Mijn Google Docs document : dartelspring

Als huisdieren hebben wij konijnen. Toen onze jongste zoon een jaar of 6 was, wilde hij heel graag een huisdier. Het was toen net voorjaar. En in onze dorpswinkel waar allerlei dierenvoer en tuinbenodigdheden verkocht worden, hadden ze op dat moment twee schattige baby konijntjes, één wit met zwart en één bruin. Volgens de eigenaar van de winkel waren het twee broertjes en die konden goed samen. Dus de twee konijntjes mee naar huis genomen : Tommie en Snuffie. Op dat moment werden we nog niet gehinderd door enige fundamentele kennis over konijnen – want mannetjes konijnen kunnen in de regel niet zo goed samen, die vechten elkaar de tent uit.

Een ruim hok gekocht , waar later nog allerlei bouwsels aankwamen en een grote buitenren gemaakt.

De twee konijntjes bleken goed met elkaar opschieten, misschien zelfs iets te goed, want toen ze een maand of 5 waren, zaten ze voortdurend bovenop elkaar. Snuffie, bleek bij nader inzien, toch een vrouwtje.

Dus, op een ijskoude winterdag vonden we in het nachthok een nest met 5 jonge konijntjes. Omdat het vroor dat het kraakte en die kleintjes zichzelf nog niet warm kunnen houden, het hele hok verplaatst naar onze keuken, waar het een paar maanden heeft gestaan.

Toen het voorjaar werd, moesten er eigenlijk nieuwe adressen voor de kleintjes worden gezocht, maar we waren intussen zo aan ze gehecht geraakt, dat we besloten ze allemaal te houden.

Het was een uitzonderlijk hechte groep van 4 vrouwtjes en 3 mannetjes geworden. Intussen hadden we natuurlijk wel onze voorzorgsmaatregelen genomen om nieuwe verrassingen te voorkomen . De buitenren was inmiddels vergroot , dus onze konijnen hadden het fantastisch naar hun zin. Hele holen en gangen werden er gegraven. Het was bijzonder om te zien hoe goed ze met elkaar omgingen. Soms leek het net of ze met z'n zevenen aan het vergaderen waren. Ze zaten dan in een kringetje, met de koppen allemaal naar elkaar toe. Of ze zaten met z'n zevenen op een rijtje dicht tegen elkaar aan.

 

Deze eerste idyllische periode is jammer genoeg voorbij. We zijn nu 11 jaar en vele leuke, maar ook verdrietige ervaringen verder. We hebben nog steeds 7 konijnen, maar van de oorspronkelijke groep is er nog maar één konijn over. Van de overige 6 komen er vier uit de konijnenopvang. Er worden in Nederland namelijk heel veel konijnen na een tijdje weggedaan of gewoon op straat of in het park gedumpt.

Jammer genoeg hebben we deze konijnen niet meer in één grote groep, maar in drie verschillende groepjes. Konijnen hebben namelijk net als mensen zo hun voorkeuren en het klikt of het klikt niet.