اما لازم است تا مختصري به عرض برسانيم که چه شد تا اين مصيبتها آغاز شد. چه شد که در کمتر از يکسال تمام متخصصان و کارشناسان متعهد يا مجبور شدند تا سخني نگويند و يا آنانکه گفتند اگر مورد غضب قرار نگرفتند، کسي فريادشان را وقعي ننهاد تا ديگر انگيزه و محرکي براي کار کردن در کسي باقي نماند و دست حاکمان دانشگاه براي خودسريهايشان کاملا باز بماند.

تمام حکايت از زماني آغاز شد که فردي نا آشنا و بيگانه با اين دانشگاه به ناگاه بر کرسي رياست اين واحد تکيه زد و سکان هدايت اين مجموعه را در دستان خويش گرفت. گرچه در ابتدا اميدهاي بسيار در دل اعضاي اين مجموعه زنده شد تا با آغاز اصلاحات، برخي مشکلات موجود در دانشگاه خاتمه يابد و مجموعه دانشگاهی و به ویژه استادان جايگاه واقعي خويش را بازيابند و حرکت به سمت ساخت دانشگاهي علمي و فرهنگي بر اساس آموزه‌هاي اسلامي و معيارهاي بين المللي آکادميک سرعت گيرد، اما اين اميدها چندان دوام نياورد و به زودي آشکار شد که اين کشتي راه به بيراهه مي‌برد و اتفاقات تازه‌اي در راه خواهد بود. نه تنها اصلاحاتي در کار نيست که گويي تخريب دستور کار اين سکان دار است.

بي برنامگي به عنوان مهمترين عامل و پس از آن ضعف شدید مديريت، بي تجربگي، فقدان بينش صحيح، عدم شناخت نسبت به مجموعه‌هاي دانشگاهي به طور عام و اين مجموعه به طور خاص، عدم قدرت تصميم گيري صحيح، بي توجهي به نظرات اساتيد معظم و بالاخره انتصابات ناصحيح و غير کارشناسي شده و ضعفهاي شخصيتي در مسئول ارشد دانشگاه راه را براي اين ويرانه کردن هموار مي‌کرد.

اختلافات روزمره ميان مسئولين و رياست اين واحد، از نتايج اين کج انديشيها بود که طبعا نتيجه اي جز به تعطيلي کشانده شدن امور و يا برکناري پي در پي معاونين و مسئولين رده‌هاي پايين تر به همراه نداشت و اين تغييرات حتي در سطح کوچکترين پستهاي اجرايي کارمندان نيز انجام شد تا شايد مفري باشد براي خروج از اين بن بست ايجاد شده و دستاويزي براي ارائه گزارش فعاليتهاي مثبت رئيس واحد. اما اين کارها نتوانست واقعيتهاي موجود را که همان افت کيفيت آموزشي، پژوهشي، عمراني، فرهنگي و حتي اداري و نيز اتلاف ساعتها وقت و هزينه‌هاي مادي و معنوي افراد و مجموعه دانشگاهي باشد را پنهان نمايد. آمار موجود به روشنی حکایت ازعمق فاجعه دارد و مقایسه آماری عملکرد آقای رئیس در حوزه های آموزشی، پژوهشی، اداری و عمرانی با دوره های پیشین گواه این دعاوی است. برای نمونه همین بس که مجموعه آموزش دانشگاه بحرانی‌ترین زمان آموزشی سال تحصیلی را در طول پنج ماه بدون معاون سپری کرد.

يک سال بر اين سياق گذشت و اگر نبود  زيرساختهاي محکم گذشته و تجربه و تواناييهاي اساتيد محترم و کارمندان مجرب گروههاي آموزشي، شايد مدتها پيش فرياد اعتراضات دانشجويي گوش فلک را کر کرده بود. تمام اين دردها به اميد پايان يافتن دوره مديريت رئيس واحد تحمل شد تا شايد با حضور فردي مجرب و متعهد و متخلق به اخلاق اسلامي و انساني و آشنا با مجموعه‌هاي دانشگاهي و شيوه‌هاي مديريت آن، مرحمي بر زخمها حاصل شود، اما تمديد حکم رياست واحد شهرري در سال 86 نمکي بود که بر زخمها پاشيده شد.