet correct). Met een werkende remedie kan de depressie-economie zich financieel gezien bij lange na niet voeden: deze zorgt er namelijk voor dat er door een hoog helingspercentage onvoldoende 'klanten' zijn... Dat zou hetzelfde zijn als een autofabrikant die een auto maakt die eeuwig meegaat. Ze kijken wel beter uit.... Daarom kun je dit proces ook niet aan de economie overlaten...

7. Alle maatschappij-systemen doen mee met deze waan...

Hoe verder het moleculaire verhaal over depressie zich buiten de muren van de wetenschappelijke laboratoria beweegt, hoe meer het voorbehoud eruit verdwijnt en mogelijkheden tot zekerheden transformeren. Voorlichtingsmateriaal van de biopsychiatrische georiënteerde hulpverlening brengt vaak de uitkomsten van een enkel experiment als beslissend of stelt hypothesen als reeds lang ontdekte feiten voor”. p.92

=> Wat je ziet is dat elk deelsysteem (overheid, universiteit, commercie, media en dergelijke) een klein stukje informatie verdraait waardoor de oorspronkelijke informatie en de uiteindelijke informatie voor de cliënt compleet verdraaid is. En iedereen in de tussenliggende keten wast de handen in onschuld en kan niet aangesproken worden. Noot: een reden dat dit gebeurt is dat elk deelsysteem haar fundament kent in commerciële overlevingsdrang: vechteconomie, concurrentie, winstmaximalisering, promoties, consumentialisering[10] van de mens, etc. Ik noem dit economisch klimaat met één woord 'Iconomy'. De 'I' komt van 'idiotes', Grieks voor egoïsme: het gaat al lang niet meer om de maatschappij of de mens, de cliënt, maar om het overleven of rijker maker van het 'ik' of het deelsysteem waar men deel van uit maakt (farmaceutisch bedrijf, universiteit, krant, overheidsonderdeel, etc.).

8. Alle mogelijke middelen van reclame worden ingezet om de pillen te verkopen...

“De bedrijven gebruiken vooral internet voor psychofarmaca-reclames, want daarmee bereiken ze ook mensen in landen waar publieksreclame verboden is. Voor de meeste antidepressiva is er een Engelstalige website, zoals www.paxil.com, www.prozac.com, www.efexor.com en www.cymbalta.com. Ze zijn ingenieus in elkaar gezet met zelf depressietests en vragen die men aan de dokter moet stellen. Ze tonen video’s waarin gebruikers van pillen hun verhaal vertellen. Ze lichten serotonine-theorie van depressie zodanig toe dat ze nét geen beweringen doen die de wetenschap niet staven kan.” p.95

=> Wederom een logisch en gruwelijk gevolg van het hedendaagse fundament van de economie. Money talks. Iconomy.

9. Er worden zelfs patiënten gecreëerd, op grote schaal....

We hebben uitstekende mensen die wereldmerken bouwen en de vraag opdrijven…” (over de grote internationale reclame bedrijven die reclamecampagnes voor de farmaceutische industrie ontwerpen en uitvoeren). p.97

"De reclamebedrijven laten ook zien dat de farmaceutische industrie tot hun beste afnemers behoort..." p.98

=> De vrije markt schuwt niet om het enorme leed nog verder aan te wakkeren, en zo mogelijk zo lang mogelijk in stand houden. Ik snap nu waarom de GGZ zegt dat een depressie wel minimaal een halfjaar moet duren. Kassa! Ik maak in dit boek aannemelijk dat ook deze stelling onzin is. Dat wil zeggen: als er een zinnige aanpak gehanteerd wordt en niet de aanpak die in de GGZ gehanteerd wordt. Die zorgt er namelijk wel voor dat een depressie minimaal een halfjaar duurt...

10. Ik ben mijn vertrouwen in de politiek volledig verloren...

"Burson-Marsteller heeft dertig kantoren in Europa om bedrijven te helpen 'met innovatieve benaderingen om de Europese politiek te beïnvloeden'. Dat doen de farmaceutische bedrijven ook met Nederlandse politici en beleidsmakers. Ministers en hoge ambtenaren krijgen de bedrijfstak regelmatig op bezoek of ze treffen elkaar op een andere plek. Pfizer organiseerde bijvoorbeeld in 2005 een congres in een middeleeuws stadje in Zuid-Frankrijk, waar ook hoge ambtenaren aanwezig waren, omdat het bedrijf vanuit zijn 'maatschappelijke verantwoordelijkheid' wil 'meedenken en meeduwen over ontwikkelingen in de zorg'." p.99

=> Ook de hedendaagse politiek is onderdeel van de Iconomy (zie punt zeven voor uitleg over deze term). Daarom zou ook ons politiek systeem, dat haast geënd is op populisme en waar kwetsbaarheden van financiële lobby haast ingebouwd zit in het ontwerp ervan, herzien dienen te worden.

11. Massamedia is dol op hypes en sensatie. Maken het alleen maar erger...

"Een gewiekste manier om het verbod op publieksreclame te omzeilen was die van Wyeth in samenwerking met het commerciële bedrijf TNS-Nipo. In april kwamen zij met een persbericht onder de kop 'Forse daling ziekteverzuim door antidepressiva'. De Telegraaf en Spits namen het over, evenals verschillende televisieprogramma's en websites zoals www.gezondheidsplein.nl en www.artsenapotheker.nl... Geen van de media die dit bericht verspreidden, vermeldde dat het om onderzoek ging in opdracht van Wyeth... Geen van hen leek ook te beseffen dat met opinie-onderzoek over antidepressiva onmogelijk een verband valt vast te stellen valt tussen pilgebruik en dalend werkverzuim... verdedigde het bedrijf zich met de stelling dat er de laatste tijd te veel kritiek op antidepressiva was geweest.

Maar eigenlijk was dit persbericht een (voorlopige?) apotheose van een langdurige reclamecampagne, verpakt als uitslag van wetenschappelijk onderzoek" p.101"/ 102

"Sindsdien is de verkoop van Efexor blijven stijgen" p103

=> Wederom een uiting van de depressie-economie en meer generiek de iconomy. Geld is de drijfveer, niet het geluk of heling van de cliënt.

12. Nogal wat richtinggevende psychiaters zijn corrupt...

"Het meest onthutsende aan deze jarenlange campagne voor Efexor is dat bekende Nederlands psychiaters zich instemmend in de persberichten lieten citeren..." p.103

"Bekend is dat vertegenwoordigers uit de academische wereld regelmatig medicijnen helpen promoten tegen rechtstreeks betaling of..." p.104

"In eigen kring bestaat hierover eveneens kritiek. Walter Vandereycken en Ron van Deth...publiceerden het boek 'Psychiaters te koop?..." p.104

=> Dit is mede voor mij de reden om voor te stellen simpelweg het beroep van psychiater te schrappen in de Nieuwe Samenleving. Komt niet meer goed, en de mens is niet gebaat bij deze beroepsgroep... Het label 'psychiater' en het farmaceutisch systeem acht ik te vervuild en vermengd met de farmacie om ooit goed te komen. Ondanks al die (als mens goede) psychiaters. Als het geen functie dient: schrappen. Punt.

13. Het wordt nog gekker...

"Sinds ongeveer 2005 verspreiden reclames voor SNRI's Cymbalta en Efexor XR de gedachte dat men depressief kan zijn zonder het te weten. Zij breidden de DSM-definitie van depressie uit door er lichamelijke pijn zoals maagpijn, hoofdpijn en schouderpijn als criterium aan toe te voegen." p.105

"Sinds 2006 adverteert het bedrijf de gedachte dat depressie als oorzaak van pijn ook paginagroot in Nederlandse vakbladen zoals Huisarts&Wetenschap, het Pharmaceutisch Weekblad, De Psychiater en het Tijdschrift voor Psychiatrie... Een versie met de beginvraag in het Arabisch maakt de dokter duidelijk dat ook wat dit aangaat snelle inburgering is gewenst" p.108

"Het feit dat je het in lichamelijke termen uitlegt, betekent al dat ze dankbaar de kamer uitgaan, want hier is een dokter die niet is begonnen over levensproblemen" p.109

=> Ik kan niet anders zeggen dan dat de psychiatrie in een complete identiteitscrisis en staat van verwarring verkeerd, waarbij  wederom  geld maakt dat de ene ziekte na de andere omgetoverd wordt om nog wat meer patiënten te creëren en dus omzet voor het systeem en farmacie. Met dank aan het neoliberalisme, zoals Trudy het zo mooi noemt...

14. De GGZ leest haar eigen basisboeken niet goed...

"...de makers van DSM waarschuwen dat depressie louter een woord is voor ernstige somberheid en niet de oorzaak ervan..." p.110

=> Ik denk dat het aantal mensen in de GGZ dat jaarlijks tegen een patiënt zegt dat de somberheid een gevolg is van de depressie in de tienduizenden loopt. Deze verkopen dus stuk voor stuk onzin, en een onwaarheid die verstrekkende gevolgen kan hebben. Blijkbaar zijn zij niet goed voorgelicht, en/of deugt hun scholing dan wel hun medische literatuur niet...

15. Privatisering van maatschappelijk goed brengt ellende, ellende en nog meer ellende...

"Universiteiten richtten bovendien in rap tempo hun eigen biotechnologische bedrijven op. Deze bewegen zich op de vrije markt en proberen niet zonder succes de gang te maken naar de beurs. In 2006 wees VVD minister Hans Hoogervorst van Volksgezondheid bijvoorbeeld 130 miljoen euro uit aardgasbaten plus 65 miljoen euro...toe aan een op te richten 'Topinstituut Pharma', waarin universitair onderzoekers nu samenwerken met de farmaceutische industrie... is het realistisch te spreken over 'het farmaceutisch-wetenschappelijk complex'." p.113

"...ze slechts een kwart van de kosten bijdraagt, terwijl ze wel de onderzoeksagenda mede bepaalt, en een groot deel van de economische vruchten plukt... waarbij hij op dat moment ongenoemd liet dat dit het bedrijfsleven ook in dit college van toezicht de meerderheid kreeg...'. Noot: 'hij' is minister Hoogervorst (VVD).

=> Overheid die voor ondernemer speelt. Net zoals woningcorporaties met hun prestige projecten en provincies die zelf miljoenen kwijt raken door voor belegger te gaan spelen. Er is een overheids/bedrijfsleven moes ontstaan. Mijn ervaring (bij banken en havenbedrijf Rotterdam) leert dat het bedrijfsleven gewiekst genoeg is om ambtenaren in de luren te leggen en de financieel interessante krenten uit de pap te vissen, de niet rendabele delen aan de overheid te lanen en bovendien de overheid voor haar karretje te spannen. Een grote vervuilde organisatie is het gevolg die niet meer te zuiveren valt. Alleen ontmantelen werkt.

=> Ik, Iwanjka, vind het een mooi punt dat ik telkens teruglees dat met name de SP dit soort zaken aan de kaak durft te stellen in de Tweede Kamer... Dat siert deze partij.

16. Logisch dat zinnige alternatieven 'verzuipen' in marktwerking...

"De ontwikkeling van 'softe' therapeutische technieken waarmee geen handel te drijven valt, komt zo in de marge van de wetenschap terecht en voor sociologisch of historisch onderzoek naar eventuele maatschappelijke gevolgen van ongelukkig zijn geeft geen commercieel instituut een cent." p.117

=> Zowel de wetenschappelijke wereld, overheid als bedrijfsleven is gebaat bij het in stand houden of zelfs aanjagen van depressie c.q. het ongelukkig zijn, worden en blijven van de mens.

17. Het farmaceutisch-psychiatrisch complex heeft een megalobby...

Het Nederlandse Huisartsen Genootschap (NHG) en de Stichting Pandora hadden geweigerd de nieuwe richtlijn mee te ondertekenen...wegens gebrek aan kwaliteit...er is onvoldoende wetenschappelijke grond, stelde het, voor de rol die de richtlijn geeft aan antidepressiva bij ernstige depressie.” p.133

=> En toch dramt de depressie-economie verder. De richtlijn is ingevoerd. Met als gevolg jaarlijks wellicht meer slachtoffers dan in het verkeer. Maar wie hoor je hierover? Tijd om de verantwoordelijk minister in de Tweede Kamer tekst en uitleg te laten geven? Waarom gebeurd dit? Om dat de psychiater heer en meester is in de GGZ. Daarom ben ik voorstander van gelijkstelling qua stemweging in alle GGZ-adviesorganen met andere disciplines zoals huisartsen, maatschappelijk werkers, psychologen, etc.

18. Waarom is zoveel reclame eigenlijk nodig?

“...het verdere verhaal illustreert dat duidelijk werkzame antidepressiva eigenlijk geen reclame behoeven, omdat de faam ervan zichzelf wel verspreidt...Historici van drugsgebruik betogen nu dat de ellende van junkies het gevolg is van maatschappelijke omstandigheden, op winst beluste handelaren en falende regelgeving, veel meer dan van hun biologische risico op verslaving, zoals veel hedendaagse verslavingsdeskundigen het zien...” p.137

=> GGZ, de helpers zijn deel van het probleem. Hetzelfde geldt voor de overheid, politiek en 'bedrijfsleven' (vrije markt, hebzuchtige meedogenloze systemen). Wederom heel logisch in een iconomy....

19. Geld moordt...

“ Die ramp was het neveneffect van het antistressmiddel thalidomide, bekend onder reeksen merknamen zoals Softenon, dat artsen in de jaren vijftig voorschreven aan zwangere vrouwen... pasgeborenen met ernstige afwijkingen...In totaal zijn er ongeveer 10.000 van deze kinderen geboren... grote hoeveelheden van het medicijn hadden ook klaar gelegen voor de VS... Francis Kelsey, een achterdochtige nieuwe medewerker van de FDA hield thalidomide keer op keer tegen...” p.138

=> Over wat er gebeurt onder druk van commercie, geld, etc. Farmaceuten zien simpelweg dat elke dag dat hun 'medicijn' niet op de markt is, zij potentieel miljoenen euro's aan winsten mislopen. En geldzucht drijft tot waanzin, en het mensen puur vergif laten innemen. Weer een reden om deze materie niet aan de vrije markt over te laten (medicijn productie en ontwikkeling). De vrije markt is simpelweg niet in staat om de mens voor op te stellen en de juiste mate van zorgvuldigheid te betrachten. Daarvoor is de druk van de aandeelhouders en de concurrentie te groot...

20. Systemjam...

“En het derde principe was dat van onpersoonlijke procedures. Hoe sterker de angst voor misbruik van sociale voorzieningen, hoe geringer het geloof in iemands eigen verhaal en hoe harder de roep om onpersoonlijke technieken voor het blootleggen van de waarheid achter het verhaal. Niet alleen het zelfoordeel van belanghebbende ontvangers van zorg moest worden gewantrouwd, belangrijk was ook dat het eigen oordeel werd ingeperkt van degenen die beslissingen namen en de hulp verschaften. p.149

=> Wantrouwen is de basis. Regelzucht van de overheid doet de rest... De patiënt wordt ontmenst...

21. Het farmaceutisch-psychiatrisch complex zal nooit zinnig naar de patiënt kijken...

Mensen in kunstmatige groepen onderzoeken heeft immers alleen zin voor wie ervan uitgaat dat het onderzochte probleem geen probleem-in-context is, maar louter huist in het individu dat eronder lijdt. p.153

=> Exact! Ik denk dat in 95 procent van de gevallen niet alleen de patiënt 'ziek' is, maar het hele microsociale systeem waarin deze leeft. Relaties, omstandigheden (schulden?), perspectief en plezier in werk, etc. Maar het farmaceutisch-psychiatrisch complex zal hier nooit aan gaan, omdat het zichzelf dan termineert. Dus wringt het zich in alle bochten om vooral te zorgen dat niemand in de GGZ die weg inslaat... Het farmaceutisch-psychiatrisch complex moet een lichaam hebben om haar chemicaliën in te stoppen, en dat werkt niet als je de omgeving ziet als mede onderdeel van de problematiek.

22. Ook de niet-chemische behandelmethoden deugen niet... logisch.

"In diverse soorten therapie betekent 'depressie' dus iets anders, terwijl volgens de psychodynamische denkstijl depressie van de ene persoon bovendien niet die van de andere is." p.157

=> Ik vind het niet vreemd dat de psychiatrie geen werkende remedie gecreëerd heeft. De  psyciatrie wordt gefinancierd door de Big Pharma. En die heeft alleen baat bij niet werkende of voor haar 'bestaan' ongevaarlijke behandelmethodes. Die methodes die zinnig zijn (voor depressie) en zodoende de verkoop van chemicaliën bedreigen worden vakkundige de wereld uit geholpen. Mogelijk niet bewust, dan wel onbewust door het 'complex'... Heel logisch als je het complex beschouwt als een 'eco-dynamisch' systeem met haar eigen overlevingsmechanismes.

23. Diagnosebehandelcombinaties (DBC's) als overlevingsmechanisme voor Big Pharma...

"De geestelijke gezondheidszorg is dan ook in rep en roer over het systeem van diagnose behandeling scombinatie (DBC), dat begin 2008 is ingevoerd. Vooral vrij gevestigde psychothereapeuten spreken er hun woede en wanhoop over uit. Op de speciaal opgerichte website De Vrije Psychiater betogen ze dat ze voortaan 'staatstherapie moeten geven'...Ze richtten ook de 'Koepel van DBC-vrije Praktijken' op, die de mogelijkheden onderzoekt van een gang naar de rechter." p.158

=> Zoals ik al bij punt 22 aangeef creëert het 'complex' haar eigen overlevings-mechanismes. Eentje daarvan heet 'DBC', die er vakkundig voor zorgt dat zinnig nadenken over de situatie van een patiënt compleet onmogelijk gemaakt wordt (er dient praktisch direct een diagnose gesteld te worden). Het enige alternatief: chemicaliën. Big Pharma heeft weer een belangrijke slag gewonnen... Ik toon verderop in dit boek aan dat een diagnosetraject waar maar een paar uur voor uitgetrokken is pure misdaad is, en al helemaal niet meer tot 'geneeskunde' gerekend mag worden. Wat mij betreft is er nagenoeg sprake van kwakzalverij...

En bovenstaande tekst past wat mij betreft bij een bredere maatschappelijke ontwikkeling dat we eigenlijk in een planeconomie leven, die een fijnmazigheid kent en dwingender is op veel punten, dan menig communistisch regime. Feitelijk leven we in een dictatuur van het systeem. En het systeem heeft een monopolie op de mens (ik kan niet kiezen voor een andere systeem). Hoezo vrije markt? Hoezo vrijheid? Hoezo vernieuwende prikkel en prikkel naar efficiency? Bij de overheid bestaat die feitelijk niet.

24. Beste minister, kunt u deze vraag beantwoorden?

"De 'subgroep biologische behandeling' stelt dat de werkzaamheid van antidepressiva 'beperkt' is: ongeveer 30-35 procent van de deelnemers in placebo groepen gaat er minimaal 50 procent op vooruit, tegen 50-55 procent van de deelnemers in experimentele groepen. Dat zou betekenen dat van alle honderd mensen die momenteel een antidepressivum slikken wegens depressie, ongeveer de helft helemaal niet verbetert en dat van de andere helft de meerderheid evengoed zou opknappen van een placebo." p.162

=> Dus? Antidepressiva voorschrijven is waanzin. Onverdedigbaar. Waarom slikken dan tegen de 1 miljoen Nederlanders[11] jaarlijks die chemicaliën?

Mijn antwoord:

Macht van een systeem dat gevoelig is voor geld en macht (farmacie/psychiatrie).

Macht van een systeem dat onvermogend is om echte hulp te bieden en depressie te doorzien (psychiatrie).

Macht/impasse van een systeem dat gebaat is bij deze waanzin (overheid).

Samenvattend is er een Bedrijfsleven-Overheidscomplex-Mens (BOM) ontstaan dat in een impasse zit en waardoor het dagelijks alleen maar slechter wordt, simpelweg omdat het drijft en zich adapteert op prikkels die de Mens niet bedienen... Een negatieve evolutie. Totdat dit BOM-complex barst...

25. Hoeveel bewijs moet er gestapeld worden totdat er rede komt

"Niet alleen het NHG en de Stichting Pandora reageerden negatief. Dick Bijl, epidemioloog en hoofdredacteur van het Geneesmiddelenbulletin, gaf harde kritiek op zowel de keuze van de publicaties over antidepressiva als de analyse daarvan. De stuurgroep adviseert geneesmiddelen, stelde hij, 'op grond van onderzoek dat de toets van wetenschappelijke kritiek niet kan doorstaan." p.163

=> Meer woorden zijn niet toch nodig om antidepressiva direct van de markt te halen?

26. Nog een staaltje van persoonlijke geldingsdrang van de psychiaters

"Het aanprijzen van Efexor in de richtlijn bracht stuurgroeplid Willem Nolen in moeilijkheden, nadat de journalist Joop Bouma had gerapporteerd dat dit lid financiële banden had met Wyeth." p.164 (Noot Iwanjka: Wyeth is een groot farmaceutisch bedrijf).

=> Money Talks... Nolen is een vooraanstaand psychiater. Een leider in het land van de psychiatrie. Hij zal ongetwijfeld ook een leidende inbreng hebben in de lesstof van nieuwe psychiaters. En zo draait het wiel door en door.... Saillant detail is dat Professor Kuiper in zijn eigen depressie door dezelfde Nolen behandeld is (zie zijn boek 'Ver Heen'). En als je weet dat Kuiper zo'n beetje de grondlegger van de invoering van de psychiatrische ziekteleer in Nederland is, dan valt aardig af te leiden wat de invloed van Nolen in de psychiatrische wereld is...

Again and again, hoeveel extra informatie moet er aangedragen worden voordat slapend Den Haag wakker wordt? Tot onze rechters wakker worden? Dat hier simpelweg over de ruggen van zeer kwetsbare en radeloze mensen grof geld 'verdiend' (gestolen) wordt? Dat mensen die radeloos om hulp komen bij de 'specialist' feitelijk vergiftigd worden? Zodat mensen zelf wakker worden?

27. Waarom mag Wyeth überhaupt nog zijn producten in Nederland verkopen?

"...hoe dit instituut een door Wyeth geleverd onderzoek ontmaskerde waarin de werkzaamheid van Efexor flink was verhoogd door statistische trucs..." p.164

=> Dit lijkt me misdaad. Rechtspraak lijkt mij dat Wyeth voor altijd buiten de deur gezet wordt en geen producten direct of als halffabricaat aan Nederland mag leveren. Als er in China kinderen vergiftigd worden in de waan van de commercie, dan is men in Nederland ontluisterd. Gebeurt hetzelfde onder het mom van GGZ en psychiatrie met je medemens dan hoor je niemand (in het kabinet in Den Haag). Raar land leven we in...

28. Prestatiebekostiging, farmaceuten spinnen weer garen...

"Inmiddels hebben de zorgverzekeraars bovendien de 'prestatiebekostiging' van de psychische hulpverlening bepaald. Ze maakten samen met vertegenwoordigers van de GGZ een In- en verkoopgids DBC-GGZ 2008, als hulpmiddel bij de 'verkoop' van zorg door hulpverlenende instanties en de 'inkoop' daarvan door zorgverzekeraars. De gids verbindt DSM-diagnosen direct aan specifieke behandelingen, waarvan hij de duur uitdrukt in behandelingsminuten en daarbij prijsindicaties geeft." p.165

=> In hoofdstuk 18 laat ik zien hoe immens destructief het DBC mechanisme uitwerkt op de geleverde zorg. In plaats van zorg wordt er vernieling aangericht in de levens van mensen. Vernietigende sporen getrokken. Sneller en sneller gaat de machinerie. Meer en meer apathisch en ziek worden de hulpverleners zelf. Je overleeft alleen in dit systeem als je het denken en gevoel uitschakelt. Dus niet alleen de patiënten zijn de slachtoffers. Ook de mensen die dit systeem draaiend moeten houden. Zelf in de verklemming van het systeem. De mensen zijn de offers. De offers voor het neoliberalisme. De marktwerking. Het terminale BO[12]-Systeem. De Mens is het slachtoffer. Tot stervens aan toe. Het resultaat van marktwerking, schaalvergroting en het loslaten van economen en beleidsambtenaren uit Den Haag op de zorg...

29. Patiënten worden door verzekeraars in de kaken van een corrupte GGZ gedreven...

"Deze clausule van de verzekeraars is niet alleen dreigend, maar in het licht van bijwerkingen en betwijfelde werkzaamheid van antidepressiva ronduit verontrustend...". p.166

=> Ook ik heb de kaken van het systeem op dit punt ervaren: geld was een van mijn grootste zorgen en angsten. Dus was het voor mij cruciaal dat mijn 'behandeling' vergoed werd door mijn verzekeraar. Ik heb één vrijgevestigd therapeute meegemaakt die mij in ieder geval begreep, maar die werd niet vergoed (die kostte ook direct rond de honderd euro per uur, dat kan uiteraard ook niet, een dergelijk tarief). Ik werd  ook via deze weg  in de muil van de gangbare GGZ geduwd. Kon niet anders...

En aangezien dit voor ik denk minimaal 95% van de patiënten een thema is (en als het niet voor de patiënt een thema is, dan wel voor de artsen die 'behandelen'), gaat hier ook de gruwel gewoon door en wordt het alleen maar slechter. Het overheid-bedrijfsleven complex is inmiddels een niet meer uit elkaar te halen verstikkende warboel geworden. Kansloos om te veranderen. Alleen het implementeren van een nieuw losgekoppeld systeem naast het huidige heeft kans van slagen....

30. De verzekeraars op drift in de GGZ...

"Nog erger is het dat de verzekeraar hiermee op de stoel van de arts gaat zitten en bovendien op die van de patiënt...wordt nu een instrument om mensen te dingen te slikken van hun producten. Stichting Pandora zag het aankomen...'De juridische status van de richtlijn blijkt veel groter dan bij aanvang van het traject was voorzien..'.". p166

=> Daarom zie ik het ongedaan maken van de privatisering van de basiszorg als randvoorwaarde om een basis te creëren van gezonde zorg... Geen beursgenoteerde, concurrerende winstgedreven bedrijven meer die over het wel en wee van patiënten en GGZ gaan...

"Op Youtube is de documentaire Big Bucks, Big Pharma te zien, waarin ze zegt dat niet alleen de farmaceutische industrie de regels overtreedt, maar dat allerlei instanties zich hebben laten corrumperen".

31. Parasiteren op armoede in de wereld...

"Speciale vermelding krijgt het grote bestand aan proefpersonen in Zuid-Afrika, die aan vele ziektes lijden en graag meedoen 'omdat ze daarmee gratis gezondheidszorg krijgen." p.176 (dit stuk gaat over proefpersonen voor chemicaliën).

=> Deze industrie gaat in meerdere opzichten over lijken. Niet alleen die van patiënten, ook over proefpersonen. De geciviliseerde westerse samenleving maakt misbruik van de nood in derdewereldlanden. Ik geloof inmiddels de theorie dat het Westen, de farmacie AIDS in Afrika juist heeft veroorzaakt... Crimineel is het...

Een vriendin vertelde me laatst dat Brazilië met betrekking tot aids-medicatie de farmacie de deur gewezen heeft, en zelf medicatie is gaan ontwikkelen[13]. Wanneer gaat Nederland dit voorbeeld volgen met betrekking tot antidepressiva???

32. Proefpersonen saboteren onderzoek...

"De deelnemers trachten hun geld dan ook binnen te halen door experimenten zoveel mogelijk te ondermijnen..." p.178

=> De basis van 'wetenschappelijk onderzoek'....

33. Meeplooien van psychiatrie en wetenschap wordt gewoon gekocht door farmacie...

"Instemming levert hun bovendien vaak een financiële bonus op of een reis naar een conferentie op een aangename plek, waar ze een lezing geven die de onderzoeksorganisatie voor hen heeft geprepareerd." p.181

=> De rol van geld moeten we er echt helemaal uit halen... veel wetenschappers en GGZ medewerkers laten zich  veelal onbewust  simpelweg omkopen...

"...The Lancer richtte met veertig andere partners, waaronder het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde, de 'International Campaign to Revitalize Medicine' (ICRAM) op 'vanwege aanhoudende zorg dat de academische geneeskunde in crisis is'."

=> Ik denk dat het systeem al te ziek is om van binnenuit genezen te kunnen worden, maar het initiatief siert...

"...waaraan hij toevoegde dat landsadvocaten tot de conclusie waren gekomen dat strafrechtelijke vervolging onmogelijk was, omdat er geen wet is die moreel handelen van bedrijven afdwingt..." p.196

=> Het juridisch systeem beschouw ik net zo ziek als het psychiatrie-farmacie complex, alleen minder gruwelijk. Kortom, daar moeten we het niet van hebben om hier een einde aan te maken. Advocatuur spant samen met de gevestigde elite, het geld, en hebben er zelf baat bij dat de ellende alleen maar verder uitdijt (uurtje factuurtje)...

34. Hoeveel familiedrama's zijn er nog nodig om de ogen te openen???

"Een man deed het verhaal van zijn normaal rustige echtgenote die ineens hun twee zoontjes doodschoot..." p.200

=> Ik houd de berichtgeving al twee jaar in de gaten rondom gezinsdrama's. Ik heb het gevoel dat het vaak mensen betreft die A) afgestompt zijn door farmaceutische chemicaliën (zoals antidepressiva, kindsoldaten krijgen nogal wat soortgelijke drugs om kille moordenaars te worden) en B) helemaal klem lopen in het GGZ-farmacie systeem. Simpelweg omdat dat systeem hen niet helpt, niet begrijpt, mega frustreert en alleen maar verder van huis brengt...

35. Corrupte politiek, ook in Nederland?

"Ook bij kamerdebatten over het Topinstituut Pharma was gebleken hoezeer minister Hoogervorst zich verzette tegen het idee van een onafhankelijke pot voor geneesmiddelentests." p.210

=> Ik komt graag een keer mijn verhaal doen in de Tweede Kamer... en liefst in dialoog met de minister... Hoog tijd dat politici feiten onder ogen zien en het bloed dat aan hun handen kleeft... Als minister ben je eindverantwoordelijk. En helemaal als je de feiten kent. Punt.

"... en dienen de regels voornamelijk als vrijbrief." p.213

=> En zo gaat het... Daarom ben ik voor het schrappen van veel, heel veel regels. Regels stoppen het denken.

36. Komt het ooit goed?

"Het is om mismoedig van te worden... het gaat er om dat we er hier zo nooit meer uitkomen". p.216

=> Ik deel deze visie van Trudy volledig... maar ik zie hoop. Ik zie veel mensen wakker worden. En zelf in actie komen... 'the people will lead'. Mensen die dit niet langer pikken van hun eigen overheid.

37. Overheid, verzekeraars en wetenschap onbewust deel van het farmacomplot...

"Het volgende en laatste hoofdstuk stelt aan de orde dat ook overheden, verzekeraars en onderzoeksinstituten hard werken aan 'bewustwordingscampagnes' over depressiviteit en de noodzaak van behandeling daarvan." p.218

=> De farmalobby en psychiatrie hebben hun werk goed gedaan. Ze kunnen haast stoppen met reclame maken: Bepaalde non-profit instellingen creëren gratis nieuwe klanten voor hen. De massapsychose van de psychiatrie is definitie overgeslagen en ingebed in aanpalende omliggende systemen (wetenschap, overheid, zorgverzekeraars, hoofden van mensen, etc.).

De depressie-epidemie is een feit. Een zichzelf versterkend en voedend gezwel... de hele samenleving is waanzinnig geworden...

Ik sluit af met een laatste citaat, waar ik zelf ook al een keer op was gekomen: Als de webpagina's van de farmaceuten en psychiatrie moeten geloven (bv Lilly) dan is meer dan de helft van de bevolking ernstig psychisch ziek (dus 1 op de 2 mensen in je omgeving):

38. Typerend aan farmawaan: 80% van de mensheid is ernstig gestoord!

"Tel je echter alleen de percentages gestoorde mensen genoemd in dit hoofdstuk bij elkaar op (dus nog zonder ADHD, BDD, IED of schizofrenie), dan kom je al op bijna 80% van de bevolking." p.238

=> Dus er zijn zo'n twaalf miljoen mensen in Nederland zwaar gestoord... Hoe kunnen we deze industrie en wetenschap (psychiatrie) in vredesnaam serieus nemen? Af en toe heb ik het idee dat ik in een of andere slapstick beland ben. Dat ik morgen wakker word en zie dat het een droom is... maar dit is realiteit. Deze slapstick is realiteit! Wake-up! Deze industrie vernietigt onze samenleving. Ik zie het elke dag om me heen op straat. Mensen die glazig uit hun ogen kijken. Onzinnig geweld... Dummies worden we...

  1. Essentie in het licht van Levensklem gedachte

Resumerend zit er veel scheef -zit er iets recht?- in de gecombineerde wereld van psychiatrie, farmacie en overheid. En dat kun je niet met een paar halfzachte maatregels rechtbreien. En nagenoeg alle  gangbare  deelsystemen blijken baat te hebben bij het verder uitbouwen en verder verzieken van het gedachtengoed rondom depressie. En verder laten groeien van de markt voor de depressie-economie. Al die deelsystemen hebben baat en werken mee aan een almaar zieker wordende maatschappij.

Het feit dat in Nederland al zo rond de 10% van de mensen aan de antidepressiva zit is wellicht het meest duidelijke signaal...

Enkele hoofditems:

1. Het begrip depressie is door de jaren – ja zelfs eeuwen- stapje bij stapje verdraaid, verwaterd, diffuus geworden, overtrokken en gecommercialiseerd. Wellicht de enige juiste stap is de naam depressie als ziektelabel niet meer te gebruiken.

2. De farmacie (bedrijfsleven) en het onderliggende neoliberalisme (door winst gedreven bedrijven, vrij verhandelbare aandelen, niet betrokken aandeelhouders) hebben de ontwikkeling van antidepressiva tot een kille, meedogenloos en onnadenkende machinerie gemaakt. Omkoping, waarheidsverdraaiing, lobby, onzuiver ‘wetenschappelijk’ onderzoek zijn schering en inslag. Feitelijk kun je stellen dat je het ontwikkelen van medicatie niet kunt overlaten aan de vrije markt. Bedenk dat alles wat ‘vrije markt’ is beweegt in het gevecht om geld, prestige en marktaandeel. Dat gaat allang niet meer om het belang van de mens. Of het nu gaat om de media, pers, geprivatiseerde onderzoeksbedrijven... Omdat de grond waarop ze leven gebaseerd is op concurrentie en geld (BV rechtsvorm bijvoorbeeld) gaat dit nooit en te nimmer de goede kant op. Dat is intrinsiek aan het milieu waarin deze organen opereren...

3. De wetenschappelijke wereld is grotendeels in de greep van dezelfde winstgedreven instellingen. Wetenschappers en zelfs psychiaters worden gefinancierd door dezelfde bedrijven die antidepressiva maken en aan de man moeten zien te brengen. Uit eigenbelang wordt de waarheid en het belang van de onwetende patiënt op welhaast misdadige en onethische wijze geschaad. Feitelijk kan gesteld worden dat minimaal elke financiële band doorgesneden dient te worden.

4. De politiek doet aan bovenstaande vrolijk mee. Enkele roependen  bijvoorbeeld uit de hoek van de SP  in de woestijn daargelaten. Hoogervorst heeft tientallen miljoenen euro’s gemeenschapsgeld praktisch rechtstreeks in de kas van farmacie gestort (let wel: dit zijn mijn woorden om de ernst duidelijk te maken). Kortom de huidige politiek faalt volledig om het belang van de mens te verdedigen en dienen.

5. De overheid in algemene zin is als een makke hond in de handen van geldbeluste industrie. Die organen die gaan over het adviseren van bijvoorbeeld verzekeraars van welke instrumenten opgenomen worden in verzekeringen zijn volledig in de greep van de commercie. Feiten die cruciaal zijn voor de mens om kennis van te nemen worden niet doorgegeven of genegeerd.

Al met al kan gesteld worden dat het verstrekken van chemicaliën (abusievelijk genaamd 'antidepressiva') als remedie geen wetenschappelijke basis kent, en dat wel gesteld kan worden dat deze tot veel ongezondheid en destructie leiden. En dat het dus per saldo niet ethisch deze middelen voor te schrijven.

Verder kan gesteld worden dat het het begrip depressie, DSM IV, behandelprotocollen etc. berusten op wetenschappelijk drijfzand, nogal wat drogredeneringen en veel, heel veel aannames.

Alle bovengenoemde partijen hebben baat bij het in stand houden en uitbouwen van de totale illusie rond het begrip depressie. Dit illustreert ook waarom het zo’n hardnekkig gezwel is geworden. Er is geen enkel instituut in het huidige systeem dat er baat bij heeft om een andere richting in te slaan. Hoewel verzekeraars wellicht de eerste zijn die interesse gaan tonen, simpelweg omdat zij de kosten van het gezwel moeten dragen... (en indirect de hele samenleving). Een gezwel dat niet tot oplossingen leidt van de problematiek waar het voor beoogd is...

Een paar laatste woorden...

Trudy gaat in haar boek beperkt in wat dan wel de oorzaken zijn van wat we 'depressie' noemen.

En belangrijkste gedachtelijn is dat mensen een depressie aangepraat wordt en/of dat mensen meer moeten zien te dealen met tegenslagen in het leven. Ik denk dat het eerste waar is, het tweede niet. En dat de oorzaak van depressie eigenlijk meestal heel simpel te verklaren valt (zoals ik in dit boek beschrijf).

Wat Trudy siert, is dat ze het houdt het bij een mogelijk hypothese (net als ik doe in mijn boek, totdat er statische data is die e.e.a. echt onderbouwt). Hier zou de psychiatrie een voorbeeld aan kunnen nemen: spreek zolang je je stellingen niet kunt bewijzen of plausibel kunt maken over een hypothese met betrekken tot een ziekteleer en of een remedie, breng het zeker niet als een feit. Mij werd op de middelbare school bij biologie al het verschil geleerd tussen een hypothese (vermoeden) en een diagnose (conclusie). Blijkbaar gelden in de psychiatrie de meest basale regels van de wetenschap niet...

Ik denk dat als we mensen kunnen leren hoe en waarom ze potentieel klem komen te zitten, dat ik het dan wel met haar eens ben. Maar totdat moment is het als zeggen tegen iemand zonder metaaldetector dat deze door een mijnenveld moet lopen en niet zo moet zeuren. Mensen weten nog niet hoe ze een depressie moeten omzeilen. En dat is weer een gevolg van het feit dat de GGZ hier niets van begrijpt en zelfs zelf op een dwaalspoor zit. Als je het zelf al niet ziet...

We moeten mensen eerst bewust en competent maken op het vermijden van depressie verhogende factoren. Daarna zijn ze bij machte zelf te sturen. Dan hebben ze een kompas. Voorlopig doet alles wat richtingbepalend is in de samenleving op dat punt alleen maar een stap de verkeerde kant op: de overheid, GGZ, scholen, financieel adviseurs, onze leiders, etc.


  1. Visievergelijking: Van der Does versus Dehue versus RdRemedy

In het vorige hoofdstuk ben ik ingegaan op de essentie van het boek de Depressie Epidemie van Trudy Dehue. Het is erg interessant om te onderzoeken op welke cruciale vlakken het boek van Dehue, de klassieke psychiatrie en de RdRemedy (basis van het 'Diagnose Levensklem' boek) elkaar overlappen of tegenspreken.

In augustus 2009 was Trudy te gast in Zomergasten, van de VPRO. Op voorhand heeft Van der Does (werkzaam in de klassieke psychiatrie) een kritisch stuk op het internet gepubliceerd genaamd “Hoezo depressie epidemie?” Dit stuk heb ik integraal opgenomen in bijlage I. Hierin poneert Van der Does de  in zijn visie  vijf grootste misvattingen van Dehue aangaande de klassieke psychiatrie. Erg interessant is dat Dehue vervolgens in een artikel in de Volkskrant weer reageert op deze stellingen van Van der Does. Dit artikel heb ik integraal opgenomen in bijlage II.

Dit levert een goede doorsnede van twee belangrijkste visie-stromingen in de wetenschap in Nederland met betrekking tot het onderwerp depressie. In mijn ogen missen beide opponenten nog de 'out of the box' blik om echt zuiver te zien wat de oorzaken zijn van wat een depressie genoemd wordt, en hoe deze te helen.

Maar Trudy stelt in ieder geval  terecht  dat de huidige psychiatrie het bij het verkeerde eind heeft en dat antidepressiva veel en veel minder voorgeschreven zouden moeten worden. Daarmee is het halve doel behaald: de gangbare destructieve aanpak van de GGZ is blootgelegd. Maar er is nog geen alternatief in beeld, omdat de oorzaken van een depressieve situatie nog steeds niet doorgrond zijn. Daar doet de RdRemedy wel een aanzet toe. Hopelijk brengen beide boeken bij elkaar voldoende momentum om de huidige aanpak van depressie in Nederland te ontmantelen. En te kantelen naar een meer heilzame methode, in GGZ 2.0.

In dit hoofdstuk presenteer ik eerst een overzicht van de stellingen en de verschillende inzichten in een compacte tabel vorm. Vervolgens ga ik in meer detail in op de stellingen, en onderbouwing van de RdRemedy visie.


  1. Overzicht stellingen en visies

Stelling door Dehue

Reactie Van der Does (psychiatrie) op Dehue

Reactie Dehue op Van der Does

Visie RdRemedy op dit punt

1. Er is een depressie epidemie.

Onzin.


Statistisch heeft al jaren gemiddeld 5% van de bevolking een depressie.

Willem snapt niet wat ik zeg: A. Psychiatrie rekent meer en meer tot depressie. B. Mensen maken het zich zelf te 'makkelijk'. C. Flauw/zwak dat Willem scientology weer aanhaalt.

Ad A): Eens. Psychiatrie rekent meer en meer tot depressie: eens, dit is 'schepnetverbreding'. Met ADHD 'diagnosering' is bijvoorbeeld hetzelfde aan de hand. B. Niet mee eens, zie uitwerking in dit hoofdstuk. C. Scientology aanhalen: inderdaad een minne actie en eerder blijk van onvermogen om met een rationele redenatie te komen.

2. Depressies met een oorzaak zijn geen depressie.

Verhaal Benny Jolink dat Dehue aanhaalt laat juist zien dat Dehue's stelling niet klopt (in plaats van deze te onderbouwen). Benny Jolink zat al een hele tijd thuis in een stress arme omgeving...

Ik ontken niet 'depressieve gevoelens' (bijvoorbeeld van een eenzame oude vrouw), wel de consequentie die de psychiatrie aan het woord 'depressief' verbindt: met name chemicaliën toedienen, in het voorbeeld Cymbalta.

Dit is een typisch voorbeeld van het empathisch onvermogen van de typische psychiater. Benny Jolink zat thuis, dus was hij al ontzorgd en ontstrest. Wat een ongelofelijk  vergeef me de woorden  domme redenering van Van der Does: Financiële problemen en angsten bijvoorbeeld, gaan niet weg als je thuis zit... in tegendeel als je echt wilt ontzorgen, dan moet je bijvoorbeeld daar ook iets voor regelen! Zie ook mijn verhaal... Verder eens met de reactie van Dehue.

3. Psychiatrische aandoeningen zijn geen ziektes

Onder andere “Hoe ernstiger de depressie, hoe schadelijker de effecten op structuur en functie van het brein.”

Nagenoeg idem antwoord op nr 2. De gehanteerde definitie van het woord 'depressie' is ziek en heeft momenteel destructieve gevolgen.

Geen zinnige discussie: zowel 'ziekte' als 'aandoening' kennen geen eenduidige definitie. Totdat onderliggende definities helder zijn, is depressie in ieder geval per definitie geen ziekte te noemen. Het woord 'depressie' niet meer gebruiken.

4. Neurobiolo-gische en psychosociale theorieën zijn incompatibel.

Dehue creëert in haar boek voortdurend schijn-tegenstellingen tussen verschillende visies op depressie.

Psychiatrie, farmacie GGZ en maatschappij werken allemaal het mechanisme in de hand van hoge eisen stellen aan het individu. Dit werkt ongelukkig-zijn verhogend.

In de huidige toegepaste psychiatrie - GGZ zijn beide theorieën grotendeels niet effectief of zelfs destructief en gaan uit van een verkeerde basis. Zie RdRemedy visie en methodiek. Deze stelling is zodoende niet relevant. Verder eens met de observatie van Trudy.

5. Antidepressiva zijn ineffectief en gevaarlijk.

Onderzoek naar de werkzaamheid van antidepressiva wordt verkeerd uitgelegd, of relevante andere onderzoeken worden niet aangehaald.

Onomstreden zijn de schadelijke bijwerkingen van antidepressiva. Omstreden is de werkzaamheid van antidepressiva, bij gebrek aan niet door de farmacie gefinancierd onderzoek.

Helemaal met Trudy eens: Er is geen wetenschappelijk bewijs dat antidepressiva iets positiefs doen. Er is wel veel bewijs dat anti depressieva schadelijk zijn. Waarom dan toch voorschrijven?


Dat is misdaad.

  1. De stellingen nader beschouwd

  1. Waarom zijn er nu meer depressies dan vroeger?

Klassiek antwoord: Omdat de “diagnose methode verbeterd is”.

Mijn visie hier op:

Onzin.
Zoals aangetoond in dit boek bestaat er helemaal geen significante analyse methode en ook geen diagnosemethode voor depressies. Dus om dan te zeggen dat er meer mensen als depressief 'geïdentificeerd' kunnen worden doordat de 'diagnosemethode' verbeterd is, is regelrechte onzin. Typisch geval van het drogsyndroom
[14] (drogredeneringing om iets recht te praten wat krom is).

Dehue's visie (kort door de bocht): We zien steeds meer depressies omdat de normale slechte momenten in het leven direct als depressie ervaren worden, en de GGZ doet hier aan mee, en maakt juist mensen ziek of houdt ze ziek. Bovendien moeten mensen meer ondernemerschap tonen en de regie op hun leven nemen. Het begrip depressie is verwaterd, onduidelijk geworden, label voor 'alles'.

Mijn visie op deze stelling:

Waar:
Het begrip depressie qua betekenis op zijn minst dubbelzinnig en een containerbegrip geworden. Daarom pleit ik voor dit begrip niet meer gebruiken als label voor bepaalde symptomen, ziektes of diagnoses. Er zou hooguit nog gesproken mogen worden over 'depressieve kenmerken', wat vervolgens een uiting kan zijn voor de hele waaier aan oorzaken (variërend van biologisch, emotioneel leed of simpele praktische problemen). Dit is nodig omdat anders er voorbij gegaan wordt aan een zorgvuldige analyse en behandelaanpak constructie fase. De GGZ maakt juist mensen ziek of houdt mensen langer ziek door hoe depressie nu 'toegepast' wordt. Ik ben het op dit punt met Dehue eens. Ik denk dat ik alleen qua oorzaak hiervan deels afwijk van wat Dehue stelt.

Mijn mening:

Bij mensen bij wie de primaire oorzaak lag in een Lifelock (deadlock of levensklem, zie hoofdstuk 14) werkt het hen 'depressief' labelen als het toedienen van een soms dodelijk verlammend middel. Hen wordt gezegd niet te handelen en dat de depressiviteit primair een tijdelijke verstoring is van de chemie die door praten en/of pillen opgelost moet worden, en vaak simpelweg 'heel lang' duurt. Mensen vinden dit (onbewust) soms eigenlijk wel 'fijn': ze hoeven niet aan de slag met die thema's in hun leven die de gijzeling veroorzaken, ze zijn immers 'gewoon ziek' en dat moet je uitzieken zegt de dokter.

Oef. Ziektewinst noemt men dit ook wel. Belangrijker is dat het mensen die eerst tien meter met de rug van de muur stonden, er nu tegenaan gezet worden. Zo heb ik het ervaren. Vleugellam gemaakt, klaar voor het vuurpeloton... Je mag niet handelen. En iedereen (familie, vrienden, werk) gaat dit napraten. “Je bent gewoon ziek”. Dit is alsof je in een horrorfilm leeft, waarbij jij niet ziek bent, maar de wereld om je heen wel. Waarbij mensen als verdoofde, gedruggeerde poppen dingen tegen je zeggen zonder gevoel, zonder ratio, zonder jou te snappen. Bevreemdend en doodeng...

Zoals eerder gezegd: Het ontbreekt aan een analyse methode van wat er nu feitelijk aan de hand is, en vervolgens bestaat de 'cure' uit een cocktail van vaak averechts werkende ingrediënten...: Chemicaliën terwijl dat niet heilzaam is. En praten, waar praten niet de oplossing is(als iemand zelf zijn dead-lock kon doorbreken had hij het al gedaan), of het praten is er juist op gericht de ketens in stand te houden. Ook dat komt heel vaak voor.

Dit voelt wederom heel surrealistisch: “Begrijpen jullie er nou helemaal niets van”? Dit heeft er alles mee te maken dat als je 'in de wereld van de Levenden Leeft', je de wereld van de mensen die leven in de 'Schemerzone (bijna dood/levensklem)' vaak niet snapt.

Dit komt met name doordat zo'n beetje de hele psychiatrisch 'ziekteleer' op dit punt niet klopt. Maar ook dogma's spelen een belangrijke rol. De gangbare perceptie over man-vrouwrelaties. Ouder-kindrelaties en dergelijke. Per saldo leidt dit tot (deze voorbeelden gaan niet specifiek over mijn casussen):

Maar ik denk dat er nog een aantal belangrijke oorzaken niet genoemd zijn voor het 'stijgende' gehalte aan percipieerde depressieve mensen:

  1. Er komt simpelweg meer ruimte in de zorg om met deze mensen aan de gang te gaan (ik neem bewust het woord 'behandelen') niet in de mond. Er zijn meer hulpverleners. Halveer het aantal hulpverleners en ik voorspel dat het aantal 'gemeten' 'depressieve mensen' in de samenleving afneemt. Met ander woorden: het grotere aantal behandelaars lokt een grotere populatie behandelden uit. Dit raakt aan het uitdijsyndroom (Eén van de Vijf Syndromen van Ellendecreatie).
  2. Depressieschepnet vergroting: Waar voorheen iemand die zat te somberen of in de put zat buiten het schepnet van de GGZ bleef, heeft de GGZ daar iets op gevonden: we verruimen het schepnet, maken de mazen kleiner en zie daar: we hebben meer zieken. Dit punt komt deels overeen wat Trudy ook noemt als dat de 'betekenis' van depressie steeds verder verloedert. Of in meer academische termen: “De semantiek van het woord 'depressie' wordt dusdanig verbreed dat het een groter aantal mensen zal selecteren. In IT termen: de query wordt ruimer gemaakt en zal een groter aantal records uit de database leveren. Alleen is het jammer dat de 'puurheid' van de semantiek niet verbeterd wordt, in tegendeel.

Een paar laatste woorden over de stelling van Van der Does dat het percentages depressieve mensen al jaren stabiel blijft (en dat er dus geen sprake is van een depressie-epidemie):

Statistisch zal Willem gelijk hebben. Maar vaker en vaker komt 'depressie' als woord voorbij, lijkt het, en worden er in ieder geval meer en meer antidepressiva geslikt. Zodoende is de titel 'depressie epidemie' op zijn plaats. Temeer omdat de titel ook gelezen kan worden als dat niet zozeer de feitelijke 'ziekte' de epidemie is, maar het 'ziek-zijn' van hoe depressie geïnterpreteerd wordt (definitie). En nog veel belangrijker: wat de destructieve gevolgen zijn voor de 'patiënt' als die de diagnose depressie krijgt, en wat er allemaal aan vast hangt (behandelmethode, chemicaliën, etc).

Anders gezegd:

In beide gevallen is het niet correct de depressie primair als 'ziekte' van de 'patiënt' te bezien...

Een zieke wereld maakt zieke mensen. Hier wordt vaak aan voorbij gegaan. En bovendien doen we als samenleving eigenlijk niets met deze constatering. Een medicijn waar wellicht duizenden mensen wat aan zouden hebben is het volgende: Analiseer de primaire depressie verwekkende factoren in de maatschappij, en los deze op. In plaats van individuele 'patiënten' vol te stoppen met antidepressiva te leren hoe om te gaan met de 'normale' grillen van de maatschappij, en hun 'persoonlijkheidsstoornis', of hun incompetentie op te lossen ('coping' noemen we dat in de GGZ bijvoorbeeld)...

Wat evident is dat er in ieder geval sprake is van een antidepressiva epidemie. Zo'n beetje alle syndromen van Ellendecreatie zijn hier debet aan: geldingsdrang van wetenschappers, psychiaters en farmaceuten. Uitdij-syndroom. Complicatiesyndroom en dergelijke. En geld speelt een heel zwarte rol in het geheel.

  1. Depressies met een oorzaak zijn geen depressie.

Ik citeer Van der Does:

“Dehue spreekt herhaaldelijk haar verbazing uit over het feit dat antidepressiva worden voorgeschreven aan mensen die overduidelijk kampen met ernstige tegenslag of stress'. Zij citeert het verhaal van Bennie Jolink...' en 'Elders stelt ze dat voor stressgevoelige mensen een stressarme omgeving moet worden gecreëerd, want dan houden de symptomen vanzelf op'.

Het onderscheid tussen depressies met een duidelijke oorzaak en depressies die uit het niets lijken te komen, is lange tijd gemaakt en pas relatief kort verlaten. Dat heeft niets te maken met de invoering van descriptieve diagnostiek in 1980, zoals Dehue denkt, maar met het feit dat het onderscheid geen betekenis bleek te hebben. Aanvankelijk dacht men dat de eerste vorm van depressies met antidepressiva behandeld moeten worden, terwijl voor de 2e vorm psychotherapie nodig is. Beide type depressie reageerden even goed op beide behandelingen, en het symptomenprofiel is niet verschillend.”

Mijn visie: Trudy zit met haar analyse in de buurt van het ei van Columbus, maar heeft het net niet gevonden. Achter haar stelling 'depressie met een oorzaak is geen depressie' zit eigenlijk verscholen: “Depressie met een oorzaak is geen ziekte”, of nog beter: “de interpretatie van het concept depressie klopt niet als er een oorzaak is”. Laten we nou vervolgens zeggen 95% van de depressies een oorzaak hebben (in het recente verleden of lang verleden), dan verdwijnt depressie volgens deze gedachtenlijn als diagnose als sneeuw voor de zon(!). Zo geredeneerd komt haar denkwijze overeen met die van mij:

“Kijk nou gewoon naar wat er gebeurd is, en het is logisch dat iemand in de put zit. Een ander chemisch beeld in de hersenen is wellicht een gevolg van de opgelopen stress, niet een oorzaak. Open de ogen en gebruik het boerenverstand.”

Alleen heeft ook Trudy last van waar bijna iedereen last van heeft die er zelf niet 'uitgeklapt' is: je blik gaat niet verder dan de grenzen van het bestaande systeem. En de gangbare woorden. Van de termen en instrumenten die je bij je studie geleerd zijn. De ratio kan niet bevatten dat die allemaal wel eens fout kunnen zijn. Dus Trudy ziet de symptomen van het falen van het systeem scherp. Ze ziet dat het niet klopt, maar slaagt er niet in de oorzaak van de fout te vinden. Die oorzaak is namelijk te simpel: de psychiatrische instrumentenkast voorziet niet in een effectieve remedie voor de geconstateerde symptomen

In het geval van Bennie Jolink is het niet zo vreemd dat psychotherapie net zo min zouden helpen als antidepressiva (zoals Van der Does aanhaalt als argument): beide remedies lossen zijn probleem niet op! Dus beide 'methoden' mogen geen methode genoemd worden, zoals elders in dit boek uitgelegd is.

En het is dus niet vreemd dat er geen verschil geconstateerd wordt tussen het toepassen van antidepressiva en psychotherapie op de vitale of reactieve depressie: beide methodes zijn niet geschikt voor de problematiek. Hier draait de psychiatrische wetenschap wederom dingen om in haar bewijsvoering.

Een interessant vergelijk zou zijn de toepassing van de RdRemedy in vergelijk met de twee andere geschetste 'methoden' (psychotherapie en/of chemicaliën).

In het geval van Benny Jolink hadden we wellicht als hulpverlener ervoor gekozen te bekijken of we zijn financiële situatie konden verlichten of oplossen. In plaats van een psychiatrisch traject  dat al gauw 100.000 euro kan kosten voor een halfjaar  was hij wellicht uit de brand geweest met dat geld. En natuurlijk, er zit hier een emotioneel component bij. Om te 'accepteren' dat het zo fout gelopen is. Het schuldgevoel endergelijke. Wellicht dat lotgenotencontact hier veel in kan betekenen. Ik kan Benny wellicht de hand schudden: ik heb achteraf gezien ook financieel een aantal dingen niet handig gedaan. En een flinke dosis pech gehad...

En wedden dat Benny ook het volgende gehoord heeft van zijn psychiater, hulpverleners, vrienden en familie: “Benny, jongen, het geld, daar zit het probleem niet. Het is je depressie. Dat maakt dat je het allemaal zo zwart ziet. Dat is een ziekte. Die moet eerst over zijn, dan lossen de financiële problemen vanzelf op.” Dat werd mij in ieder geval wel verteld.

Als je iemand, waarbij de problemen van 'praktische aard zijn' en de primaire aanleiding zijn, naar de vernieling wilt helpen, dan moet je dat tegen hem zeggen. En dat is de standaardaanpak in de hedendaagse GGZ - psychiatrie.

PS: Neem mijn opmerkingen over Benny Jolink met een stevige korrel zout, ik wil eerst iemand zelf gesproken hebben voordat ik met enige mate van stelligheid zulke uitspraken kan doen.

  1. Psychiatrische aandoeningen zijn geen ziektes

Mijn visie:

Of een psychiatrische 'aandoening' wel of geen ziekte is. Hier gaan we weer het psychiatrisch drijfzand op: wat is de definitie van een aandoening? En... wat is eigenlijk een ziekte? De Wikipedia zegt hierover:

¨Pogingen om het begrip ziekte te definiëren hebben nog geen eenduidig antwoord opgeleverd. Ziekte als "afwezigheid van gezondheid" stuit op problemen. De Wereldgezondheidsorganisatie-definitie van gezondheid als "Een toestand van volkomen lichamelijk, geestelijk en maatschappelijk welbevinden" sluit eigenlijk het bestaan van gezonde mensen op de planeet Aarde uit. “

Kortom: deze discussie is bij voorbaat onzinnig als je niet eerst overeenkomt wat je onder 'ziekte' verstaat.

Ik schaar me alleen al om het ongedefinieerd zijn van de genoemde begrippen achter Trudy: een psychische aandoening is geen ziekte. Maar tegelijk is iets wat de psychiatrie voor een depressie houdt niet meer dan 'een verzameling symptomen gelabeld met depressie'. En daarmee kun je dus niet zeggen dat depressie een 'psychische aandoening' is. Gegoochel met termen en begrippen, waarbij de psychiatrie het nalaat om bij de basis te beginnen en te werken met zuivere definities. Toegegeven, dit is met name omdat het met niet kwantificeerbare en onmeetbare materie te maken heeft knap lastig. Maar des te belangrijker.

Ik wil depressie al helemaal geen 'ziekte' noemen omdat aan het hebben van een 'ziekte'  en  helemaal een 'psychische ziekte'  in de hedendaagse psychiatrie, en niet vergeten, de maatschappij, een grote lading toegekend wordt. Die lading en consequenties staan niet in verhouding tot wat geconcludeerd mag worden aan de hand van het feit dat iemand 'depressieve kenmerken heeft'.

Deze woordenwisseling tussen Trudy en Van der Does is wederom een teken aan de wand dat we af moeten van het begrip 'depressie' en dat we een nieuw lexicon moeten aanleggen, waarvan begrippen zuiver gedefinieerd zijn, Die kloppen en waarop we een systematische en gefundeerde helingskunde kunt bouwen.

Want bedenk dat niet alleen Trudy en Van der Does al uren en uren verspijkerd hebben aan de 'semantische' onzuiverheid van begrippen als 'ziekte' 'aandoening' en 'depressie'. Hele volksstammen, huisartsen, patiënten, familieleden en anderen voeren dezelfde discussies. En nog erger: elke dag worden miljoenen euro's verspild omdat duizenden mensen op de wereld, artsen, wetenschappers enzovoorts nieuwe theorieën en verhandelingen bouwen op hetzelfde drijfzand. Allemaal gedoemd te mislukken, zolang het fundament niet zuiver is.

De psychiatrie heeft hier iets slims op gevonden. Nu gebeurt dit niet bewust, dus van 'schuld' is geen sprake: er worden steeds vagere termen gebruld. Zoals 'aandoening'. 'Stoornis'. 'Persoonlijkheidsstoornis'. 'Syndroom'. 'Spectrum'.

De mooiste die ik tot nu toe gehoord heb (en wat ik ook schijnbaar heb): Asperger. Dit is een stoornis in het autistisch spectrum. Tja, dan raak je de kritische blik wel kwijt, want het is allemaal volslagen onnavolgbaar. Om nog maar te zwijgen van ADHD, ADD, etc. Elke paar maanden komt er wel een stoornis bij. En dat noemen we dan 'verbetering van de diagnose methode'. Het omgekeerde is het geval, we raken met zijn allen alleen maar verder van huis. De afslag hebben we allang gemist en doorrijden heeft geen zin. Maar we hebben geen zin in omkeren....

  1. Neurobiologische en psychosociale theorieën zijn incompatibel

Het begint alweer met een hoop moeilijke woorden...

Ik citeer Van der Does:

“Dehue creëert in haar boek voortdurend schijntegenstellingen tussen verschillende visies op depressie. In een interview met Vrij Nederland legt zij uit dat een biologische visie op een depressie impliceert dat maatschappelijke omstandigheden er niet toe doen. Wie (opnieuw) depressief wordt, zou van de biologische psychiatrie de impliciete boodschap krijgen dat succes of mislukking een keuze is, en zou aldus gekwalificeerd worden als een 'dubbele loser'.

Deze stelling is schadelijk, want het brengt mensen aan het twijfelen of ze hun behandeling moeten voortzetten. Als ergens vooruitgang wordt geboekt, dan is het wel in de integratie van biologische theorieën en behandelingen. De richtlijnen bevatten geen aanbeveling om zonder begeleiding pillen voor te schrijven, en (huis)artsen die dat doen, maken een kunstfout. In hoeverre deze kunstfouten worden gemaakt, is een belangrijk onderwerp van onderzoek.”

Mijn visie: En artsen hebben tien minuten voor een consult. En probeer maar eens snel goede 'begeleiding' te organiseren? En hoe ziet die 'goede begeleiding' er dan uit? Pappen en nathouden is mijn ervaring. Mindfulness, bezighoudstherapie, 'praten', etc.

  1. Antidepressiva zijn ineffectief en gevaarlijk

Citaat Van der Does:

“In 2008 verschenen twee artikelen die aantoonden dat het effect van antidepressiva kleiner is dan eerder verondersteld. Een van die artikelen werd massaal verkeerd geïnterpreteerd, waardoor de indruk ontstond dat antidepressiva placebo's zijn. Dat is onjuist en onvolledig.

Het artikel ging alleen over de kortetermijneffecten (de eerste maanden). Ook in die periode zijn antidepressiva effectief, hoewel het effect dus kleiner dan gedacht vanwege een vrij groot placebo effect.

De langetermijneffecten zijn echter onomstreden. Mensen die opknappen van antidepressiva, hebben veel baat bij voortzetten van de behandeling. Als zij stoppen, wordt de kans op herhaling aanzienlijk groter. Dat is geen placebo effect.

Verder kan de effectiviteit ook op korte termijn vergroot worden door antidepressiva te combineren met andere behandelingen. Depressie is geen onschuldige aandoening. Hoe langer en hoe vaker iemand depressief is, hoe slechter de prognose.”

Mijn visie:

  1. Eens: iemand met depressiekenmerken zit in een ernstige toestand.
  2. En ja, nogal logisch dat, als er niets verandert in iemands leven en de depressieve situatie langer aanhoudt, de kans op herhaling steeds groter wordt. En dat als men er al weer 'uit' komt de kans op herhaling groot is: er verandert wellicht niets, dus gebeurt het weer. En de GGZ-psychiatrie doet niets om het micro-sociale systeem te veranderen. Oké, ik chargeer: met goede gesprekken kun je wellicht mensen duidelijk maken wat er scheef zit in hun leven, of in die gevallen waar emotioneel leed een deadlock schakel is, deze schakel verzachten of oplossen. Maar dat vraagt wel om deze specifieke focus. En in verreweg het grootste deel zal er in de praktische zin (werk, geld, relaties) iets moeten veranderen. En dat is nou juist wat iemand met een zware depressie niet zelf kan...
  3. Hoe kun je in vredesnaam zeggen dat de 'lange termijn effecten onomstreden zijn'? Dit is als met een blinddoek op zeggen dat je de oorlog gewonnen hebt terwijl je de laatste soldaat bent, omringt door vijanden. 'Onomstreden' betekent dat er consensus is dat antidepressiva werkzaam zijn op de lange termijn. Het feit dat er zo veel verhitte discussies zijn is juist een teken dat het omstreden is.... Onnavolgbare logica van Van der Does, ik kan het niet anders maken. “Mensen die opknappen van antidepressiva, hebben veel baat bij voortzetten van de behandeling.” Wat wil Van der Does hiermee zeggen? Ik snap het niet. Je noemt een wenselijk gevolg, bij een wenselijk weg te werken symptoom, maar verzuimt aan te tonen of die wel bij elkaar horen (oorzaak-gevolg). Weer een drogredenering. Op deze manier heeft Freud de wereld dus overtuigd. En generatie op generatie is dit proces verdiept, gecompliceerd, gedetailleerd en uitgedijd. Alles syndromen van ellendrecreatie present. Knappe vaagpraterij.
  1. Psychiatrie liegt over werkzaamheid antidepressiva

Er zijn geen wetenschappelijke studies die aantonen dat antidepressiva de symptomen die horen bij een depressie verminderen. In die Nederlandse Wikipedia staat [dd 19 augustus 2009]

“In januari 2008 meldden Amerikaanse onderzoekers, Turner en collega's, dat de effectiviteit van 12 antidepressiva overdreven was, omdat studies met negatieve of twijfelachtige resultaten niet gepubliceerd zijn[10].

Een meta-analyse, door Kirsch en collega's, van circa 50 studies op basis van gegevens die aan de FDA waren geleverd betreffende de nieuwe-generatie antidepressiva fluoxetine, venlafaxine, nefazodone, en paroxetine, concludeerde dat deze middelen geen significante klinische verbeteringen veroorzaken bij patiënten met matige tot zeer ernstige depressie. Alleen bij de zwaarst depressieve patiënten worden significante klinische verbeteringen gevonden. Volgens de onderzoekers kan dit worden toegeschreven aan een verminderde gevoeligheid voor het placebo-effect van deze groep, i.p.v. aan een grotere gevoeligheid voor de medicatie.

Op basis van deze resultaten concluderen de onderzoekers dat er weinig reden is om nieuwe-generatie antidepressiva voor te schrijven aan depressieve patiënten, uitgezonderd in de allerzwaarste gevallen of wanneer alternatieve behandelmethoden ineffectief zijn gebleken”

De psychiatrie en farmacie houdt ons een ander verhaal voor. Er wordt dus glashard gelogen. En dat wordt door onze politiek en rechters getolereerd. Klassemaatschappij? Er zit iets goed scheef in Den Haag...


  1. Waar is het mis gegaan in de psychiatrie?

In dit hoofdstuk doe ik een poging te beschrijven waar het met name fout gelopen is. Dit is uiteraard geen harde wiskunde en moet vooral gezien worden als een hypothese.

De afslag gemist door Freudkramp

Gaandeweg bleek dat de psychiatrie ergens op een haast onbevatbare wijze de afslag gemist had. Een visie die ik heel plausibel acht en een vriendin mij aanreikte is dat dit bij Freud ontstaan is. Kort door de bocht: Freud kon niet hypnotiseren, een toendertijd populaire behandelmethode. Hij 'behandelde' met name vrouwen. Freud was een typische man: rationeel, stevig ego, maar begreep weinig van gevoel. Hij begreep niet waarom zijn patiënten waren zoals ze waren. Vervolgens heeft hij talloze ingewikkelde rationele theorieën bedacht om alsnog mee te kunnen komen in de psychiatrische wereld. Zijn modellen waren zo moeilijk dat veel mensen ze niet begrepen, maar hij was een slim man en kon het goed verkopen. En het psychiatrisch systeem had baat bij ingewikkelde modellen...

Emotie en man-vrouwverhoudingen zijn de sleutels...

Als iemand in de put zit heeft dit primair te maken met emotie en psyche (Plato kende deze tweedeling al). Psychiaters wordt geleerd om geen emotie te tonen. Sterker nog om psychiater te worden moet je een zeer behoorlijk IQ hebben (rationaliteit) anders kom je er simpelweg niet: eerst een studie medicijnen en vervolgens nog een studie chemie en ziekteleer. Een typische psychiater in mijn ervaring is een man, met een groot ego, slim maar emotioneel incapabel. Ik noem dit type persoonlijkheid in dit boek verder 'ratiotypes'. Ik ben helaas alleen maar ratiotypes tegengekomen. Stuk voor stuk gaven ze mij het gevoel me niet te begrijpen en dat ze bezig waren met een bouwkundig ingewikkeld probleem. Met navenante technologisch-fysiek ingewikkelde oorzaak. Met achterlating van emotionele schraalheid aan mijn zijde. En het gevoel dat ze me niet begrepen, maar hun 'diagnose' wel aan mij opdringen. Een soort psychologische verkrachting. Sorry, een lichtere kwalificatie doet geen recht aan de ernst... ik voelde me echt verkracht.

Noot: ik spreek hier niet alle psychiaters aan, noch wil ik de gehele psychiatrie zwartmaken. Ik wil alleen die delen die zwart zijn helder maken. Zodat deze delen geen ellende meer kunnen aanrichten. Of nog beter: omgevormd worden tot helende delen...

Het gruwelijke huwelijk tussen farmacie en psychiatrie: Money Talks

Gecombineerd met een geldbeluste farmacie heeft bovenstaande gemaakt dat wat Freud gestart is, generatie op generatie verder uitgebouwd is (door met name mannelijke psychiaters). Waar het accent van een niet-fysieke heelmeester zou moeten liggen op emotie, gevoel, inlevingsvermogen en de werking van de psyche, is dit bij psychiatrie juist 'naar beneden' verschoven in de evolutionaire bewustzijnsladder: het accent is komen te liggen op de psyche en het fysieke.

Freuds eigen kramp (ik noem dit verder 'Freudkramp', gebaseerd op destructieve emoties (jaloezie, verlangen), heeft wellicht geleid tot waanbeelden. Een fictieve werkelijkheid. Deze Freudkramp is met behulp van ratiotypes geworden tot een massaal wereldwijd waanbeeld in de psychiatrie. Eigenlijk lijdt de psychiatrie zelf aan een psychose: de realiteit van het niet daadwerkelijk kunnen helpen wordt onderdrukt door een waanbeeld te creëren. De essentie waarom ze niet kan helpen:

Steven Reiss & The Normal Personality

De RdRemedy stoelt deels op het werk van Steven Reiss een professor uit de VS. De volgende quote illustreert het bovenstaande:

“THE NORMAL PERSONALITY: A New Way of Thinking About People – STEVEN REISS

Freud is dead, but psychoanalysis is not. His practice of probing patiënts for unconscious factors has been criticized for making sexual or aggressive desires appear stronger than they are in reality. Here, Reiss takes the criticism one step farther by arguing that the diagnoses of personality disorders, as well as the role of the unconscious, is not well grounded. In a time when children, and even house hold pets, swallow Prozac, Reiss revives a neglected diagnosis for worrywarts, wallflowers, daydreamers, pessimists, and eccentrics alike: normal. He broadens normality by outlining how abnormal behaviors can arise when life motives are obstructed or personal values contradicted. Reiss lists how various combinations of sixteen basic desires lead to dilemmas that eventually bring people to counseling. He offers a way to manage personal problems, without cracking the medicine cabinet or the skeleton closet. “

Professionele suïcide?

Maar dit onderkennen is voor menig psychiater moeilijk, zo niet onmogelijk. Het zal haast aanvoelen als een suïcide. Bijna alles wat hem verteld is, waar hij zijn wereldbeeld aan opgehangen heeft, waar zijn status en kunde op berust is... nep. En al die tijd heeft hij, die slimste kop uit de klas, de alleenheerser in de GGZ, waar alle disciplines aan ondergeschikt zijn het niet gezien... En dat valt hem niet eens te verwijten.

Waarom is dit inzicht niet eerder ontstaan, als het zo duidelijk is? Antwoord: omdat het te groot is. Teveel omvattend. Zo groot dat je het haast niet kunt bevatten en overzien. En omdat de gevolgen van dit inzicht zo ontzettend verstrekkende gevolgen gaan hebben. Voor professionals die in het domein werkzaam zijn, voor gedane investeringen (denk aan de talloze artikelen), voor de honderden miljarden euro's die door de farmacie 'verdiend' worden op deze dwaling, en alle andere belanghebbenden die bewust of onbewust baat hebben tot instandhouding of het uitbouwen van dit systeem.

Complicatie- en geldingssyndromen, ook buiten de psychiatrie...

Overigens is de psychiatrie niet het enige systeem dat geleden heeft onder ratiotype gedrag: met de rechtsorde en het financiële systeem is hetzelfde aan de hand. Generatie op generatie wordt de materie complexer en complexer gemaakt. Hoe meer papier, regels en artikelen hoe beter het wordt, denkt het systeem en betrokken professionals. Een zelfuitdijend wezen. Leveren onze dikke rechtsboeken met geleerde rechters en advocaten nog recht? Nee, vaak niet. Een kind kun je vaak beter vragen recht te spreken dan een rechter. Is het efficiënt? Nee, het kost de samenleving bakken met geld. Met banken is het net zo. Alleen in de psychiatrie is het nog veel moeilijker te zien, en de impact is vele malen gruwelijker.

Emotie en begrip zijn is de sleutel naar herstel

In mijn beleving is juist het emotioneel begrijpen en aanvoelen van de patiënt een primair heilzame factor voor genezing, of beter gezegd: het oplossen van de depressieve situatie. Dat kan niet door de kille pillendoctor uit te hangen. Er is een discipline gebied in opkomst waar dit wel onderkent wordt: de spirituele psychologie. Ik zou meer pleiten voor een neutraal label als 'emo-psychologen': professionals, die zich gespecialiseerd hebben op EQ en IQ.

De Psychiater en farmacie zijn de baas in de GGZ

Laat de psychiatrie momenteel de 'baas' zijn in de GGZ en het wordt helemaal begrijpelijk waarom het er in de GGZ zo aan toegaat zoals het toegaat. Psychologen, maatschappelijk werkers en alle andere 'meer softe' disciplines werken onder het juk van de psychiater en de psychiatrische leer. En de professionals die het niet meer trekken binnen de gangbare GGZ en een eigen praktijk beginnen wordt het leven haast onmogelijk gemaakt omdat hun werk niet door verzekeraars vergoed wordt en huisartsen niet naar hen mogen verwijzen. En alleen vermogende patiënten kunnen hun hulp inschakelen, als deze hen al weten te vinden. En zo houdt het destructieve systeem zichzelf instant en elimineert vakkundig nieuwe heilzame loten.

Ben ik de enige die dit zo ervaart? Nee. Het is opvallend dat bijna iedereen, van ervaringsdeskundige tot verpleger, psycholoog, vrijgevestigd professional die ik hierover spreek, dezelfde woorden spreken. Alleen de psychiaters niet. Ook dit is logisch: zij kunnen het ook niet snappen, want ze missen hiervoor vaak de noodzakelijke antennes (emotionaliteit). Of het is hen in twaalf jaar studie afgeleerd om het te zien. Of nog waarschijnlijker: hun ego voorkomt dat ze het licht zien. Als ze gaan zien dat hun professie tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar leunt op een  in mijn ogen grotendeels incorrecte  mentale ziekteleer en een aanpak berustent op chemicaliën toedienen, wat niet werkt... dan valt de basis weg onder hun bestaan. Plegen ze professioneel zelfmoord. En moeten ze onder ogen zien dat ze heel veel mensen  onbewust  de vernieling in geholpen hebben. Heel veel leed veroorzaakt hebben. Daar wil het ego niet aan...

Misschien een beetje een gemene opmerking: Is het vreemd dat professor Kuipers, de grondlegger van de psychiatrische ziekteleer zelf onderuit ging aan een depressie (ik heb zijn boek “Ver Heen” gelezen om zijn depressie te proberen te snappen)? Ik denk het niet. Ik denk dat zijn ziel voelde dat het op een fout pad beland was...

Het boek 'Diagnose Levensklem' is naast een steun voor mensen die zelf een 'depressie' hebben, een pleidooi om weer op zoek te gaan naar waar de afslag gemist is in de psychiatrie, daar de goede afslag te nemen en een meer heilzame aanpak voor 'depressie' te ontwikkelen.

Aanpak voor de hervorming

En kernpunt hierbij is de herdefinitie van de 'depressie aanpak' direct onder aansturing van de Tweede Kamer en het kabinet te brengen. Dit om te voorkomen dat een lobby uit de gevestigde orde of de farmalobby de noodzakelijke hervorming blokkeert. Een commissie, of beter 'GGZ2.0 Creatiepanel' zou belast moeten worden met dit zeer ingrijpende traject. In dit panel moet in ieder geval zitting nemen:
Enkele psychiaters. Maar wel mensen die aantoonbaar de dwalingen in de psychiatrie zien en met een aantoonbaar empathisch vermogen.

Dit panel heeft als opdracht de psychiatrie in Nederland te herzien. Een logische vervolgstap zou zijn dat deze drie-eenheid ook geëffectueerd wordt binnen elk directieteam van psychiatrische instellingen, en wellicht ook op 'behandelniveau'.. Gelijkheid in invloed en waardering is randvoorwaarde.

Nieuwe woorden maken het verschil...

Mogelijk dat zelfs de naam 'psychiater' als functie moet vervagen. Omdat het 'oude' denken er te diep in verankert zit. Een nieuwe naam is zeer wenselijk. Om het verschil te maken. Materie als beschreven in dit boek, alsmede de boeken van bijvoorbeeld Daniel Goleman ('Emotionele Intelligentie' en 'Destructieve Emoties') zouden de kern moeten vormen van de opleiding van een nieuw soort behandelaar/helper. Een behandelaar die emotie mag tonen, en in staat is echte hulp te bieden of te organiseren, in plaats van de chemokar voor te rijden (zo heette de pillen-chemicaliën wagen die drie keer per dag in de PAAZ in het Elisabeth ziekenhuis de afdeling opgereden werd).

Op basis van metingen in effectiviteit kan vervolgens onderbouwd het verschil aangetoond worden tussen de effectiviteit van bijvoorbeeld de RdRemedy methode en het gangbare behandelprotocol.

Enkele laatste opmerkingen 

Mijn intentie is nadrukkelijk niet om de mensen die psychiater zijn te verketteren. Wel is het mijn intentie om  op wetenschappelijke en heuristische gronden  de slechte delen uit de psychiatrie te elimineren. Of in ieder geval te voorkomen dat deze nog meer slachtoffers gaan vragen.

Samen met twee andere lotgenoten is de stichting Positievenood opgezet. Deze stichting heeft al mensenlevens gered. Durven we te stellen. Voor meer informatie, of hulp: zie de genoemde website.


  1. DSM-V: See the Serpent eat its Tail...

DSM-V wordt de 'verbeterde' opvolger van DSM-IV. Het volgende citaat komt van het internet:

“Een voorzichtige aanduiding van wat er aan de hand zou kunnen zijn, vormt voor patiënten met een psychische stoornis een betere basis voor behandeling dan een stellige diagnose. Die conclusie trekt Arjen Noordhof[15] uit onderzoek waarop hij woensdag 3 februari in Groningen promoveerde.De tegenwoordig in Amsterdam werkende psycholoog Noordhof constateert dat er voor psychische stoornissen geen ‘gouden standaard’ bestaat.

Noordhof: ‘De DSM-IV wekt de indruk dat er verschillende psychische stoornissen zijn met specifiek daarbij horende symptomen, maar het is de vraag of die indeling recht doet aan de veel genuanceerder werkelijkheid. Volgens de DSM-IV heeft iemand bijvoorbeeld of major depressive disorder of generalized anxiety disorder, maar onduidelijk is of het hier echt om twee verschillende stoornissen gaat.

Verschillende dimensies

Als een goede oplossing voor dit probleem ziet Noordhof het gebruik van een ‘dimensionale’ schaal om stoornissen te beschrijven. ‘Bij die aanpak, die waarschijnlijk in de DSM-V een plaats zal krijgen, wordt gekeken hoe patiënten scoren op verschillende dimensies. Dat betekent dat voor wat nu simpelweg persoonlijkheidsstoornissen heten, scores op een aantal persoonlijkheidstrekken in de plaats komen. Iemand kan dan bijvoorbeeld hoog depressief zijn, behoorlijk teruggetrokken en matig agressief. Mensen worden dus niet meer in één categorie persoonlijkheidsstoornis geplaatst, maar krijgen per persoonlijkheidstrek een bepaalde rating. 

Niet krampachtig gladstrijken

Maar ook als deze manier van beoordelen wordt gehanteerd, is het mogelijk dat de verschillende informanten tot zeer tegenstrijdige oordelen komen over de genoemde persoonlijkheidskenmerken.

In zijn onderzoek heeft Noordhof geprobeerd om statistische methoden te ontwikkelen om de verschillende rapportages onder één noemer te brengen. Dat is echter niet goed gelukt. Vandaar zijn aanbeveling om de verschillen in de vaak tegenstrijdige rapportages van artsen, ouders en eventueel leraren niet krampachtig ‘glad te strijken’ om zo tot één alles omvattende diagnose te komen.

Voorzichtige aanduiding ‘Mijn conclusie is dat er twee redenen kunnen zijn waarom de rapportages van informanten niet overeen komen. Het is denkbaar dat de informanten hetzelfde hebben gemeten, maar dat hun metingen onbetrouwbaar zijn omdat bij het toekennen van scores brede marges kunnen optreden. Maar het kan ook zijn dat zij verschillende dingen hebben gemeten. Dan zou je moeten nagaan hoe dat komt.’

‘Hoe het ook zij, ik denk dat patiënten er baat bij hebben dat zulke verschillen zichtbaar worden. Zij - en hun behandelaars - hebben waarschijnlijk meer aan een voorzichtige aanduiding van wat er aan de hand zou kunnen zijn dan aan een stellige diagnose, waarvan maar de vraag is in hoeverre die de lading dekt.’ (EH)

Mijn uitleg van bovenstaande observatie

Ik vind het dapper dat Arjen dit durft te zeggen.

Wat hij geconstateerd heeft past volledig in het betoog van dit boek. Ik denk dat hij tot onsamenhangende resultaten komt omdat de ziekteleer een niet kloppende basis heeft.

Simpel.

En daar reageert het psychiatrisch systeem op met een complicatiesyndroom (zie de bijlage over de Vijf Syndromen van Ellendecreatie). We gaan 'multidimensionaal diagnosticeren'. In plaats van dat het systeem terug gaat naar de basis (en dat kan het niet, want dan moet het onderkennen dat het niet klopt), leggen we er nog een rookgordijn overheen.

Waanzin...

En het is 'grappig' om te zien dat wat DSM V gaat doen: “scores op een aantal persoonlijkheidstrekken in de plaats komen van..“ is wat Steven Reiss al doet bij het maken van een persoonlijkheidsprofiel. Zie zijn boek 'The Normal Personality”. Alleen heeft DSM-V er heel, heel veel pagina's en moeilijke woorden voor nodig en blijven al die reeds bestaande, niet kloppende, onzinnige diagnoselabels gewoon bestaan (het wordt vast 'en-en').

Als we dat nu gewoon allemaal terzijde schuiven en met Steven Reiss verder gaan?

Klaar.

Voor mij is de cirkel rond. De slang eet zichzelf op.

“The Rain falls down on Last Years Men...

...

To see the Serpent eat its Tail”

[Last Years Men, Leonard Cohen]

Laatste jaar van (destructieve) mannelijke elementen?


  1. Conclusie

In dit hoofdstuk is vanuit verschillende perspectieven aangetoond dat:

  1. Wat de psychiatrie houdt voor een begrepen fenomeen, dat dit in feite niet begrepen is.
  2. Dat diagnoses niet gefundeerd zijn met een analysemethode.
  3. Dat de diagnose onzinnig in relatie tot het oplossen van de geconstateerde symptomen.
  4. Dat het toedienen van antidepressiva/chemicaliën (foutief medicijn genoemd) misdadig is omdat onbetwist bewezen is dat deze mensen vaak ziek maakt en er geen onbetwist bewijs is dat het mensen beter maakt.
  5. De huidige GGZ veelal juist schade toebrengt aan mensen doordat dat nagenoeg willekeurig gelabeld wordt, en welke vaak werkelijke hulp en verandering onmogelijk maakt.
  6. Dat het daarmee zeer plausibel is dat de huidige anti-depressie-protocollen de geconstateerde symptomen voornamelijk verdiepen en verlengen.
  7. DSM-V lijkt qua essentie heel sterk op de basis van de persoonlijkheidsprofielmeting van Steven Reiss welke tevens de kern vormt van de RdRemedy. Alleen is de methodiek van Reiss ontdaan van de 150 jaar 'legacy' aan ziektelabels en ruis en is het veel simpeler, begrijpelijker en meer correct. DSM laten vervallen in GGZ2.0 is daarmee een logische stap.

Anders gezegd: iemand met depressieve kenmerken naar de huidige GGZ doorverwijzen is onzinnig en destructief. Hier moet zo snel mogelijk een einde aan komen. Er moet zo snel mogelijk een of meer alternatieven gedefinieerd en geïmplementeerd worden en deze dienen vergoed te worden door de zorg-financiers.


Deel III Reiss Humansound Depression Remedy – een methode gebouwd op de praktijk en het boerenverstand


  1. Deel III RdRemedy – een methode gebouwd op de praktijk en het boerenverstand

Dit deel beschrijft een simpele alternatieve methode hoe we de vastgelopen mens kunnen helpen. In mijn ogen is dat bij de gros van de mensen die we depressief noemen er simpelweg sprake van iemand die vastgelopen is. Hij zit in de put en komt er zelf niet meer uit.

Het is met nadruk een framework. Maar zelfs in deze basale uitwerking is het denk ik al minimaal 3x effectiever zo niet honderd keer, dan de gangbare behandelprotocollen (om de simpele reden dat die in mijn ogen bijna altijd averechts werken, met name bij zware depressies). Mijn intentie is dat het vrije denkers in de GGZ inspireert dat compleet nieuwe behandel-aanpakken. Hetzij door deze methodiek verder te verfijnen (de RdRemedy), hetzij door een eigen opzet. Als deze maar gebaseerd is op boerenverstand en gevoel, dan is de ondertoon hetzelfde, en dan komt er wel iets goeds uit. Er zijn veel wegen naar Rome.


  1. Primaire factoren van mijn herstel

Ik begin dit hoofdstuk met een analyse van wat ik denk dat voor mij de primaire factoren waren van mijn herstel. De kernvraag blijft: “Kunnen we een hulpmethodiek ontwikkelen dat hetzelfde bewerkstelligt als mijn oprechte suïcidepoging?”. Ik denk dat het kan.

  1. Welke aanpak had mij kunnen redden?

Psychiatrie en GGZ blokkeerde bij mij echte hulp. Wat had mij wel kunnen behoeden van een suïcidepoging?

In ieder geval mij niet depressief labelen, echt gaan bewegen en mij/ons van die boerderij afhelpen. Waarom heeft niemand de handschoen opgepakt en gezegd: we gaan nu de boerderij wegmaken? Ga een appartement huren in Amersfoort. We helpen jullie met de verhuizing. Wordt voor jullie geregeld. Wij zorgen ervoor dat hier de boel opgeruimd en verkocht wordt. Maak je hierover financieel geen zorgen. Wij regelen het.... Dat had 'de helpers' misschien 100.000 euro gekost. In mijn directe omgeving zat zo 1 miljoen euro spaargeld (ouders, directe collega's, goede vrienden). En achteraf heeft het  door een godswonder   'slechts' 20.000 euro verkoopverlies opgeleverd.

Waarom gebeurde dat niet? Waarom werd ik niet geholpen terwijl het zo simpel was? In deze tijden van economische neergang is dit extra relevant om bij stil te staan. Niet voor mij, voor mij is het niet relevant meer. Ook niet om mijn gram te halen of wegens rancune. Ik voel geen enkele rancune. De sociale mechanisme en het psychiatrische gedachtengoed in de maatschappij die deze praktische hulp in de weg stonden zijn wel slecht. Heel slecht.

Ik denk:

En ik denk regelmatig: als ik iemand als mezelf was tegengekomen, met de kennis die ik nu heb... dan was het ook anders gelopen. Die had mij laten zien dat ik niet ziek was. Dat de GGZ ziek was, en dat als niemand meehielp bewegen, er maar één ding resteerde: zelf gaan bewegen en hoe dan ook de situatie veranderen.

Of, en daarom schrijf ik dit allemaal op, als ik dit boek was tegengekomen. Ik had me herkend in de beschreven concepten. En het was voor mij een leidend instrument geworden om mijn door de GGZ in slaap gepraatte omgeving wakker te schudden. Als het licht- en hoopgevend flesje dat Galadriel aan Frodo geeft in the Lord of the Rings, dat hem leidt op momenten dat hij de hoop niet meer heeft en omringt wordt door boze schaduwen.


  1. Reiss-Humansound Depression Remedy

De RdRemedy is een aanpak gebaseerd op het werk van Stephen Reiss, auteur van 'The Normal Personality' en het HumanSound gedachtengoed. Stephen Reiss is professor aan HumanSound is een verzamelnaam voor mensenheelkunde en wetenschap met een spiritueel-rationele grondslag. Met andere woorden: zowel Boeddhisme als Einstein vindt daarin een  samenhangende  plaats, gecombineerd met vooral logisch nadenken en weinig complexiteit.

Mijn casus fungeert als een belangrijk voorbeeld van:

A. Waar het nu fout gaat in de gangbare GGZ en

B. Hoe het anders kan.

Kern-elementen van de RdRemedy:

  1. Elk mens is uniek. In plaats van op zoek te gaan naar allerlei persoonlijkheidsstoornissen, gaat de RdRemedy ervan uit dat iedereen uniek is en dat dat normaal is. Dit is ook de essentie van het boek 'The Normal Personality' [Reiss].
  2. De uniciteit van elk mens kun je modelleren met behulp van  bijvoorbeeld  zestien dimensies.
  3. Deze uniciteit of eigenheid van mensen is heel belangrijk om mensen te begrijpen, maar ook om mens-mens interactie te begrijpen. Heel simpel voorbeeld: zet iemand die niet tegen netheid kan bij iemand in huis die niet tegen rommel kan, en grote kans dat dit microsociale systeem ontspoort.
  4. In de RdRemedy aanpak wordt nadrukkelijk gesteld dat niet alleen 'de patiënt' aan een depressie leidt, maar dat dit het hele microsociale systeem is van patiënt en zijn omgeving. Dus inclusief eventueel ongezonde relaties met ouders, kinderen, familie, vrienden en dergelijke. Wat heeft het voor zin om een kind een behandeling te geven als de eigenheid van ouders en kind niet met elkaar matchen? Misschien is het gedrag van de ouders juist destructief. Of gewoon anders (vaak kan er niet gesproken worden over 'goed' of 'slecht' maar wel over 'anders'). En dat anders 'zijn' is genoeg om destructieve situatie te creëren, waar dan de 'patiënt' op reageert met een depressie. Het systeem is niet persé ziek, maar het hele systeem is wel de scope van de mens-systeem analyse, de eerste stap van de RdRemedy methode.
  5. Energiedenken: iedereen heeft energie nodig om te kunnen leven. Een mens krijgt energie uit zijn omgeving, maar kan deze ook verliezen. Als de energiebalans per saldo zo is dat er elke dag energie weglekt, moet dit een teken zijn dat er iets snel moet veranderen... Levensenergie, en levenslijn en de richtingscoëfficiënt van deze lijn blijken zeer zinvolle begrippen bij het begrijpen en oplossen van iemand levensklem. Elke relatie tussen de 'cliënt' en personen, dingen of emoties kunnen energie geven of nemen. Een analyse van deze relaties en energiebalans is de kern van de mens-systeem analyse.
  6. Common causes: de oorzaak of oorzaken van depressieve kenmerken kunnen nagenoeg altijd toegeschreven worden aan een beperkt aantal categorieën of 'oorzaakelementen'. Het is eigenlijk nooit zinnig om te spreken over of iemand wel of geen depressie heeft, omdat het begrip een container is geworden voor alles wat er misschien wel aan de hand zou kunnen zijn, soms wetenschappelijk onderbouwd soms niet. De oorzaakcomponenten moeten zo snel mogelijk geanalyseerd worden (of in ieder geval hypotheses daarover). In mijn geval leed ik primair aan een praktisch gedreven deadlock: huis (opknappen zag ik niet goed komen, angst voor financieel debacle), geen energie/tijd om meer te kunnen werken (met name door zorg voor J.). De RIAGG aanpak: antidepressiva toedienen en dingen als mindfulness, zijn dan haast te zot voor woorden... Verandert dat iets aan mijn situatie? Ik kreeg er alleen maar meer stress van...
  7. Een zware depressie wordt primair veroorzaakt door of een praktisch-emotionele gijzeling (verder genoemd deadlock) of een chemische verstoring in de hersenen. Uitgangspunt is dat er over het algemeen sprake is van het eerste: een situatie van deadlock. Indien er uit de analyse blijkt dat er geen grond is om aan te nemen dat er sprake is van een deadlock, en dat er dus geen instrumenten zijn om de deadlock te doorbreken, dan ontstaat de hypothese dat er sprake is van een depressie met een verstoorde chemie als oorzaak (Depressie Symptoms caused by Disordered Chemistry - DSDC). De hypothese is dat dit in minder dan 30% van de gevallen de situatie is. Vervolgens mag er alleen maar een antidepressivum verstrekt worden als remediebouwsteen en als de werking van dit middel met 95% zekerheid aangetoond is in relatie tot de gesignaleerde symptomen.
  8. Analyse oorzaken en remedie ontwerp: de kern van de methode is om het microsociale systeem te analyseren, te achterhalen waar een deadlock door ontstaan is en waarom deze in stand gehouden wordt. Vervolgens is het zaak schakels die de deadlock in stand houden te doorbreken.
  9. Snelheid en diepgang: de methode onderscheidt zich doordat direct na start van het traject in twee weken tijd een analyse uitgevoerd wordt alsmede een voorstel voor een remedietraject. De analyse 'diagnose stelling' wordt niet  zoals nu veelal het geval is  in één uur afgeraffeld, maar er wordt minimaal twintig uur de tijd voor uit getrokken.
  10. Ingrijpende veranderingen in het microsociale systeem worden niet geschuwd. Anders dan in de gangbare GGZ zullen RdRemedy behandelaars als het nodig is voorstellen om significante veranderingen aan te brengen in het microsociale systeem. Dat vraagt ondernemerschap en durf. Als een bedrijf in nood verkeert, kan het zijn dat er stevig gereorganiseerd moet worden, met alleen het voortbestaan van het bedrijf als doel. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Dat laatste is helaas de praktijk en richtlijn in de gangbare GGZ.
  11. Time-out. Indien nodig wordt een time-out gecreëerd. En niet zoals nu dat dat betekent 'opname met een crises in een psychiatrische kliniek' (alleen deze zin al maakt mensen ziek), maar gewoon in een soort 'rehome'. Een plek waar de patiënt tijdelijk helemaal uit zijn vorige systeem is. Veilig. Verzorgd. Ontzorgd. En daar wordt vervolgens rustig gekeken naar wat er aan de hand is en hoe iemands leven weer op het spoor gezet kan worden. Hiervoor kiezen is geen schande. Ik zie graag dat het als een teken van kracht wordt gezien als iemand zegt 'time-out', “Ik wil naar een Rehome”. “Ik voel dat het anders helemaal fout gaat...”. Dergelijke kleinschalige hulp zijn we met onder andere de stichting PositieveNood aan het opzetten. Sorteria is ook bezig met kleinschalige psychische hulp inclusief huisvesting.
  12. Lotgenotencontact. Lotgenotencontact is een kernelement van de methode. Op basis van de systeemanalyse kan bepaald worden om wat voor soort levensklem het gaat. Op basis daarvan wordt onder begeleiding van een hulpverlener contact gezocht met ervaringsdeskundigen: mensen die in eenzelfde situatie terecht waren gekomen en er weer uit zijn gekomen (bijvoorbeeld door het matchen van oorzaakelementen). Verderop in deel III gaat een hoofdstuk over het nut van lotgenotencontact en waarom dit eigenlijk niet toegepast wordt in de psychiatrie (terwijl het disciplinegebied 'milieu therapie' juist ontstaan is uit de effectiviteit van lotgenotencontact).
  13. Begrip en gevoel en een 'kloppende analyse'. Waarschijnlijk dat al 50% van de kracht van de RdRemedy zit in het feit dat de aanpak aansluit bij de wereld van wat de 'cliënt' voelt. Dat het 'klopt'. Dat het helemaal niet vreemd is dat met wat er gebeurd is (lang geleden of recent) hij in de put zit. Dat de angsten die hij heeft, gegeven zijn situatie en energie (en nog belangrijker, gegeven de bergafwaarts gerichte levenslijn), terecht zijn. Dat de put inderdaad voor hem niet uitklimbaar is. Dat de muren in de dead-end street te hoog en te glad zijn, en dat omkeren zonder hulp niet lukt... En dat zijn emotionele 'schuld' er mag zijn, maar dat gelijkertijd die ook mag vervagen: was het zijn intentie om, toen hij bepaalde besluiten nam, nu in deze situatie te zitten? Om zichzelf en naasten gruwelijk veel pijn te doen? Nee. Laat de schuld dan vervagen... Jezelf schuldig voelen is een van de meest destructieve emoties, waar niemand, jij en je omgeving, bij gebaat zijn. Maar in onze samenleving worden we maar wat makkelijk door onszelf of onze naasten met 'schuld' belast...

In het komende hoofdstuk zal een aantal delen nader uitgelicht worden. In bijlage III is een Engelse versie van de RdRemedy beschrijving opgenomen, welke deels overlapt met dit hoofdstuk maar bijvoorbeeld dieper ingaat op de mens-systeemanalyse methodiek.

Onderstaand figuur maakt duidelijk wat de elementaire stappen zijn in de RdRemedy methode. Merk op dat deze aanpak met nadruk een methode heet, omdat deze zodanig opgebouwd is dat er tussen geconstateerde oorzaken en remedie-traject (cure) een duidelijke relatie ligt. Dit in tegenstelling tot wat in de huidige GGZ gangbaar is, daar wordt wellicht niet voor niets gesproken over een 'richtlijn'.


Levensenergie model

Er worden grofweg vier energie-niveaus gehanteerd. De percentages komen ongeveer met het rapportcijfer dat iemand aan zijn leven geeft maal 10. Dit cijfer komt waarschijnlijk ook nagenoeg overheen met het cijfer hanteert als beoordeling van zijn of haar levensgeluk. De regio 7,5 tot 10 staat voor iemand die bruist, en straalt van de energie. Een 5 geeft aan dat iemand nog net kan functioneren. Kantje boord, maar absoluut niet happy is. In de zone 5 tot 2,5 zit iemand praktisch thuis, kan niet meer werken. Alles is hem teveel. Van 0 tot 2,5 is overleef modus. Grote delen van de dag op bed liggen, angsten en stress worden onderdrukt met kalmeringsmiddelen, drank of drugs. Suïcidaal of andere zware uitingen van stress van het harmonisme (wat de psychiatrie bijvoorbeeld psychose zou noemen, of andere uitingen van de geest om zich te handhaven). Dit soort uitingen zie ik primair als 'methods of last resort' voor onze geest om zich te handhaven in het voor haar of hem beroerde milieu. Het harmonisme gaat in de bunker zitten. Of in het fort, zoals Marja de Vries dat in haar boek 'De Hele Olifant in Beeld' zo passend verwoord. En dat is allemaal helemaal logisch dat dat gebeurt...Figuur 4 van een levenslijn eindigend in suïcide/dood:

En mijn levenslijn heb ik als volgt getekend. Zie figuur 5. Ik heb er een aantal belangrijke gebeurtenissen in mijn behandeling door de GGZ in getekend (toepassing van de GGZ 'depressie' richtlijn op mijn persoon):

In het deel 'Mijn verhaal' heb chronologisch beschreven wat er in de periode 1 januari 2008 tot eind 2008 mij overkomen is, en welke mate van levensenergie daar bij paste.

In de bijlage worden een aantal common causes of oorzaakcategorieën beschreven. Dit zijn termen als 'depression primary caused by practical issues', 'depression primary caused by emotional damage', etc. Als ik de tientallen mensen die als depressief gekwalificeerd zijn voor de geest haal, dan is het meestal vrij eenvoudig de oorzaak categorieën te duiden. Deze oorzaakcategorieën tezamen met de mens-context systeem analyse geven een vrij nauwkeurig inzicht in waar de schoen wringt.

Een belangrijke stap is de modellering van de microsociale context. In een dergelijke modellering wordt nauwgezet beschreven met welke dingen de patiënt een relatie heeft (een mens of object), en met welke emotionele lading. Voorbeelden van ‘dingen’: partner, ouders, kinderen, werk, huis, hypotheek, etc. De relaties worden vervolgens nader beschreven in de zin van welke emotie er aan hangt. bv “Ik voel mij schuldig naar mijn partner omdat”, of “Mijn trots is weg, naar mijn collega’s”, of “Ik ben bang mijn baan te verliezen omdat ik de hypotheek dan niet meer kan betalen”. Vervolgens wordt ook per relatie aangegeven of deze energiegevend is, of nemend, op een schaal van -100 (nemend) tot 100 (gevend). Vaak zal een plaatje ontstaan met veel energie nemende relaties.

Deadlock analyse. De patiënt zou niet depressief zijn als hij niet in een soort deadlock zat. Hij komt er zelf niet meer uit. Wat hier debet aan is kan vrij eenvoudig in het microsociale menscontext diagram weergeven worden. Loop de relaties af en vraag de patiënt bij die relaties waar de grootste ‘energydrains’ zitten: waarom verwijder je die relatie niet? Of waarom kun je die relatie niet energiegevend maken? Het resultaat is dan vaak een ‘kringverwijzing’ of vicieuze cirkel, bijvoorbeeld: kan mijn relatie met mijn vrouw [energie -80] niet verbreken omdat ik bang ben voor wat mijn moeder [energie nu ook -50] dan denkt. Bovendien ben ik bang niet meer aan een nieuwe vrouw te komen, en ik kan het huis niet verkopen nu vanwege een de dalende huizenprijzen en de hypotheek. En blijft dan namelijk een restschuld over, en dan moeten we ook nog scheiden, daar heb ik geen energie voor. Ik krijg paniek alleen al bij de gedachte.

Voorbeeld van relatie modellering in de context van de bredere methode:

Als dit in een figuur (zie figuur 6) gezet wordt ontstaan snel kringverwijzingen van praktische objecten, mensen beladen met emotie (energie). Dat zijn de deadlocks. Als die niet opgelost worden dan resulteert dat onvermijdelijk na verloop van tijd in destructie (suïcide, psychose, apathie of burn-out.). Kortom er moeten ‘schakels’ in de kringverwijzing verwijderd worden om de mens uit zijn deadlock (of levensklem) te krijgen. Vaak zijn de emotionele componenten het moeilijkst: een emotionele beschadiging of trauma vraagt ook heling en verwerking in de patiënt, dat los je niet één-twee-drie op door het systeem te veranderen...

De eerste remedie stap is dus het oplossen van de praktische componenten. Ontzorgen met betrekking tot bijvoorbeeld een hypotheek of werk. Regelen dat die stress er niet meer is. Dit kan opgelost worden door de betreffende persoon aan te bieden dat de GGZ de hypotheek overneemt, en dat, als de patiënt zelf denkt dat hij weer geld kan aflossen, hij dat doet (GGZ wordt dan ook eigenaar van het huis). Zo zijn er legio oplossingen voor praktische problemen, maar dit vraagt ondernemerschap van de GGZ.

Vervolgens zullen er ongetwijfeld emotionele componenten overblijven. Die kunnen met een scala van van ‘therapieën’ veranderd en/of hersteld worden. Hierbij is het cruciaal uit te vinden wat bij de patiënt past (muziektherapie, drama, cognitieve therapie, etc.). Uiteraard is er nooit de garantie dat een bepaald trauma of beschadiging geheeld kan worden. Maar het menselijke harmonisme heeft een stuk meer regeneratievermogen dan de klassiek wetenschap voor mogelijk houdt, daar ben ik van overtuigd. En het kan ook veel sneller gaan dan de wetenschap voorschrijft. Iemand kan in één dag zich genezen voelen. Dat heeft er alles mee dat de richtingscoëfficiënt in zijn levenslijn dan gedraaid is. Hij voelt dat er een andere, warme, wind is gaan waaien, dat er weer perspectief is. Uiteraard kan het dan nog weken duren voordat zijn energie weer boven de 60% is, maar als de lijn naar boven eenmaal ingeslagen, dan is het eigenlijk al 'klaar'...

Heel vaak zullen ook relaties tussen personen een zware energydrain vormen: met name kind-ouders, tussen partners onderling en ouder-kind. Als dit het geval is moeten ook deze relaties op basis van het gedachtengoed van Steven Reiss gemodelleerd worden. Waar zitten de verschillen tussen zoon en zijn ouders? Als snel blijkt dat de ouders bijvoorbeeld enorm gesteld zijn op het voldoen aan de maatschappelijk norm (dat is een waarde) en de is dat zoon niet. Allebei is normaal en oké. Maar als beide personen dicht op elkaar zitten en de verschillen niet zien, of elkaars ‘anders zijn’ niet (kunnen) respecteren of tolereren, gaat het mis. Bij beide kanten meestal. En omdat ouders met twee personen zijn, delft meestal het kind het onderspit. Die moet zich aanpassen, veranderen, want die is raar. En gaat vervolgens kapot. Dat is logisch.

Maar iemands ‘waardes’ (eigenheid) kun je niet veranderen (ondanks wat methodes als NLP suggereren). En dat is ook helemaal niet nodig, zolang beide partijen maar het inzicht hebben dat het zo goed is, en die verschillen in eigenheid kunnen respecteren.

Als ze dat niet kunnen is er maar één remedie: meer afstand nemen. En dat is goed, dat mag. Twee magneten die elkaar afstoten moet je ook niet te dicht bij elkaar in de buurt houden. Dat kost energie, moet je voortdurend duwen. Daar loop je op leeg. Stoppen met elkaar proberen te veranderen!

Dit inzicht brengen en voelen is een heel belangrijk onderdeel van de RdRemedy, of wat  ik in meer algemene zin GGZ2.0 noem.

  1. Wat niet werkt in een deadlock

De volgende 'remedie elementen' zijn op mij toegepast en hebben me vooral zieker gemaakt en veel kostbare tijd verkwist [standaard aanpak bij de RIAGG's]:

  1. Om een patiënt een overzicht met ‘leuke activiteiten’ mee te geven.
  2. Dingen als mindfullness te gaan doen. Daarvoor is de stress, de klem te groot.
  3. Een patiënt te activeren met bezighoudschema’s. Deze werken zelfs potentieel zeer averechts “Jezus, moet ik gaan inplannen dat ik morgen om 11:00 ga afwassen!, Om 15:00 de hond ga uitlaten en om 17:00 de kinderen van de crèche ga halen, Hoe ver kan ik nog zakken, wat is dit voor therapie, ik snap niet wat die psycholoog aan het doen is...? Maar mijn partner en ouders zeggen dat zij de specialist is, dus dat ik het gewoon moet doen, gewoon wat meer doorzettingsvermogen moet tonen en moet wachten tot de pillen hun werk gaan doen”.
  4. Antidepressiva te geven. Deze werken zelfs zeer averechts (er ontstaan lichamelijke klachten, onfitheid, gevoel dat er niets gedaan wordt aan de reële problemen, dat het nog minimaal maanden gaat duren voordat de situatie verandert, suicidaliteit kan vergroot worden, etc.) En dat terwijl de patiënt vaak precies kan vertellen waar het aan schort, maar daar wordt niets aan gedaan...

Bovenstaande ‘therapie elementen’ zijn gangbaar in RIAGG/reguliere GGZ. Deze werken dus destructief voor mensen in een deadlock. Ze maken mensen zieker. Deze worden niet in de RdRemedy toegepast .

  1. Ingrijpende veranderingen zijn vaak juist nodig...

Net zoals een bedrijf dat niet meer goed functioneert, zijn er dus vaak ingrijpende veranderingen nodig in het micro-sociaal systeem om de patiënt heen (inclusief mogelijk hemzelf). Het is dus heel belangrijk in te zien dat niet de patiënt in een depressie (klem/deadlock) zit, maar het hele systeem van hemzelf en zijn naasten. Waarschijnlijk is regelmatig inzicht in de visie op de klemsituatie zoals beschreven in dit boek, gecombineerd met inzichtgevende gesprekken met de betrokkenen, al voldoende om energie toe te laten nemen. Maar veelal is vervolgens verandering ook nodig. In omgangsvormen, leefsituatie, etc.

Indien de klem (deels) ontstaat doordat personen niet bij elkaar passen, besef dan dat niemand ‘schuld’ heeft. Nobody's guilt. Schuld en schuldvraag leveren nagenoeg altijd destructieve discussies. De ‘snaren’ passen simpelweg niet (meer) bij elkaar. Er komt een vals akkoord uit, en de snaren kunnen niet ten opzichte van elkaar gestemd worden. Pas als er afstand is klinken de snaren afzonderlijk weer goed. Er is één methode dat de snaren toch nog in de buurt van elkaar hun eigen geluid kunnen horen zonder dat ze elkaar vals maken: respect (= begrip) kunnen opbrengen voor elkaars andere geluid.

De reguliere GGZ is wars van ingrijpen. Het antidepressieprotocol zegt: “Neem geen belangrijke beslissingen in een depressie”. RdRemedy zegt: verander juist belangrijke dingen in je leven waar je op leegloopt, maar laat de verandering zo mogelijk nog niet definitief zijn.

Spreek met een partner bijvoorbeeld een time-out af van een halfjaar. Vervolgens spreek je af dat na het halfjaar de peilstok er weer ingaat. Op dat moment besluiten jullie pas of jullie samen verder gaan, of niet. Of dat de time-out verder verlengd wordt. Maar beide alternatieven zijn oké en doen er in de time-out eigenlijk niet toe. En dit is goed, en ja, doodeng, want de partner heeft het recht te besluiten de relatie te 'beëindigen'. Zonder schuldgevoel. En ik hoor het al veel zeggen: “Ja, makkelijk gezegd, maar hoe moet het dan met het huis, de hypotheek, de kinderen?”, dat zijn dus precies thema's waar we in de maatschappij anders mee om moet gaan. Zie hiervoor deel V van de dit boek: De Maatschappij.

Lucht en ruimte zijn cruciaal. Ga eventueel dat halfjaar ergens anders wonen, ja ook al zijn er kinderen in het spel (daar ligt een uitdaging voor de GGZ en omgeving om dat ‘gedoe’ uit handen van de patiënt te nemen). De patiënt zal dat niet willen (schuldgevoel, ben slechte moeder, vader, wat zullen de buren wel niet denken, etc.). Nee, aan een DODE papa of mama hebben de kinderen wat... Door deze complexen en maatschappelijke dogma’s zijn al honderden doden gevallen, gezinnen die zichzelf door deze kramp uitmoorden, etc.

Dus NEEM die ruimte, en aan de omgeving ZORG voor die ruimte (ook al ben je dan zelf boos, bang en gefrustreerd), en heb je het gevoel dat het NIET aan jou ligt. Als twee snaren niet goed samen klinken, dan hebben beide evenveel ‘schuld’ (wat eigenlijk een betekenisloos begrip is, in deze context).
Vervolgens worden in de
time-out die relaties die veel energie kosten ‘weggehaald’. Je hebt dan ‘even’ geen contact met je ouders als dat energie kost. Je hebt dan geen contact met je kind als dat energie kost, etc[16]. Ook hier gaat de RdRemendy regelrecht in tegen de ‘dogma’s’ van de GGZ. Lees mijn verhaal er maar op na. De GGZ en maatschappij (en omgeving) wil juist alles in stand houden zoals het was. Maar daarin is de patiënt juist vastgelopen! Pas als deze ruimte gegeven wordt ontstaat de lucht die de patiënt nodig heeft om emotioneel te resetten. Een computer die vastloopt (deadlock van ‘software’) geef je ook een reset. 'Even' aan en uit zetten. Dan is alles weer schoon.

  1. Ook de omgeving moet mogelijk veranderen...

Het is heel belangrijk dat de andere spelers in de microsociale context ook qua emotie en attitude ‘resetten’. Dit is een heel belangrijk effect van mijn suïcide geweest: het heeft niet alleen mij veranderd, vrijgemaakt, het heeft mijn omgeving ook veranderd naar mij toe. Die had eindelijk door dat het echt erop of eronder was. Dat de verandering die ik voor ogen had (en die richting kon ik op dat moment amper onder woorden brengen, was vooral een gevoel) ruimte gegeven moest worden. Maar emotioneel is er ook veel bij hen gebeurd: wellicht dat bijvoorbeeld boosheid, onbegrip en schuldprojectie op mij deels omgezet is in mededogen, vergeving en liefde. Destructieve emoties vervaagd, of zelfs omgezet in constructieve emoties

En ik heb enorm veel geluk gehad dat de mensen in mijn omgeving een hoge mate van emotioneel competentie bezaten. Ik ken mensen die een mislukt suïcide gepleegd hebben, terugkomen bij ouders of partners en een enorm schuldcomplex aangepraat krijgen 'hoe ze dat nou konden doen', 'wat een klootzak hij wel niet was', 'dat ze niet denken aan de mensen die ze achterlaten', etc. Die mensen hebben een enorm gebrek aan empathisch vermogen. Snappen niet dat als de suïcidant ook maar de kleinste andere weg zag, hij deze genomen had... En in een dergelijke omgeving terugkomen is het recept om met een paar maanden er weer een einde aan te willen maken. Ik werd na mijn ontwaken ontvangen met oprechte, onvoorwaardelijke liefde...

Zolang in de context bijvoorbeeld rancune in de lucht blijft hangen, dan is dat dodelijk voor de patiënt. Dan herstelt hij niet. Hij voelt de emotionele lading en blijft in zijn klem zitten. Na de time-out moet er weer een voldoende ‘greenfield’ zijn. Kijken wat goed voelt, dat gaan doen. Als herboren. Als na een oprechte, mislukte suïcide (zie mijn verhaal). Uiteraard is dit alleen van toepassing op mensen die heel diep zitten, waar het alternatief een levenslange lijdensweg zou zijn (met allerhande 'stoornissen'), of suïcide. Voor lichtere gevallen is een time-out niet of minder nodig.

Als therapeut: ga mee naar de bedrijfsarts, laat de patiënt niet alleen modderen! Help een huis te verkopen. Een schuld ‘doorrollen’ (zoals schuldsanering vaak werkt, in Nederland, maar ook in Amerika) is geen hulp voor iemand in depressie. Het is uitstel van executie, van de dood mogelijk, het verergert de situatie vaak alleen maar. De angst en druk blijft en dat houdt de richtingscoëfficiënt van de levenslijn neerwaarts...

  1. Waarom de GGZ niet reorganiseert

Een laatste noot over de GGZ: diverse mechanismen zorgen dat een therapeut niet iemands leven ‘reorganiseert’ (zoals een goede bedrijvendoctor). Denk aan het gezegde: “Zachte heelmeesters...”. Een paar belangrijke mechanismen:

  1. Het staat simpelweg niet in de boeken. De boeken leren dat medicijnen en gesprekstherapie de remedie zijn. Bij een lichte depressie mogelijk, bij een zware niet.
  2. De tijd en geld ontbreekt. Een micro-sociaal systeem doorgronden, goed beschrijven en met alle partijen de benodigde verandering doorvoeren, vraagt vele uren. En het betreft niet alleen de patiënt, er zal ook intensief met de omgeving geschakeld en gepraat moeten worden. Maar als we inzien dat het beter is deze tijd 1x te nemen dan een patiënt vijf keer opnieuw een depressie in te laten schieten, dan zien we dat deze investering zich snel terugverdient... Maar dit vraagt ook om af te stappen van bijvoorbeeld DBC's. Dit vraagt ons om de therapeut, de heler, weer de ruimte te geven om menswaardig een patiënt te begeleiden en  deels op gevoel  een eigen remediepad te ontwerpen en wellicht nog een aantal keer bij te stellen onderweg. De therapeut moet weer zijn of haar ondernemerschap teruggegeven worden, welke nu afgenomen is door dikke procesboeken, commercialisering en DSM IV en veel, veel te veel managers, overheidsbemoeienis en controlesystemen.
  3. De maatschappij blokkeert verandering in het micro-sociaal systeem. We beloven elkaar trouw als we trouwen. Als een relatie niet werkt dan hebben we geleerd dat we ervoor moeten vechten. Waarom eigenlijk? Ons is geleerd dat je blij moet zijn met je kinderen. Binnen de RdRemedy filosofie mag je ook balen van je kinderen. Het is niet altijd de romantische roze wolk. In tegenstelling. Wees echt. Wees transparant. Uit je gevoel. Je gevoel is nooit 'fout'.Dat na de geboorte het allemaal tegenvalt (zwangerschapsdepressie(?!?)), dat je eigenlijk niet zeker weet of je dit wel wilt. En al helemaal niet met die en die partner, waarvan je dacht dat de relatie na een kind wel beter werd. Neer ga je dan. En dat is gevoels-logisch. Pas als we dit met zijn allen onderkennen als normaal en niet met een oordeel klaar staan wordt het leven op dit vlak draaglijker. Als het tegenvalt en het is te zwaar, dan moeten en mogen er dingen veranderen. Of zoals gezegd: alleen het niet meer miskennen van deze gevoelens kan ervoor zorgen dat veel lijden en vastlopende situaties verdwijnen. En als we authentiek worden, echt zeggen wat we voelen en denken, geen mooi weer meer spelen, elkaar niet meer neppen, pas dan kunnen we gaan leren en een meer menselijke en gelukkigere maatschappij construeren...
  4. Regels en claimmaatschappij: al wil een therapeut een systeem veranderen, dan is hij als de dood dat hij of zij later door familie of andere personen geclaimd wordt voor het ‘leed’ dat hen overkomt. Dus dan maar niets doen. Bang voor de tuchtraad. Hier is het hele systeem ziek. Heel ziek. Teveel regels, geen zorgzaam ondernemerschap, niet meer durven. De GGZ zit hier zelf in een kramp, depressie of psychose. Heeft zichzelf ziek gemaakt. Hopelijk komt hier verandering in. Hopelijk gaan ‘tuchtcolleges’ juist waarderen als een therapeut echte hulp durft te bieden en echt ingrijpt in het systeem...
  5. De omgeving zal vaak aansturen op een methode waarbij het systeem (zij) buiten schot blijft. Het vraagt veel moed om ook de eigen relatie met de patiënt tegen het licht te durven houden, en het risico te lopen dat er bij jou iets moet veranderen of in de relatie...
  6. De maatschappij staat bol van verklemmende constructies. Huwelijk, geregistreerd partnerschap, schulden, gezamenlijke schulden, een huis, vaste banen, etc. Dit maakt dat elke belangrijke en eigenlijk noodzakelijke verandering direct gepaard met een 'ja maar... dat kan niet want...!'. En dan volgt een rationeel logisch betoog. Veel te veel mensen zitten muurvast in de klemfactoren waarmee we onze maatschappij volgestopt hebben. En dan heb ik het nog niet over de emotionele factoren. (bang alleen te zijn, schande enzovoorts.). Zodra we een huis, een kind, en een stevige hypotheekschuld hebben is bewegen al direct zo ontzettend ingewikkeld en moeizaam. Dat is zeker al het geval als twee mensen gezond zijn (ga maar eens verhuizen met een kind dat gelijkertijd naar een crèche moet in een andere stad, etc., etc.), laat staan voor een gezin waarvan één van beide partners in een laag energie niveau zit, of zwaar depressief is. In andere woorden: de maatschappij creëert zelf een milieu dat herstel veelal blokkeert. Ook hier ga ik in deel V 'De Maatschappij' nader op in.
  1. Pleidooi voor genezing door lotgenoten – DelendHelen

Tijdens mijn neergang heb ik herhaaldelijke geprobeerd ervaringscontact te organiseren. Ik wist uit mijn tijd als begeleider van mensen met een partner met een eetstoornis hoe belangrijk, steunend en helend dat kan zijn. De diverse Internetfora en depressielijn boden voor mij alleen maar meer ellende: de internet depressie fora werden vooral bevolkt door mensen die ook klem zaten. En, dat moet gezegd worden, een goede poging deden elkaar te steunen. Maar aanknopingspunten voor wat mij aan het overkomen was vond ik niet. Ook dat snap ik nu beter, die mensen is iets aangepraat wat niet klopt...

De depressielijn leverde een dame op die ooit wel eens aan een depressie geleden had. Ik kon helemaal niets met haar. Ondanks alle goede intenties. Ook dat snap ik nu: die mevrouw vertelde me dat ik ziek was, dat het lang kon duren, en dat was het zo'n beetje. Kortom zij was logischerwijs volledig besmet met het depressievirus (de klassieke denkwijze over depressies).

Het meest bizarre voorval rondom ervaringscontact gebeurde gedurende mijn opname in de PAAZ: ik had zelf weer een vaag gevoel waar het heen moest met mij. Mijn levenslijn was stijgende. Dat maakte ook dat ik interesse had in mijn lotgenoten in de PAAZ. Met enkele knoopte ik een gesprek aan. Vertelde hen wat mij overkomen was, zij vertelden mij mondjesmaat hun verhaal. Ik begreep hen. Volkomen. En ik kon uitleggen aan hen waarom ze klem zaten. En ik kon met ze meehuilen. Ik zag in hun ogen soms heel even een vonkje opgloeien. Ik denk dat ze echt contact en echt begrip en empathie. Ervoeren. En deze gesprekken waren voor mij heel, heel heilzaam.

Ik werd na een paar dagen door de verpleging apart genomen. Dat ik niet zoveel met de medepatiënten moest praten. Ik vroeg: “Jullie willen dat ik niet met de mensen hier praat over datgene dat het meest wezenlijk is? Ik heb drie maanden amper een woord gesproken! Nu praat ik weer, omdat ik hier mensen tref die mij snappen en ik hen. Dit mag niet?”. “Nee”. Was het antwoord. De patiënten moesten naar de verpleging komen als ze wilden praten. Onderling mocht er alleen over koetjes en kalfjes gepraat worden. Oké, ik heb er begrip voor dat je niet de therapeut moet uithangen. En dat mensen kwetsbaar zijn. Maar wat ik bij mensen creëerde, alleen maar door oprecht naar hen verhaal te luisteren, dat heb ik geen enkele therapeut zien bewerkstelligen. Die begrepen hen niet. Die verklaarden hen ziek.

Ze waren een mens met diagnose. Bakstenen. Die hoefde je niet proberen te begrijpen, want hen ziekte maakte wat ze zeiden tot onzin. Dat zegt de psychiater namelijk, en die heeft ervoor gestudeerd...

  1. Lotgenotencontact: ooit juist de basis van psychiatrische centra!

Tijdens mijn onderzoek naar dit onderwerp kom ik het volgende bizarre stuk tegen:

Uit [Milieu therapie, C. Janzing, L. Lansen, 2e druk, 1993]:

“Tijdens en na de tweede wereldoorlog vonden op twee plaatsen in Engeland ontwikkelingen plaats die de wortels vormen voor de huidige therapeutische en psychotherapeutische gemeenschap: Het Maudsley Hospital met Maxwell Jones en de Tavistock Clinic met W.R. Bion.

Jones stond voor de taak met minimale stafbezetting een groot aantal militairen met het zogenaamde 'effortsyndrome' (een vorm van functionele hartpijn samenhangend met spanningen aan het front) te behandelen. Zijn pragmatische behandeling bestond uit het vervangen van de traditionele individuele behandeling bij een psychiater door zelfbehandeling, met behulp van lotgenoten in een groep: “... omdat we voor een eenheid stonden van 100 man met allemaal hetzelfde syndroom leek dat van ons te vragen dat we hun problemen met alle 100 tegelijk bespraken” (Jones, 1979). Deze 'college-vorm' ging over in een open dialoog, waarin aanvankelijk de achtergrond van de psychosomatische symptoom werd besproken. Later kwamen ook zaken aan de orde die te maken hadden met samenwonen en samenwerken binnen het ziekenhuis. Daarmee was de 'patiënt-stafff-meeting' een feit. Binnen de 'Military Neuroses Unit' te Hill, waar Jones na zijn Mausdsley-periode werkte, kreeg het concept van de therapeutische gemeenschap vorm.

In het Northfield Hospital werkten medewerkers van de Tavistock Clinic. W. R. Bion, psychoanalyticus, adviseerde dit militaire hospitaal bij de opvang en behandeling van militairen met het zogenaamde 'shell-shock' en andere psychische trauma's ten gevolge van oorlogshandelingen. In het eerste hoofdstuk van zijn boek 'Experiences in Groups' beschrijft hij zijn wijze van werken aldaar. Hij ging uit van het idee, dat de afdeling een groep is met onbewuste relaties tussen de leden ervan. Deze onbewuste relaties bepaalden de verhouding met de rest van het ziekenhuis, de militaire autoriteiten en de problemen die daarmee samenhingen. Bion liet de afdelingsgroep zelf deze problemen doorwerken, met tolerantie en permissie voor regressieve situaties. Dit laatste was een doorn in het oog van de autoriteiten van dit zogenaamde 'eerste Northfield experiment' (Stuart Whitley en Gordon, 1979) stierf een snelle dood.”

“Wauw!”, denk ik. In dit boek staat een bewijs dat lotgenoten contact het meest heilzame element in herstel is. Helaas... de rest van het boek ging over ingewikkelde typologieën. Wat in de inleiding zo hoopvol aangesneden werd, en als basis van het fenomeen 'milieu therapie': lees patiënten bij elkaar in een groep laten zijn, werd vervolgens totaal miskend. Dit is compleet in lijn me mijn ervaring, en de ervaring van nagenoeg alle ervaringsdeskundigen die ik spreek.

Ik heb geluk gehad. De wijsheid voor mijn herstel is na mijn suïcide mij aangereikt: Op inspiratie en intuïtie en logisch nadenken. Maar vooral niet door het psychiatrisch systeem, niet de psychiaters, verplegers of therapeuten.

Die wilden mij het moeras weer intrekken. En ik heb mijn lotgenotencontact zelf gecreëerd. Op basis van mijn talent met betrekking tot sociale vaardigheden. En mijn vuur, mijn doorzettingskracht en eigenwijsheid. En mijn antennes om te voelen bij wie ik het kon halen. Ook dit is absoluut niet door de psychiatrie gefaciliteerd. Zoals beschreven, het werd juist tegengewerkt.

Mijn eigen wijsheid heb ik opgeschreven in dit boek...

Ik denk dat ik inmiddels weet waarom het zo werkt. Omdat het psychiatrisch systeem voelt dat ze het bij het verkeerde eind heeft. En dat lotgenotencontact dan heel bedreigend wordt. Ontmaskering van het systeem dreigt. En wat als blijkt dat als we drie lotgenoten bij elkaar zetten en ze elkaar helen, wat valt er nog aan eer voor de therapeut te halen? In mijn ogen heel veel eer, als deze zich dienstbaar en begeleidend opstelt. “Het” gewoon laat gebeuren. Een katalysator wordt voor het helend vermogen dat van nature tussen mensen bestaat, maar waar de psychiatrie juist een wig tussen gedreven heeft.

Op weg naar een nieuwe heelkunde... Eentje waarin lotgenotencontact bijvoorbeeld de helft van de tijd, geld en inspanning krijgt. Er zijn hoopvolle ontwikkelingen. Een opleiding speciaal voor ervaringsdeskundigen. Dat is mooi, heel mooi. Helaas worden daar de ervaringsdeskundigen beelden over depressie geleerd die niet kloppen. En ik denk dat hun vrijheid nogal eens ernstig beknot wordt door het systeem: de psychiater en therapeut weet hoe het zit, en de ervaringsdeskundige krijgt een ondergeschikte rol in het geheel.

Ik stel een volledige gelijkwaardigheid voor in de twee categorieën: De heler-genezer, wijs geworden door studie en kennis, en de heler-genezer, wijs geworden door ervaring. Ik denk zelfs dat de laatstgenoemde categorie, als zij zich ook de kennis over de geneeskunst eigen maken, de meest krachtige genezers worden van onze samenleving, en ook als zodanig gewaardeerd moeten worden.


  1. The Normal Personality - Steven Reiss' New Way of Thinking about People

Dit stuk tekst vond ik op het internet en is van de hand van Tami Port. Ik heb besloten het integraal over te nemen. Het betreft een boek review van het boek van Steven Reiss, 'The Normal Personality'.

“In his new book "The Normal Personality", Dr. Reiss explores how normal motives, not traumatic childhood experiences, contribute to the many of our everyday problems.

What is a normal personality trait and what is mental illness? Where do you cross the line from ‘individual’ into ‘abnormal'? Is everyone a little mentally ill or are we being over-diagnosed and medicated for being who we are? These are just some of the questions that The Normal Personality seeks to answer.

Say Goodbye to Freudian Psychodynamics

Sigmund Freud, the great pioneer of psychodynamic theory, espoused the idea that personality traits arise from early childhood experience. Dr. Steven Reiss says ‘nay’ to the antiquated theories used to explain personality in psychodynamic terms, arguing that although these theories still permeate many types of counseling therapy, the claims of psychodynamic theory do not appear to be backed by a shred of scientific evidence.

Say Hello to Motivation Analysis & Personal Accountability

The psychodynamic model essentially treat many aspects of personality as mild forms of mental illness. Reiss proposes a new way of looking at personality, not as an abnormality, but rather as a collection of normal habits that individuals commonly use to satisfy their life goals. He calls this way of thinking about personality ‘motivational analysis,’ since it considers personality to be the manifestation of a person’s habitual goal-motivated behavior. This is in contrast to viewing an individual’s response to personal problems as a potential personality disorder.

Reiss writes, “People should stop blaming their troubles on their parents or on their unconscious mind; they should stop thinking about themselves as victims of their upbringing. Instead, people should learn how their unfulfilled desires, unexpressed values, and conflicts of values get them in trouble.”

The Normal Personality

This book is well organized, easy to understand and fascinating to read. Although a serious academic work, The Normal Personality is not just for serious academics. The book is accessible to anyone interested in personality, dispensing with the psychoanalytic blame game, and learning what truly motivates behavior.

Reiss’ book is very logically organized, beginning with a general overview and then a summary of each of the 10 chapters and three appendices; chapters that explore topics such as ‘the Sixteen Basic Desires’, ‘Normal Personality Types’, ‘Overcoming Personal Trouble’, and Six Reasons for Adolescent Underachievement’, to name just a few.


About the Author

Currently a member of the faculty at Ohio State University, Dr. Reiss received his training at Dartmouth College, Yale University, Harvard University and Massachusetts General Hospital. Reiss and Richard McNally co-developed the construct of anxiety sensitivity, a tool for assessing early risk factors for Panic Disorder. Reiss's "Anxiety Sensitivity Index" (ASI) is now widely used to assess anxiety disorders.

Dr. Reiss has also published extensively on the mental health aspects of mental retardation, and the Reiss Screen psychometric instrument is used to assess mental health needs for people with mental retardation.

His current research focuses on the nature of intrinsic motivation; identifying general principles of motivated behavior in a wide variety of circumstances. He has authored numerous scientific articles as well as his previous book “Who Am I? The 16 basic desires that motivate our actions and define our personalities.”

Enkele afsluitende woorden

In de review wordt gerept over accountablity, 'verantwoordelijkheid' van de patiënt. Ik houd niet van dat woord en al helemaal niet in het geval van een (zware) depressie. Dat klinkt namelijk alsof de patiënt zelf bij machte is uit de put te klimmen, en dat is juist het probleem, zoals ik in dit boek beschrijf. Dat kan hij niet.

Waar ik het wel mee eens ben dat veel klachten te wijten zijn aan het feit dat mensen niet gaan bewegen, niet gaan veranderen. Niet uit zichzelf of niet door hun omgeving. Dit vraagt persoonlijk ondernemerschap. Waarom er niet bewogen wordt ben ik al uitvoerig op in gegaan. Uiteraard is er in  met name bij milde klachten  vaak sprake van onwil om te veranderen, en dan komt een diagnose die zegt dat het bepaalde ziekte is natuurlijk goed van pas (ziektewinst).

Maar ook hier: waar gaat niet willen over in onvermogen? Ik denk dat iedereen in de basis gelukkig of gelukkiger wil worden, en dat 'niet willen' zodoende eigenlijk altijd niet het geval is. Ik denk dat we mensen meer ruimte moeten geven om te kunnen bewegen en bewegen en veranderen tot iets normaals te maken. Niet vastroesten, anders wordt je bang voor verandering. En dat we mensen  en dat begint met onze kinderen   moeten leren om hun gevoel en eigenheid veel beter te duiden. En daar vervolgens op te acteren en ondernemerschap te tonen. Niet omdat het moet. Wel omdat het leven dan simpelweg veel zinniger en leuker wordt en meer geluk voor iedereen volgt... Blijven zitten is nooit goed, voor niemand. En prompt schiet met het gedicht 'Het Huwelijk' van Elsschot weer in gedachten, nota bene geleerd op een behoorlijk Christelijke school waar je elkaar vooral moet beloven tot de dood bij elkaar te blijven. Dom, dom, dom... (vind ik, ieder zijn ding). Waarom beloven, als de liefde genoeg is?

All the promises we made...

All the Promises we break...

And all I want is You”

[U2]


Zoals eerder gezegd: we hebben niet-bewegen tot een soort doel op zich gemaakt in onze maatschappij. We graven ons overal in: vaste baan, huwelijk, huis, BV's, contracten, handtekeningen, afspraken, noem maar op. Zelfs de Gypsies hebben we aan banden gelegd en zijn in een stenen huis geketend. En dat terwijl we in ons hart juist willen bewegen en dat kunnen bewegen en verandering een natuurwaarde is. Geen land op de wereld met zoveel caravans...

De 16 dimensies die Reiss in zijn methode gebruik zijn overigens: power, curiosity, independence, status, social contact, vengeance, honor, idealism, physical exercise, romance, family, order, eating, acceptance, tranquility and saving.

Ik ben er voorstander van niet te stringent aan deze dimensies vast te houden en meer open te vragen/analyseren wat iemands primaire eigenheden zijn en waar met name de verschillen met de omgeving zitten. Ik weet inmiddels dat voor mij bijvoorbeeld de dimensie 'geplandheid/controle versus ongeplandheid/geen controle' een belangrijke dimensie is. Ik leef in overtuiging dat er maar één zekerheid in de wereld is en dat is onzekerheid. Als ik dan te nauw met mensen samenleef of woon die veel zekerheid proberen in te bouwen ontstaat continue frictie en gedoe.

Een andere dimensie die voor mij belangrijk is is de mate van 'geborgenheid zoeken'. Ik wil me vooral niet hechten aan mensen. Niet te dicht op elkaars lip zitten. De klassieke 'gezin' constructie benauwd mij enorm. Dan moet ik niet gaan samenleven met mensen die dit wel als een heel belangrijke waarde zien.

Neem notie van mijn woordgebruik: ik hanteer nergens een oordeel, of termen als 'goed' of 'fout'. Ik constateer alleen dat mensen bepaalde eigenaardigheden hebben. En dat dat prima is, maar dat we er goed aan doen die goed van onszelf en de ander te kennen, en te weten hoe die eigenschappen kunnen doorwerken in verbanden die we met elkaar aangaan... Ook op dit punt zouden we onze kinderen veel meer wijsheid kunnen meegeven. Vooral door zelf het voorbeeld te leven. De belangrijkste leermeesters, voorbeelden, zijn we zelf, niet de school.

Een laatste voor mij belangrijke dimensie dan: “hoe het hoort' versus 'wars van hoe het hoort'. Ik ben van de laatste categorie. Ik zet overal vraagtekens bij. Als ik het niet snap of doorvoel doe ik het niet. Doe ik het op een manier die voor mij goed voelt. H. heb ik hiermee regelmatig enorm gefrustreerd (en dat gebeurt af en toe nog steeds). Maar als ik me aanpas wordt ik ongelukkig, past zij zich aan dan wordt zij ongelukkig. Op dit punt passen we niet bij elkaar. Punt. En met name met een kind komt deze dimensie naar boven... Maar omdat we elkaar respecteren, blijven communiceren, af en toe water bij de wijn doen uit respect, (ook naar onze dochter om de vrede te bewaren), kunnen we vaak nog behoorlijk goed samen zijn. En samen met mijn ('ex') vriendin nog papa en mama voor J. zijn...

Ik ben er inmiddels achter dat kinderen het aller ingewikkeldste onderwerp zijn in mens-sytemen. Kinderen houden twee mensen altijd verbonden. Af en toe denk ik dat dit zo 'bedacht' is opdat wij 'volwassenen' niet weg kunnen lopen voor het conflict, en wellicht onze eigen emotionele incompetentie, of wellicht een gebrek aan rationeel inzicht tot andere, meer harmonische ordeningsvormen. Zodat we leren, wel moeten leren. Dat onze kinderen onze leermeesters zijn over onszelf en hoe we dingen doen in onze maatschappij.

Ik weet zeker dat het anders kan. Dat er modellen zijn waarbij en onze kinderen meer tot hen recht kunnen komen en waarbij volwassenen een rijker en vrijer leven hebben. Maar het antwoord heb ik niet. Ik denk ook niet dat er één antwoord is. Ik denk dat mensen dit voor zichzelf en met medegestemden gaan invullen en uitvinden.

Ik ben ervan overtuigd dat dit onderwerp 'kinderen en man-vrouw relaties' een onderwerp is dat eigenlijk nog in de kinderschoenen staat. Mij is op school nooit iets geleerd over wat je moet doen als je niet meer bij de ouder van je kind kunt of wilt wonen. Hoe je dan toch samen de harmonie kunt bewaren. Welke praktische modellen mogelijk zijn. Hoe je voorkomt dat je drie keer per week een conflict krijgt omdat er meer dan genoeg praktische dingen (van belangrijk tot pietluttig) zijn om een conflict over te krijgen. Ik vind dit raar. Temeer omdat er naar het schijnt meer en meer 'singles' komen. Ik ben op dit punt nog lang niet uitgeleerd, en ik heb de 'waarheid' niet in pacht. Ik voel wel dat hier een sleutel licht naar een veel gelukkigere samenleving. Voor de volwassenen die het betreft, maar zeker voor de kinderen, de volwassenen van later.


Deel IV: De Maatschappij


  1. Deel IV: Over depressie, klemfactoren en maatschappij

Er zijn een aantal zaken die ik nog wil belichten. Die hebben niet zozeer betrekking op de psychiatrie, als wel het milieu waarin we leven. De maatschappij. De systematische analyse van mens-mens en mens-maatschappij hebben een aantal terugkerende facetten laten zien. Door vervolgens depressie niet te zien als een ziekte 'stoornis' maar als een uiting van een vastgelopen mens, wordt in één keer ook een stuk duidelijker hoe het ontstaan van depressie (of beter: depressie kenmerken) voorkomen kan worden.

  1. Typische klemfactoren

Mijzelf en lotgenoten observerend bleek er een rode lijn te zitten in hun verhalen en situaties. In het algemeen geldt: “Hoe meer moeilijk veranderbare dingen om je heen, en hoe dieper hun potentiële destructieve invloed in iemands zijn, hoe groter de kans dat deze factoren een rol spelen in een klemsituatie”. Eigenlijk een open deur.

Anders gezegd: Als mensen nog kunnen veranderen, geen binding hebben met hun situatie, dan is de kans minder groot dat een depressie (klemsituatie) zich manifesteert of standhoudt. Een heel simpel voorbeeld: als een man een een vrouw samen een huis hebben, en de relatie zorgt voor een energydrain bij één van hen, dan wordt het al een stuk moeilijker om zich van die destructieve verbinding te ontdoen.

Met kinderen is dit nog manifester. In het algemeen geldt dit voor bloedbanden (familie), alleen is het in praktische zin kun je bijvoorbeeld wel verhuizen en je ouders achterlaten, maar niet een jong kind... Kan niet, zit vast.

Zodoende ben ik tot het volgende rijtje klemfactoren gekomen, typische elementen die in denk 98% van de gevallen die we nu zwaar depressief noemen een bepalende rol spelen. Hetzij in de zin dat de relatie met het ding/mens/emotie de primair energydrain is, hetzij dat de relatie met ding/mens/emotie de patiënt blokkeert in noodzakelijke verandering.

Het overzicht:

  1. Persoonlijk emotioneel trauma, of kwetsbaarheid. Denk aan (seksuele) mishandeling in jeugd, of een kwetsbaarheid voor de slechtheid in de maatschappij (Veronica decide to die). Deze component zit 'in je' en zal je dus hoe je ook de relaties met dingen om je heen verandert, of je fysiek verplaatst bij je blijven. Alleen het helen van dit trauma, het onderkennen of het minder prominent te laten zijn helpt.
  2. Kinderen. Ik heb het al veelvuldig over het thema 'kinderen' gehad. Een kind kun je simpelweg niet aan zijn lot over laten. Enerzijds zijn kinderen de bron van leven, energie en plezier (letterlijk), anderzijds voor velen soms een blok aan het been, bij hun bewegingen. En dit benoemen is een doodzonde in onze maatschappij heb ik ervaren en zie dat om me heen.
  3. Relaties met familie. Denk met name aan ouder-kind relaties. Ouders die hun kind eigenlijk continu destructief bejegenen en zelfs als het kind volwassen is kan het zich hier niet aan ontworstelen (de ouders, hun destructieve gedrag of de effecten van dat jarenlange gedrag op hun persoon).
  4. Man-vrouw 'partner' relaties. De meest rigide vorm is trouwen. Waarbij we voor de kerk, ons geweten en de burgelijkestand trouw beloven tot de de dood ons scheidt. Dit wordt veelal geïnterpreteerd als 'we blijven door dik en dun bij elkaar'. Maar ook niet getrouwde stellen gaan er vaak zo mee om. Mijn credo is tegenwoordig: “Ik trouw niet, maar ben wel betrouwbaar”... Voornoemde vormen van relaties zijn stevige ketens en daarmee potentiële klemfactoren.
  5. Trouwen met materie. De ergste vorm hiervan zijn schulden, zoals een hypotheek. Waarbij ons voorgehouden wordt dat het eigenlijk geen lening is, want er is tenslotte onderpand. Pure leugens. En het in stand houden van die leugens worden gevoed door ieders verlangen. Een lening levert gedwongenheid op. En wat als de huizenprijs zakt? En leningen maken dat we heel andere keuzes gaan maken in het leven dan dat we anders zouden doen. Het zijn ketens. Bound in debt. Alleen al over dit thema zou ik een boek kunnen schrijven. Hiernaast zijn er allerhande andere contractvormen waarvoor we tekenen voor verplichtingen en afspraken. Zoals het oprichten van een BV, het zakelijk trouwen als je elkaars zakenpartners wordt, etc.

Kijkend naar bovenstaand rijtje was alleen nummer één niet aanwezig bij mij. Godzijdank was ik bij aanvang van mijn crash niet ook nog eens emotioneel beschadigd of kwetsbaar. Nou ja, niet kwetsbaar... ik denk dat mijn gevoel voor moraliteit, of meer in het algemeen 'mijn gevoel' me ook weerhouden heeft om te handelen. Ik kon niet over mijn schuldcomplex heenstappen. Was ik op dit punt ongevoeliger geweest, dan had was er wellicht een twisted mind over mij gekomen, had mijn ratio bedacht om goed te praten wat er gebeurd was, en had ik mijn pad uit de situatie 'bevochten' (en daarna nog goedgepraat ook). Maar dit kon en was ik niet...

Was ik ook nog eens ooit emotioneel beschadigd geweest in mijn leven... waar had ik dan de kracht vandaan gehaald om me uit de muil van de psychiatrie te ontworstelen? En me los te trekken uit goedbedoelde, maar mij in mijn klem vasthoudende, handen van mijn omgeving? En ik ben velen tegengekomen in de psychiatrie die wel ook nog eens in hun jeugd of verleden ernstig beschadigd zijn geraakt... die komen er op eigen kracht niet meer uit.

Bovenstaand rijtje levert dus eigenlijk al een checklist op waarmee een systeemanalyse aangevangen kan worden. Loop deze factoren (entiteiten) langs en ik denk dat in de overgrote meerderheid van de gevallen heel snel evident wordt wat er aan hand is...

  1. Depressie en religie – 'Depression caused by religion'

Ik noem dit onderwerp omdat ik tijdens mijn opnameperiode mensen ben tegengekomen die helemaal het spoor kwijt waren. Op zoek naar God en het licht. Dit opschrijvend vertik ik me en schrijf in plaats van 'God' 'Goed'. Dat is precies waar het over gaat. Er raken zoveel mensen het spoor kwijt, die onderwezen worden in de Christelijke moraliteit en verscheurd worden door de niet-christelijke realisatie. Dezelfde mensen die het meest over naastenliefde prediken liegen en bedriegen. Misbruiken kinderen.

Dit rijmt niet. En als zo'n mens dat van jongs af aan met deze beelden en dubbele moraal groot gebracht is, de scheuring begint te voelen, dan gaat het mis. En dan slaat het vaak naar binnen. Want zo heeft de predikant het vertelt: als je twijfelt over God, over de godsdienst dan heeft God zich van je afgekeerd. Dan geloof je niet hard genoeg en ben je zondig.

In plaats van dat deze mensen gaan zien dat de kern van alle religies goedheid en liefde is, en dat de kerk er veelal een potje van maakt... Hierbij moet ik opmerken dat je niet kun generaliseren. Er zijn veel Christenen en kerken die veel goedheid brengen. Maar er zijn er ook genoeg die veel, heel veel ellende veroorzaken. “Losing my religion”. Ik ben me gaan realiseren dat God staat voor good, voor goed(heid). En dat je om goed te leven geen bijbel nodig hebt. En dat dat wat we goed noemen gezien kan worden als een ons allemaal verbindend harmonisme en trilling. Dat we onlosmakelijk verbonden zijn met alles wat er is. Door tijd en ruimte (lees eventueel “De Hele Olifant in Beeld”, zie de bijlage met aangeraden boektitels).

En dan... toen ik depressief was: Ik heb zo vaak gedacht “Geloofde ik maar in een God”. Had ik maar de simpele overtuiging wat er allemaal in de bijbel staat dat dat waar is. Maar ik kan het niet.

Ik weet dat er heel veel mensen in de psychiatrie belanden door hun religieuze achtergrond. Zodoende stel ik voor een extra 'common cause' categorie toe te voegen: “Depression mainly caused by religion”.

Vroeger was er wellicht een bijbel nodig om ons te leren hoe goed te leven. Dat hoeft niet meer. En als we weten dat het heel veel mensen in verwarring brengt, waarom dan nog gebruiken? Of iets waar ik nog veel meer voorstander van ben: laten we alle delen die strijdig zijn met de essentie, de woorden van Mozes, schrappen. Zodat de bijbel niet meer in tegenspraak is met zijn essentie een daarmee in plaats van een baken voor goed gedrag, een vrijbrief wordt voor alle soorten gedrag. Ik hoop op een maatschappij waarin de kerkelijk leiders dit ook gaan zien, en de Christelijke religie weer brengen naar de kern, en daarmee zuiver Christendom weer laten floreren...


  1. Hypotheek: suïcidebom

Ik wil nog enkele woorden wijten aan het begrip hypotheek. Zonder hypotheek had ik geen suïcide gepleegd, 99,9% zeker. Ik heb ook over dit thema vele dagen nagedacht: waarom is het er, kan het niet anders, is het goed voor de maatschappij of fout, etc. Ik ben tot de conclusie gekomen dat het begrip hypotheek in bloedletters geschreven moet worden. Het is een in en in zwart begrip. Feitelijk onnodig en toch aanwezig. En zelfs ik, 'expert in Finance en Hypotheken' ben er ingestonken.

“Het is niet voor niets dat binnen de Islam geld lenen tegen

rente verboden is... hier kunnen we een wijze les uit leren”

We worden verleid door onze eigen verlangens, dogma's en trends die zogenaamd altijd maar doorgaan (stijgende huizenprijzen). Wat onze banken er niet bij vertellen is dat er de afgelopen 150 jaar al verschillende grote crises zijn geweest, elke keer gesetteld met een oorlog (de Tweede Wereldoorlog is een vrij rechtstreeks gevolg van de financiële 'dispositie' na de beurscrash in de jaren 30). En dat die trends verbloemen dat we er al een enorme geldcreatie plaatsgevonden heeft, misschien wel een factor 150. En prijzen van dingen stijgen dan vanzelf mee, dat is een economisch gegeven. En wat onze 'financieel specialisten' verbloemen is dat als de huizenprijzen dalen dat jij en ik verplicht zijn 'even' tienduizenden euro's bij te storten. En wat als mensen hun geld gaan terugvragen bij de bank?

Dan blijkt in dit voorbeeld 149 uit 150 geldeenheden verdwenen. Niet aanwezig bij de bank. En als de bank haar rekeninghouders niet terug kan betalen, dan klapt het hele kaartenhuis met een donderslag in elkaar. Vertrouwen is in één keer weg, en dat is de basisvoorwaarde voor een betaalmiddel. Dat is nu aan het gebeuren. En de huizenbezitters? Hopelijk hebben ze geen hypotheek, daarmee hebben ze namelijk een bom in hun leven gehaald. Kijk naar de film Zeitgeist, dan vallen de schellen snel van de ogen (downloadbaar op www.zeitgeist.com).

Inmiddels weten we beter zou je zeggen. Banken zijn overgenomen door de staat omdat de kredietverlening waanzinnig is geworden. Dezelfde staat blijft alleen maar doortoeteren: “Leen, leen, leen...”. Ze verruimt de garantieregelingen en 'wij' het volk vinden dat maar goed ook 'anders kunnen starters geen woning meer kopen'. In plaats van dat de staat zorgt voor woningen, gaat ze de banken en haar eigen portemonnee spekken (gemeentes betalen de salarissen van hun medewerkers voor een groot gedeelte door verkoop van kavels).

Ergo, we hebben niets geleerd, sterker nog: we lopen alleen maar nog harder de verkeerde kant op. Wanneer worden we wakker? Wellicht als het aantal hits op 'suïcide en hypotheek' nog verder oploopt? Als in Nederland ook mensen in tentenkampen bij de rivieren staan? Hoog tijd om wakker te worden. In andere woorden: de destructie die het begrip 'hypotheek' in de samenleving oplevert staat in geen enkele verhouding in de toegenomen welvaart. Dat moeten, willen we anders gaan doen dunkt me. En ik denk dat de weg is dat we samen de last gaan dragen van deze waanzin en samen mensen van hun hypotheek afhelpen...

Zie bijgaande schermprint. Google op 'Mortgage en suïcide' (hypotheek en zelfmoord).

Meer bizar kan niet: 2.460.000 hits, en boven de religie die lonkt (zie de Google advertentie, zie het aparte hoofdstuk over de rol van religie) en rechts de veroorzakers van de doden... Hoezo dubbele moraal in de maatschappij? Hoe blind kunnen we zijn met zijn allen?

Warren Buffet een 'superbelegger' heeft het al een keer gezegd: “Financial Derivatives are Financial Weapons of Mass Destructions”. Anders gezegd, financial derivatens (zoals call en put opties) zijn financiële massavernietigingswapens. Van mensen. Als slachtvee laten we ons naar de slachtbank leiden. Stappen zelf het slachthuis binnen. Steken vrijwillig ons kop in de strop. Hoe kunnen we onze jeugd in vredesnaam een hypotheek aansmeren? Wat voor risico's hangen we ze om hen nek? En waarom? Ik kan het antwoord niet geven. Er is geen zinnig antwoord voor te vinden...En wat de economen en onze leiders niet inzien, niet snappen is dat hypotheken ook derivaten zijn. Ze hadden net zo goed indertijd als 'winstverdubbelaar' verkocht kunnen worden (de fiscus betaalt te helft). Maar geen derivaten zonder minimale verdubbeling van de risico's: als je je baan kwijt raakt, in de bijstand komt dan wordt je besteedbaar inkomen in één keer veel meer dan twee keer zo laag. De hypotheeklasten verdubbelen en je inkomen halveert minimaal... We hebben een verliesverdubbelaar gemaakt. Weet u nog, de commotie over winstverdubbellaars? Maar als het Bedrijfsleven-Overheid Complex zelf zo'n product maakt, dan is dat prima? Ziek.

Let op mijn woorden: de zo geroemde hypotheekrenteaftrek wordt NederlandsLeed. Dutch Doleur. En dan hypocriet naar de Amerikanen wijzen die zoveel lenen... Kijk ook eens op www.huizenmarkt-zeepbel.nl een erg verhelderende site over hoe het volk door het systeem dom gehouden wordt. Ander gezegd, in de woorden van Warren Buffet: Nederlandse hypotheken zijn extreme voorbeelden van massa-vernietigingswapens.

Ik heb wat met woorden. Was een beetje met het woord 'hypotheek' aan het puzzelen: wanneer het eigenlijk ontstaan is, wat de woord delen betekenen. In het Engels kwam er iets heel bijzonders uit:

Mortgage = Mort gauge = Death Handle = Doodwapen

of

Mortgage = Mort Cage = Doodskist

Voor mij werd dit een realiteit. En Google eens op dit thema. Duizenden zijn mij voorgegaan, en duizenden zullen volgen. Getrouwd met de bank. Vermorzeld door schuld. Debt = Death. Bound en haunted by debt.


  1. Reflectie op diverse overige aspecten in de GGZ

In dit hoofdstuk wil ik nog een aantal belangrijke aspecten aankaarten.

  1. DSM IV, procesoptimalisering en schaalvergroting stopt het denken

Schaalvergroting, procesoptimalisering en tijdsdruk De maatschappelijke tendens is dat organisaties (en dus ook GGZ's) steeds 'efficiënter' moeten gaan werken. Een van de hedendaagse trends -in mijn ogen een misvatting- is door dit te doen door schaalvergroting, specialisaties uitgeschreven processen, DBC's (diagnose behandelcombinaties, standaardisatie en soortgelijke). In mijn ogen een stopt  uitzonderingen daargelaten  het simpele zelf denken waar standaardisatie begint. De tijdsdruk (geen tijd voor de patiënt) en het moet in 10 sessies klaar zijn, kwaliteitsnormen (30 minuten voor de patiënt en heb één uur nodig voor een verslag), het versnipperen van de zorg over diverse specialisten (ben ik verantwoordelijk dan?) en de minimale (emotionele) binding met de patiënt doen de rest.

Het wordt meer en meer serieproductie. En er wordt inderdaad meer geproduceerd, dus de de beleidsmakers denken dat de werkwijze succesvol is. Helaas is de maatschappelijk toegevoegde waarde alleen maar afgenomen. De patiënten worden minder geholpen. Cijfers over effectiviteit zijn nog steeds schrikbarend laag (terugval, geen positief effect, etc.). Anders gezegd: vergelijk het met een slecht productieproces van auto's in een autofabriek. Ondanks een hoge productie kan drie kwart van de auto's direct terug naar de garage voor reparatie. Klanten lopen ontevreden weg[17]. Hoge productiecijfers, maar een afname in de toegevoegde waarde. Beter minder auto's produceren en zorgen dat nagenoeg elke auto goed is.

Het boekwerk DSM IV is misschien wel een van de grootste boosdoeners hierin. DSM staat voor Diagnostic and Statistic Manual en is een lijvig boekwerk. Het grote voordeel van dit standaardwerk is dat het mondiaal gebruikt wordt en dus maakt dat mondiaal alle specialisten dezelfde 'taal' spreken en dat je dus efficiënter kunt werken en bovendien een platform hebt voor verdere ontwikkelingen (je blijft niet hangen in onderlinge miscommunicatie, eindeloos dingen opnieuw uitleggen aan collega's aan de andere kant van de wereld, etc.). Ik betwijfel niet dat DSM-IV in het algemeen waarde heeft (gehad). Het grote risico dat ik zie is dat professionals niet meer hun eigen creativiteit en beoordelingsvermogen gebruiken. Hetzelfde heb ik zien gebeuren bij de banken waar ik gewerkt heb, intrigerend om te zien dat projectmanagementmethodes ook een zelfde soort naam hadden: 'DSDM'. Ook hier zag ik dat het denken stopte. We zijn ver voorbij het kantelpunt waarbij het neerschrijven van meer processen en details ons bedient. Terug naar de tekentafel en gebruik van ons verstand...

Een voorbeeld: DSM-IV noemt een aantal criteria voor een depressie. Het iemand als depressief classificeren bestaat er nu uit het aflopen van een zevental 'if ... then ... else' regels (als iemand zich neerslachtig voelt en suïcidaal is en... dan is die depressief). Een computerprogrammeur kan in vijftien minuten een computerprogramma maken om deze 'analyse' te doen. Door een boekwerk als DSM-IV zie ik in de praktijk dat het heel vaak voorkomt dat de diagnose depressief en het hebben van depressieve kenmerken door elkaar gehaald worden. DSM-IV zelf is hier op zich correct in: er wordt alleen gezegd dat bepaalde kenmerken een indicatie zijn van het hebben van een depressie, maar dat absoluut niet geconcludeerd (of naar gehandeld) kan worden alsof iemand een depressie heeft zonder verdere diagnose/onderzoek. Maar veel hulpverleners hebben de tijd niet, of snappen het onderscheid niet.

En daar komt dan nog bovenop dat de ziekteleer niet deugt, maar dat staat los van het probleemgebied 'procesoptimalisering stopt het denken'.

Mij is het naar mijn idee overkomen dat ik op basis van de genoemde kenmerken als depressief gelabeld ben. Bij minimaal drie kwart van de 'lotgenoten' in of rondom psychiatrische instellingen zie ik hetzelfde. Mijn vraag: "Wat voor medicijnen krijg je?". Antwoord "antidepressiva" (meestal naast andere medicijnen). Mijn vraag: "Ben je depressief dan?". Antwoord: "Nou, volgens mij niet, maar de dokter zei...".

Het gevolg? Mensen gaan behandeld worden alsof ze depressief zijn. Ook hier wordt automatisch een volgend proces opgestart: het antidepressieprotocol. Praten en pillen, de laatste in ongeveer drie fasen oplopend in sterkte. Praktijk is dat iemand al gauw een halfjaar bezig is met dit protocol voordat blijkt dat het niet werkt: elke pilvariant moet je al gauw minimaal zes weken slikken voordat gesteld kan worden dat er effect is of niet. Dan moet je eerst twee weken ontwennen voordat je kunt starten met de volgende variant. Ondertussen verandert er eigenlijk niets in iemands situatie, want ze moeten eerst zien of de pillen werken. Dus een 'kleine' onnadenkendheid of fout, gemaakt aan het begin van het proces wat in een halfuurtje kan ontstaan, kan voor mensjaren schade aanrichten...

Vergelijk dit met een manager die zich laat adviseren door IT architect: negen op de tien keer ontstaat een niet werkend gedrocht. Simpelweg omdat ze samen niet in staat zijn de inhoud op een werkende oplossing te projecteren. De manager doet alleen 'proces' en snapt de inhoud niet (en wil die ook niet snappen, is niet cool voor een manager). De ICT architect heeft geen gevoel bij het proces dat de oplossing moet bedienen en praktische realiseerbaarheid (en wil daar ook niets mee te maken hebben, daar zijn anderen voor) van de oplossing of dat de oplossing wel zijn klanten bedient.

Dit laatste is wellicht te wijten aan een gebrek tot het vermogen of wens om zich in te leven in een ander. Hetzelfde zie je bij de overheid, die is opdrachtgever van de psychiatrie (en de farmacie is de geldschieter). De psychiater als ICT-architect. Die heeft vervolgens zoals hij dacht dat het van hem verlangt werd een moloch gecreëerd. Maar door gebrek aan inlevingsvermogen en gevoel sluit deze aanpak niet aan bij het gros an de doelgroep. En dat frustreert de psychiater meer en meer, en die maakt het steeds ingewikkelder. “Diagnose vastgelopen”? Dit soort ervaringen zijn de basis geweest voor de synthese van de Vijf Syndromen van Ellendecreatie, zie bijlage. Syndromen die in elke organisatie of systeem terugkomen, als deze maar lang genoeg uitdijt en niet vernieuwd wordt.

Het meest bevreemdend is dat de samenleving geen remedie heeft voor mensen die vastgelopen zijn. Een bedrijf in de klem wordt gereorganiseerd. Maar het reorganiseren van iemands leven bestaat niet. Nee, we zetten er nog meer druk op: we verklaren iemand ziek, duwen hem in therapie, stoppen er pillen in en nemen daarmee zijn laatste vermogen tot handelen weg. Terwijl we juist pretenderen dat iemand weer controle moet nemen over zijn leven en ativiteiten moet ontplooien. Heel vreemd allemaal.

Reflectie, mijn mening is dat de diagnose 'vastgelopen mens' niet gesteld wordt omdat:

  1. Deze niet voorkomt in DSM-IV.
  2. Niet 'spannend' is (je hoeft niet gestudeerd te hebben voor deze diagnose).
  3. De oplossing GGZ onconventionele maatregelen en ondernemerschap vraagt.
  4. Schaalvergroting, (kortzichtige) proces-optimalisering en tijdsdruk.
  1. Lang niet elke therapeut kan elke patiënt begrijpen...

Elk mens is anders. Als de therapeut en 'patiënt' teveel verschillen (zie het Normal Personality boek), dan is de 'therapie' kansloos. Ik ben een behoorlijk atypisch mens. Mensen die mij kennen zullen dit bevestigen. Zie ook het hoofdstuk 'wie ben ik'. Laat vervolgens een therapeut op mij 'los' die niet is zoals ik, en het gaat bij voorbaat niet werken. De therapeut kan zich niet verplaatsen in mijn situatie. Snapt niet waarom ik leegloop. Snapt mijn angsten en behoeften niet.

Een voldoende 'match' qua eigenheid is een kritieke succesfactor. Dit is een punt waar momenteel in de GGZ praktisch geen aandacht aan besteedt wordt (zover ik ervaren heb). Hier kan de Reiss typologie bij helpen. Dat zowel de 'therapeut' (helper) als de hulpzoeker van zichzelf bepalen wat voor soort mens zij zijn. Als deze 'scores' te anders zijn, dan betekent dat maar één ding: niet samen door gaan. Momenteel vindt een dergelijke afstemming totaal niet plaats in de GGZ. Doodzonde en eigenlijk onbegrijpelijk. Wellicht omdat het belang hiervan niet onderkend wordt, en onder druk van kostenefficiëntie...

Over patiënten die ondernemer zijn 

Een therapeut die zelf geen ondernemer is, zal over het algemeen ondernemers niet begrijpen. Tegen mij zei de RIAGG psychologe: “Je moet je durven laten vallen”. Waarop ik antwoordde en voelde: “En wie vangt mij dan op? Wie gaat mijn hypotheek betalen als ik failliet ben? (ik had inmiddels al uitgevonden dat een arbeidsongeschiktheidsverzekering voor ondernemers veelal een wassen neus is). Het voelde voor mij als bergbeklimmen, zonder touw, en dat iemand zegt: “Toe maar, laat maar los...”.

Hier begreep ze helemaal niets van. Hier zie je dus naast persoonlijkheidsprofiel matching dat ook ervaring en op zijn minst kennis van een domein waarin iemand leeft/werkt cruciaal is. Er werd mij verteld dat mijn angsten irreëel waren, maar zij hadden nog nooit als interimmer gewerkt (de psycholoog en psychiater). Hadden geen idee hoe die 'business' er uitziet. “Dan zoek je toch gewoon een baan?” (en dan vervolgens zeker weten dat ik mijn kans op een arbeidsongeschiktheidsverzekering zou verspelen). Het wantrouwen naar de GGZ als mijn helper werd hierdoor alleen maar groter: EN men kon mij niet uitleggen waarom het 'behandeltraject' mij zou helpen EN men begreep totaal niet wat voor mens ik was (inleving) EN men begreep mijn economische situatie niet (eigen bedrijf, consultancy, reizen, etc.).

Met name ondernemer/niet ondernemer is erg belangrijk. Als ondernemer kun je vaak niet lang 'niets' doen zonder stevige praktische consequenties. Als dat niet ondervangen wordt, gaat de 'patiënt' van de regen in de drup. En het feit dat praktisch al mijn therapeuten niets vroegen over hoe bijvoorbeeld de BV-structuur was waar ik ondernemer in was, was voor mij een teken in aan de wand. En nog steeds. Zij hadden totaal geen benul van hoe mijn wereld er uit zag. Konden niet eens beoordelen of mijn realiteitszin klopte, want ze vroegen er niet eens naar dus kenden ze deze niet. En dan toch allerhande diagnoses over mij afroepen? Ik ben er helemaal klaar mee, een volkomen ongeloofwaardig disciplinegebied.


  1. Vele armen vangen de zoekenden en dwalenden...

  1. Zoveel aanpakken, zoveel verlokkingen

De reguliere GGZ helpt je niet, merk je.

Dan ga je op een gegeven moment maar zelf zoeken op het internet. Voelend dat haast geboden is. Er is een enorme wildgroei aan therapeuten, middeltjes en zogenaamde methodes die zouden helpen. Sommigen doen in mijn ogen niet veel kwaad (magneettherapie?), behalve dat ze de blik afwenden van eventueel werkelijk aanwezige oorzaken. Andere aanpakken die ik tegenkwam zijn ronduit misdadig. En veel 'instrumenten' zijn wellicht dienstbaar als supplement in de remedie. Maar als de werkelijk angels niet weggenomen worden, dan is de patiënt weer een desillusie rijker en veelal veel geld armer.

En nog belangrijker: er is veel kostbare tijd verspild die besteed had moeten worden aan werkelijk herstel. Iedere dag dat iemands levenslijn verder zakt neemt de kans op herstel af en wordt de weg naar herstel potentieel langer, complexer en kostbaarder.

En wat mij het meeste pijn doet is dat dit soort aanbieders  veelal met goede intenties  profiteren van de nood waarin iemand zit. Elke dag kan iemands laatste zijn, dus die is op een gegeven moment bereid om alles, alles aan te pakken. En het eerste de beste wat vervolgens zich op het internet aandient, met daarbij iemand die het geloofwaardig kan verkopen, wordt dan op ingegaan. Dit is gruwelijk.

  1. Typisch voorbeeld van nieuwe 'methode' mensen weerbaarder maken...

3 september 2009 in de Spits:

Een artikel kopt:

“Een alternatief voor antidepressiva”. “He, denk ik, hoop gloort...”. Maar dan lees ik teksten als: 

“...depressie is een enorm naar ziektebeeld... zegt Hermien Helgersma, onderzoeker bij de universiteit Groningen” (hoezo 'ziekte'? Denk ik dan.... Omdat men voelt dat dit woord niet klopt gebruiken we maar een wat vagere term 'ziektebeeld'). En: “...Om een terugval te voorkomen kunnen patiënten antidepressiva slikken...”

Dit wordt gebracht als voldongen waarheid. Misleiding van de mens. Ik vermoed dat er geen onderbouwing is van deze stelling, als dat zo is, dan wordt er glashard gelogen. Dat mag tegenwoordig in Nederland blijkbaar. Noot: Ik roep de auteur  met respect  bij deze op met overtuigende onderbouwing[18] te komen voor deze stelling. Dan neem ik mijn uitspraak publiekelijk terug. 

En:

“...De training bestaat uit drie onderdelen... sommigen willen door iedereen aardig gevonden worden... de therapeut probeert eerst te achterhalen welke gedachtengangen de patiënt kwetsbaar maken, anderen moeten van zichzelf uitblinken in hun werk...vervolgens moeten de patiënten zich meer op de positieve momenten richten...¨. En: “... aan de oorzaak van depressie wordt met opzet weinig aandacht besteed...”.

Laat ik één ding voorop stellen: ik ben enorm blij met een groep mensen die een alternatief ziet of zoekt buiten het nemen van antidepressiva. Dus daarvoor een dikke pluim voor Hermien, en haar team.

Het artikel legt echter ook wederom een aantal dwalingen in de GGZ, en algemeen denken over depressie bloot. Het neemt de goede afslag om de remedie niet te zoeken in medicatie, maar gaat op de volgende punten het bos in:

Over 'weerbaarheidscursussen', 'mindfulness', etc. Dit doet me zo denken aan die tijd dat ik bij de RIAGG liep en 'mindfulness trainingen' moest doen, aandachtstraining, etc. En het 'module boek' in de PAAZ. Daar werd je 'behandeling' ook opgebouwd uit een set van 'modules', zoals mindfulness, conflicthantering, etc. Kom op! Ik heb een aantal heel concrete problemen! Zijn jullie blind of zo?

Ik wil dit soort 'trainingen' niet helemaal tot de grond toe afkraken, dat doet geen recht aan wat ze te bieden hebben. En bij een lichte depressie of in specifieke gevallen kunnen ze wellicht soelaas bieden. Maar over het algemeen denk ik dat met name bij een zware depressie dergelijke 'modules' hooguit 5% van de remedie zouden moeten uitmaken. De echte hulp moet uit andere hoeken komen...

En ook op dit punt ben ik niet de enige die dit zegt, zo voelt. In het afgelopen jaar heb ik minimaal vijftien lotgenoten gesproken die dezelfde ervaring hadden op dit punt. Ik ken niemand die in een deadlock zat die zegt significant baat gehad te hebben bij bijvoorbeeld een door de RIAGG aangeboden traject, of 'therapie'...

Nogmaals: deze dingen kunnen waardevol zijn, maar pas als de kern van de deadlock onderkend is, en als daar iets mee gedaan wordt... Op zoek naar de oorzaak dus...


  1. Tekst op www.depressie.nl

Deze tekst trof ik aan op www.depressie.nl [medio 2009]

“Voor veel zaken in het leven wordt - mede ingegeven door natuurwetenschappen - gezocht naar: wat is de oorzaak? 'Want dan weten we de oplossing ook!'


Niets is minder waar voor depressies, helaas. De oorzaak kan een combinatie zijn van erfelijke factoren, biologische factoren, sociale factoren, levensgebeurtenissen, de toestand in de wereld etc. Het is moeilijk te bepalen welke oorzaak hoeveel aandeel heeft.

En: aan lang niet alle oorzaken valt iets te doen. Aan de erfelijke aanleg niet, maar ook niet aan de overbevolking als iemand daar in zijn omgeving veel last heeft (dure woonruimte, veel verkeersoverlast, geen betaalbare woningen in de buurt, vast zitten door werk of uitkering) of ook niet aan het verlies van iemand die is overleden.

Zinniger is om je (tenzij je wetenschapper bent) je NIET af te vragen is wat de oorzaak is, maar je eigen therapeut te worden, een goed depressieprogramma te volgen en te kijken van welke activiteiten je stemming verbetert. Plannen maken, doelen stellen, prettige dingen plannen en je stemming in de gaten houden. En daarnaast medicatie slikken.”

Wat mij betreft weer een voorbeeld van na-praterij. Wanneer is men begonnen met zo te praten? Voor mij is het evident wel uit te zoeken wat de oorzaak is. En wellicht er vervolgens snel zand overheen te gooien. En ja, er zullen mensen zijn waar je geen oorzaak kunt vinden. Ik geloof bijvoorbeeld in een vorm van reïncarnatie, wie weet dat vorige levens, Karma, etcetera meespelen. Wellicht dat je als je geen oorzaken kunt vinden het thema 'oorzaak' moet laten rusten. Maar om dit nou bij voorbaat al te doen...

  1. Magneettherapie

De volgende tekst kwam ik op het internet tegen over 'magneettherapie'. Ik wil niet dit concrete voorbeeld of de aanbieder hiervan 'aan de schandpaal' hangen. Zo zijn er nog 1000 voorbeelden te vinden op het internet. Het is er een van velen...

In cursief staan mijn opmerkingen.

Depressie: Behandeling met magnetische hersenstimulatie (rTMS) - Magneettherapie

Ongeveer 6% van de volwassen Nederlandse bevolking lijdt aan een vorm van depressie. In totaal zijn dat ongeveer 750.000 Nederlanders met een depressie!

Er zijn veel verschillende methoden om een depressie te behandelen, zoals antidepressiva (o.a. Seroxat, Efexor en Prozac), psychotherapie, cognitieve gedragstherapie en rTMS of TMS. rTMS is een nieuwe behandelmethode met bewezen effectiviteit - dus evidence-based - waarbij depressie zonder antidepressiva behandeld kan worden of zelfs kan werken bij cliënten die geheel niet reageren op antidepressiva. Uit studies is een gelijke effectiviteit gebleken van rTMS in vergelijking met Elektroshock therapie of Elektroconvulsietherapie (ECT), maar dan zonder de bijwerkingen en de noodzaak van opname in een ziekenhuis. Tevens kan rTMS therapie ook een goede aanvulling zijn bij het afbouwen van antidepressieve medicatie om terugval te voorkomen.

Mijn opmerkingen bij deze tekst:

  1. Antidepressiva zijn geen methode, idem voor de andere genoemde 'behandelingen'. Geen wetenschappelijk onderbouwing tussen symptoom, oorzaakanalyse, remedie (cure/aanpak) en positief significant effect. Weer een voorbeeld van misleidend woordgebruik. Maar het gevolg van dit hier zo noemen is dat iedereen gaat denken dat antidepressiva helpt. Wederom napraterij en internetdynamica-mediasyndroom. Anders gezegd: iemand roept iets 1x, dat past in straatje van heel veel anderen en in één keer vindt je het overal op het internet terug en lijkt het wel echt en onderbouwd 'je leest het zo vaak...'.
  2. "Kan zelfs werken bij cliënten die niet reageren op antidepressiva". Allicht, die werken helemaal niet of averechts.
  3. "Gelijk effect met elektroshock". Alsof dat een pluspunt is. ECT staat nou niet echt bekend als een effectieve methode.
  4. Geen bijwerken (als bewezen) is wel een pluspunt.

Ik kan me voorstellen dat de negatief opgebouwde emotie wel (gedeeltelijk) gereset wordt. Maar doet het iets aan de oorzaken? Nee. Symptoombestrijding. Als een pijnstiller bij een gebroken been, dat alleen met een gips kan genezen. Uiteraard kan het in een bepaalde situaties net voldoende 'up power' geven om uit een deadlock te raken....

Deze tekst is knap geformuleerd en de ene verbuiging van de waarheid wordt gestapeld iets op de andere. Waaru iets it een beeld ontstaat dat de therapie wel heel erg heilzaam is. Terwijl als je de tekst goed iets analyseert, je net zo goed worteltjes kunt gaan eten... Onderbouwing van feitelijke effectiviteit is nul. En uiteraard veel moeilijke woorden gebruiken en fancy notatie iets s... Lijkt telsell wel...

  1. Grip iets op je dip, Mindfulness, etc...

De GGZ en de wereld er omheen is bijzonder creatief om allerhande dingen te bedenken die niet de kern raken.  iets

Ik heb zelf bijvoorbe iets iets eld het zelfhulpboek 'Grip op je Dip' proberen toe te passen. Wat een kwelling. Puur martelen. 'Kleur je leven' heeft weken op mijn bureau gelegen. Niet eens meer aan begonnen.

Nu weet ik dat het  ik denk in veel gevallen  pure waanzin is een dergelijke methode toe te passen. Het berust namelijke op miskenning van iemands situatie. Terwijl juist erkenning op zijn plaats is....

Eenzelfde gevoel had ik bij bijvoorbeeld mindfulness dat de RIAGG inzette voor mijn herstel. Ik heb absoluut een Boeddhistische inslag, maar mensen die zo diep in de put zitten denken te helen met mediteren, kijken naar een rozijn, aandachtig lopen, etc... waanzin.

Ik zie dit als de zoveelste poging van een niet werkend systeem (GGZ-psychiatrie) om haar eigen onvermogen te souffleren door een populaire stroming te (bijvoorbeeld Boeddhisme/spiritualiteit) te omarmen, delen er uit te pakken en als helpend instrument te positioneren. Eigenlijk misbruik van de oorspronkelijke stroom in mijn ogen. Die wordt namelijk 'vervuilt' door het gebruik in het psychiatrisch-farmaceutisch complex... Nogmaals: wederom een camouflage van het eigen onvermogen om de depressieve mens  en haar omgeving  te begrijpen en te helpen.


  1. Cliché: “De meeste suicidanten zijn achteraf blij dat...”

Hoe vaak heb ik niet gelezen of gehoord: “De meeste mensen die ooit suïcidale gedachten hadden zijn achteraf blij dat ze het niet gedaan hebben".

Reflectie: deze mensen zeggen eigenlijk tegen je: “jouw situatie was waarschijnlijk niet zo erg als je zelf denkt” = miskenning. Deze stelling kom je helaas veelvuldig tegen op het internet, boeken of wordt gebezigd door hulpverleners.

Ik heb deze stelling vooral als destructief ervaren. Als een hulpverlener hem tegen mij uitspreekt, dan ben ik al bijna klaar met deze hulpverlener, omdat hij de ernst van mijn situatie zoals ik hem beleef miskend of niet begrijpt.

Bovendien is de stelling wetenschappelijk incorrect: Ik ben nog geen statistische onderbouwing tegengekomen waarin een willekeurige steekproef genomen is van mensen die ooit suïcidaal waren, en bijvoorbeeld 10 jaar later ondervraagd zijn. Dit kan ook niet op een correcte manier omdat:

Kortom, een niet-bewijsbare en niet-constructieve stelling. Ik zou willen voorstellen voortaan te spreken van 'er zijn mensen die achteraf blij zijn dat het niet gelukt is', maar eigenlijk zou ik deze stelling helemaal niet willen gebruiken. Ik ben een voorbeeld van de categorie mensen die 'achteraf blij is dat het niet gelukt is', maar die wel een oprechte poging nodig had om uit de klem te komen. De stelling wordt nogal paradoxaal en verwarrend op deze manier.

  1. Ziektewinst – Hoeveel mensen zijn verslaafd aan pillen en depressie?

Het fenomeen dat een 'patiënt' baat heeft bij een ziektelabel wordt ook wel 'ziektewinst' genoemd.

Ik kom in mijn dagelijkse praktijk nogal wat mensen tegen die naar mijn gevoel zich geïdentificeerd hebben met het label 'depressie'. Die zijn soms al meer dan 20 jaar lang 'depressief' volgens de specialist. Die weten niet meer beter. Ga er dan maar eens aan staan dat dat een fabel was. Dat er iets anders aan de hand was in je leven. Reden genoeg om depressieve kenmerken te hebben, dat zal ik niet, nooit miskennen. Deze mensen zijn nogal eens als de dood dat dit label hen ontnomen wordt. Ze zijn ermee vergroeid. Wat als het label er niet meer is? Stopt dan de uitkering? Wat zal de omgeving zeggen, dat ze zich aanstellen? En moet ik dan weer werken? Dat kan ik helemaal niet... Angst....

Ik zie en ervaar veel verzet ten aanzien van een andere theorie over depressie, zelfs (juist?) in de groep mensen die depressief zijn gelabeld. Waarom?

Omdat deze mensen veelal na jaren van zoeken en ellende eindelijk een houvast kregen: ze zijn ziek. Eindelijk erkenning voor hun gevoel en zijn. Nogmaals: ik misken niet hun ellende, wel de vermeende 'ziekte'. Ik denk dat voor al die mensen bij diepere analyse heel logisch is dat ze in de put zitten, aan het einde van hun latijn zijn en het niet meer zien zitten. Maar 'ziek', al dat er iets kapot is dat nooit meer goed gaat komen? Ik denk het niet. Ik denk dat in minimaal 70% van deze gevallen 'genezing' mogelijk is. Maar niet met pillen. En niet met de boel de boel laten.

En dat is eng. Niet het minste voor de omgeving. Verandering is eng. En onderkennen dat niet de 'depressieve' ziek is, maar wellicht dat jij, als naaste, daar met jouw gedrag en zijn ook een rol in hebt, dat is nooit leuk om te horen.

En dan hebben we het nog niet over die 900.000 mensen die aan de antidepressiva, slaappillen (en antipsychotica) en kalmeringsmiddelen zitten. Die zijn nu een soort junkies en de overheid, psychiatrie en farmacie zijn de dealers. De eigen overtuiging gecombineerd met dat van hun omgeving maakt dat mensen zelf geloven dat de pillen werken. Mind over matter.

Als deze mensen dezelfde overtuiging hadden, zonder die chemicaliën te slikken waren ze waarschijnlijk een stuk beter af. Gedachtenkracht is sterk, heel sterk. En ik sluit niet uit dat anitdepressiva op nogal wat mensen een versuffende werking heeft waardoor het lijden minder zwaar ervaren wordt. Maar dat we gelijkertijd zombies maken. Net zo als dat Ritalin kinderen zo rustig maakt (ADHD 'medicijn'). Ritalin is feitelijk speed. Drugs. Dat neemt een junkie om rustig te worden. Niet vreemd dat het op mensen en kinderen eenzelfde werking heeft... Drugs verbieden we, maar drugs verkocht door de psychiater en farmaceut propageren we juist. Mad world...

Kortom, legio redenen voor verzet en voor een ander geluid. Ook uit de wereld van de 'patiënten'. Ik kan alleen maar hopen dat mensen hun ogen openen. En dat snel de verhalen komen van mensen die zonder pillen en gangbare depressie protocollen weer zijn gaan leven. Net als ik.

Maar dan hopelijk zonder dat een suïcide poging nodig is...


Deel V: Aanbevelingen en Antwoorden op de stellingen


  1. Deel V: Onderbouwing van de stellingen & aanbevelingen

Antwoorden op de stellingen

Stelling 1: De momenteel in de GGZ gevoerde depressie aanpak is geen methode: Samenhang tussen oorzaak/problematiek en remedie ontbreekt.

Stelling 2: Er bestaat feitelijk nog geen methode voor de aanpak van depressie.

Onderbouwing

In deel drie is aangetoond dat er geen diagnosemethode bestaat om van geconstateerde symptomen naar een diagnose te komen, en van daar uit naar een remedie. In de GGZ-psychiatrie wordt niet voor niets gesproken over een 'behandelprotocol' (en geen methode): er is geen koppeling tussen geconstateerde oorzaken van de symptomen en een herstelplan. In deel IV is een alternatieve methode beschreven welke door zijn koppeling tussen oorzaakelementen en redemie-elementen een methode genoemd mag worden. Kernpunten onderbouwing van deze stellingen:

  1. Er zijn geen boeken of artikelen gevonden onder de noemer 'diagnosemethode depressie'.
  2. Er zijn geen boeken of artikelen gevonden onder de noemer 'analysemethode depressie'.
  3. Er is geen literatuur gevonden die een plausibele link legt tussen geconstateerde oorzaakelementen en remedie-elementen.
  4. 'Diagnose' wordt veelal binnen enkele uren gesteld, en wisselt nogal eens zonder noemenswaardige onderbouwing met nog geen uur extra onderzoek (dit is ook veelal het verhaal van ervaringsdeskundigen).
  5.  Er is een andere methode beschreven (RdRemedy) welke een synthese is van remedie elementen welke door zowel (geleerde) professionals als ervaringsdeskundigen als effectief beschouwd wordt. Deze methode kent per oorzaakelement-remedie element een plausibele probleemverhelpende relatie.

Stelling 3: Het anti depressie protocol ('pillen en praten') werkt voor mensen met een 'zware depressie' eerder destructief dan constructief.

Reeds is plausibel gemaakt dat er geen bewijs is van de werkzaamheid van het gangbare behandelprotocol in de GGZ. Dit geldt met name voor het toedienen van chemicaliën. Aan de hand van mijn verhaal en enkele voorbeelden van andere casussen maak ik plausibel dat het 'zieklabelen' een echte remedie, echte hulp ernstig in de weg staat. In mijn geval durf ik zelfs te stellen dat het de oorzaak was van mijn suïcide: had men mij niet gelabeld als depressief maar als een vastgelopen mens dan had was mijn verhaal met 99% zekerheid niet geëindigd in een suïcide.

Stelling 4: De lage (<20%) efficiëntie ratio's voor genezing zijn eerder een gevolg van het gehanteerde protocol dan de aard van de 'ziekte' .

Dit is een logisch gevolg van stelling 3. De depressie aanpak voorkomt noodzakelijke verandering van de mens waar het betrekking op heeft c.q. zijn relaties met zijn microsociale context. Chemicaliën maken de mens nog zieker dan het anders was geweest. Door iemand depressief te labelen wordt de kans op benodigde verandering en inzichten in eigen situatie nagenoeg compleet geblokkeerd, want 'daar zit het niet'. De omgeving gaat zitten 'staren', en doet nog minder om de betreffende mens te helpen, dan in het geval dat deze mens niet gelabeld was. En dat heb ik het over 'fundamentele hulp'. Het depressielabel kan ook als volgt omschreven worden:

De mens wordt, waar deze eerst tien meter met de rug van de muur stond, tegen de muur gezet en vastgespijkerd. Klemvast. Zijn inzichten en gevoelens worden vervolgens miskend omdat hij 'ziek is', en zijn handelingsvermogen wordt hem ontnomen.”

Stelling 5: Met een methode als de RdRemedy of soortgelijke aanpak wordt minimaal 50% efficiency winst behaald in termen van duur van de depressie, gezondheidskosten, voorkomen van herhaling, lijden en geld.

Dit is uiteraard een hypothese. Objectieve ervaringscijfers moeten deze hypothese onderbouwen. De hypothese is gebaseerd op voornoemde stellingen: in plaats van een destructieve aanpak, wordt een constructieve methode toegepast. Tel hierbij op dat kosten voor chemicaliën nagenoeg wegvallen. Doorlooptijden van depressies worden eerder een aantal weken na constatering van de depressie, dan nu meerdere maanden of zelfs jaren. De kans op herhaling wordt veel en veel kleiner omdat de alternatieve aanpak de mens en het systeem waarin deze leeft (zijn 'habitat') gezond maakt. De huidige aanpakken veranderen nagenoeg niets aan een eventueel ongezonde leefsituatie waardoor het volstrekt logisch is dat iemand na verloop van tijd weer vastloopt.

Stelling 6: Suïcidaliteit als gevolg van een depressie kan met minimaal 30% terug gebracht worden met toepassing van een methode als RdRemedy.

Dit is een logisch gevolg van de voorgaande stellingen. Het komt simpelweg veel minder vaak voor dat iemand niet meer uit zijn vastgelopen situatie komt. Zijn gevoel en praktische situatie wordt niet meer miskend. De mens voelt zich gehoord en geholpen. Hij krijgt snel weer perspectief in plaats van een voor hem onbegrijpelijke diagnose en lijdensweg, met soms een suïcide als enige uitweg (en als het geen suïcide is, dan wordt het wel een ander gruwelijk toestandsbeeld, die dan weer 'stoornis' genoemd wordt, en voorzien wordt van een nieuw label).

Stelling 7: De lange duur van een zware depressie is eerder een gevolg van de huidige behandelmethode dan dat de duur intrinsiek bij een depressie 'hoort'.

De onderbouwing van deze stelling volgt op de onderbouwing van de vorige stellingen.

Stelling 8: Het psychiatrisch systeem heeft een waanbeeld geschapen rondom de oorzaken en oplossingen voor depressie.

Het niet aanwezig zijn van waar heelmeesterkunde, en inzicht in de problematiek die achter de symptomen 'depressie' schuil gaan, zijn van dermate grote aard dat gesproken kan worden over een ´waanbeeld'. Vanuit het perspectief hoe mensen en menselijke systemen werken is een hypothese gegeven hoe dit heeft kunnen gebeuren, en waarom dit zich in stand houdt. Uiteraard is dit geen harde wiskunde. De hypothese is echter behoorlijk plausibel en wordt door veel (intelligente) mensen gedeeld.

Stelling 9: Het is hoog tijd voor een compleet nieuwe benadering en het opnieuw beschouwen van alle denkwijzen over depressie en de behandeling ervan. Het gebruik van andere woorden is cruciaal.

Het feit dat het psychiatrisch systeem nagenoeg geen zelfreflectie toont of terughoudendheid toont in de stelligheid van haar kunde, vergroot het falen van dit systeem als wetenschap en heelkunde. Het is de visie van de auteur  en velen met hem  dat het systeem dermate ziek is, dat  net zoals bijvoorbeeld veel banken  het veranderen van het systeem een onmogelijke en onzinnige opgave is. De enige manier om tot een gezondere heelkunde te komen is het creëren van nieuwe loten in de GGZ. De term GGZ2.0 is hierbij een passende noemer. Het gaat niet om een kleine verandering ('GGZ1.01'), het gaat hier om een kwantum sprong.

Het blijven hanteren van 'besmette begrippen' (zoals depressie) of de gangbare diagnoselabels wordt ten zeerste afgeraden. Alleen dan heeft duurzame vernieuwing een kans. 

Er volgen nu enkele meer gedetailleerde stellingen met betrekking tot kennis en inzicht rondom het helen van een mens met depressieve kenmerken.

Stelling 10: De huidige behandelmethode kwalificeert de patiënt als 'ziek' terwijl de patiënt in relatie met de belangrijkste mensen/elementen, en inclusief die mensen/elementen, in zijn omgeving als 'ziek[19]' gekwalificeerd moet worden.

De onderbouwing van deze stelling is terug te vinden in mijn eigen verhaal, alsmede de elementen van de RdRemedy. Het gevolg is dat er meer tijd uitgetrokken dient te worden om de mens en het systeem waar deze zich in bevindt gedegen te onderzoeken en te beschrijven, om een hypothese te kunnen ontwikkelen waarom de patiënt de symptomen heeft gekregen die hij heeft. Op basis van die analyse kunnen één of meer oplossingsrichtingen gedefinieerd en uitgevoerd worden. Waarschijnlijk is depressie niet de enige 'stoornis' waarbij het zinniger zou zijn als hypothese aan te nemen dat de gehele microsociale context en de patiënt 'ziek' zijn (of wellicht beter een betere term: uit balans zijn), en niet alleen de patiënt.

Stelling 11: Gedegen systeemanalyse (zoals gangbaar in bijvoorbeeld bouwkunde of informatica) zou een veel belangrijkere plaats moeten innemen in de aanpak van depressie dan dat nu het geval is.

Zie voorgaande stelling, mijn eigen verhaal, het deel dat gaat over waarom de GGZ de plank volledig misslaat en de beschrijving van de RdRemedy. Deze stelling werd nog een keer bevestigd in een panel discussie met ervaringsdeskundigen 23 februari 2010, georganiseerd door het Trimbos instituut.

Stelling 12: Schaalvergroting, privatisering (zorgverzekeraars bijvoorbeeld) en toepassing DBC's verergeren de inefficiëntie en het destructieve karakter van de huidige behandelmethode.

Zie deel IV waarin deze thema's besproken worden. Ook hier: deze de thema's zijn ook van toepassing op alle kernfuncties van de maatschappij: overheidsorganisaties, scholen, banken, etc. Maar met name de DBC's zijn destructief: deze creëren een hokjesgeest waardoor een gedegen analyse niet meer mogelijk is, en dus een hulpplan dat op drijfzand berust is. Bovendien gaan de DBC´s uit van een niet-kloppende ziekteleer.

Deze incorrectheid wordt middels DBC's en bureaucratisering nog verder in beton gegoten. Mensen die werken in de zorg worden vermorzeld onder de molens van de DBC's: zij moeten al direct na intake een diagnose stellen, want dat vereisen de 'processen' (uitgedacht door het ministerie in Den Haag wellicht, ver van de dagelijkse praktijk), en bovendien komt er anders geen financiering. Hulpverleners kunnen zelf niet meer nadenken. Hebben de vrijheid en de tijd niet. Dan maar mensen de jungle in sturen, met incorrect diagnoses en niet werkende behandelplannen. Dat is het gevolg.

Vervolgens volgt de klassieke anonieme bureaucratie en loketten waarbij niemand zich meer echt betrokken voelt bij de patiënt, en dat ook niet meer kan. Diagnoses van de voorganger worden klakkeloos overgenomen. Gevolg is dat heel veel uren door heel veel verschillende behandelaren aan de patiënt verspijkerd zijn, maar dat niemand substantieel de tijd genomen heeft om zich in de patiënt te verdiepen. Je moet als behandelaar op een gegeven moment wel afstompen, anders ga je zelf stuk. Dit is vervolgens weer de doodsteek van  oprecht betrokken  en kundige heelmeesters. Bureaucratie leidt tot veel managers, rapportages en kwaliteitssystemen.

Proces geslaagd, patiënt overleden.

Stelling 13: Toepassing van chemicaliën zou alleen in uitzonderlijke gevallen gedaan moeten worden en kortstondig en niet standaard.

Zie deel III, over het niet functioneren van de GGZ en psychiatrie. Het is al vaker gezegd, en zal nog vaker gezegd moeten worden. De kern van de argumentatie is: Het destructieve karakter van chemicaliën ('antidepressiva') is onbetwist, het werkzame karakter is betwist. Toch voorschrijven kan dan vervolgens alleen maar onbeargumenteerd gebeuren. Toch gebeurt het. Waarom? Omdat er 1: Geen methode bestaat op depressieve situatie wel aan te pakken ('je moet toch wat'), 2: Om een niet werkend GGZ systeem te camoufleren ('de werking van hersenen is erg complex') en 3: Ja, waarom eigenlijk? Money talks, belangen van de farmacie? Belangen van een niet-werkend systeem dat niet wil verdwijnen? (psychiatrie).

Stelling 14: Antidepressiva mogen geen medicijn genoemd worden totdat de werking wetenschappelijk bewezen is. Deze chemicaliën mogen ook geen 'antidepressiva' heten totdat de werking bewezen is. Gebeurt dit wel, dan is het bedriegen van de 'consument' (als het een beleggingsproduct was, dan had de consumentenbond allang ingegrepen). Misdaad moet gestraft worden.

Een stof 'antidepressiva' noemen suggereert dat het depressie symptomen tegengaat. Als dit gebeurt zonder aan te kunnen tonen dat het werkt, noch doordat je begrijpt hoe het werkt, noch door statische gegevens, dan is hier in feite sprake van bedrog. Mag dat (juridisch)? Nee. Gebeurt het? Ja.

Waarom? Vraag dat aan de verantwoordelijke ministers of gezondheidsraad. Ik ben benieuwd naar het antwoord.

Stelling 15: DSM-IV werkt destructief in op de aanpak van depressie.

Dit boekwerk, DSM IV, suggereert begrip van depressie. In de voorgaande stellingen is aangetoond dat dit niet het geval is. Het is vooral een classificatie van verschillende groepen symptomen met verschillende labels. Niet meer dan dat.

Vervolgens gaat elke professional in de GGZ op basis van dit boek te werk om mensen te labelen. Huisartsen, psychologen, psychiaters, etc. Verzekeraars baseren hun vergoedingsstelsel op dezelfde classificaties. Terwijl het grotendeels onzinnig is. In de voorgaande stellingen is plausibel gemaakt dat de gehanteerde diagnoses en labels (en daarmee DSM IV) eerder destructief werken dan constructief. Het boek creëert een schijnwijsheid. Het creëert mist. En tijdsdruk en bureaucratie doen de rest. Het is een belangrijke reden dat het noodzakelijke denken van de behandelaar en betrokkenheid stopt. Wel moet stoppen.

Stelling 16: De toename van het aantal voorkomens van depressie heeft vooral te maken met:

Het heeft vooral NIET te maken met dat de 'ziekte' nu beter 'gediagnosticeerd' kan worden of dat mensen eerder gaan 'klagen'.

Zie deel II over waar de psychiatrie de afslag mist, en deel III over een analyse van gangbare oorzaken van depressieve situaties (gevolgd door een gestructureerde methode, RdRemedy) en deel IV dat een blik werpt op de maatschappij waarin we leven.

Stelling 17: De aansturing van de huidige GGZ (tot wellicht in de hoogste gelederen van het ministerie) en advisering van de politiek houdt een ziek, veel te duur en destructief GGZ systeem in stand, en kan alleen veranderd worden met een stuurgroep die werkt vanuit buiten de bestaande organisatie, onder directe aansturing van de 2e kamer of kabinet.

De reden dat het systeem zich zo lang in stand heeft kunnen houden is dat het tot in alle hoeken en gaten verankerd zit. Dat kun je alleen veranderen als je de aansturing neerlegt bij een entiteit die niet 'in de oude wereld staat'. Oftewel, direct onder aansturing van 2e kamer en kabinet, middels een stuurteam van professionals en ervaringsdeskundigen die de ondertoon van dit boek delen.

Stelling 18: Lotgenoten/ervaringscontact moet een cruciale plaats in de behandelaanpak worden.

Zie met name deel III, over de onderbouwing van het nut van lotgenoten contact en het zelfhelende vermogen tussen mensen. Uiteraard onder begeleiding van een professional, die dan veel meer de rol van facilitator neemt en bewaakt dat het proces gericht is op constructiviteit (niet elkaar de put in praten).

Stelling 19: Er ligt een directe correlatie tussen het ontstaan van depressiviteit/levensklem en het fenomeen geld 'lenen'. De politiek moet overwegen of onze op lenen gebaseerde economie (schuldsamenleving) wel zo wenselijk en nodig is.

Zie mijn eigen verhaal (deel I), en deel IV over klemfactoren in de samenleving en het samenleving vernietigende concept 'hypotheek'. In mijn praktijk als persoonlijke buddy, is bij de mensen die ik help bijna altijd sprake van schulden, incassobureaus, etc. Alleen al de almaar groter wordende schulden door  in mijn ogen misdadige  kosten van incassobureaus maakt dat deze mensen bezwijken. Waarom maken we het mogelijk dat mensen in die situatie belanden? Welk doel dient het?

Stelling 20: Het ontstaan van een depressie is over het algemeen een logisch gevolg van een zieke situatie. Een gezond individu wordt ziek door de situatie. Het woord 'stoornis' of 'ziekte' is zodoende veelal misplaatst en remedie-belemmerend.

Zie ook de voorgaande stellingen. Dit is een pleidooi voor een paradigma-omkering: denken vanuit gezondheid in plaats vanuit ziekte. Waarom niet spreken van een gezondsheidshuis in plaats van een ziekenhuis? Alleen al van deze omkering in benadering gaat een verlichtende en helende werking uit.

Stelling 21: De realiteitswaarde van de inschattingen en beelden van een depressief persoon worden doorgaans miskend. Dit is vaak onterecht. Zijn beelden miskennen is een van de grootse fouten die een behandelaar kan maken.

Zoals eerder gezegd: het begint er al mee dat we moeten stoppen met iemand ziek verklaren en daarmee feitelijk stoppen te luisteren naar wat deze mens nog te zeggen heeft. En deze mens, de patiënt eigenlijk al in het schimmenrijk plaatsen. Niet meer deel uitmakend van de wereld 'der levenden´.

Natuurlijk zal een slechte stemming zorgen dat iemand bepaalde kansen en dergelijke somber inziet. Maar als men zijn neergaande levenslijn in beschouwing neemt, en zijn emotionele en praktische gijzeling, dan zijn vaak de inschattingen behoorlijk correct te noemen. Dit miskennen zorgt ervoor dat de verbinding tussen behandelaar en de patiënt eigenlijk direct stuk gaat, en dat het vermogen van de behandelaar de patiënt te helpen snel tot het nulpunt zakt (en in het algemeen juist direct destructief wordt). En het zorgt voor scheurende relaties tussen de patiënt en zijn omgeving, die gaat namelijk de GGZ napraten en de patiënt in zijn gevoel en oordeel miskennen.

Stelling 22: Stelling: de psychiatrie gaat doorgaans voorbij aan 'gevoel', een kernbegrip van iemands existentie.

Zie mijn verhaal en ontelbaar ervaringsverhalen. Hiernaast wordt dit psychiaters ook op hun studie geleerd: niet je eigen gevoel tonen. Dit maakt dat er geen verbinding op gevoelsniveau gemaakt wordt. Dit maakt dat er  in mijn optiek  geen sprake is van een vruchtbare relatie helper-hulpzoeker. Helaas blijkt de psychiater ook simpelweg vaak niet over de vermogens te beschikken om de patiënt aan te voelen. Het empathisch vermogen ontbreekt. Dit zou juist een primair selectiecriterium moeten worden in GGZ2.0: mensen die op gevoelsniveau contact kunnen maken met patiënt, en deze kunde aan kunnen wenden voor de heling van de patiënt.


  1. Aanbevelingen voor de creatie van GGZ2.0

  1. Over de woordkeuze

Ten slotte: de ruis in woord ‘depressie’ verklapt het eigenlijk al dat het aan de basis niet zuiver is. Een discussie met een fransman in Biarritz zette me op dit spoor. Ik kon niet op het Franse woord voor depressie komen. Zodoende vroeg ik hem het Franse woord. Na wat gebarentaal zei hij 'presse' au 'pression'? “Hee...” dacht ik toen, “dat woord deugt helemaal niet... een 'pressie' is druk 'depressie' is ontspanning.

Ervaringsdeskundigen bevestigen mijn gevoel: een depressie eerder als hoge mate van druk ervaren dan een ontspanning... Zodoende past een woord als ‘suppressie’ beter dan depressie. En geloof ik eerder in echte hulp bieden in plaats van 'therapie'. Geloof ik eerder in empathie dan in chemicaliën ('medicijnen')...

Een ander woord dat beter voelt is ‘deprived’. Ik voel mij deprived... Beroofd van (bijvoorbeeld):

Geneuzel over woorden? Nee, ik weet inmiddels dat woorden de basis van onze realiteit vormen. We praten in woorden. We schrijven in woorden. We denken in woorden. Creatie en richting is gebaseerd op woorden. Als die in het fundament niet deugen, dan is de kans heel, heel groot dat alles wat je er bovenop bouwt niet zuiver is...

En als men meer onderbouwing wil, lees dan het boek 'De Depressie Epidemie' van Trudy Dehue, daarin maakt zij zeer inzichtelijk dat het woord depressie in het gebruik en betekenis compleet verwrongen, dubbelzinnig, tegenstrijdig, etc. is...

Eigenlijk niet meer gebruiken dat woord bij diagnosticering

  1. Aanbevelingen

Het is tijd om fundamenteel de GGZ te herzien.

  1. Construeer een nieuwe GGZ. GGZ2.0.
  2. Bekijk met een open blik de mens met 'depressieve kenmerken'.
  3. Definieer een methode om zijn problemen/oorzaken op voldoende niveau te modelleren, te analyseren.
  4. Definieer een methode om per oorzaak ('probleem') te komen tot een oplossing. Resultaat: depressieremedie.
  5. Voer aanpak uit en evalueer periodiek.
  6. Schaaf periodiek analyse- en remedieaanpak bij.

Maak een nieuwe soort behandelaar: de depressieremedist (ander naam?). Iemand die primair geschoold is op depressie, levensklem:

De ontwikkeling van de depressie remedie beleggen bij een nieuwe organisatie. Reden is dat bij bestaande organisaties het oude depressiedenken te diep ingesleten is. Deze organisatie gaat vervolgens zorg dragen voor oa:


  1. Nawoord – op naar een Nieuwe Samenleving

En zo raken we van mijn eigen klem en een nieuwe GGZ verzeild in de krampelementen van de hele maatschappij. De maatschappij is knap krankzinnig en wordt met de dag waanzinniger. Ik ben vanaf het moment dat ik zelf de boel weer op de rails had mijn eigen leven anders gaan leven. Volgens datgene wat ik ben gaan zien als het fundament van goedheid:

“Als je anderen kunt helpen, doe dat dan. Op wat voor manier dan ook. Ook als hulp betekent geld geven. Maar vergeet niet dat je altijd je laatste sinaasappel voor jezelf mag houden. Je mag zelf ook genieten van het leven. Je mag ook aan jezelf denken.”

Ik heb al het geld dat ik had weggeven aan mensen die het harder nodig hadden dan ik. Ik dacht: “Dat wat mij overkomen is, ga ik anderen niet aandoen, ik ga echte hulp geven en organiseren. Of dat nu betekent dat ik een nacht lang met iemand die ontslagen is uit de psychiatrie moet doorhalen, een bungalow voor hem moet kopen omdat hij anders geen dak boven zijn hoofd heeft... (dat regelt de GGZ niet voor je, die gooit je gewoon op straat). Als ik kan helpen dan DOE ik dat”. No more turning away.

Dat geld heeft mensen bevrijd van schulden. Van incassobureaus, die aan hen bleven pikken, vreten, zelfs toen ze opgenomen waren in een psychiatrisch centrum. Dat geld heeft hen tijd gegeven om bij te komen. Dat geld heeft hen los gemaakt van oude werkgevers, arbo artsen en bureaucratie.

Maar ik heb ook gezien hoe ziek ons systeem is.

Ik heb Hassan, een Iranese vluchteling proberen te helpen. Ik heb hem met Kerst bij mij thuis laten slapen, hem eten gegeven en een warme douche. Het alternatief was dat hij op straat zou slapen, zonder eten. Terwijl heel sociaal Nederland zeven gangen menu's aan het wegduwen is, in heel ruime en warme huizen. Vervolgens hoor ik dat ik een boete van 1500 euro kan krijgen omdat ik hem een woonadres geef maar niet de sleutel van mijn huis (dat vind ik te belastend). Maar zonder woonadres kan hij zijn leven niet opbouwen, beste gemeente wat gaat u doen om dit voor hem op te lossen?

Maar Hassan laten we op straat strompelen. “Dat is zijn eigen verantwoordelijkheid, niemand in Nederland hoeft honger te leiden, er is toch bijstand?”. Heb je je ooit verdiept in waarom zo iemand alsnog op straat leeft?

Ik wel. Ik ben met Hassan mee geweest naar het CWI, naar de gemeente. Ik heb zijn tas vol met met brieven met sierletters en verheven namen van incassobureaus gezien. Ik ben er doorheen gelopen. Ik kreeg er kramp van in mijn buik... Op zich bij elkaar maar 8.000 euro schuld, maar hoe komt hij daar vanaf? Nooit... Alleen al de maandelijkse incasso-bureaukosten zijn de helft van zijn uitkering. Die ook nog eens gekort wordt, want hij heeft geen woning. En hij kan niet gaan huren omdat hij geen geld heeft. En hij krijgt geen uitkering zolang hij niet ergens ingeschreven staat, etc., etc. Ik denk dat per week ongeveer twintig uur ambtenarij en mensuren van incassobureaus gaat zitten in het opjagen van Hassan. Als we dat geld voor de salarissen nu aan Hassan geven? Dan was direct het probleem al zo'n beetje opgelost.

Maar dat doen we niet.

En niemand die hem helpt. Echt helpt. Het boek “Over zelfgemaakte drempels, een weg naar medemenselijkheid”, van John Habets gaat hierover. Hij bijschrijft in zijn boek hoe onze schijnbeschaving eigenlijk een harteloze machinerie is geworden. Waar veel mensen onder vermorzeld worden. Veel meer dan we denken... In die wereld wil ik niet leven. Die wil ik veranderen.

“Take personal responsibility.

Never think it's not my job or what can I do,

I am only one person. If it's to be, it's up to me.”

[Mahatma Gandhi]

Hopelijk word jij ook wakker. Of ben je al wakker. En ga je zien hoe bijna iedereen naar een andere zit te kijken om een betere wereld te scheppen. Hopelijk besef je dat jij echt het verschil kunt maken. Als is je bijdrage nog zo klein. Als deze maar in de goede richting is, op weg naar een Nieuw Nederland, dan gaat het gebeuren. In de muziek van Pink Floyd:

 “No more turning Away...

On the turning away

From the pale and downtrodden

And the words they say

Which we won't understand

"Don't accept that what's happening

Is just a case of others' suffering

Or you'll find that you're joining in

The turning away"

It's a sin that somehow

Light is changing to shadow

And casting it's shroud

Over all we have known

Unware how the ranks have grown

Driven on by a heart of stone

We could find that we're all alone

In the dream of the proud

On the wings of the night

As the daytime is stirring

Where the speechless unite

In a silent accord

Using words you will find are strange

And mesmerised as they light the flame

Feel the new wind of change

On the wings of the night

No more turning away

From the weak and the weary

No more turning away

From the coldness inside

Just a world that we all must share

It's not enough just to stand and stare

Is it only a dream that there'll be

No more turning away?”

Denk hier eens goed over na. Over deze tekst. En kijk om je heen. Verlaat even de waan van de dag en je eigen sores om de volgende maand te halen. Ga één keer niet stofzuigen maar doe in plaats daarvan iets goeds voor de samenleving. De keuze is aan jou.

“Unaware on how the ranks have grown” 

Wat ik ben gaan zien is dat we eigenlijk in een enorme dictatuur leven. Niks democratie. Waar minder dan 1% van de mensen het voor het zeggen heeft: De rijken, de machtigen en nog belangrijker: die mensen met een geldingsdrang. En ja, wederom vooral mannen. En het 'systeem'.

Zij domineren dit land. Zij zitten in de top van politieke partijen. Zij zitten in allerhande lobby organen. Zij zitten in de Raad van State en de Eerste Kamer. Zij zitten aan tafel bij de Koningin. En bewust of onbewust terroriseren zij het hele land. Leggen iedereen in de kramp om loonslaven te worden. Of deel te nemen aan een steeds complexer wordende bureaucratie. Zadelen ons land op met een enorme schuld. Dit is de essentie van 1984 voor mij. We zijn slaven van het systeem. Het boek 'Vrijheid, Gelijkheid, Broederschap' van Martijn Brasem spreekt over loonslaaf bedrijven... feitelijk een correcte uitdrukking.

Waarom blijven we daar zitten? Omdat een systeem veranderen enorm moeilijk is. Lijkt het. Omdat je om leider te worden mee moet dansen met de mores. Anders wordt je niet in het 'echolon' toegelaten. I know. Tien jaren werken bij ICT consultancy bedrijven en banken hebben mij veel geleerd...

En de goede leiders tot op heden niet de zin of vermogen hadden om op te staan. Om de arena in te gaan. Maar de tijdsgeest is veranderd. En dit land gaat hard naar de verdoemenis.

Maar ik zie steeds meer mensen opstaan. Die voelen dat het tijd is om hun mond niet langer te houden. Het dit niet langer pikken. Die voelen dat het tijd is om samen op te trekken en het systeem fundamenteel te veranderen. “When the Speechless unite in a Silent Chord¨. Wind of change...

En ik hoop en zie, dat dit het tijdperk wordt van de vrouw. Niet een volgende feministische golf, waarin de vrouw zich bevrijdt van het ene juk en direct een andere om haar nek hangt, al dan niet door de man. Dit wordt een bevrijding op zo'n manier dat de vrouw in haar puurheid komt. En echt gaat voelen wat ze wil. En wellicht laat zich dit niet uitdrukken in 'per se ook carrière maken'. Zij zal een doel nastreven dat veel mannen uit de oude wereld niet zullen snappen. Dat zal waarschijnlijk niet langer gaan om een grotere en duurdere (lease) auto, een groter huis en een groter ego en meer macht. En meer geld. En concurrentie. En vechten. En streven naar economische groei.

Dit zal veeleer een streven zijn naar behoud en groei van geluk. In harmonie leven met elkaar. Minder gelieg en bedrieg van bankmanagers en politici. Meer vrije tijd. Wellicht meer tijd kunnen besteden met haar kinderen. Minder stress van alles moeten...

Was het niet Femke Halsema die ooit voorstelde om de mate van geluk als belangrijkste criterium voor nieuw beleid te stellen? Mijn zegen heeft ze.

En de mannen?

Ik denk het talent van vrouwen primair ligt in richting bepalen voor de samenleving. De vrouw is de Godin. Goodin. Goedin. De man zie ik vooral als helper en realisator van deze richting. In Nieuw Nederland gaan we op zoek naar elkaars talenten. Naar veel meer optimale man-vrouwverhoudingen. En ik zie hoop... als vrouwen dit gaan inzien. Zich bewust worden van hun talent en wat ze echt willen, en dat ze het vermogen hebben dat te realiseren, dan gaat het hard.

Op naar een mooiere, vredigere en leukere samenleving. De Nieuwe Samenleving is een feit. Kijk eens op www.deNieSa.nl.

Join me?


“Ik leef!

Het had niet veel gescheeld...

Nu leef ik om te vertellen...

De ogen te openen...

Live to Tell

Life to Tale”

---


  1. Bijlage I: Visie Van der Does ('psychiatrie') op boek Depressie Epidemie van Trudy Dehue.

Bron: http://www.volkskrant.nl/archief_gratis/article1275745.ece/Hoezo_depressie-epidemie

Dit artikel is geschreven door Willem van der Does, als reactie op het boek 'depressie epidemie' van Trudy Dehue. Willem van der Does is professor psychologie aan de universiteit van Leiden.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het boek De depressie-epidemie van de Groningse hoogleraar Trudy Dehue, zondagavond VPRO-Zomergast, bevat ernstige misvattingen over de psychiatrie, betoogt Willem van der Does. Hij weerspreekt de vijf belangrijkste.

De negatieve berichtgeving over psychiatrische diagnostiek neemt epidemische vormen aan. Er verschijnen steeds meer boeken waarin de psychiatrie ervan wordt beschuldigd normale emoties en verschijnselen – zoals somberheid, verlegenheid en onhebbelijk gedrag – van een medisch etiket te voorzien.

Sommige van die boeken zijn geschreven vanuit argwaan, onwetendheid of een extreme ideologie. Een bekend voorbeeld zijn de publicaties van de Scientology Church, die al decennia een kruistocht voert. Andere boeken zijn geschreven vanuit oprechte bezorgdheid en bevatten wetenschappelijk verantwoorde analyses. De vorig jaar verschenen bestseller De depressie-epidemie van de Groningse hoogleraar wetenschapstheorie Trudy Dehue heeft kenmerken van beide genres. De centrale boodschap van Dehue is dat het toegenomen gebruik van antidepressiva verklaard moet worden uit een culturele omslag. De term ‘depressie’ zou in de loop van de jaren negentig een nieuwe betekenis hebben gekregen: gebrek aan ondernemingslust. Volgens de auteur houden ‘grootschalige depressiebestrijders’ ons voor dat we ondernemend moeten zijn, niet te veel moeten denken. Zij pleit voor het opheffen van de ‘ban op bedachtzaamheid’, die zij ziet als een uitwas van het neoliberalisme.

Gezien de inhoud van De depressie-epidemie en Dehue’s uitlatingen in interviews houd ik mijn hart vast voor de uitzending van Zomergasten waar zij zondag te gast is. Voorafgaand aan dit media-optreden is het goed de vijf belangrijkste misvattingen uit de weg te ruimen die het boek genereert.

Misvatting 1: er is een depressie-epidemie
Er is geen aanwijzing voor een depressie-epidemie. De jaarprevalentie van depressie is vrij stabiel op ongeveer 5 procent, en het aantal suïcides is sinds 1983 gestaag gedaald. Het voorschrijven van antidepressiva is de laatste decennia wel sterk gestegen. Jaarlijks krijgen ruim 800 duizend mensen een recept, meestal van de huisarts. Antidepressiva worden niet alleen voor depressie voorgeschreven, maar ook voor angststoornissen, en soms voor pijn.

Een deel van de voorschriften is onterecht of wordt onvoldoende begeleid, bijna een derde van de patiënten begint zelfs niet aan de behandeling, anderen halen de medicijnen niet eens op of beginnen niet met slikken, een deel stopt binnen twee weken, voordat de medicijnen effect hebben.

Misvatting 2: depressies met een oorzaak zijn geen depressies

Dehue spreekt herhaaldelijk haar verbazing uit over het feit dat antidepressiva worden voorgeschreven aan mensen die overduidelijk kampen met ernstige tegenslag of stress. Zij citeert het verhaal van zanger Bennie Jolink die door prestatiedrang, uitputting en financiële problemen in een crisis belandde. Zijn huisarts constateerde een depressie en schreef medicatie voor. Dehue stelt dat met deze voorgeschiedenis ‘iederéén bewegingsloos aan de keukentafel zou belanden’. Elders stelt ze dat voor stressgevoelige mensen een stress-arme omgeving moet worden gecreëerd, ‘want dan houden hun symptomen eenvoudig op te bestaan’. Het verhaal van Bennie Jolink logenstraft die redenering. Toen de huisarts arriveerde, zat Jolink al weken in een stressarme omgeving: achter zijn keukentafel, voor zich uit starend. ‘Mijn vrouw werd er helemaal angstig van. Uren bewegingloos. Ik at niks. Ik vermagerde.’

Het onderscheid tussen depressies met een duidelijke oorzaak en depressies die uit het niets lijken te komen, is lange tijd gemaakt en pas relatief kort verlaten. Dat heeft niets te maken met de invoering van descriptieve diagnostiek in 1980, zoals Dehue denkt, maar met het feit dat het onderscheid geen betekenis bleek te hebben. Aanvankelijk dacht men dat de eerste vorm van depressies met antidepressiva behandeld moeten worden, terwijl voor de tweede vorm psychotherapie nodig is. Beide aannamen zijn echter onjuist gebleken: gemiddeld reageren beide typen depressie even goed op beide behandelingen, en het symptoomprofiel is niet verschillend.

Misvatting 3: psychiatrische aandoeningen zijn geen hersenziektes 

Aangezien psychiatrische stoornissen vaak vooraf worden gegaan door tegenslag of stress, vindt Dehue dat het geen hersenziekten zijn. ‘Als andere factoren dan het brein zelf de oorzaak van de problematiek zijn, is er even weinig reden om ze hersenziekten te noemen als er reden is om brandwonden als huidziekte te betitelen.’

Derdegraads zonverbranding wordt anders wel degelijk als huidziekte gerubriceerd. En hartinfarcten als gevolg van roken vallen nog steeds onder de hartziekten. Mishandeling, stress en perfectionisme zijn risicofactoren voor depressie, maar dat betekent natuurlijk niet dat het resultaat geen hersenaandoening kan zijn.

Er is geen marker voor depressie die bij alle patiënten wordt aangetroffen, maar Dehue negeert een vrachtlading neurobiologische literatuur. Hoe ernstiger de depressie, hoe schadelijker de effecten op structuur en functie van het brein. Dit betekent overigens niet dat die effecten onomkeerbaar zijn of dat depressie alleen via medicatie behandeld kan worden. Integendeel, psychotherapie en meer bewegen zijn effectieve behandelingen, ook van ernstige depressies.

Misvatting 4: neurobiologische en psychosociale theorieën van depressie zijn incompatibel

Dehue creëert in haar boek voortdurend schijntegenstellingen tussen verschillende visies op depressie. In een interview met Vrij Nederland legt zij uit dat een biologische visie op depressie impliceert dat maatschappelijke omstandigheden er niet toe doen. Wie (opnieuw) depressief wordt, zou van de biologische psychiatrie de impliciete boodschap krijgen dat succes of mislukking een keuze is, en zou aldus gediskwalificeerd worden als ‘dubbele loser’

Deze voorstelling van zaken is schadelijk, want het brengt mensen aan het twijfelen of ze hun behandeling moeten voortzetten. Als ergens vooruitgang wordt geboekt, is het wel in de integratie van psychologische en biologische theorieën en behandelingen. De richtlijnen voor behandeling bevatten geen aanbeveling om zonder begeleiding pillen voor te schrijven, en (huis)artsen die dat doen, maken een kunstfout. In hoeverre deze kunstfouten worden gemaakt, is een belangrijk onderwerp voor onderzoek.

Misvatting 5: antidepressiva zijn ineffectief en gevaarlijk 

In 2008 verschenen twee artikelen die aantoonden dat het effect van antidepressiva kleiner is dan eerder verondersteld. Een van die artikelen trok veel media-aandacht en werd massaal verkeerd geïnterpreteerd, waardoor de indruk ontstond dat antidepressiva placebo’s zijn. Dat is onjuist en onvolledig.

Het artikel ging alleen over de kortetermijneffecten (de eerste maanden). Ook in die periode zijn antidepressiva effectief, hoewel het effect dus kleiner is dan gedacht vanwege een vrij groot placebo-effect. De langetermijneffecten zijn echter onomstreden. Mensen die opknappen van antidepressiva, hebben veel baat bij voortzetting van de behandeling. Als zij stoppen, wordt de kans op herhaling aanzienlijk groter. Dat is geen placebo-effect.

Verder kan de effectiviteit ook op korte termijn vergroot worden door antidepressiva te combineren met andere behandelingen. Depressie is geen onschuldige aandoening. Hoe langer en vaker iemand depressief is, hoe slechter de prognose. Dehue draagt bij aan deze misvatting met oneliners als ‘alleen de bijwerkingen zijn onomstreden’. Bijwerkingen zijn er zeker, en er is ook twintig jaar intensief debat over de vraag in hoeverre er een potentieel dodelijke bijwerking is, namelijk suïcidaal of agressief gedrag. Deze bijwerking is in elk geval zeer zeldzaam, maar wordt zo serieus genomen, dat in enkele landen antidepressiva verstrekt worden met een black box warning, die patiënten wijst op dit risico. Uiteraard moet elke voorschrijver hiervan doordrongen zijn en dit afwegen tegen de – veel grotere – positieve effecten op depressie en suïcidaliteit. Dit geeft aan dat er niet lichtvaardig met antidepressiva gestart moet worden, maar ook dat er niet onnodig vanaf moet worden gezien.


  1. Bijlage II: Dehue's reactie op Van der Does met betrekking tot boek Depressie Epidemie

Bron: Volkskrant 22 augustus 2009

Depressies in soorten en maten

Voorafgaand aan de aflevering van zomergast Trudy Dehue, besprak Willem van der Does' vijf misvattingen' uit haar boek De depressieepidemie. Hij haalde het boek door de versnipperaar voor hij het las, concludeert ze.

Op de dag voor de uitzending van Zomergasten naar aanleiding van mijn boek De depressie-epidemie, publiceerde collega-hoogleraar Willem van der Does een bespreking van dit boek in de Volkskrant (Intermezzo, 8 augustus). Daarop reageren is een lastige klus, want Van der Does haalde het boek door de papierversnipperaar nog voordat hij het las. Hij viste enkele losse stroken uit de grote berg en riep deze flarden tekst uit tot 'de vijf belangrijkste misvattingen' van het boek.

Op de eerste strook stond de titel. Die bracht Van der Does tot zijn 'misvatting 1'. De titel verwijst echter niet naar een toename van depressie op een vaste manier gedefinieerd, zoals Van der Does meent. Hij slaat op het feit dat mensen allerlei leed in termen van depressie zijn gaan bezien. Dit blijkt uit de toename van het gebruik van antidepressiva, maar evengoed van talloze andere manieren om depressie te bestrijden. Duidelijk is dat het niet bij al die mensen kan gaan om depressiviteit in de betekenis van totaal verlies aan levenslust, soms met neiging tot zelfmoord.

Een standaardverklaring van de psychiatrische wetenschap (waar ik kortheidshalve de klinische psychologie van Van der Does toereken) is dat niet depressie zelf is toegenomen, maar de mate waarin deze in welvarende landen kan worden gediagnosticeerd en behandeld. Depressie is volgens dit beeld dus een eeuwenoude hersenziekte die men nu beter kan bestrijden. Dat antwoord hebben de psychiatrische wetenschap en hulpverlening hard nodig, want de kritiek ligt altijd op de Toer dat zij zélf mensen aanpraten overal hulp bij te behoeven.

Volgens auteurs als Theodore Dalrymple en Frank Furedi stort de uitdijende geestelijke gezondheidszorg mensen eigenlijk in het ongeluk door hun wijs te maken dat ze ziek en zwak zijn en dus van haar afhankelijk. Mijn boek betoogt dat beide partijen ongelijk hebben en werkt onderwijl een andere verklaring uit. Die verklaring bracht de jury van de NWO Eureka-prijs, uitgereikt voor De depressie-epidemie in 2009, tot de toelichting: 'Dit is een bijzonder boek omdat het (...) met een goed onderbouwde methodologische en wetenschapstheoretische kritiek (...) als onbetrouwbaar ijs ontmaskert wat altijd voor een stevig fundament werd gehouden.'

Van der Does verdedigt de standpunten die altijd voor een stevig fundament werden gehouden en vermeldt de Eurekaprijs dus niet. Liever suggereert hij een verband met de Scientologykerk, een truc waarmee  Prozac-  en  Cymbaltafabrikant Lilly jarenlang melders van ernstige bijwerkingen monddood heeft weten te maken. Het hoofdpunt van mijn boek is dat het woord 'depressie' er in de loop der tijd extra betekenissen bij gekregen heeft.

Hij haalde mijn boek door de papierversnipperaar nog voordat hij het las.

Ik laat ook zien dat we steeds méér vormen van daadwerkelijk lijden in het kader van depressie zijn gaan bezien en dus als leed dat door de dokter of de psycholoog moet worden verholpen. Dat is niet zozeer 'de schuld' van de psychiatrie maar een maatschappelijke ontwikkeling. Waar voorheen de kerk, het maatschappelijk werk, economische maatregelen of de discriminatiebestrijding ellende moest verzachten, wordt nu primair het individu aangepakt dat ongelukkig is of zelfs maar dreigt te worden. Ik stel niet dat depressies 'met een oorzaak' geen depressies zouden zijn (Van der Does zijn 'misvatting 2'), want ook ellende door omstandigheden is als depressie gedefinieerd en ik onderzoek de gevolgen daarvan. Een advertentie voor het antidepressivum Cymbalta kan het punt illustreren. Deze toont een treurige oude vrouw in een verlaten kamer met daarbij de tekst 'I just feel alone'. Zelfs eenzaamheid is volgens dit beeld iets geworden waarvoor primair gesleuteld moet worden aan het getroffen individu. Deze advertentie is gemaakt voor de Amerikaanse markt, maar ook Nederlandse verpleeghuisbewoners zijn massaal aan de antidepressiva gezet. Dit terwijl ze bij opname in het tehuis afscheid moesten nemen van hun eventuele partner of huisdier, om op een plek te belanden zonder eigen slaapkamer en met gebrek aan sociale activiteiten.

De Vrachtlading neurobiologische literatuur' die ik volgens Van der Does zou negeren ('misvatting 3') over hersenschade veroorzaakt door ongeluk dat mensen overkomt, belandde kennelijk in de berg papierslierten die hij op de grond liet liggen. In feite gaat mijn boek uitvoerig in op de zogeheten notie van neuroplasticiteit. Ik ontken bovendien niet dat depressies hersenziekten 'zijn' als ik zeg dat dat een kwestie van definitie is, want ik neem definities uitermate serieus. In het licht van die neuro-biologische literatuur is het wel veelzeggend dat we van een hersenziekte blijven spreken en dat is ook niet zonder maatschappelijke gevolgen. Als mensen diep ongelukkig worden door discriminatie of slechte arbeidsomstandigheden, verwijst de kwalificatie 'hersenziekte' al gauw naar psychiatrische behandeling als enige uitweg. De Wereldgezondheidsorganisatie betoogde dan ook in een rapport van 2009 dat er vooral politieke en economische maatregelen nodig zijn.

Mensen zijn niet zieliger, maar harder met zichzelf aan het werk gegaan

Dat leidt vanzelf naar 'misvatting 4'. Als ik zeg dat in de huidige maatschappij succes een keuze is en mislukking dus ook, heb ik het niet over 'de' psychiatrie of psychologie (wat is dat toch dat sommigen in deze beroepsgroep alles op zichzelf betrekken?). Mijn stelling is dat mensen niet massaal zielig zijn geworden (zoals Theodore Dalrymple en Frank Furedi stellen), maar juist harder met zichzelf aan het werk zijn gegaan. Zoals een scheve tand niet meer mag, zo geldt dat voor een scheve karaktertrek.

Mijn belangrijkste verklaring voor de depressie-epidemie als maatschappelijk verschijnsel is dat we het vroegere ideaal van de maakbare samenleving inruilden voor dat van het maakbare individu, waarbij het ideale individu van nu actief en ondernemend in het leven staat. De huidige grootscheepse geestelijke gezondheidszorg is kind van haar tijd. Ze bemoeit zich niet slechts met depressies in de oude, zware zin van het woord, maar houdt mensen voor dat stemming iets biologisch is en dat je er zelf wat aan moet en kunt doen. Instellingen als het Trimbos Instituut vertellen dat we 'Mentaal Vitaal' moeten zijn en daardoor weerbaar voor tegenslag en andere nare ervaringen. Anders dan Kees Trimbos, naamgever van het instituut, lijkt dit het niet meer als zijn primaire taakte zien de oorzaken van de tegenslag te analyseren en bestrijden.

Ook in de reclamecampagnes van de farmaceutische industrie heeft het woord 'depressie' er de betekenis bij gekregen van 'niet ondernemend en productief genoeg' -wat het medicijn zal helpen veranderen. Intussen vallen de beloften van de antidepressivafabrikanten nogal tegen. Bij 'misverstand 5', dat antidepressiva volgens mij 'ineffectief en gevaarlijk' zouden zijn, heeft Van der Does opnieuw slechts flarden gelezen.

I

k besprak een paar van de onafhankelijk gefinancierde wetenschappelijke publicaties over experimenteel onderzoek, waarin deze medicijnen het alleen bij zeer depressieve mensen beter doen dan placebo's. Desondanks schreef ik dat antidepressiva wel degelijk een effect zouden kunnen hebben bovenop het placebo-effect, ook bij mensen met depressies in een andere zin van het woord.

Het experimentele onderzoek is een weliswaar onmisbaar maar in zekere zin ook bot instrument. Het is bovendien moeilijk voor te stellen, voegde ik toe, dat behandelaars en patiënten die duidelijke vooruitgang ervaren zich decennia lang louter het rad van het placebo-effect voor de ogen hebben laten draaien. Intussen geldt echter wel degelijk dat alleen de bijwerkingen van antidepressiva onomstreden zijn. Terwijl er door gebrek aan onafhankelijke gefinancierd onderzoek grote verwarring is over de werkzaamheid, staan alleen al op de bijsluiters reeksen bijwerkingen opgesomd.

Tot mijn verrassing zie ik op de website van Willem van der Does dat hij zelf ook een boek publiceerde over de vraag waarom 'depressie hard op weg is volksziekte nummer 1 te worden'. Dat was in 2006. Het omslag ziet er leuk uit en het boek is geïllustreerd door Peter van Straaten. Toch kreeg het niet de aandacht die dat van mij twee jaar later mocht ontvangen. Kennelijk is mijn verklaring overtuigender.

Tudy Dehue is hoogleraar wetenschapstheorie en wetenschapsgeschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen en auteur van De depressie-epidemie uitgegeven bij Augustus (2008).


  1. Bijlage III: Reis-Humansound dePression Remedy – Engelse versie

Bijgaand artikel is geschreven voor de mondiale mental care. Het bevat dezelfde hoofdlijn als deel III, waarin de constructie en uitwerking van de RdRemedy toegelicht wordt. Op bepaalde punten gaat het dieper in, zoals dat er een voorbeeld gegeven wordt van een mens-context systeemanalyse, gebaseerd op teken technieken zoals in de ICT gangbaar zijn.

And as Aristotle said: “…a true definition gives the essence of the thing defined (in Greek to ti ên einai, literally “the what it was to be”)…”.

With the word 'depression' this is not the case…

1. Why the need for a depression remedy method?

The picture below makes clear that current mental healthcare approaches have a huge missing link between symptoms of a patiënt, and the chosen approach.

In fact, their is no link. Nowadays psychiatry and pharmacy states that depression is a consequence of a disordered chemical setting in the brain. And with that assumption, another way of vieweing it is blocked. Within the Humansound philosophy, the human is considered to be healthy. The human did enter a situation in which it could not connect to its energy points, and therefore slowly detoriates.

We feel the whole thinking on the concept depression is wrong and misleading.

For us, a depression is (mainly) not:

For us, a depression is:

“A situation of a person causing lifestruck, or a deadlock. Symptoms are ongoing loss of energy, sense, happiness and even suicidal moods. The causes can be various: practical things (debt, work, etc.) an/or emotional things (feeling guilty, lonely, not understood, strange, etc.).

 It is not the patiënt only having a depression: it is a complete micro system involving the people and things interacting with the patiënt closely (parents, friends, society, etc.). The remedy therefore lies mainly in 1. Understanding this. 2. Solve the causes. This might require a sound analysis of energy taking relations with things (practical or emotional) surrounding the patiënt.

The remedy might need painful (at first) measures to be taken to change the locked system. Society should learn that is normal and good. Each person is unique, having its unique characteristics. It is normal that these uniquenesses can clash between people and/or things, like two magnets divesting each other and thus use energy to stay at a close coupled position.

Changing the relation might be the only solution to unlock the system (when it is not enough to understand the situation, and change impact on the patiënt). And as last: society seems more sick than the patiënt nowadays...”

2. Why the need of another method, continued...

Why the need for ‘another’ method? We have DSM IV and numberous books on depression, medicines, etc., so why another method? The answer is because there currently exists no sound described method for diagnosing depression. We feel that this leads to at least 20% of suicides we see nowadays (549.000 suicide attempts in USA alone in 2006, source1, source2-graph). People are often put on a wrong curing path.

How do specialists get to a diagnosis ‘depression’? Therefore we Googled on all kinds of keyword combinations, eg.

We don’t see another 'method' than taking the symptoms which are associated with depression, and than put on the label ‘depressed’ at the patiënt. We haven’t found a diagnostic approach which took a deeper insight in de ‘micro system in/around the depressed person’, and did something with it, leading to an approach which made sense to us. The ideas in the book ‘The normal personality’ lead to the same idea, so it isn’t a strange to pose that a diagnosis method leading to a remedy that makes sense or statistical proove of succes, does not exist yet.

Put in another way: the word ‘diagnosis’ may only be used when there is a clear relationship between cause and effect. For us it is eg. unclear how and were the causes of depression are described for the depressed person, and what is done with these causes in the remedy (cause - remedy relation).

Or what more is de ‘diagnosing process’ than taking the DSM IV criteria, score them if they apply, and if so, give the label depressed. We can write a simple computer program doing the same. And even more worse: we cannot find a sound diagnosis-remedy approach, which give a clear relation between the analysis done before diagnosing and the remedy path. But society thinks that the mental health industry can help (antidepressants, therapy). This is to us a deadly combination: people are in a death-despair situation and get ‘cured’ with a remedy approach which has no scientific base that it works... Doing nothing might be better than this...

Example

See the picture below for an example what can happen without a methode that leads to a proper remedy for depression, or incorrect diagnosis (it is a real case):

This is an real example what happened to Iwanjka Geerdink, a 35 year old man living in the Netherlands. He survided because “…an intended, but survived, suicide attempt gave him the medicine which the mental help systems could not give…”. Together with the analysis method which Steven Reiss describes in his book ‘The Normal Personality’ a method called ‘Reiss–HumandSound Depression Remedy’ was created. This papers intends to give a summary overview, as a basis for further refinement and elaboration.

Look at the news, and it gets clear why we need an diagnosis-remedy approach which is fit for nowadays society. Two days news: 17 year old boy in Beieren, Germany, kills 15 people, has been under 'therapy' for depression. “Man in the USA kills family and himself” (we don’t know whether he was depressed, but we think he must have been...). Did somebody really understand the problems and give real help?

3. Another way of viewing it

We think this word ‘depression’ should get another meaning. We read in the wikipedia on the definition of a mental illness: “...is a psychological or behavioral pattern that occurs in an individual and is thought to cause distress or disability that is not expected as part of normal development or culture...”. We think it is the other way around with depression: Due to stress, elements in practical or emotional context which tear somebody apart, somebody gets at very low life energy. As a result depressive symptoms occur (tired, no perspective feeling, suicidal, etc.).

We think psychiatry nowadays take illness as a starting point, whereas we take soundness as starting point (and that somebody simple got lifestruck for example). This ‘ilness thinking’ leads to major human suffering, high costs for society and even death.

In addition the way of dealing with a depression has ‘collapsed’ under too many theories, writings, etc. in the past decades, leading to a gigantic construct which nobody actually can understand any more,

4. Main fundamentals behind the Reiss-HumandSound diagnosis and remedy method

I. About the word 'sick' 

The basic idea is that somebody enduring depressive symptoms is not sick. You can call him sick in the sense he cannot work, but the starting point is that there is nothing wrong with his body or brain. Using the word ‘sick’ is dangerous because it suggests that somebody can take pills or endure some treatment to cure. Often this is not the case. Things must change in the person social micro system, or they way 'reality' impacts him. These can be cognitive ways of thinking, the way emotions are ‘valued’ (eg. why feel guilty, did you want this? No, than you don’t have to feel guilty), but will often consist of practical things as well: get rid of a suppressing debt or mortgage, change your relation with your man or wife, etc.

II. About relations between people

We feel that it is normal that relations change. All things change in life, so why not relations? You start a relation with the intention to stay with each other, be loyal, etc. But people should not promise this, because than already 30% (or more nowadays) create directly a major emotional cramp: 30% divorce one day and therefore have to live with the fact they lied to there most beloved onces, once.

And why is changing a relation a problem? Why is it that at one moment we are married and do all things together, and when a ‘relation breaks’, we don’t see each other anymore, have to put up our children against the other parent, etc. This concept of life during relations and promising, we feel as being a sick element in society. And: a relation never stops, even when both ‘ex’-partners start living in different countries. You always keep a sort of relation, for example: ‘the father of my child’. The same as people are born and will die one day, it should be normal that relations change.

III. About society and moral 

We feel that often not a patiënt is sick, but the society has sick elements in it, which made or at least helped the person to get lifestruck. Examples: you should have a big home. You should take a maximum mortgage. We should be better than the others (we learn our children this at school). We learn them about the ten commandments, but we see them hardly practised (dual morality in society). As lang as we have this dual morality, people will get sick and lifestruck because of it. It is better to recognise that this is a fact, as starting point to help the patiënt (and probably help society to become more good).

5. Typical - we feel wrong- way of dealing with depression in our society

Take a look at the snapshot of information presented at the internet (we omitted the url, not wanting to point at individual companies or organizations), but the url is the main starting point for depression in the USA:

[Snapshot taken 15 March 2009]. This is a guideline people get when going to the doctor. It suggests a direct relation between the helpless and suffering situation of a depressed person and the remedy: chemicals. This only an example, the same information can be found at 1000 or more websites, books, magazines, etc. These website and thinkings are even created by our only health care system.

Within the RdRemedy approach, this relation (chemical problem) may only be made, when the patiënt has been diagnosed as DSBC (with proper written rationale underpinning it). DSBC stands for ‘Depressive symptoms (mainly) caused by disordered chemistry’, furtherone in this article all RdRemedy depression categories are described.

As long that the DSBC diagnosis has not been ‘designed’, these kinds of direct relations between symptoms and chemicals are misleading and could even be seen as a intention to poison somebody (taking medicines without founded prescription is not allowed, can be dangerous, and can even cause death).

In addition, the website states that depression is a medical thing. We do not agree. Within the RdRemedy approach some depression types are based on a medical foundation, the most have to do with (solvable) practical things or emotional disbalances, which often only can be cured by ‘curing’ the whole social micro system around the patiënt (eg. the interaction the patiënt has with parents, partner, work, etc.).

6. Overview Analysis, diagnosis and remedy process

The pictur below presented gives an overview of the described depression analysis & diagnosis approach.

What the picture makes clear, is that there are at least five distinct phases:

  1. Analysis phase (this can take easily 20 hours of questioning and writing down the results in a structered way).
  2. Diagnosing phase. Making a hypothesis of which problem-components cause the anlysed syptoms.
  3. Remedy construction phase. Makin a plan on how to cure the discovered problem components. This remedy plan can contain all kinds off discplines and techniques, but must be 'managed' as a integral process.
  4. Remedy execution phase: in this phase the pastien and its system are being taken care of, and if necessary restructured.
  5. Aftercare: periodically checkups and if required actions to safeguard the patiënt and/or its surrounding system do not fallback in the lifestrucking situation.

The time frame between as from step one towards starting the remedey phase may not take up more than two weeks. This is a completely different approach than what we see nowadays of seeing a specialist for say 12 weeks and one hour a week.

7. Depression categories as basis for remedy process type determination

We propose the following categories. Never use the term ‘depression’ standalone, always use the following labels in addition:

  1. ‘Depressive Symptoms (mainly) caused by Disordered Chemistry’ (labelled DSDC), or
  2. ‘Depressive Symptoms (mainly) caused by Practical Issue’ (labelled DSPI), or
  3. ‘Depressive Symptoms (mainly) caused by Emotional Issues or damage’ (labelled DSEI)
  4. ‘Depressive Symptoms (mainly) caused by Badness in Society’ (labelled DSBS)
  5. ‘Depressive Symptoms caused by a mix of DSPI, DSEI and DSBS (labelled DSMix)
  6. ‘Depressive Symptoms caused by a combination of DSMix and DSBC (labelled DSMixChemical)
  7. ‘Depressive Symptoms, cause unknown’ (DSCU)

Some further elaboration:

8. Important notes when implementing the RdRemedy method

We are aware of the fact that this method conflicts partly with regular psychiatry. It is not intended that psychiatry includes this method. The method is a part of the HumanSound philosphy on mental care. A philosophy based on common sense and logic.

About the patiënt environment

Be aware that the environment of the patiënt sometimes will not like this approach, due to the fact that the approach can result in that relations of the patiënt towards them should change. And things have a natural resistance to change. The method in addition poses that not only the patiënt is ‘sick’, but the whole system surrounding him is ‘sick’ (in crisis), including possible relations with the most near ones (parents, partner, children, etc.). People surrounding the patiënt do not like to hear that they (or there part) is ‘sick’ (better word: energy taking) as well, or that there being makes part of the depression. The patiënt is sick, not they! And due to the fact that they are in a higher energy level or more in control, mostly a remedy approach is choosen that benefits them primary and destructs the patiënt… We note that the environment is normally even not aware that they do so, because:

The environment prefers a method with focus on the patiënt, not looking at them. They prefer a method which keeps things a the place. But the things at the place probably caused the system to go into depression! Nowaydays psychiatry does not like to interfere in ones life too much. It is the other way around: they push on leaving relations intact. When understanding this, it is not a strange thing depressions are often not cured or end up in suïcide… A company is reorganized when things are not sound anymore, why not do the same with a depressed social microsystem?

Main potential lifestrucking elements

The main potential lifestrucking elements (emotional and/or practical) in nowadays society are thosse relations with things which are the most difficult to change:

This list is not binairy logic, but it gives a good idea on which elemets are suspectable of being 'problem components'.


  1. Bijlage IV: De Vijf Syndromen van Ellendecreatie

Het is me opgevallen dat de wereld goed rot is. En dat je een aantal fenomenen steeds ziet terugkomen. Tien jaar bankervaring met megalomane geld verspillende projecten, de GGZ en psychiatrie, het lezen van duizenden pagina's over religie, oorlogen, filosofie en wijsheid en met een open blik kijken naar de maatschappij heeft me veel geleerd. Het zal de lezer wellicht opgevallen zijn dat ik regelmatig de 'man' aanhaal als boosdoener voor veel rottigheid. Dat klopt. Ik constateer dat het nagenoeg altijd mannen zijn die oorlog maken, kindsoldaten op pad sturen in Afrika, zinloos geweld plegen, etc. Dat zegt mij genoeg.

“I have legalised robbery

Called it belief

I have run with the money

I have hid like a thief

I have re-written history

With my armies of my crooks

Invented memories

I did burn all the books”

[The Men's too strong, Dire Straits]

De man heeft door de jaren heen een hoop ellende gecreëerd. 'Religie as we know it' is een van de duidelijkste voorbeelden. Maar tegelijkertijd was de mannelijke energie wellicht om de samenleving te brengen waar die nu is. Zonder diezelfde man was er wellicht nu geen computer en geen auto. Dus ik wil niet praten over schuld. Schuld vind ik een zinloos en niet constructief begrip. Ik wil wel praten over een nieuwe wereld:

“The Survival of the fittest has ended,

The Revival of the Goodest has just begun”
[Iwanjka]

Ik zie en werk aan een accent verschuiving van het fysieke en rationele naar het emotionele en spirituele. Niet meer ons uitdrukken in fysiek geweld of fysieke onderdrukking of misbruik. Geen oorlogen meer. Dit wilt niet zeggen dat we niet meer rationeel mogen zijn of van materie mogen genieten, dat willen we juist wel. Maar veel meer in harmonie met de andere 'lagen'. En met elkaar. One.

Specifiek kijkend naar Nederland: we leven in het land met de grootste tegenstellingen ter wereld: geen land zo liberaal-mooi, geen land zoveel regels en hokjesgeest. Geen land zo ondernemend, geen land zo vol met ondernemersremmende constructies. Dat leidt tot een stevig gespleten moraal. "About the essence of Meaning and Duality in nowadays Society".

Goed kijken, zegt de Boeddha. Maar zoek niet te hard. En dan zie je een aantal mechanismen die overal terugkomen. En waarmee je de essentie kan terugbrengen tot maximaal één A4tje. Overal waar veel woorden gebruikt worden, deugt er iets niet...

Worden dingen te complex gemaakt (psychiatrie/wetboek/bijbel), wordt de essentie verdoezeld (psychiatrie/wetboek/bijbel) ter faveure van de  met name mannelijke   destructie emoties.

Dan is het goed het onderscheid te kennen tussen Destructieve emoties (boosheid, rancune, haat, trots, etc.) en Constructieve emoties (liefde, vergeven, blijdschap, etc.). De 1e (destructief) komen nagenoeg overeen met de Seven Deadly Sins. De laatste met de Tien Geboden. Lees verder het boek van Daniel Goleman en de Dalai Lama: "Destructieve Emotions and how to Heal them". Gaat over wederzijds lessen geleerd in Het Oosten en Westen. Common Sense. Mooi.

De onderstaande syndromen verklaren waarom een organisatie als Fortis-ABN AMRO eigenlijk terminaal geworden is. En waarom niemand ingrijpt. Wat we missen in de samenleving is 'organisational renewal'. Dit geldt zowel voor organisaties als voor banen. Laat organisaties ook verdwijnen zonder failliet te gaan. Gecontroleerd, meer harmonisch. En schaf vaste contracten af. Bijvoorbeeld maximaal drie jaars contracten. Met een goed sociaal vangnet, creëert dat een maatschappij dat het normaal wordt te stoppen met een baan die niet goed meer voelt. In plaats van door te modderen tot je pensioen. Geen working class hero's meer (John Lennon). Mensen gaan dan veel meer naar hun talent en energie deinen. Veel meer stromen. Een veel gelukkigere samenleving is het gevolg.

Nu zit 95% van de managers daar waar ze destructief zijn (Peter Principe) en er is niets dat ze weg doet gaan. Wat zegt dat over het plezier en effectiviteit van al onze bedrijven en organisaties? En al die mensen waar deze managers leiding aan geven? En de diensten en producten die deze bedrijven leveren aan de samenleving? Stel je eens voor dat die mensen plaats maken voor mensen die het wel kunnen en willen daar. En dat ze zelf weer iets leuks en constructiefs gaan doen? In economische termen: zou 50% efficiëntie verbetering haalbaar zijn? Meer nog misschien?

Maar door dezelfde syndromen houdt het systeem zich in stand. Ik wil die syndromen genezen, wegmaken. Dit was een reden voor mij om te participeren in de oprichting van de politieke partij Nieuw Nederland. De systemen kun je alleen veranderen als je bij de kern zit die over de organisatie gaat van de samenleving: de regering. Na de verkiezingen van 9 juni hebben we 'De Nieuwe Samenleving' opgericht, zie www.deniesa.nl, de beat goes on...

Al observerend zie ik een aantal destructieve mechanismen in zo'n beetje elke maatschappelijke functie terugkomen (banken, GGZ, politieke bestuur, overheid, justitie, etc.). Dit zijn mechanismen die alles te maken hebben met destructieve emoties op mensniveau (angst, ego, etc.) die doorwoekeren tot complete bolwerken. Net zo als dat als een kristal aangroeit, je dezelfde structuren ziet terugkomen als deze groot is. Net als een fractal waarin op micro en macro niveau patronen herhalen. Zo gaat het met organisaties ook. Slechte zaden leveren een slechte oogst. En dit is niet erg, als we er maar alert op zijn. En tijdig bijsturen, of nieuwe zaden planten en ongezonde woekeringen oplossen. Maar dat doen we veel te weinig...


De Vijf Syndromen Ellendecreatie:

1.Complicatiesyndroom
Mensen, name mannen, hebben de neiging dingen steeds ingewikkelder te maken. Kijk naar de regels. Kijk naar alle ingewikkeldheid rondom het belastingstelsel: elke jaar nieuwe constructies, toeslagen, aftrekposten, kreten die je niet meer snapt. Maar kijk ook naar het wetboek. Het groeit, maar bloeit niet. De mate van onrecht welke rechters spreken wordt steeds groter. Menig kind kan GOEDER recht spreken dan veel rechters. Ik heb het met name niet over BETER. 'Beter' gaat over ratio. Maar rechtvaardigheid is gevoelslogica. Het is de combinatie van gevoel en logica. De 1e (gevoel, empathie) mist nagenoeg bij veel advocaten en rechters (chargerend). En de 2e (logica) is bezweken aan Ellendecreatie syndromen.

Kijk ook naar de psychiatrie: Freuds eigen destructieve emoties hebben de Ellendecreatie syndromen enorm gevoed en laten bloeien (= hypothese) . Freud heeft zijn eigen realiteit gecreëerd, en nog erger door het geldingssyndroom uitgesmeerd over de hele wereld en meer dan 100 jaar ellende en leed opgeleverd. Maar de man voerde er wel bij. Dat wil zeggen zijn rationele kant. Zijn gevoels- en Karma kant huilde en leed... Noot: hierbij moet ik opmerken dat Freud vast ook een voor die tijd belangrijke verandering tot stand gebracht heeft. Laten we dat goede vasthouden, en de waanzin laten vervagen in de psychiatrie.

Jezelf onmisbaar maken is typisch ook een prikkel voor het complicatiesyndroom. Als we het stevig ingewikkeld maken, dan snapt een ander het niet, of wordt jou vervangen heel duur. "Als ik het nou ook nog eens niet opschrijf, dan blijf ik altijd nodig". Lekker veilig en goed voor het ego (dat groeit, kijk mij eens). Nogal wat ICT-ers (zowel architecten als andere rollen) hebben hier last van. En met name externen. Eerst onmisbaar maken en dan à raison 130 euro per uur jaren blijven hangen (zij krijgen dan dus zeg zo'n 180.000 euro per jaar! Klopt dat?). Het gevolg is ook dat de betreffende persoon steeds verder afstompt, en ook banger wordt te vertrekken, iets nieuws op te pakken, langzaam, sterft (Lees evt. het Boek 'Flow', van Quinn). Per saldo wordt niemand hier beter van dus. Dit wilde ik voorkomen in mijn eigen leven, maar mij is het ook overkomen. Ik deed eigenlijk al lang niet meer mooi en goed werk. Maar zat vast in hypotheek, geldgedachte, mijn eigen gecreëerde BV-constructies en toch ook geldingsdrang en angst.

2.Uitdijsyndroom.
Het wordt altijd meer. Een afdeling bij de overheid wordt altijd groter. Diverse mechanismen liggen hieraan ten grondslag:

  1. De manager wil zijn eigen koninkrijkje uitbouwen. Meer mensen is meer prestige, meer salaris, meer ego.
  2. De mensen die er werken vullen elk gat op door iets nieuws te verzinnen. Dat voedt onder andere ook het complicatiesyndroom. Als er geen reden is voor een nieuwe regel, dan wordt die wel bedacht. Dan hebben we weer wat te doen.

En wie of wat gaat nu in zijn eigen 'baan' zichzelf 'termineren'? Ik ken er een paar die het doen, maar het zijn er weinig. Ik heb het eigenlijk alleen een enkele zelfstandigen dit zien doen (diegene die in overvloed en professionaliteit leven). Nooit iemand in loondienst. Ja, soms managers die mensen ontslaan als er bezuinigd moet worden (maar zelf blijven zitten), of iemand die helemaal leegloopt op zijn baan en ontslag durft te nemen. Dat zijn helden, maar op één hand te tellen. Vaker, veel vaker blijven we zitten, terwijl we eigenlijk zouden moeten bewegen, veranderen. En opruimen, organisaties echt vernieuwen, vaker gewoon de boel afbouwen en de organisatie helemaal opnieuw opbouwen. Als weer opnieuw op zijn plaats zetten, een frisse start.

3.Controlesyndroom
We leven in de illusie dat als we maar meer gaan controleren, meer regels opstellen dat het beter wordt. Vergeet het maar. Voorbeeld: Ik was in Teguize (Lanzarote), een klein rustig stadje. Ik sprak met Fred, een Nederlands bareigenaar. Hij vertelde dat een oude vrouw een boete had gekregen van de politie omdat ze georganiseerd had dat kinderen gingen spelen. Ze had een watergevecht georganiseerd op het plein. Iedereen blij, alleen moest weer een ambtenaar zich doen gelden. Een boete en het spelen was weer voorbij.

En juist dat wat ik in Nederland enorm mis: dat een volwassene een groep kinderen op sleeptouw neemt om met z'n allen te gaan spelen, wordt de nek om gedraaid. In Nederland doen we dat trouwens niet omdat we niet durven. Bang dat je kind wat overkomt, bang dat als jij met andermans kind op pad bent dat die wat overkomt. Angst is Koning in Nederland, ondernemerschap bezweken onder de angst. Of is er een andere reden dat het niet gebeurt?

Zo gaat dat. Ook in Nederland (denk aan alle verordeningen waaraan horeca ondernemers zich moeten houden). Alles wordt volledig verstikt. Een krakende (letterlijk) en ellendige samenleving is het resultaat. Terwijl de andere zijde in Nederland ons land tot de mooiste samenleving van de wereld maakt, met zoveel potentieel. We hebben niet voor niets 'gedogen' uitgevonden (om die dubbelheid te overbruggen). Gedogen is tussen wet en toestaan in... Maar een typisch voorbeeld van het complicatiesyndroom: het wordt allemaal nog complexer: zullen we naast een al veel te complex wetboek er nog eentje bij maken? Het grote Gedoog Regel Boek. Typisch Nederlands (nog). Goed voor de inkomsten van advocaten en rechters... meer en meer onrecht en gedoe is het gevolg, over de rug van de samenleving.

Hetzelfde zie jij bij banken: we hebben er 10 jaar op zitten met alsmaar meer regelgeving en rapportages aan bijvoorbeeld de Nederlandse Bank: Voor hen die het willen nazoeken: Sarbanes Oxley Act, Tabaksblad, Basel II,... Duizenden pagina's microregelgeving. Heeft dit het risicobeheer verbeterd? Nee. Heeft het het moreel gedrag van banken, hun medewerkers en managers verbeterd? Nee. Heeft het de samenleving bediend? Nee. In tegendeel, banken zijn agressiever geld gaan uitlenen, onder meer en meer misdadig gedrag (bv DSB Bank). En wat doet de overheid? Nog meer commissies, die nog meer regels gaan bedenken. Dit is de weg naar de hel, niet de hemel. We gaan precies de verkeerde kant op.

4.Geldingssyndroom
Dit is een dubbelzinnige. En gaat er om dat -nogal wat mensen- zich overal willen doen gelden. Bij hoe meer vergaderingen je present bent, des te hoger je status. Slim werken? Niet belangrijk. En het gaat over GELD krijgen, bemachtigen, roven vaak (banken). Er werken rovers bij de bank. Kortom 'hebben' (een destructief ding) is de drijfveer. Niet
geven of zijn, of het vergaren van niet materiële waarde.

5.Drogsyndroom
Drog = drug(s)? Wederom meestal de mannen. Hun destructieve emoties maken dat ze dingen gaan verzinnen. De vrouw is wijzer, goeder en kan beter organiseren dan de man. Is op deze punten in de evolutie gewoon een stapje verder. Is niet erg. Behalve voor sommige mannen. Dan wordt het fysieke in hun wakker. En zakken ze eigenlijk juist naar BENEDEN in de evolutie door de vrouw met fysiek geweld (verkrachting, bedreiging, mishandeling) in een uitbuitingspositie (onder anderen prostitutie) te brengen. En vervolgens RATIONEEL dit ook nog goed te gaan praten (prostitutie, psychiatrie, religie – bijbel). Luister een naar 'The man has rewritten history - Dire Straits'.

Daarom is prostitutie zo verschrikkelijk: de man is rationeel sterker en heeft door de jaren de dingen zo verdraaid dat het zelfs bij wet geregeld is. En dat de vrouw dan nog slecht is ook (Bijbel). Zij is een slet. En die mannen, de hoerenlopers? Die zijn eigenlijk het slijk der aarde. En dan zeggen dat je het niet wist, voelde. Je loopt je lul achterna. Dit is zo in en in slecht en dom... (vind ik).

En psychiatrie en religie zijn deels hetzelfde: de man kon niet tegen de realiteit (de vrouwelijke dominantie, in de goede zin). En heeft een waanwereld gecreëerd. Mensen in deze wereld leven in een psychose. Een andere realiteit omdat de echte te bedreigend is. En alles en iedereen lijdt mee in deze man-gedreven kramp (en als reflectie is de vrouw ook nare dingen gaan doen, drijft mannen soms tot wanhoop, wil dure auto's, wordt jaloers naar andere vrouwen, wordt soms een bitch, met name vrouwen onder elkaar, soms...).

Bible - Bable? De bijbel is wellicht het grootste voorbeeld van Ellendecreatie syndromen. De kern was en is goed. De essentie van de woorden van Mozes bijvoorbeeld. Maar...'Men have rewritten history'. Mannen (heeft er ooit een vrouw aan de bijbel geschreven?) hebben jaar in jaar uit stukken herschreven en bijgeschreven. Bij elke herschrijving hebben hun eigen destructieve emoties hun verwoestende werk gedaan. Angst, ego, controle willen hebben, de vrouw willen onderdrukken en kunnen misbruiken. Alle syndromen van Ellendecreatie zijn van toepassing. Ooit was de essentie van bijbel goed en zuiver. Denk ik. Een boek dat uitlegt wat goedheid is.

Waarom een dik boek nodig om goedheid te leven? De Bijbel IS een onderdeel geworden van de Babylonische spraakverwarring. Wanneer gaan we dat inzien? Hoe vaak geen discussies over hoe iets uit te leggen. De ESSENTIE is recht onder je neus geschreven: GOD. GOD, GOOD, GOED. Leef een goed leven en je leeft in zingeving. Zin aan je eigen leven en dat van anderen. En we deinen dan samen richting de Hemel op aarde. Ons bestaan wordt met de dag lichter.

Leef de woorden van Mozes, praat en ruzie er niet over. De bijbel is een icoon geworden. Mozes's woord: do not make an icon. Toch gebeurd. De bijbel is als relikwie als zodanig strijdig met de essentie (de woorden van Mozes) van alle wereldreligies (Christendom, Judaisme en Islam). Wellicht dat hetzelfde geldt voor de Koran. De kern is goed, maar er zijn vele zwarte pagina's bijgekomen.

2011 Last years men? Women unite! Het is de kunst de samenleving zo te organiseren dat zowel de mannelijke als vrouwelijke energie, talent maximaal harmonisch is. De man is de werker, de doener. Zorgt voor verplaatsing, maar de vrouw bepaalt de richting. Zij weet veel beter dan de man wat goedheid is. Zij is verder in de spirituele evolutie...

Van negativiteit naar positiviteit

Het goede nieuws is dat we kunnen leren. Dat we kunnen veranderen. Dat het nog niet te laat is. “We have the chance to turn the pages over.” (John Farnham, You are the Voice). Als we maar wakker worden. En gaan bewegen. Gaan handelen op basis van wat ons hart en boerenverstand ingeeft. Zodoende is dit geen klaagzang. Ik zie een andere wereld. En heb specifiek voor de psychiatrie of beter: de vastlopende mens een alternatieve aanpak beschreven. Niet alleen maar 'kankeren' op wat niet deugt, ook alternatieven brengen en deze helpen te realiseren.


  1. Bijlage V: Artikel uit de Psy – Mary O'Hagan – Sluit alle psychiatrische ziekenhuizen in Nederland

Dit artikel komt uit de Psy 1-6-2010. De reden dat ik het opgenomen heb is dat ik het een uitermate hoopgevend en dit boek bevestigend artikel vind. Blijkbaar zijn ze in Nieuw Zeeland al een stuk verder dan hier, en kunnen we veel van hen leren.

Alle psychiatrisch ziekenhuizen sluiten gaat me een stap te ver, maar begin in ieder geval met de implementatatie van de '3e weg' zoals ik de in dit boek beschreven variant ook wel noem: met Rehomes, plekken waar mensen onder professionele begeleiding aan de samenleving deel kunnen blijven nemen. Maar wel ontzorgt en in contact met deelgenoten. En in principe zonder chemicaliën en zieklabelen. De tijd zal leren waar de vastlopende medemens het beste af is...

Een quote wil ik speciaal aandacht geven: “...richt een landelijke peersupport service op en vervang de organisatiestaf door ervaringsdeskundigen.’”

Dit is precies wat ik in dit boek adviseer (hoewel Mary nog wat verder gaat).___

Mary O’Hagan: ‘Sluit alle psychiatrische ziekenhuizen in Nederland’

Als hoogste ambtenaar van het ministerie van Volksgezondheid in Nieuw Zeeland was ervaringsdeskundige Mary O’Hagan verantwoordelijk voor een grootscheepse invoering van herstelgerichte zorg in de geestelijke gezondheidszorg. Onlangs gaf ze in Nederland een masterclass. ‘Bij ons krijgen patiënten managementcursussen aangeboden, zodat ze in zorginstellingen de leiding kunnen nemen.’

Wat verstaat u onder herstelgerichte zorg?

‘In essentie is het een nieuwe zorgfilosofie, met als uitgangspunt dat psychische ziekten een betekenisvol onderdeel zijn van de persoonlijke levensgang.

Geestelijk ziek worden, is een ramp met verstrekkende gevolgen, maar we moeten ophouden er uitsluitend pathologisch naar te kijken. Want het is tegelijkertijd een levenservaring waar je van kunt leren. En vaak bestaat er een uitweg naar een vol en bevredigend leven, zo blijkt uit de ervaringen van veel “opgegeven” patiënten.’

Hoe verging het u?

‘Ik kreeg de diagnose bipolaire persoonlijkheidsstoornis en leed - jaren geleden - onder extreme gemoedswisselingen. In mijn psychosen was ik ervan overtuigd dat ik naar een andere planeet zou verhuizen. Mijn psychiaters waren niet geïnteresseerd in de inhoud van die waanbeelden. Die konden alleen bestreden worden met medicatie, zeiden ze. Maar voor mij waren de waanbeelden wel betekenisvol, ze stonden symbool voor mijn vervreemding van de wereld.

Achteraf bezien, beschouw ik het als een strijd die ik - met hulp van medicatie - heb gewonnen. Ik kijk erop terug als een initiatie in de volwassenheid: ik heb geleerd met de ziektesymptomen om te gaan, om goed voor mezelf te zorgen en ik heb ontdekt dat zelfmedelijden bij mij destructief uitpakt.

In plaats zelfmedelijden te hebben en de moed te verliezen, ging ik mogelijkheden zien en kansen benutten. Toen ik stabiel genoeg was, kreeg ik een baan en verhuisde ik naar een andere stad. Door mijn positieve ervaringen en behaalde successen kreeg ik steeds meer zelfvertrouwen.’

Moeten behandelaars de inhoud van waanbeelden serieuzer nemen?

‘Er zijn wel psychiaters geweest die waanbeelden hebben geanalyseerd, maar altijd op een negatieve manier; als onderdeel van de pathologie, niet als leerzame ervaring die sturend kan zijn voor iemands levensloop. De ggz kijkt naar de beperkingen van patiënten, de herstelbeweging richt zich op hun kracht en mogelijkheden. Mijn psychiater zei ooit: “U zult voor de rest van uw verdere leven ziek zijn en nooit meer volwaardig kunnen werken.” Het klonk alsof ik geen hoop mocht hebben, geen toekomst.

De samenleving vindt gekte angstaanjagend, het staat op de laagste trede van de hiërarchische ladder van menselijke ervaringen. Een belangrijke reden waarom veel psychiatrische patiënten maar niet herstellen, is dat ze worden gediscrimineerd. Als erkend werd dat het krijgen van een psychiatrische ziekte een betekenisvolle ervaring kan zijn, zou geestesziekte beter worden geaccepteerd en krijgen patiënten meer respect.’

Uw visie had enorme implicaties voor de ggz in Nieuw Zeeland.

‘Herstelgerichte zorg vraagt om een herschikking van de hulpverlening en om een andere houding van de samenleving. Want patiënten herstellen niet in een vacuüm en het oude systeem hield hen gevangen in hun ziekte. Patiënten willen een baan, een woning en een partner.

Twaalf jaar geleden richtte onze regering al haar pijlen op de invoering van herstelgerichte zorg. Alle grote psychiatrische ziekenhuizen zijn gesloten. Want hoe kunnen patiënten daar werken aan hun herstel? Die grote instituties scheiden patiënten van de samenleving, hun hiërarchische organisatie maakt gelijkwaardige zorgrelaties onmogelijk, ze ontnemen patiënten hun vrijheid en hebben een depersonaliserende uitwerking.’ 
En verder?‘

De overheid startte een antidiscriminatie campagne die nu nog loopt. Deze bestaat uit televisiespotjes van bekende oud-patiënten met een succesvol leven, zoals spelers van het nationale rugbyteam. De houding van de samenleving ten opzichte van psychiatrische patiënten is hierdoor meetbaar verbeterd.

Patiënten hebben bij ons grotendeels de regie over hun eigen herstel en worden door hulpverleners als gelijken behandeld. Ze worden goed geïnformeerd over hun medicatie, worden nauw betrokken bij hun behandeling - ze schrijven mee aan hun behandelplan - en worden aangespoord hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. Het mag niet zo zijn dat hulpverleners alsmaar oplossingen aandragen die patiënten klakkeloos overnemen.

De betutteling moet eraf en hulpverleners moeten patiënten niet altijd in bescherming willen nemen. Moedig ze liever aan hun dromen te verwezenlijken. Bij ons krijgen patiënten managementcursussen aangeboden, zodat ze in de zorgorganisaties de leiding kunnen nemen. Het merendeel van het zorgpersoneel zou zelfs uit ervaringsdeskundigen moeten bestaan, vind ik.

In Nieuw Zeeland hebben we ook een landelijk peer support-systeem opgezet, met als uitgangspunt dat de toegang tot ervaringsdeskundige buddy’s net zo groot moet zijn als tot medicatie en psychotherapie. Je hoort het, we hebben veel meer nodig dan pillen en behandelingen om echt beter te worden.’

Wat vindt u van de Nederlandse ggz?

‘Nederland heeft veel psychiatriebedden, vooral dat houdt de overgang naar herstelgerichte zorg tegen. En ik heb sterk de indruk dat jullie zorg te paternalistisch is en dat mensen zich te comfortabel voelen bij de voordelen van de verzorgingsstaat. Ik ben geen voorstander van het Amerikaanse systeem, maar patiënten moeten er wel toe worden aangemoedigd een weg te zoeken uit de psychiatrische zorg.

Een concreet advies: sluit alle psychiatrische ziekenhuizen, help patiënten in hun eigen huis, organiseer een grootscheepse antidiscriminatie campagne, richt een landelijke peersupport service op en vervang de organisatiestaf door ervaringsdeskundigen.’

Wordt u, als ervaringsdeskundige, op het ministerie in Nieuw Zeeland serieus genomen?

‘Discriminatie is een stille kracht. Soms voel ik dat mensen minder van me verwachten. Maar dat was nooit een belemmering voor mijn functioneren. Dat komt vooral door zelfvertrouwen, ik heb me nooit geschaamd. Als je zo’n strijd met een psychiatrische ziekte hebt gevoerd, verdien je lof en bewondering in plaats van disrespect.’ (JH)


  1. Bijlage VI: Basisboeken voor GGZ2.0

Tijdens mijn 'zoektocht' naar het begrip voor wat mij overkomen was, naar wat er loos was in de GGZ en hoe het anders zou kunnen, heb ik talloze boeken en artikelen gelezen. Soms geheel, soms slechts flarden, bladerend door de inhoudsopgave en hoofdstukken. Ik ga niet alle titels noemen.

De boeken waar ik het meeste uit geleerd heb met betrekking hoe het anders kan noem ik hier. Ik zie deze boeken als de basis voor het vormen van een nieuwe GGZ. Maar nog belangrijker, voor een nieuw soort zijn. Een Nieuwe Samenleving. Een spiritueel-rationeel bewust zijn. Het ene kan niet zonder het andere. Soms is het goed de ratio te laten redeneren, om vervolgens op gevoel tot een volgend inzicht te komen. De balans tussen die twee leidt naar de meest diepe en zinnige wijsheid.

Ik geloof dat deze boeken naast een basis voor GGZ2.0 ook de basis zouden moeten vormen van een nieuw type School. Een school waarbij onze kinderen al vanaf hun geboorte geleerd wordt om emoties te duiden en in termen van emotie te communiceren. Om emotie te uiten en in woorden te vatten. Te leren hoe hun gedrag de emotie van henzelf en anderen beïnvloed. Hoe een goed mens te zijn (en niet 'ik moet beter zijn dan de rest...'). Samen. Synergentie in plaats concurrentie. Raar dat we dat niet allang doen...

Het boek “Destructive Emotions, and how to heal them”, van Daniel Goleman, leert ons bijvoorbeeld hoe we af kunnen komen van pestgedrag op scholen. Ik zie pesten als de wortels voor zieke volwassenen. Zowel de dader als slachtoffer nemen hun ervaringen mee in hun latere leven. Maar ook volwassenen kunnen heel veel uit dit boek leren. Over constructieve emoties en destructieve emoties. Ze kunnen gaan leren hun eigen emoties te zien. Hoe ze groter worden, kleiner worden, en hoe destructiviteit 'uit te ademen', te laten gaan in de kosmos, in plaats van een ander mens ermee te belasten. Rancune bestaat dan niet meer, bijvoorbeeld. En hoe zonder strijd samen te leven. En anderen te helen. Zodat we op termijn met veel minder professionele hulpverleners toe kunnen. Ik denk dat we veel meer elkaar kunnen helen. Ik weet het zeker.

“De Hele Olifant in Beeld”, van Marja de Vries leert ons over hoe spiritualiteit te benaderen zonder spoken te zien. En hoe spiritualiteit, en het concept dat velen god noemen, ziel, gevoel en verstand bij elkaar komen, zelfs vanuit natuurkundig perspectief.

En de “Normal Personality van Steven Reiss”, leert ons dat we het wellicht ook kunnen zonder de ziekteleer zoals momenteel de basis is binnen de GGZ. Ik sluit niet uit dat er 'geestesziektes' over zullen blijven. Maar ik denk dat dit er minimaal 70% minder kunnen en zullen zijn. Zodra we psychische 'ziektes' gaan zien als uitingen van een harmonisme, een mens in nood, dat veelal met een juiste benadering geheeld kan worden.

Tezamen vormen deze boeken de stroming van een beweging die ik humansound ben gaan noemen. Gezonde mensen. Stralende en zingende mensen. Mensen waar muziek in zit. Waarbij de essentie van een mens trilling en energie is, en niet materie. Ook om deze reden is het gebruik van chemicaliën vaak als schieten met een kanon op een olifant. De essentie is niet materie. Als we dit eenmaal gaan zien, dat gaat er een compleet nieuwe wereld open. Een humansound gerichte heelkunde.

Het boek “Over zelfgemaakte drempels, een weg naar medemenselijkheid”, van John Habets, beschrijft vanuit het perspectief van een overheidsmedewerker hoe ziek ons overheidssysteem is, in relatie tot de armeren in onze samenleving. Hoe weinig echte verbinding en echte hulp er is, en hoe dom en wreed de bureaucratische systemen zijn. Dit gedachtengoed geeft goed weer waarom waar een hele serie klemfactoren zijn oorsprong heeft, en dezelfde mechanismen zijn mijns inziens van toepassing op de GGZ.

Het boek 'Gelijkheid, Vrijheid, Broederschap' van Marijn Brasem, beschrijft de essentie van een nieuwe samenleving, alsmede concrete manieren hoe de diverse systemen om te vormen. Cruciaal is om de sociale variant van liberalisme te begrijpen: op materie niveau is het zaak veel meer met elkaar te delen. Dat het niet gaat om het 'hebben'. Uiteraard met behoud van prikkels voor vernieuwing. En het vermijden van zaken als verborgen werkeloosheid, planeconomie (communisme, etc), onderdrukking door de staat, etc. Het liberalisme gaat eigenlijk primair om vrijheid van geest en beweging van mensen. Dat je vrij bent je te ontwikkelen naar jouw talenten en jouw zingeving op aarde. En daar is het vermijden van levensklemfactoren een cruciaal thema in...

Een volgend onderwerp waar ik mijn energie in wil steken  naast DeNieSa en Novaglobe  is het opzetten van die Nieuwe School. Emotude, een naam die ik gegeven heb aan Emotiekunst, gaat daarin een basis zijn. En Levenskunst. Voor een lichtere wereld en andere mensen te behoeden voor het lijden dat het mij gekost heeft deze inzichten te ontwikkelen. Het kan ook zonder lijden, daar ben ik van overtuigd.

Gegevens boeken:

figuur 3

figuur 4

figuur 6

figuur 8

figuur 9

figuur 11

figuur 1

figuur 2

figuur 5

 “Diagnose Levensklem”  - Online...


[1]        Do 23 februari 2010 te Utrecht. Het doel van deze sessie was om van de ongeveer 15 aanwezige ervaringsdeskundigen (met voornamelijk zware depressie) te horen welke suggesties zij hadden voor het bijstellen van de depressie aanpak in de GGZ. Ik was zelf aanwezig op deze middag. Mijn complimenten aan het Trimbos voor het organiseren van deze dag. Een hoopvol teken.

[2]        Cijfers zijn moeilijk te vinden, maar ik ben cijfers van rond de 15% tegengekomen. 20% lijkt daarmee een plausibele huidige efficiëntie ratio. Hierbij moet opgemerkt worden dan onderzoeken zeer onbetrouwbaar zijn: wat wordt gemeten? Wat wordt gezien als depressie? Wat wordt gezien als 'succes'? Wordt het succes terecht toegeschreven aan de gehanteerde aanpak? Etc. Feit is dat genezingsratio's bedroevend laag en langdurig zijn. Dat is voor nu genoeg om te weten.

[3]        In 2006 schatte het Trimbos de jaarlijkse kosten van depressie op 1,3 miljard euro. Het zou mij niet verbazen dat als je alle 'uitstralingskosten' meeneemt, je een factor 10 hoger uitkomt...

[4]        Waarbij opgemerkt moet worden dat als men het woord 'ziek' in de mond neemt, eerst helder moet zijn wat dat betekent 'ziek zijn'. De Wikipedia zegt over het woord 'ziek' dat het geen eenduidige betekenis kent. Anders gezegd: alle teksten die het woord 'ziek' in zich hebben, en dat woord niet eerst helder beschrijven creëren alleen maar meer ruis en onduidelijkheid.

[5]        Ik zet dit woord tussen aanhalingstekens omdat ik mijn twijfels heb gekregen bij alle psychiatrische ziektelabels...

[6]        De Nieuwe Samenleving, www.deniesa.nl

[7]        Financieel Basis Systeem, een kernsysteem van ABN AMRO. Ik was werkzaam in een afdelling die aanpassingen deed op dit systeem.

[8]        'Medicijnen sparen' is een bekend begrip: elke keer wat achterhouden, tot je genoeg hebt zodat je er zelf altijd een einde aan kunt maken middels een overdosis.

[9]        Dossier Behandel Combinaties. Zie ook hoofdstuk 18.

[10]        Met consumentalisering bedoel ik dat eerst de mens bang gemaakt wordt, geprikkeld wordt of noem het hersenspoelen, om hen vervolgens een product te laten kopen. Zo gaat het ook al tientallen jaren met waspoeder, etc. Massamedia doen op hun manier mee: breng sensatie, dat brengt kijkcijfers. Maak niet uit wat je brengt...

[11]         In 2007 kregen 937.000 mensen in totaal 6,7 miljoen recepten tegen depressie [Wikipedia]

[12]         Bedrijfsleven - Overheid complex/systeem.

[13]        Dit is ook in de Wikipedia te vinden.

[14]        Zie bijlage IV voor de 'Vijf Syndromen van Ellendecreatie”.

[15]        Lees de samenvatting van het onderzoek van Arjen Noordhof” Bron: http://www.psy.nl/index.php?id=134&tx_ttnews[tt_news]=2346&no_cache=1

[16]        Uiteraard moet hierbij het belang van het kind afgewogen worden tegen het belang van herstel.

[17]        Dit is op zich geen probleem, alleen heeft de GGZ een monopolie, en kun je dus niet weglopen als klant...

[18]        Welk onderzoek? Onderzoeksresultaatonderbouwring. Rationale waarom aangenomen kan worden dat het onderzoek betrouwbaar was (b.v. waarin elementen die ook al herstel kunnen bevorderen zoals eigen overtuiging dat er iets geslikt wordt dat werkt, aandacht van arts, etc. geëlimineerd worden).

[19]        Waarbij opgemerkt moet worden dat als men het woord 'ziek' in de mond neemt, eerst helder moet zijn wat dat betekent 'ziek zijn'. De Wikipedia zegt over het woord 'ziek' dat het geen eenduidige betekenis kent. Anders gezegd: alle teksten die het woord 'ziek' in zich hebben, en dat woord niet eerst helder beschrijven creëren alleen maar meer ruis en onduidelijkheid.