Gece yarısı, Zunnûn’un mescidinin ortasında uyuyordum. Zunnûn’un şu şiiri okuduğunu işittim:

 

Kaçırdı uykumu sevgin, arttı hastalık kalbimde

Gizledim onu, gönlümde ve içimde gizlensin diye

Fâş etme ne olur, sırrımdaki elbiseni ikram olarak

Kaybettim kendimi, döndür efendim, ikram olarak

 

Sonra şöyle dedi:

 

Allah bu topluluğun ruhlarını umutlarla sulamıştır. Eğer onlar Allah’ı zikrederlerse, kendi nefislerini unuturlar ve Allah’tan başka hiçbir şeyi hatırlamazlar.

 

Sonra şu sözlerle devam etti:

 

Onlar, Allah’a yemin olsun ki…

Seçildiler, arındılar ve temizlenenlerden oldular, murâttır çünkü onlar;

Kadri en yüce bir mertebede, Allah’ın hayat bahşedici rahmetiyle yaşadılar. (s. 101)

İbn Arabi, Şeyh-i Ekber’in Kaleminden Bir Sûfi’nin Portresi – Zunnûn-i Mısrî, Çev: Dr. Ali Vasfi Kurt, Gelenek Yayıncılık