Julian Tuwim - biografia        

                                                                                           

Poeta, pisarz, tłumacz, satyryk, autor tekstów

 kabaretowych

13 września 1894 roku to dzień, w którym Julian Tuwim

   

przyszedł na świat .

  

Urodził się w Łodzi przy ulicy Widzewskiej 44 (obecnie

J. Kilińskiego 46) w rodzinie mieszczańskiej

pochodzenia żydowskiego.

- 1904-1914 był uczniem Męskiego Gimnazjum

Rządowego z siedzibą przy ul. Mikołajewskiej 44.

Młody Tuwim odziedziczył pasje językowe od swojego

ojca, który ukończył studia we Francji i władał  kilkoma

językami.

Ojciec poety pracował w jednym z banków, gdzie miał

stanowisko korespondenta i urzędnika.

Matką poety była Adela Krukowska, córka właściciela

zakładu drukarskiego.

Po swoich rodzicach Tuwim odziedziczył zamiłowanie do

przedmiotów humanistycznych, te szły mu świetnie.

Znacznie gorzej radził sobie z przedmiotami cisłymi.

Powtarzał szóstą klasę szkoły powszechnej.

Pierwsze kłopoty rodziny Tuwimów zaczęły się podczas

rewolucji w 1905. Wówczas to cała rodzina zmuszona

była opuścić Łódź i przenieść się do Wrocławia.

Ważniejsze wydarzenia z życia poety:

- 1911 r. przełożył na język esperanto kilka wierszy Leopolda Staffa.

- 1913 r. pierwszy utwór, zatytułowany „Prośba”, znalazł  miejsce na łamach Kuriera Warszawskiego.

Nie wiadomo dlaczego, pod wierszem widniał podpis składający się z inicjałów przyszłej żony poety Stefanii Marchew.

- 1916 r. Julian Tuwim zamieszkał  w Warszawie.

- 1916-1918 studiował na Uniwersytecie Warszawskim, ale ukończył tylko po jednym semestrze prawa i filozofii. Studia porzucił aby zająć się poezją.                                        

- 1918 r. po opublikowaniu w akademickim piśmie „Pro Arte et Studio” kontrowersyjnego wiersza “Wiosna”, szybko zdobył rozgłos.                                                

W tym samym roku założył razem z grupą kolegów kawiarnię literacką „Pod Picadorem”, z siedzibą na Nowym Świecie 57.                                                

- od 1919 r. pracował jako kierownik literackich kabaretów artystycznych Qui Pro Quo, Banda, Cyrulik Warszawski.

- 1919 r. zakłada grupę poetycką „Skamander”.

- kwiecien 1919 r. w wielkiej synagodze w Łodzi, odbył się ślub poety ze Stefanią Marchew.

- 1920 r. wybucha wojna polsko-bolszewicka.

Julian Tuwim znalazł wówczas zajęcie w biurze prasowym, które pracowało dla naczelnego wodza sił zbrojnych Józefa Piłsudskiego.

Dla młodego Tuwima, wzorem i źródłem inspiracji była twórczość Leopolda Staffa.

- marzec 1918 r. Julian Tuwim był jednym z założycieli istniejącego do dziś Związku Artystów i Kompozytorów Scenicznych.

- 1939 r. opuszcza Polskę i przez Rumunię i Włochy dociera do Francji.

Wraz z nim emigrują inni znani poeci tacy jak Antoni Słonimski, Jan Lechoń, Mieczysław Grydzewski i Kazimierz Wierzyński, nazwani potem poetami satelitami.

Polscy poeci spotykali się w jednej z paryskich kawiarni. Nastrój tych spotkań był raczej smutny, przepełniony poczuciem bezsilności, klęski i goryczy. Ziemia francuska nie okazała się jednak na długo bezpiecznym schronieniem dla żydowskiego poety.

- 1940 r.  Francja kapituluje i Tuwim udaje się do Brazylii, gdzie osiada wraz z Lechoniem w Rio de Janeiro. Jego wędrówka po świecie kończy się w Nowym Jorku. Tuwim mieszka tam do roku 1946. Mieszkając w Ameryce poeta publikował swoją twórczość w „Nowej Polsce” i „Robotniku”.

W tym czasie nastąpił rozpad grupy „Skamander”. Prawdopodobną przyczyną takiego stanu rzeczy, były sympatie Tuwima do Związku Radzieckiego, których nie podzielali inni członkowie grupy.

- 1946 r. poeta wraca do kraju. Staje się ulubieńcem ówczesnych władz. Zyskuje więc pewnego rodzaju ochronę, odpowiednie przywileje i honory. Władze ogłaszają, że jest największym poetą ówczesnych czasów. Nazywają go nawet poetą „państwowym”. Niedługo potem w domu państwa Tuwimów pojawia się adoptowana córka, której na imię Ewa.

-2006 działa założona przez nią fundacja imienia Juliana Tuwima i Ireny Tuwim, która sprawuje prawną opiekę nad całym dorobkiem artystycznym poety i jego siostry.

- 1947-1950 Tuwim otrzymuje stanowisko kierownika artystycznego w Teatrze Nowym w Warszawie.

Po wojnie zajmował się tłumaczeniami, działalnością społeczną, pisał artykuły do prasy, zbierał ciekawostki literackie.

Zmarł nagle 27.12.1953 r. w Zakopanem. Został pochowany w wojskowej części cmentarza na Powązkach w Warszawie.

                                                   

                                       Rodzina                                                

Dziadek, Leon Krukowski był właścicielem łódzkiej drukarni i wydawcą pierwszego w Łodzi pisma codziennego.                

Babka, Ewelina z Łapowskich Krukowska, mocno związana z kulturą polską, kultywowała tradycje 1863 (powstanie styczniowe)                        

Ojciec, Izydor Tuwim, urodził się 22 lipca 1858 r. Ukończył szkołę w Królewcu, a następnie studiował w Paryżu. Był urzędnikiem i korespondentem Azowsko-Dońskiego Banku Handlowego.

Zmarł w 1935 r.

Matka, Adela z Krukowskich Tuwimowa urodziła się 1871 r. Pochodziła z rodziny inteligenckiej, głęboko wrośniętej w kulturę polską. Jej czterej bracia byli lekarzami i adwokatami. W 1942 r. została zastrzelona przez Niemców podczas likwidowania otwockiego getta.

Młodsza siostra, Irena, urodziła się 22 sierpnia 1899 r. Była również poetką, prozaikiem i tłumaczką literatury dla dzieci i młodzieży. Od 1939 do 1947 przebywała na emigracji. Po powrocie do kraju osiadła w Warszawie. Zmarła tamże 7 lipca 1987r.

Żona, Stefania Tuwimowa, z domu Marchew, urodziła się 23 lutego 1894 r. w Tomaszowie Mazowieckim w rodzinie żydowskiej Jej ojciec Jakub Ber był handlowcem a matka Gustawa Gitla śpiewaczką. Tuwim poznał ją w 1912 r., a 30 kwietnia 1919 r. poślubił w Wielkiej Synagodze w Łodzi. W tym samym roku małżonkowie zamieszkali w Warszawie. Stefania zmarła 12 marca 1991 r. Pochowana jest obok męża na Powązkach.