Gods kracht in zwakheid

Afgelopen week is de toer de France begonnen. Op woensdag viel Marc Cavendish, een van de favorieten voor de sprinttrui. Schouder gebroken, einde toer…. Stel je voor dat hij voor de camera zou verschijnen met een grote glimlach op zijn gezicht, de pijn verbijtend, maar juichend, jubelend: Ik heb verloren! Yes. Oh, wat ben ik ontzettend blij dat ik gevallen ben. Ik ben zo zwak, ik heb zoveel pijn, wat heerlijk! Zo iemand is wellicht te hard gevallen…. Toch is dit de inhoud van de tekst die we vandaag gaan lezen. Het komt van Paulus in 2 Kor. 12:7-10. We vallen zoals altijd midden in een gedeelte. Paulus heeft net geschreven over een bijzondere openbaring die hij heeft gehad. Iets wat zo groot en mooi is, maar waar hij niet over mocht praten van God. Het hoofdthema van dit gedeelte van de brief is dat Paulus strijd voert met een groep mensen die zich ook ‘apostelen’ noemt. Deze nepapostelen zijn echte geestelijke krachtpatsers en zij proberen Paulus in een kwaad daglicht te stellen, vanwege zijn zwakheid. De brief is een poging om de paradox van een christen te verklaren: sterk in zwakheid. Laten we het gaan lezen.

Heb je gehoord wat Paulus daar zegt? Misschien is de taal die gebruikt wordt, wat vreemd voor je. Vers 9: Ik roem in mijn zwakheden en vers 10: ik heb een behagen in mijn zwakheden. Ergens in roemen, betekent dat je ergens vol lof over bent. Je bent er trots op en je schept er over op. Trots op zwakheden. Ergens behagen in hebben, betekent dat je iets heerlijk vindt (denk aan een behaaglijk vuurtje). Paulus is trots op zijn zwakheden en hij voelt zich er wel bij, vindt het heerlijk…. Loco! Hoe kan dit? Waarom zegt Paulus dit?

Voor we deze vraag kunnen beantwoorden, moeten we eerst zien wat Paulus bedoeld als hij het heeft over zwakheden. Wat zijn die zwakheden van Paulus? Het antwoord op deze vraag vind je op twee plaatsen in onze tekst, vers 7 en vers 10. Eerst maar even vers 10: Smadelijke behandelingen (beledigend, oneervol, kwetsend), noden, vervolgingen, benauwdheid om Christus’ wil. Paulus heeft wat geleden om Christus wil. In hoofdstuk 4 kun je daar een hele opsomming van lezen…. Als vertegenwoordiger van Jezus, werd hem veel lijden aangedaan. Misschien denk je meteen: dat ken ik niet, dus hier kan ik niets mee…. Ik zie het zo: elk lijden is om Christus wil. Of het nu rouw, ziekte, psychische nood, enz. is, alle lijden is bedoeld om jouw relatie met Jezus te testen of te ondermijnen. Telkens staat jouw trouw aan Hem op het spel. Verloochen je Hem of blijf je trouw aan Hem? Blijf je trouw aan Hem, dan lijdt je om Christus’ wil.

Vers 7: Paulus heeft een doorn in het vlees, een engel van de satan om hem met vuisten te slaan. Nu is er over deze doorn al heel veel geschreven voor bijbeluitleggers. We weten niet wat het geweest is. We weten in ieder geval dat het erg veel pijn doet, want hij wordt geslagen, gebeukt in zijn vlees. Vlees staat normaalgesproken voor twee dingen: het lichaam en het aardse bestaan op zichzelf. En dan die engel van de satan…. Een demon…. Het is duivels wat er met Paulus gebeurt. Er zijn twee richtingen waar men aan denkt: lichamelijk/psychisch lijden (men denkt aan een oogziekte, bijvoorbeeld) of relationele pijnen (tegenstand in zijn bediening, vervolging, dus meer verbonden met vers 10). Voor beide is wat te zeggen, maar eerlijk gezegd ben ik blij dat het niet heel concreet wordt. Dat geeft ons namelijk als lezers de ruimte om elke vorm van pijn die je ervaart te vergelijken met Paulus. Wat die doorn ook is, het doet pijn en iedereen die pijn heeft, kan zich dus hieraan spiegelen. Of je nu zelf pijn leidt, of je ziet anderen pijn lijden….

Paulus weet wat het is om pijn te hebben en hij heeft er mee leren omgaan, blijkbaar, want hij kan er in jubelen…. Zou dat niet heerlijk zijn?! Dat de pijn niet meer demotiveert, isoleert, terneerslaat…. Hoe krijgt hij dat voor elkaar?

Voor Paulus was het zeker niet vanzelfsprekend dat hij er goed mee om kon gaan. Hij heeft gebeden, drie keer. Waarom hij na drie keer zeker wist, dat dit nooit meer weg zou gaan, is niet na te gaan. Hij wist op een gegeven moment: het antwoord is nee…. Maar hij begon wel met gebed en dan vast niet even een gebedje. Dringend verzoek. Laten we daar mee beginnen: intens gebed, gepaard met vasten, in geval van ziekte, zalving. Probeer alles om God te vragen het weg te nemen. Maar in veel gevallen zegt God nee. Voor Paulus was het antwoord: Mijn genade is u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht, zichtbaar. Wat betekent dat?

Genade is onverdiende gunst. Wat je hebt ontvangen uit genade moet je genoeg zijn, want Mijn kracht wordt zichtbaar in zwakheid. De kracht wordt gegeven uit genade. Onverdiende kracht. Kracht die je niet verdiend hebt. Gods kracht in je leven. Dat klinkt goed: in Paulus leven wordt Gods kracht zichtbaar. Waauw, dat klinkt goed! Wat moet ik me daarbij voorstellen?

De kracht van God is heel breed. We denken dan meteen aan genezing, energie, nieuwe moed. En dat is ook zo. We zien in Paulus leven verschillende keren kracht van God in onmogelijke situaties. Toen hij in de gevangenis in Filippi zat, bijvoorbeeld. Ze konden zingen in de nacht met hun ruggen bloedend en hun voeten in het blok…. Gods kracht werd zichtbaar door een aardbeving.

Maar het is niet altijd op deze spectaculaire manier waarop Gods kracht zichtbaar wordt. 1 Kor. 1:24: “Maar voor hen die geroepen zijn, zowel Joden als Grieken, verkondigen wij, Christus, de kracht en de wijsheid van God”. Jezus is de kracht van God. Vervangen we dus kracht door Christus, dan zegt Paulus dus: in mijn zwakheid wordt iets zichtbaar van Christus, de kracht van God. Christus wordt zichtbaar in de zwakheid van Paulus. Hoe dan? Geduld, volharding, zachtmoedigheid, mildheid, begrip, zelfbeheersing, maar bovenal nederigheid. Allemaal zaken die zijn zwakheid hem leerden.

Nederigheid is een eigenschap van Jezus Christus die in Paulus leven zichtbaar werd door de zwakheid heen. Sterker nog: het werd hem zelfs met dat doel gegeven. Lees maar in vers 7: Mij is een doorn in het vlees gegeven, een engel van de satan, om mij met vuisten te slaan, OPDAT ik mij niet zou verheffen. Opdat ik niet trots word, mezelf niet groter maak dan ik ben. Ik ben niets zonder Christus en zelfs wat ik ben in Christus, is genade. Ik kan niets uit mijzelf. En die lichamelijke of relationele pijn, maakte hem nederig. Nederigheid komt in Paulus leven en dat is de kracht van God! Jezus wordt zichtbaar! En dat is waar Paulus om kan jubelen en juichen. Het leven draait om Christus en niet om mijn gezondheid, mijn prestaties, mijn dadendrang, mijn relaties….  

Gods kracht, Christus, wordt zichtbaar in mensen die zwak zijn. Maar dat gaat niet vanzelf. Allereerst moet je je overgeven aan Hem. Ook als het tegen zit en je denkt: waar is die God nou toch?! Hij doet niets. Overgave! Ontzettend moeilijk…. Een deel van het leren overgeven heeft te maken met het accepteren dat God iets anders in je zichtbaar maakt dan jij graag wilt. Jij wilt genezing, Gods ingrijpen, nieuwe energie, een baan, herstelde relaties, enz. Soms wil God dat ook, maar het allerliefste wil God dat we meer zichtbaar maken van Jezus in ons leven. Ben je bereid om dat doel te omarmen? Kun jij juichen als je meer geduld krijgt? Kun jij genieten van de mildheid die over je komt als je niets meer kunt? Als Christus meer zichtbaar in je wordt?

Als je er afgelopen Pasen bij was, dan heb je hier al iets van meegekregen. Met Pasen stond dit kruis op het podium. Toen was het nog leeg. Ik sprak over Jes. 57:15, God die woont in de verbrijzelde, de verbrokene, om hen op te richten, hen nieuw leven in te blazen. God gaat nieuwe wegen dwars door gesloten deuren heen, opent nieuwe ramen waar deuren gesloten worden. Zelfs en misschien wel juist door zwakheid heen, breekt Hij de toekomst open en creëert nieuwe mogelijkheden. Hij maakt Zijn kracht zichtbaar in jouw gebrokenheid. Als symbool van die gebrokenheid mocht iedereen een glasscherf duwen in dit kruis. Met het besef dat Christus elke doodlopende deur heeft geopend door de dood te verslaan. Vandaag zullen we dit kruis een plekje gaan geven in de kerkzaal.