MIJN BEZOEK AAN DE REFUGIO

25 MAART 2009

Half 4 loopt mijn wekker af. Vandaag is het zover ik ga naar Malaga. Ik ben wel zenuwachtig omdat ik niet weet wat ik te zien krijg. Snel aankleden en de taxi bellen. Op Schiphol aangekomen moet ik nog even een ticket halen voor de hondjes die ik zaterdag weer mee terug neem. Ik geef mijn koffertje af en loop naar de gate. Alles loopt keurig op tijd.

In het vliegtuig zit ik naast 2 mannen en we raken aan de praat. Of ik vaker naar Malaga vlieg. Ik vertel over ACE en een van de mannen vroeg me meteen om een kaartje want hij wilde meteen een dontatie doen. Ik vroeg hem zijn emailadres zodat ik hem een bedankje kon sturen als het geld binnen was, en mocht hij het vergeten kan ik hem nog even een herinnering sturen hihihi.

Het is wel spannend hoor!!Wat zal ik aantreffen.

We landen om kwart voor 10. Ik word opgehaald door Fabienne,een lieve warme vrouw.

Na wat gedronken en een beetje kennis gemaakt te hebben gaan we op weg naar de Refugio.

Na drie kwartier staan we voor het hek van Refugio. Mijn hart klopt in mijn keel want weet niet wat ik ga zien. Ik ben een zeer emotioneel type dus……

We lopen over het pad naar de Refugio.Onder het pad liggen duizenden honden. De Refugio was vroeger een dodingstation. Een heel naar gevoel krijg ik in mijn buik en moet even slikken. In de verte hoor ik geblaf. Bij de ingang aangekomen zie ik het ziekenhuisje met daarvoor een paar honden. Wat me opvalt is dat het schoon is. Er hangt wel een heel sterke lucht van poep en pies.

De honden blaffen blaffen en blaffen. Wat een kabaal.Er zijn mensen aan het schoonmaken en ze verzorgen de honden. We lopen langs de kooien en emoties komen los. Al deze schatjes zijn gered uit de dodingstations, hoe kunnen mensen zo met hun honden omgaan. Groot en klein, ze zitten met 2,3 of 4 tegelijk in een kooi. Veilig, beschermd met een dak boven hun hoofd, en eten. Ze hoeven niet meer bang te zijn. Ik aai ze en sta versteld dat ze zo lief zijn. Er is er echt geen 1 die bijten wil. Poten komen door de tralies met het verzoek om ze alsjeblieft nog een keer te aaien. Tranen schieten in mijn ogen. We lopen naar boven en daar staan de hondjes die nog in quarantaine zijn. Gered uit de dodingstations maar in afwachting of ze niet ziek worden. Ook zij blaffen maar ik mag ze niet aanhalen. Boven is ook een stukje grond wat is afgezet en waar de honden lekker even vrij kunnen lopen als de hokken worden schoongemaakt. We gaan weer naar beneden en gaan het ziekenhuisje binnen. Antonio de dierenarts staat te opereren. Er worden zoals elke dag weer honden gesteriliseerd/gecastreerd. Ook Rosio een vrouwelijke dierenarts is aanwezig. Zij opereert ook en zorgt voor de zieke honden. Zij krijgen hun injecties en medicatie.

Fabienne moet wat dingen regelen en ik blijf op de Refugio. Altijd maar die blaffende honden.

Ik heb de vele voerbakken schoongemaakt. Dit gebeurt iedere dag opnieuw. De zieke en geopereerde hondjes verzorgd. Er wordt een hond afgegeven, een echte knuffel. Ik weet niet wat ik zie met wat voor een gemak dit gebeurt. Ik dacht ‘HOE KAN JE DIT DOEN”.

Fabienne kwam me ophalen en gaan om 7 uur naar haar huis. Dian een vrijwilligster is nog steeds aanwezig en maakt wederom de hokken schoon. Dit gebeurt 2x per dag. Tot morgen……

Thuis bij Fabienne worden we met veel geblaf onthaalt. Er lopen 20 honden rond ik weet niet wat ik zie. Wat ik wel merk is dat ze allemaal verschrikkelijk lief zijn. Fabienne leeft voor de honden. Als we aan tafel gaan zit alles om ons heen. Luna de brutaalste probeert met haar charme iets te eten te veroveren. Hihihihih de dondersteen. Naast me zit Pascha een Cavaliertje met haar koppie op de rand van de tafel en haar oogjes schuin kijkend naar me en zit te knorren. Ik moet lachen. En zo hebben ze allemaal hun eigen manier om er gezellig bij te horen.

Na gegeten te hebben zit het er voor mij om 10 uur echt op. Ik wens iedereen weltrusten en ga heerlijk naar mijn bed.

Donderdag 26 maart.

Ik ben al weer vroeg wakker. Ik kleed me aan en ga naar boven. Daar word ik blaffend begroet door alle honden. Ssssttttt zeg ik. Op mijn klok beneden was het half 9 maar hier staat half 8. Vandaar dat er nog niemand is. Maar goed geeft niet kan ik even rustig bijkomen en mijn verhaaltje schrijven.

Ik kijk naar buiten en zie een strak blauwe lucht…..heerlijk!

Ineens begint de hele roedel te blaffen jaaa Fabienne staat op. Geweldig om te zien.

Na het ontbijt ga ik met Chocolatina en Denise een Engelse vrijwilligster voor controle naar Carlos de chirurg. Hij schijnt de beste orthopedische chirug in Spanje te zijn, en de mooiste hihihihi.Na een autoritje van 45 minuten zijn we net op tijd voor de afspraak van 10 uur.

We worden vriendelijk onthaalt door de assistenten.

Na enkele minuten komt Carlos en word ik voorgesteld. We gaan de behandelkamer binnen en Carlos bekijkt Chocolatina.

Hij wil nog een paar fotos maken en Chocolatina krijgt een lichte roes. Wij gaan even ergens wat drinken en spreken na een uurtje weer af. Denise vertelt mij dat de operatie van Chocolatina is opgenomen door een tv station. Het moet nog worden uitgezonden maar als het zover is krijgen we een kopie. De hele operatie is gratis gedaan door Carlos.

De foto’s van Chocolatina zijn helemaal goed. Ze zal er aan moeten wennen dat ze nu 4 pootjes heeft en dat ze die moet leren gebruiken zodat er spiervorming komt. En het gaat goed hoor want bij Fabienne thuis rent ze achter de honden aan, en speelt ze heerlijk in de tuin. Ik krijg nog een rondleiding door de praktijk. Zo hoort een kliniek er uit te zien. Ik hoop dat onze Refugio er ooit ook zo uit komt te zien. Dank je wel Carlos.

We nemen afscheid en we gaan naar Ton van den Broek. Ik neem Chocolatina mee. We worden hartelijk begroet door Ton en zijn vrouw Trudy. Ik vind het fijn ook Ton te leren kennen.

Ton is verantwoordelijk voor de financiën. Alles wordt keurig bijgehouden. Ook beantwoord hij de vele emails die er binnenkomen en telefoontjes. Hij is de rechterhand van Fabienne.

Ik krijg een heerlijk broodje van Trudy en we kletsen een eind weg. Sorry weet niet meer waar we allemaal over gesproken hebben hihiihi maar het ging uiteraard wel over ACE en hun hondje. Na zo’n 1,5 uur gingen we naar de Refugio. Fabienne was al weer bezig. Ik heb de dierenarts Antonio gesproken en gevraagd naar specifieke medicijnen en spullen die ze nodig hebben. Onderaan het verslag staat een lijst dus lieve mensen vraag je apotheek, je dierenarts, ziekenhuis, dierenwinkel, of wie of waar dan ook. En vooral VOER dat is zo hard nodig!!!!!!

In de tijd dat ik op de Refugio was liepen er vrijwilligers de honden uit te laten. Stuk voor stuk even lekker een stukje lopen. Er is een heel schema gemaakt zodat alle honden aan de beurt komen.

We zouden nog veel meer vrijwilligers kunnen gebruiken maar dat is erg moeilijk. De hokken werden weer schoongemaakt en ook de voerbakken liggen weer in de afwasbak om schoongemaakt te worden.Het valt me zwaar al die lieve schatten in de hokken te zien. Ze zijn allemaal zo lief. Er is 1 pup die heeft mijn hart gestolen, maar weet niet of ze het zal redden. Ik loop weer langs de hokken en alles gaat weer blaffen. Het lijkt wel of ze vragen aai me even, aai me even achter mijn oor, mag ik met je mee?? Tranen biggelen over mijn wangen. En weer vraag ik me af “Hoe kunnen mensen zo makkelijk hun hond opgeven”.

Tegelijkertijd krijg ik heel veel kracht om nog harder te vechten voor al die lieverds. Ik weet nu letterlijk waar ik me voor in zet. Ik kan alleen maar zeggen kom eens kijken in de Refugio.

Even wat eten en drinken met Ton en Fabienne. Zelfs dat kan niet rustig. Telefoon rinkelt, hondjes regelen die vertrekken, man die informatie boekjes voor ons maakt schuift aan en wordt ook nog even tussendoor geregeld. Dan gaan we naar huis en ga ik even een uurtje heerlijk genieten van de zon. Alles even verwerken. Fabienne gaat even naar de kapper. Hehe even tijd voor haar zelf. Er gaan wel 2 honden mee……….

Rond 8 uur gaan we eten bij vrienden. Waar haalt ze de energie vandaan iedere dag.

Vrijdag 27 maart.

We begonnen de dag als altijd met het voeren van de 20 honden. Wat een feest is dat toch hihihih.

Als ze allemaal hun bak hebben hoor je alleen maar het gesmak en is alles rustig.

Fabienne deelt de vitaminen en medicijnen uit die ze ook iedere dag krijgen.

Er zijn een paar die hebben leishmania, nou daar zie en merk je niets van. Dat hoeft dus ook absoluut geen reden te zijn om een hond niet te nemen. Als de medicijnen gewoon worden gegeven is er niets aan de hand.

Na dit gezellige ontbijt op naar de ACE SHOP.

We hebben Ton opgehaald die ging ook gezellig mee. Onderweg staat de telefoon van Fabienne niet stil. Er wordt weer van alles besproken en geregeld.

Het is een prachtig winkeltje. Boven is een vliering waar veel kleding kan staan. Ik weet zeker dat al onze opgehaalde kleding verkocht gaat worden. Dus iedereen hartelijk dank.

Ik maak kennis met Edith een van de vrijwilligers die van 11 tot 2 in de winkel staat.

Weer zo’n goed gevoel dat er toch weer iemand met een goed hart helpt voor onze honden.

Na alles gezien te hebben en met Edith gesproken te hebben gaan we weer want we moeten nog naar de Refugio ook.

We gaan eerst even wat eten en drinken het is ondertussen al weer half 1. We bespreken een last check- flyer, een sticker en de telefoon rinkelt weer tussendoor. Na een half uurtje hup op naar de Refugio want Fabienne moet nog met Antonio spreken. Als we op de Refugio aankomen doe ik mijn rondje weer.

En ik loop uiteraard ook naar mijn favorite pup die ik Jessy heb genoemd.

Het gaat niet goed met haar. Ik ben stuk. Ik vraag aan Fabienne of het mogelijk is om er alles aan te doen om haar te redden en ik daar voor de kosten draag. Jessy gaat mee met Andre en Maribel zij werken al vanaf het begin bij Fabienne en vangen ook hondjes op. Ik maak het hok schoon waar nog 4 pups in zitten en loop weer mijn rondje. Ik kan er niet genoeg van krijgen. Won ik de staatsloterij maar.

Fabienne is nog steeds van alles aan het regelen en aan het praten. Ook haar telefoon zit weer regelmatig aan haar oor. Antonio de dierenarts staat weer te opereren, de honden krijgen hun antibiotica injecties en verzorging van Rosio. Vrijwilligers laten de honden uit, wassen de voerbakken en maken de hokken schoon. De wasmachine draait de hele dag. Dag in en dag uit!!!

Het is tijd om naar Malaga Airport te gaan. Fin gaat naar zijn thuis. Flykennel inladen en Fin er in. Dit voelt zoooooo goed!!!Hier doen we het voor. Op de luchthaven komen er nog twee. Henry en Olaf.

Als we in willen stappen komen er twee Engelsen voor Benjamin de boxer. Ze gaan kijken en zijn geïnteresseerd. Fabienne maakt afspraken met ze, ze wil bewijzen van hun dierenarts dat ze goed voor hun andere hond zorgen en regelmatig de dierenarts bezoeken. Ze praat nog een vijftal minuten en spreekt af dat de benodigde papieren gemaild kunnen worden. En nu moeten we echt naar Malaga.

45 minuten rijden.Ton en zijn vrouw Trudy zijn er al. Trudy neemt Henry mee in de cabine. Wat een schatje .

Inchecken duurt lang er staat een hele rij. Henry legt een lekkere drol neer en plast nog even. Hihihihihi. Dat scheelt weer in de cabine. We zijn er op voorbereid. Ik pak een plastic zakje en hup weg, een doekje en schoon is het weer.

Fin zit rustig in zijn flykennel. Het blijft me opvallen dat alle honden zo lief zijn. Na inchecken naar de douane want de flykennels moeten door de scanner.

Fyn er uit, kennel door de scanner en Fyn weer in de kennel. Het gaat allemaal zo makkelijk. Alles wordt goed afgeplakt en met tie rips dichtgemaakt.

Ook Olaf is gebracht door het opvang gezin.

Fabienne knuffelt ze allebei wenst ze een goede reis en een fijn leven en geeft een kushand.

Ik sta weer te snotteren maar nu van blijdschap. Deze krijgen het goed, hier doen we het voor.

We nemen afscheid van Ton en Trudy en gaan naar huis. Onderweg blijft de telefoon weer rinkelen en wordt er weer van alles geregeld. Fabienne kan bijna niet meer zitten van de pijn in haar rug.

Ze heeft een hernia maar gaat gewoon door. We gaan even langs de apotheek om wat pijnstillers te halen en dan moeten we nog naar de Refugio. Het is ondertussen 19.00 uur. Dian is nog aan het schoonmaken. Ik loop weer even snel langs een paar hokken en deel wat knuffels uit.

Fabienne regelt de checklist flyer waar het over gehad hebben en die er gemaakt moet worden. Ze vertaalt alles even in het Nederlands en ik zal het met Jessica opnemen.

Met deze lijst doen we een laatste check voordat de honden gaan vliegen. Dat is een goed initiatief. Deze checklist gaat bij het paspoort.

En als het er dan leuk en goed verzorgd uitziet is het helemaal TOP!!net dat kleine extraatje.

Het is 20.00 uur als we vanaf vanmorgen 10 uur weer thuis komen met een lekkere afhaal Chinees.

Om 21.00 uur liggen we er allebei in doodmoe.

Zaterdag 28 maart.

Mijn laatste dag.

Fabienne geholpen in het huis. Want al lopen er 21 honden je ruikt ze echt niet en is het er kraak helder.. Om 1 uur naar de Refugio. Er moet nog het een ander geregeld worden voor mijn vlucht van vanavond.

We lopen alle honden weer af voor een knuffel. Ik wou dat ik ze allemaal mee kon nemen. Ik kijk ze allemaal goed aan en doe een stil gebedje dat ze allemaal een goed thuis mogen krijgen. Dan gaan we weg. We hebben met Dirk afgesproken om nog iets te gaan eten samen voordat ik vertrek.

We rijden de bergen in en komen bij een echt Spaans restaurantje. Uiteraard mogen daar honden lopen en spelen. We praten uiteraard over honden en ACE. Het is ook een onderwerp waar je niet over uitgesproken raakt. Tenminste ik niet. Ik heb grote bewondering voor Fabienne en Dirk.

Voor we het weten is het half 5 en moet we opschieten want we moeten naar de Refugio.

Ik groet Dirk en bedank hem en zeg ook dat ik zeker terug kom.

Op de Refugio krijg ik Charlotte in mijn armen. Wat een klein hopie. Ze trilt als een rietje niet wetende wat er gaat gebeuren. Ik aai haar, spreek haar zachtjes toe en heel langzaam houdt ze op met trillen en ligt ze lekker in mijn armen. Hoe kan iemand haar wegdoen!!!! Wie weet wat ze allemaal heeft meegemaakt. Ik fluister in haar oor, Lieverdje je gaat naar huis, je krijgt je eigen mandje en heel veel liefde. Ondertussen is Fabienne met Maribel de andere twee honden aan het halen. Betsy de bokser en Aika de Dalmatier. In de flykennels achter in de auto zitten ze rustig.

Ook zij gaan op weg naar hun thuis met hun eigen warme mand en heel veel liefde.

Om 6 uur zijn we op Malaga en checken we in. De kennels moeten weer door de scanner. Ik spreek met een vrouwelijke douane beambte. Ze ziet Charlotte in mijn armen en is helemaal vertederd. Ze heeft ook zo een soort hondje gehad. Ik vertel haar wat we doen en ze is onder de indruk. Ze krijgt een kaartje en ik zeg dat ze van harte welkom is en altijd kan komen helpen.

De honden gaan de band op. Fabienne moet toch even slikken. Ze heeft heel hard moeten knokken om Betsy en Aika uit het dodingstation te krijgen. En zo heeft ze met iedere hond haar eigen verhaal en band.Maar hier doen we het allemaal voor. Je bent geweldig Fabienne!!

We gaan nog even wat drinken want het is nog vroeg en ik speel met Charlotte. Ze is helemaal op me gericht. Met haar kleine pootjes rent ze achter me aan alsof ze me al jaren kent.

Dan is het tijd om door de douane te gaan. Ik neem afscheid van Fabienne. Ik had zo graag nog gebleven. Woonde ze maar om de hoek dan wist ik zeker dat ik iedere dag ging helpen.

Met Charlotte op mijn arm loop ik door de poort. Ik word tegen gehouden en moet mijn laarzen uittrekken. Het is allemaal goed hoor dat de controle zo streng is maar op dit moment baal ik even. Maar goed alles was goed. Ik draai me nog 1x keer om en zwaai, ja hoor en daar rollen mijn traantjes weer. Ik kom terug was mijn gedachte.

In het vliegtuig is er veel belangstelling voor het zwarte koppie in mijn tas. Zelfs de stewardess is geïnteresseerd. Ik vertel weer over ACE en geef haar mijn kaartje. Later spreek ik haar nog want ze wilde Charlotte graag zien. Ze vindt het een heel goed initiatief wat we doen. Het verbaast me toch dat er nog zoveel mensen niet weten dat er organisaties als ACE bestaan en alle ellende van de honden in Spanje. Zelfs de piloot kwam er even bij. Hij had Aika voor de vlucht een knuffel gegeven.

Er zat een tv ploeg aan boord. Die had ik op Malaga al gezien. Ik dacht als ik die nou eens te spreken kan krijgen…….

We zijn geland en lopen naar de koffers. De cameraman spreekt me aan en ik vertel over Ace de verschrikkelijke dodingstations, de mentaliteit van de mensen en wat wij doen. Ik zei daar moet je eens een documentaire over maken. Dat vond hij een goed idee. Ik gaf hem mijn kaartje en ik hoop dat ik iets ga horen.

Mijn koffer was er zo. Het was nu wachten op de flykennels. Ik ben nerveus. Ik heb het geflikt.

We hebben weer drie schatten gered. Het duurt lang. Ik vraag aan de douane waar ze vandaan moeten komen. En toen jaaaaaa daar waren mijn kanjers. Ze zaten nog zo rustig in hun kennels.

Ik was zo trots op ze. Een voor een reed ik ze naar de Exit. Ton Roos stond al te wachten met de adoptanten.

Ik haal Charlotje uit mijn tas en geef haar aan een klein jongetje dat haar baasje wordt.

tranen rollen over mijn wangen kan er niets aan doen. Blijdschap en alle spanning komt los. Ik haal Aika eruit. Ook zij krijgt het goed. Betsy is door het dolle als een echte boxer. Iedereen is blij. Ik geef de paspoorten af en knuffel en kus nog 1x mijn lieverds. Tranen van blijdschap blijven stromen.

Ton Roos slaat een arm om me heen, Ik begrijp je heel goed San, maar je hebt het geflikt, je hebt er weer drie gered.

ZE KRIJGEN EINDELIJK HET LEVEN WAT ZE VERDIENEN!!!!

EN DAT IS WAAR WE HET MET Z’N ALLEN VOOR DOEN TOCH!!!!

Voor al mijn foto’s kan je kijken op

http://picasaweb.google.nl/ace.adv.20/RefugioMalaga?feat=directlink

Lijstje van de dierenarts

Misschien een tip om deze medicijnen te googlen zodat je kan lezen wat het doet. Want het zal hier beslist anders heten maar wel hetzelfde resultaat geven.

Furacin 0,2%

Dit is een zalf dat overal goed voor is en heel veel wordt gebruikt.

Nutri-plus-gel - Van Virbac Animal Health

Becozyne Vitamine B+C Dit zijn medicijnen voor Leishmania

Compressen

Steriele handschoenen latex maat 6,5 en 7,5 of S/M

Scharen voor wonden te hechten. Er zitten ribbeltjes aan het uiteinde.

Injectienaalden 0,80 – 2,5 mm Dit zijn kleine naalden.

Intraven. Dit zijn chirurgische mesjes waar ze incisies mee maken.

Betadine.

Convenia INY 10 ml – antibiotica

GAS voor anesthesie. We willen met gas gaan verdoven dat is minder risico maar is wel duurder.

Imalgene 1000 ( dit gebruiken we nu als anesthesie)

(merk Merial)

Cargut Chromic 2/0 oplosbaar hechtdraad op rollen.

Verder nog Royal Canin Starter. Dit voedsel is speciaal voor pups en wordt nu gegeven aan zieke en zwakke hondjes. Dit is heel goed voor ze alleen heel erg duur.

Drink/etensbakken van aluminium voor in de benches/hokken. Die je kan op hangen.

Of misschien heeft iemand een tip hoe je dit kan maken in de hokken.??