Νεώτερη Φιλοσοφία (ΦΙΛ103)

Ἐαρινό Ἑξάμηνο 2017

Ἐνδιάμεση ἐργασία

Μία σημαίνουσα ἀλλαγή πού ἐπέφερεν ἡ ἄνοδος τῆς Νεώτερης Ἐπιστήμης σύμφωνα μέ τό φιλοσοφικό στοχασμόν τοῦ Bertrand Russell, εἶναι: ἡ πλέον ἀναγκαστικά μετριοπαθέστερη καί ἐπιεικέστερη στάση τοῦ Παπισμοῦ μετά τῶν Σχολαστικῶν θεολόγων του στά περί τῶν Ἐπιστημῶν. Ὁ στεῖρος καί θρησκευτικός δογματισμός τῶν «ἀλαθήτων αὐθεντιῶν»  διά τῆς Σχολαστικῆς ἑρμηνείας τῆς Βίβλου, μαζί μέ τό εἶδος τινός θρησκειοποιημένου Ἀριστοτελισμοῦ, ὁ ὁλοκληρωτικός Παποκαισαρισμός τῶν Ἱεροεξεταστῶν ἐκάμφθηκεν καί ὀπισθοχώρησεν, σ΄ ἕνα ἀρκετά ἰκανό σημεῖο. Ἡ πιό πάνω ἱστοριογραφική θεώρηση στηρίζεται κυρίως εἰς τήν πολυσχιδήν προσωπικότητα τοῦ Κορπένικου, ὅπου ἀσχέτως κι ἄν ὁ ἴδιος δέν ἔσπευσεν νά δημοσιεύσει τίς ἐπιστημονικές του ὑποθέσεις διέθετε ἐν μέσῳ τοῦ Μεσσαίωνα μίαν πολύτιμη ἀρετήν ἐκείνην τῆς ῥωμαλέας διατύπωσις εἴτε ἰδικῶν του  εἴτε καί ἀρχέγονων ἐπιστημονικῶν πεποιθήσεων ἤ καί ὑποθέσεων.

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

Προπτυχιακός φοιτητής τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς

4/2/2017