L’arsurression a l’é n’esperiensa ‘dcò për l’ancheuj!

(Duminica 23 d’Avril 2107)

Abresé: L’arsurression ëd Gesù Crist a l’é nen mach n’artìcol ëd la fej cristian-a da amprende con la ment, ma a l’ha n’efèt potent, n’efèt “ch’as peul tochesse” ant la vita ëd tuti coj ch’a-j van dapress, ëdcò ancheuj, al Signor e Salvator Gesù Crist. Andomne a la dëscoerta për ël mojen dle leture bibliche dë sta Duminica.

Che la pas e l’amor dël Crist arsussità a sia con tuti vojàutri!

L’arsurression ëd Gesù Crist a l’é nen mach n’artìcol ëd la fej cristian-a da amprende con la ment, ma a l’ha n’efèt potent, n’efèt “ch’as peul tochesse” ant la vita ëd tuti coj ch’a-j van dapress, ëdcò ancheuj, al Signor e Salvator Gesù Crist. A l’é n’energìa, na fòrsa a nòstra disposission! Prové d’andeje a la dëscoerta, s’i l’eve ancora nen fàne l’esperiensa! Lese e medité ij test biblich ch’a na parlo a l’é essensial, necessari. Ëd duminiche ‘d Pasqua a-i na j’é nen mach un-a, ma a-i na j’é diverse. An efet, medité ‘l mëssagi e lë spirit dl’arsurression dël Crist a l’é nen (e a deuv nen esse) mach riservà a na Duminica minca n’ann, ma a l’é quaicòsa ch’a l’ha da ambibì tuta la vita dël cristian. A l’é për lòn che ‘d leture bibliche ch’a parlo dl’arsurression a séguito për vàire Duminiche.

I.

An costa sconda Duminica ‘d Pasqua, i l’oma, an prima, un tòch dël discors che l’apòstol Pero a fà ai giudé ant ël dì dla Pancòsta. Armarché ambelelì, an costa letura, quand che Pero a dis: “a l’era nen possibil ch’a fussa artenù da chila”, visadì da la mòrt. A l’é coma s’a disèissa: “Fevene gnun-e ilusion, vojàutri ch’i feve oposission al moviment ch’a l’ha Nosgnor Gesù Crist a sò sènter: i lo podreve mai votelo a la distrussion: soa fòrsa a ven nen da sto mond!”. Lesoma.

“Antlora Pero, an presentand-se ansema a j’óndes, parland a àuta vos, a l’ha dije: “Vojàutri gent ëd Giudèa e tuti coj ch’i seve a Gerusalem, sté a sente lòn ch’i l’hai da dive, fé 'tension a mìe paròle (...) Gent d’Israel, sté a sente ste paròle-sì: Gesù ‘d Nasaret, n’òm ch’a l’ha arseivù antrames a vojàutri na ciàra testimoniansa da Nosgnor për d’euvre poderose, maravije e segn miracolos che chiel a l’ha fàit sot' ai vòsti euj për Sò mojen - com i lo seve bin;  col òm-là, an essend ëstàit tradì conforma ‘l propòsit predeterminà e precognission ëd Nosgnor, vojàutri i l’eve massalo anciovandlo a na cros për man ëd gent ch’a rispeta nen la lej ëd Nosgnor. Nosgnor, contut, a l’ha arsussitalo, an avend delivralo dai patiment dla mòrt, përché ch’a l’era nen possibil ch’a fussa artenù da chila. Dàvid a dis ëd chiel: “I contemplava sèmper Nosgnor dëdnans mi, përché chiel a sta a la mia drita, parèj ch’i sia nen campà giù. A l’è për lòn che mè cheur a l’é arlegrasse e mia lenga a l’ha spricià ‘d gòj, e ‘d pì, mia carn a arposërà ant la speransa. Përché ti ‘t lassëras nen mia ànima ant ël leugh dij mòrt e ti ‘t permëttras nen che tò Sant a fasa l’esperiensa dla corussion. Ti tl’has fame conòsse la stra dla vita e ti tëm ampiniras ëd gòj an toa presensa”. Frej, i peudrìa bin dive con certëssa a propòsit ëd nòst patriarca Dàvid, che chiel’a l’é mòrt, e che a l’é stàit sotrà. Soa tomba a peul ancora vëdd-se ancheuj. Chiel a l’era, però, ‘n profeta, e a savìa che Nosgnor a l’avìa promëttuje con giurament, che un ëd sò dissendent a sarìa astasse an sù sò tròno. Dàvid, an antivëddendlo, a l’ha parlà dl’arsurression dël Crist, visadì che nì col-lì a sarìa stàit bandonà ant ël leugh dij mòrt, e nì sò còrp a l’avrìa fàit l’esperiensa dla corussion. Sto Gesù, Nosgnor a l’ha arsussitalo, e tuti nojàutri i soma ëd lòn ij testimòni” (At 2:14a,22-32).

II.

L’apòstol Pero an parla ‘dcò ancheuj an nòstra sconda letura, ch’a ven da soa prima litra. Ant ël tòch ch’i lesoma, la fòrsa dl’arsurression  a l’é arlevà da l’efet ch’a l’ha an sij cristian, visadì col ëd deje “na speransa viva” ant ij sagrin dla vita ch’a l’han da soporté, la certëssa ch’a rivran ëd sicur a la destinassion dël senté che ‘l Signor Gesù Crist a l’ha mnaje përchè a-i marcèisso.

Na neuva nàssita a la gòj e la santità. “Ch’a sìa benedet Dé, ël Pare ‘d Nosgnor Gesù Crist, che për soa granda misericòrdia, a l’ha argenerane për avèj na speransa viva për ël mojen dl’arsurression ëd Gesù Crist dai mòrt, për oten-e n’ardità ch’a peul nen vastesse, anflesse o sfaussesse, e ch’a l’é conservà 'nt ij cej për nojàutri, ch’i soma guernà për la potensa ‘d Nosgnor, për la fej, parèj ch’i otnioma la salvëssa, ch’a l’é davzin a esse arvelà 'nt ij dì darié. A l’é tut sòn ch’av dà na granda gòj, combin ch’i l’eve bin da soporté, për ël moment, ëd diverse preuve, parèj che la preuva ‘d vòstra fej, ch’a l’é pì pressiosa che l’òr - l’òr che, combin ch’a perìssa, a l’é provà dal feu - av rendrà làuda, glòria e onor quand che Gesù Crist a sarà arvelà. Combin che chiel i l’eve mai vëddulo, tutun i-j veule bin. Adèss i lo vëdde nen, epura i chërde an chiel. A l’é për lòn ch’i l’eve na gòj gloriosa ch’as peul gnanca dëscrive, e i seve ‘n camin a vagné ‘l bu ëd vòstra fej, visadì la salvëssa 'd vòstre ànime” (1 Pé 1:3-9). 

III.

La tersa letura a ven dal vangel scond Gioann, anté ch’i trovoma, al capìtol 20, l’aparission ëd Gesù ai sò dissépoj. A l’é ‘l famos racont ch’a parla ‘d Tomà ch’a vorìa nen chërdje a l’arsurression ëd Gesù fin-a tant ch’a l’avèissa “tocà con man”,“butà ‘l dil” ant le ferije ‘d Gesù. Dij “Tomà” a n’é tanti ëdcò al dì d’ancheuj. Ël miràcol ëd ment ch’as doverto a la realità dël Crist arsussità a séguito a capiteje. I prego ch’a peuda esse l’istess për vojàutri ch’i më scote, se col-lì a l’é ‘dcò vòst cas!

“Quand ch’a l’é vnùa la sèira ‘d col dì-lì, ch’a l’era ‘l prim dla sman-a, e le pòrte ‘d col pòst, andoa che ij dissépoj a j’ero radunà a j’ero sarà për càusa dla tëmma ch’a l’avìo dij cap religios, Gesù a l’é vnù, a l’é mostrasse lì antra ‘d lor, e a l’ha dije: “Che la pas a sìa con voi". Quand ch’a l’ha dit lòn, a l’ha mostraje soe man e ij sò fianch, e ij dissépoj a l’han motobin arlegrassne ‘d vëdde ël Signor. Gesù a l’ha dije ancora: “Che la pas a sìa con voi. Coma‘l Pare a l’ha mandame, mi i mando vojàutri”. Quand a l’ha dit lòn, a l’ha bofà an sù lor, e a l’ha dije: “Arsèive lë Spìrit Sant. A tuti coj ch’i përdonëreve ij pecà, a saran përdonà, e a tuti coj ch’i-j artenreve, a saran artënù. Ora, Tomà (ciamà Dìdim) ch’a l’era un dij Dódes, a l’era nen ansem a lor quand che Gesù a l’é vnù. J’àutri dissépoj a l’han dije: “I l’oma vëddù ‘l Signor”. Ma chiel a l’ha dije: “S’i vëddo nen ant soe man le marche dij ciò, e s’i buto nen ël dil andoa ch’a j’ero ij ciò, e s’i buto nen la man ant ij sò fianch, i lo chërdrai mai”. Eut dì apress, ij sò dissépoj a l’ero ancora ansema ant la cà, e Tomà a l’era con lor e, combin che le pòrte a l’ero sarà, Gesù a l’é mostrasse lì antra ‘d lor, e a l’ha dije: “Che la pas a sìa con voi!”. Peui a dis a Tomà: “Buta sì tò dil e varda bin mie man; stende ‘dcò la man, e butla an mè fianch, e fà ch’it sie pì nen un ch’a chërd nen, ma ‘n chërdent”. E Tomà a l’ha rësponduje: “Mè Signor e mè Dé!”. Gesù a-j dis: “Për motiv ch’it l’has vëddume, Tomà, it l’has chërdù? Bonuros a son coj ch’a l’han nen vëddù, e a l’han chërdù”. Gesù a l’ha ‘dcò fàit an presensa dij sò dissépoj vàire d’àutri miràcoj, ch’a son nen scrivù an ës lìber-sì.  Ma ste còse-sì a son scrivùe përchè i chërde che Gesù a l’é ‘l Crist, ël Fieul ëd Nosgnor e che, an chërdend, i l’abie la vita an sò nòm” (Gioann 20:19-31). 

IV.

A la fin i lesoma un Salm ëd David, ël nùmer 16: “Nosgnor! Guern-me: i son ëvnù da ti për trovè d’arpar”. An ësto Salm Nosgnor a promët dë sté sèmper dacant ai sò fedej: gnanca la mòrt a-j fà tëmma. Ch’a peuda esse ‘dcò la mìa e la vòstra preghiera. Coma tùit ij Salm, ëdcò sto-sì a dovrìa esse cantà. I n’oma ancora nen na version ch’a peuda esse cantà an piemontèis. A-i na j’é vàire an italian. La mùsica ch’a-i é al prinsipi e a la fin dij nòstri vìdeo a corespond sèmpe a cola dij Salm dle leture, ant la version ëd Ginevra. Ël test cantàbil an italian i lo peude trové mensionà a la fin dël vìdeo. Antant, lesoma ‘l Salm 16.

Nosgnor! Guern-me: i son ëvnù da ti për trovè d’arpar. I diso a Nosgnor: It ses Ti mè Dé! A-i é gnun coma ti ch’am fasa autërtant content. Ai sant ch’a j’é an sla tèra, gent fòrta, a va tut mè rispet e d’afet. Tutun, ch’as multiplico ij sagrin ëd tuti coj ch’a-j van dapress a ‘d dio fàuss. I veuj nen fé part dij sò sacrifissi sagnos, e gnanca i veuj pronunsié ‘l nòm dij sò dio. Nosgnor! Mia ardità it ses mach ti, It ses ti mia benedission. Ti ‘t guernes tut lòn ch’a l’é ‘l mè. La part dl’ardità ch’a l’é tocame a l’é delissiosa. Che maravijosa ardità! Ch’a sia benedì Nosgnor ch’am fà da guida: chiel am dà d’istrussion fin-a ‘d neuit. I sai che Nosgnor a l'é sèmper ansem a mi. I tërmolerai mai da la tëmma përchè chiel am ëstà sèmper dacant. Gnun-a surprèisa che mè cheur a sia sèmper giojos: im n’arlegro sèmper: mè còrp a arpòsa sèmper pacifich. Ti’t m’abandonras mai an mes ai mòrt, It lasseras mai che col ch’at t’é fedel as corumpa ant la tomba. Ti’t ëm mostrerà ‘l senté dla vita an acordandme la gòj ëd toa presensa e ‘l piasì ‘d vive ansema a ti për sèmper” (
Salm 16).

Pregoma: Nosgnor, tut-potent e etern, che ant ël misteri dla Pasqua it l'has ëstabilì la Neuva Aleansa d'arconciliassion: Acòrda che tuti coj ch'a son ëstàit argenerà ant la comunion del còrp dël Crist a peudo manifesté and soa vita 'd lor lòn ch'a professo për soa fej; për Gesù Crist, nòst Signor, ch'a viv e ch'a regna con Ti e con lë Spirit Sant, un sol Dé pr'ij sécoj dij sécoj. Amen.

Duminica 23 d’Avril 2107 - Sconda Duminica ‘d Pasqua - Leture: At 2:14a,22-32;  1 Pé 1:3-9; Gioann 20:19-31; Salm 16