ἡ Κρήτη μεγάλη νῆσος ἐστι ἥν ὁ Ποσειδῶν ἐφύλαττε·ὁ Μίνωος τῆς Κρήτης ἐβασίλευε καὶ τὴν Πασιφάην ἐγάμει· ὁ θεὸς καλὸν ταῦρον εἰς τὴν Κρήτην ἔπεμπε ἀλλὰ ὁ βασιλεὺς τὸν ταῦρον οὐκ ἔθυε τῷ θεῷ· ὁ Μίνωος ἕτερον ταῦρον ἔθυε καὶ τὸν ταῦρον τοῦ Ποσειδῶνος ἔσῳσε· ὁ θεὸς μάλα ὤργισε καὶ τιμωρίαν ἐποίησε· ὁ Ποσειδῶν μεγάλην ἐπιθυμίαν τοῦ ταύρου τῇ Πασιφάῃ πάρειχε· ἀδύνατον ἦν τὴν βασίλειαν ἀντέχειν καὶ πολὺ ἔπαθε ἡ Πασιφάη· ἐν τῇ Κρήτῃ ὁ Δαίδαλος ὁ Ἀθηναῖος ᾤκει ὅς σοφὸς ἀρχιτέκτων ἦν. οὗτος ξυλινὸν ταῦρον ἐποίησε καὶ τῇ Πασιφάῃ ἐβοήθησε· ἐκ τοῦ ἔρωτος τῆς Πασιφάης ὁ Μινώταυρος ἦν ὅς εἶχε ταύρου τὴν κεφαλήν, σώματος δὲ τοῦ ἀνδρός.

ὁ Μίνως Δαίδαλον ἐκάλει· ἔπειτα ὁ Δαίδαλος τὴν οἰκίαν ἐποίει. ἡ οἰκία μεγάλη ἦν, καὶ ἔξοδον οὐκ εἶχε· ὁ γὰρ λαβύρινθός ἦν. ὁ οὖν Μίνως τὸν Μινώταυρον ἐν τῷ λαβυρίνθῳ κατέκλειε.

ὁ κύριος Μίνως πολέμιος ἦν τοῖς Ἀθηναίοις. οἱ γὰρ Ἀθηναῖοι τὸν υἱὸν τοῦ κυρίου ἀπέκτεινον. ὁ μὲν οὖν κύριος ἀνθρώπους πρὸς τὰς Ἀθήνας ἔπεμπε. τότε δὲ ὁ πόλεμός ἦν. οἱ οὖν Ἀθηναῖοι ἐντεῦθεν φόρον ἔφερον· ἑπτὰ γὰρ κούρους καὶ ἑπτὰ κόρας κατὰ ἐνιαυτιὸν ἔπεμπον εἰς τὴν Κρήτην.

τότε ὁ κύριος τῶν Ἀθηναίων ὁ Αἰγεὺς ἦν. ὁ υἱὸς ὁ Θησεὺς ἦν. ἐν τῷ τρίτῳ φόρῳ τῷ Μινωταύρῳ ὁ Θησεὺς εἰς τὴν Κρήτην ἥκε. τὸ πλοῖον μέλανα ἱστία εἶχε, τότε δὲ ὁ νεανίας ἔλεγε τῷ κυρίῳ· «ἐν τῷ νόστῳ ἐθέλω μεταφέρειν μέλανα ἱστία ἀντὶ λευκῶν ἱστίων».

ἡ Ἀριάδνη θυγάτηρ τοῦ Μίνωος ἦν καὶ ἐν τῇ Κρήτῃ ᾤκει· ἀδελφὸς αὐτῆς ὁ Μινώταυρος ἦν. ἐπεὶ ὁ Θησεὺς εἰς Κρήτην ἥκε, ἡ Ἀριάδνη αὐτὸν ἤρα καὶ βοηθεῖν αὐτῷ ἤθελε. τὸ λίνον καὶ τὴν μάχαιραν αὐτῷ πάρειχε. ἐπεὶ εἰς τὸν λαβύρινθον ὁ Θησεὺς εἰσέβαινε, τὸν Μινώταυρον τῇ μαχαίρᾳ ἀπέκτεινε καὶ ἐκ τοῦ λαβυρίνθου τῷ λίνῳ ἐξέβαινε. ὁ Θησεὺς τοὺς κούρους καὶ τὰς κόρας ἔλυσε. ἔπειτα δὲ μετὰ Ἀριάδνης καὶ τῶν κούρων καὶ τῶν κορῶν εἰς Νάξον ἔπλει. ἀλλὰ ὁ Θησεὺς ἐν τῇ νήσῳ τὴν κόρην ἔλειπε. τέλος δὲ ὁ κοῦρος τὰ λευκὰ ἱστία οὐκ ἐμίμνησκε καὶ οὐ μετέφερε. ἔπει ὁ Αἰγεὺς τὸ πλοῖον ἔβλεπε, ἀπὸ τῆς ἀκτῆς εἰς τὴν θάλατταν ἑαυτὸν ἔβαλλε.