MUNTAIA kondaketaren eraikuntza da

Narrazioak, plano ezberdinen segida delako MUNTAKETA behar du

3 dimentsio edo maila dauzka:

1. soziokulturala: giza dinamika berri baten adierazpen artistikoa (aniztasuna, heterogeneitatea)

2. teknikoa: gidoia-errodaia-muntaia: mixtura fasea, planoak erantsi eta lotu, burmuinaren lana bezala: zatiak antolatu

3. ideologikoa: planoen arteko jausiak ikustezinak bihurtzea, arreta istorioan jartzea, muntaiaren forma ezkutatuz. Jarraikortasunaren ilusioa lortzeko egin behar dena da: planoen hautapena (aukera), neurketa (iraupena) eta antolakuntza (ordena)

Ondorioz planoekin lan egin behar da jarraikortasunaren itxura lortzeko (Forma/istorioa)

2 Paradoxa:

• jarraikortasuna lorpen tekniko bat da: baina xehetasunak falta dira (24i/s zinea 25 PAL 30 S) ez ote du logikarik ez mozteak

• egileraen eskua izkutuan gelditu behar da, ikuslea ez da formaz ohartu behar!

Espazioa ezin da osotasunean adierazi: zehaztasunekin zatikatzen denean 2 arazo sortzen dira:

• jarraikortasun berri bat bilatu behar da

• ikusleari argibideak eman behar zaizkio

Horrela sortzen dira

A) RACCORDaren gramatika:

• Begirada (ikusten dena) eta eremuz kanpoa sortzen da (ikusten ez dena)

• Posizioa: Pl orokorra, Pl ertain, Pl detaile. Gainezarpen espazila dago

• Norabidea

• Mugimendua

ARDATZ RACCORRA sortzen da: semizirkuluaren alde bat marra birtual batez markatuz

Osagarri bezala 30º RACCORRa: begiradaren aldaketa gutxienez 30º gradutakoa behar du izan

Konbentzio hutsak dira guzti hauek!

B) PLANGINTZA ESPAZIALA

Kokapen plano batekin hasi ohi da: Stablising shot

Plano partziala – plano detaileak