65A wint “troostprijs”

Het team dat in 2014 zo succesvol in Den Haag aan de wereldkampioenschappen had deelgenomen was op vele posities gewijzigd. Van de zestien spelers waren er acht overgebleven waaronder het illustere duo Taco Gerbranda en Hans Weusthof. Hans had als aanvoerder van het gezelschap de taak overgenomen van Regelaar en geen enkele inspanning was hem te veel. Met de nieuwe coach Eric Lucassen werd een tijdslijn uitgezet die via oefenwedstrijden tegen 60B en 65A, landskampioen MEP/Boxtel en velen anderen liep, waarbij zelfs controle van conditie en hartslagen na gedane inspanningen werden opgemeten. Aan het toeval werd derhalve niets overgelaten maar toch werden de Engelandvaarders dan wel vertraagde treinreizigers op de eerste dag van het toernooi geconfronteerd met een onverzettelijke tegenstander, Duitsland.

Deze eerste wedstrijd – Nederland speelde in een poule van zes teams – was direct maatgevend voor het eindresultaat. De Nederlanders zochten op een wat onrustige wijze naar hun ritme en hoewel nog een 1-0 voorsprong werd bereikt via de stick van Rob Boon na een fraaie solo en dito voorzet van Jan Willem Schouten, toverden de Duitsers drie ballen in het doel waarvan met name de laatste zeker een toverbal betrof, omdat deze niet door hen in de cirkel werd aangeraakt. Dat daarna nog een keer door Nederland vier een tip in van Taco Gerbranda werd gescoord maakte het eindresultaat niet draaglijker en de stemming na de wedstrijd kan het best omschreven worden als in mineur.

Niet alleen door coach Eric Lucassen maar ook door anderen werden ernstige woorden gesproken en de wedstrijd op maandag 24 augustus tegen België werd mede daardoor succesvol afgerond met een

5-0 overwinning. In deze wedstrijd blonk routinier Robert Schreve uit en hij schreef ook het eerste goal op zijn naam. Eigenlijk controleerde Nederland de gehele wedstrijd en al snel bleek dat de Belgen vermoeid raakten en met name in de laatste fase van de wedstrijd werden doelpunten gescoord, waaronder die van de middenvelders Maurits van Eeghen en Frank Verweijen.

In de tussentijd werd Londen vanuit het hotel gelegen aan het Finsbury park – 5 metrostations verwijderd van de hockeylocatie – verkend en in teamverband werd in de buurt van Trafalgar Square de eerste avond uitvoerig genoten van een Indiase maaltijd. Een tweede bezoek aan Londen spande de kroon toen de omgeving van King’s Gross uitvoerig werd verkend en de industriële vormgeving van de gebouwen werd bewonderd en van de locale restaurants gebruik werd gemaakt.

De wedstrijd tegen Italië werd weliswaar met 4-0 gewonnen, - mede dankzij een doelpunt van Joop van Eekeren - maar zowel in als buiten het veld was de stemming beneden peil, hetzij veroorzaakt door de onrust in het veld hetzij door onvrede die de spelers met hun eigen prestatie, dan wel die van hun teamgenoten hadden, zodat daarna de coach het team verblijdde met een ernstige toespraak. Het moet gezegd, hierna stonden alle neuzen weer dezelfde kant op en werden de zaken weer serieus aangepakt.

Op woendag 19 augustus stond het grote Grand Gala op het programma met de mededeling dat de Nederlanders om 18:45 uur hun eten konden ophalen en om 20:00 de tent weer moesten verlaten.

De volgende morgen ging om 06:00 de wekker weer af. Gelukkig was het verblijf in de plaatselijke kroeg die avond ervoor beperkt gebleven tot enkele consumpties en een verantwoord tijdstip, maar 06:00 uur opstaan, 06:30 ontbijten, 07:00 uur met de metro naar de hockeyvelden, 08:00 uur starten met de warming up en 09:00 uur met de wedstrijd (dit allemaal onder omstandigheden waarbij de regen met bakken uit de lucht kwam) duiden niet meteen op het zo gewenste hockeyplezier. Desondanks speelden de 60+ers een gecontroleerde wedstrijd en kwamen via een doelpunt van Hans Weusthof uit een strafcorner op een 1-0 voorsprong. De wedstrijd werd goed gecontroleerd maar desondanks wisten de spelers van Wales de stand recht te trekken waarna de Nederlanders gepositioneerd waren op de derde plaats in de poule, dat wil zeggen dat zij in aanmerking kwamen voor een bronzen medaille.

Op de dag van de afsluiting moest het team van Eric Lucassen het opnemen tegen de Engelsen die reeds alle wedstrijden hadden gewonnen. Deze wedstrijd was wellicht bedoeld als een soort finale maar teruggebracht tot een prestigieus duel en dit motiveerde de Hollanders tot het uiterste. Het moet gezegd, in deze wedstrijd bereikte Nederland het hoogste spelniveau en dit ondanks een 1-0 voorsprong van de Engelsen. Een fraai doelpunt van Ton Blauw werd onterecht afgekeurd waardoor het eervolle resultaat van een gelijkspel tegen de winnaar van het toernooi, Engeland, Nederland werd onthouden.

Hierna vrijgesteld van de verplichtingen, ontsproten aan het van toepassing zijnde systeem, waarbij Nederland steeds met vier middenvelders en twee aanvallers, die elkaar dan 2 aan 2 afwisselden, ten strijde trok, werden de glazen bier met groot genoegen niet alleen geschonken maar ook gedronken.

Op de aparte prijsuitreiking van de 65+ers waarop uw verslaggever als een van de weinigen aanwezig was, werd zijn toespraak in Shakespeareaans Engels als Nederlands ervaren en direct afgebroken voordat zij had kunnen beginnen. Uw zegsman had in deze niet alleen een dankwoord aan de organisatie willen formuleren, maar ook de niet genoemde spelers (Joost van den Berge “gedegen in de verdediging”, Carl Adamse actief in het linker verdedigingsblok, Jan Nieuwenhuize uitblinkend keeper tegen o.a. de Engelsen, Jan Schonk mandekker van hoog niveau en Michiel Wijtenburg die zijn contributie met het vele balcontact er zeker heeft uitgehaald willen bedanken en met name nog eens de begeleidende coach, Francien Adamse in het dankwoord willen betrekken. Het verblijf in Engeland in de 35e week van 2015 heeft hoogte en dieptepunten opgeleverd, maar het bezoek op de donderdagavond aan een vriend/kennis van Jaap van der Graaf in een ruime woning op een prachtige locatie in Noord Londen was niet alleen gezien de buitengewoon prettige sfeer een van de hoogtepunten van dit verblijf, maar ook vanwege de historische beschouwingen in uitdrukking gebracht in de speech van Jaap.

Of alle neuzen nu gericht zijn op de wereldkampioenschappen in Australië, is nog een open vraag. Australië is wel een uitdaging om opnieuw te reiken naar het hoogste wat voor hockeyers in deze leeftijdscategorie haalbaar is, het wereldkampioenschap!

Uw verslaggever.